Η ΕΥΡΩΠΗ ΤΩΝ ΛΑΩΝ, ΤΡΟΜΑΡΑ ΤΟΥΣ..

http://www.repubblica.it/economia/2010/06/11/news/pensioni_istat-4754438/?ref=HRER1-1

Στη γειτονική μας Ιταλία λοιπόν το 71,9% των συντάξεων δεν ξεπερνάει τα 1000 ευρώ.
Το 45,9% των συνταξιούχων λαμβάνει μια σύνταξη που είναι κάτω από 500 ευρώ. Το 26% έχει συντάξεις που κυμαίνονται μεταξύ 500 και 100 ευρώ.
Στο ίδιο άρθρο διαβάζουμε επίσης πως
Υπάρχουν 70 συνταξιούχοι κάθε 100 εργαζόμενους
Οι συντάξεις των αντρών είναι πιο ψηλές
Πάνω από ¼ των συνταξιούχων είναι μεταξύ 40 και 64 χρονών. Το 3,7% είναι κάτω των 40 .
Συμπέρασμα ένας συνταξιούχος στους δύο ζει με λιγότερα από 550 ευρώ το μήνα.

Αχ αυτή η Ευρώπη των λαών.
Αυτό το εξαίσιο καπιταλιστικό σύστημα όπου ο καθένας θα έχει δικαίωμα να φτάνει πολύ ψηλά. Με τα φωτεινά παραδείγματα των αυτοδημιούργητων εφοπλιστών, βιομηχάνων, απλών ανθρώπων που έφτασαν να γίνουν μεγάλοι και τρανοί.
Ο καπιταλισμός που έχει γαλουχήσει ολόκληρες γενιές πως «οι τεμπέληδες κι οι άχρηστοι μόνο δε κάνουν λεφτά»
Αυτός ο αγαπημένος καπιταλισμός με την ευγενέστατη ολιγαρχία του αποφάσισαν πως οι άνθρωποι μπορούν να ζουν με το τίποτα.
Μα πόσο άπληστος μπορεί να γίνει κάποιος?
Πόσο απάνθρωπος?
Ξέρω... πολύ.

Θυμάμαι μια ιστορία που μου είχε διηγηθεί παλιά ο πατέρας μου. Δούλευε τότε οδηγός σε ένα «σπουδαίο» αφεντικό. Η κυρία του είχε ένα βίτσιο. Κατέβαινε στις κουζίνες και έλεγχε τα πάντα. Μην τυχόν και τη κλέβουνε οι υπηρέτες. Μεταξύ άλλων όταν έκαναν τα ψώνια για τα αφεντικά αγόραζαν πορτοκάλια μέρλιν και για το προσωπικό κάποια πορτοκάλια που έμεναν στα καφάσια στο τέλος στη λαϊκή.
Κάποια φορά μια κοπελίτσα, υπηρέτρια, τσίμπησε κι έφαγε ένα πορτοκάλι μέρλιν. Την επόμενη μέρα απολύθηκε. Ένας άλλος υπηρέτης την είχε καρφώσει κι η κυρία αφού την εξευτέλισε ενώπιον όλων την έδιωξε.

Ποτέ δεν άλλαξαν. Έτσι ήταν και είναι. Δεν εντυπωσιάζονται για το πως μπορεί να περνάει ένας γεράκος με 400 ευρώ το μήνα. Ούτε ένας άνεργος, ούτε μια οικογένεια που ζει με ψίχουλα, ούτε ένας άρρωστος που δεν έχει να αγοράσει τα φάρμακα, ούτε ένα παιδί που δεν έχει να φάει...

Δεν τους ενδιαφέρει. Νοιώθουν ότι γεννιούνται, ζουν και πεθαίνουν σε ένα κόσμο που οι κοινωνικές ανισότητες είναι σωστό και φυσιολογικό να υπάρχουν. Και όχι απλά σωστό απαραίτητο.

Το δικό μας καλάθι περιέχει τα σάπια. Και να λέμε πάλι καλά να υπάρχουν κι αυτά. Γιατί όπως είδατε μετά από μια εποχή όπου αναγκάστηκαν να το παίξουν φιλικοί και γεμάτοι κατανόηση και κουβαρντάδες, επανήλθαν δριμύτεροι.

Ο μεσαίωνας δεν θα είναι τίποτα μπροστά στο ξεκαθάρισμα που καταφθάνει. Πολλοί είναι κοιμισμένοι σε βαθιά νερά και νομίζουν ότι όλα αυτά θα συμβούν σε κάποιους άλλους. Πως δεν τους αφορά γιατί κρατιούνται ακόμα να αγοράζουν τα μπιχλιμπιδάκια τους και να περιφέρονται εν μέσω της δυστυχίας αδιάφορα.
Δεν καταλαβαίνουν γιατί εμείς οι υπόλοιποι κάνουμε τόσο φασαρία, κλαψουρίζουμε συνέχεια. Ενοχλούμε την αναισθησία τους και ταράζονται...

Σιγά, σιγά...
Όταν θα τα χάνεις όλα κι εσύ καθίκι που ξεφουσκώνεις ανυπόμονα μόλις ακούς μια συζήτηση που είναι κάτι παρά πάνω από την ηλίθια, ανούσια γκατζετάδικη ζωή σου, θα το νοιώσεις γερά.

Μην ανησυχείς, θα το νοιώσεις. Θα έρθει η ώρα που θα σε καρφώσουν γιατί τρως από τα πορτοκάλια τους...
Ούτε ψίχουλο δεν θέλουν να παραχωρήσουν πλέον. Ούτε ψίχουλο. Κι αν φαίνεται υπερβολικό και καταστοφολογικό αυτό που λέω...

Υπομονή. Όλα τα καλά έρχονται σύντομα.