ΚΑΙ ΤΩΡΑ ΤΑ ΣΟΒΑΡΑ ΠΕΡΙ ΘΡΗΣΚΕΙΑΣ.

Ενας ολόκληρος κόσμος που ζει με φόβους. Για την οργή του Θεού. Αιώνες ιστορίας αιματοβαμένης στο όνομα κάποιου Θεού. Τάγματα τιμωρών. Τάγματα θανάτου. Μαρτύρια και εκτελέσεις στο όνομα του Θεού. Και πιο χαμηλά, πιο ύπουλα, η συνεχής φυλακή του πνεύματος σε "ιερούς κανόνες" Τι κουβέντες πρέπει να χρησιμοποιείς, πως να τρως, πως να ζευγαρώνεις, πως να γεννάς τα παιδιά σου, πως να θάβεις τους αγαπημένους σου , τι  να ονειρεύεσαι. Μια ύπαρξη γεμάτη από απειλές. Αν κάνεις αυτό θα σου συμβεί εκείνο. Και το εκείνο δεν είναι απλά μια τιμωρία. Θα είναι η αιώνια τιμωρία.

Μια μαύρη σκιά να πλανιέται ασταμάτητα πάνω από τις ανθρώπινες ψυχές. Ετοιμη για εκδίκηση κάθε στιγμή. Ικανή να σε κοιτάει παντού. Την ώρα που κλαις, που γελάς, που κάνεις έρωτα, από τη γέννηση σου μέχρι το θάνατο ένα μάτι σε παρακολουθεί έτοιμο να σε καταδικάσει αιώνια αν παραβείς μια από τις εντολές που κάποιος κατέβασε από ένα βουνό και είπε πως ο θεός του τόπε.

Και στο όνομα της μη παραβίασής τους να παραβιάζονται όλες.

Δέκα εντολές που οι 2 πρώτες είναι απειλή. Δεν επιτρέπεται να έχουμε άλλο Θεό, ούτε άλλο όνομα να λέμε, αλλά μπορούμε να γεμίσουμε την ανθρωπότητα με αγίους, είδωλα, και πτώματα και να πέφτουμε στα γόνατα να τα προσκυνάμε.

Να κρατάμε το Σάβατο ιερό. Σ΄ένα κόσμο που ιερό δεν έχει τίποτα εκτός από το χρήμα, το κέρδος, το προσωπικό όφελος με πρωτοστατούντες τους εκπροσώπους του πανάγαθου.

Να τιμάς το πατέρα σου και τη μάνα σου. Με τι? Με το να συμμετέχεις στη παγκόσμια ασυδοσία? Με το να σκοτώνεις τους συνανθρώπους σου? Με το να τους κοροιδεύεις και να τους εκμεταλλεύεσαι. Αυτό είναι τιμή?

Δεν θα πρέπει να σκοτώσεις. Εδώ στ΄αλήθεια γελάμε πικρά. Εκτός κι αν ο θάνατος εκατομυρίων στο όνομα της οποιαδήποτε εκδικητικής θρησκείας δεν ήταν θάνατος αλλά παραδειγματισμός. Και υπάρχει θεός που να έχει ευλογήσει αυτό το αίσχος?

Δεν θα πρέπει να μοιχεύσεις. Στις σεξουαλικές αμαρτίες δεν υπάγεται η αποπλάνηση ανηλίκων, η διεστραμμένη απομώνοση, το αυτομαστίγωμα κάθε φορά που το σώμα ξυπνάει, η ασέλγεια πάνω στους πιο αδύνατους, η ιερή πορνεία?

Να μην κλέψεις. Γιατί υπάρχει κάτι άλλο εκτός από συνεχή κλοπή. Κλοπή των αγαθών και της ζωής της ίδιας. Ασύστολη. Στυγνή. Οταν εκατό πεινάνε κάποιος άλλος τρώει για εκατό μαζί.

Ου ψευδομαρτυρήσεις. Υποκριτές. Ολη σας η ζωή είναι μια καταγγελία του συνανθρώπου. Οι δοσίλογοι με τη κουκούλα έτοιμη να καταδόσουν για να κερδίσουν.

Να μην επιθυμήσεις τη γυναίκα του άλλου. Τον άντρα? Το παιδί? Τον κάθε απροστάτευτο αυτού του κόσμου μπορείς να του βάζεις χέρι όμως όποτε θέλεις ε?

Να μην επιθυμήσεις τα υπάρχοντα του πλησίον σου. Εδώ δε χρειάζεται καν σχόλιο.

Ζούμε σε μια συνεχόμενη παράνοια. Ερμαια αδίστακτων διεστραμμένων. Γιατί όποιος μπορεί να τρομοκρατεί έτσι τους ανθρώπους είναι αδίστακτος. Οποιος μπορεί έτσι με ελαφριά τη καρδιά να σπέρνει το τρόμο και την ενοχή μέσα στην αθώα ψυχή ενός παιδιού είναι εγκληματίας. Ενα έγκλημα γίνεται και διαρκεί μια στιγμή. Ο δολοφόνος έχει λόγο, ή είναι στιγμή παραφροσύνης, ή είναι αδίστακτος και διαπράττει ένα συγκεκριμένο έγκλημα. Τούτο δω το έγκλημα όμως δεν έχει τέλος. Ειναι αχόρταγο, ασταμάτητο και ατιμώρητο.

Δεν ζητώ από τους ανθρώπους να μην πιστεύουν σε όποιον θεό θέλουν. Είναι δικαίωμά τους και ανάγκη τους. Αλλά δεν μπορείς να φοβάσαι όποιον υποτίθεται πως αγαπάς. Και δεν μπορεί να σε εκδικείται σε κάθε σου βήμα όποιος υποτίθεται σε αγαπά τόσο ώστε να σε δημιουργήσει....

Μια απλή λογική αδέλφια. Σπάστε τα δεσμά του φόβου. Δεν βλέπετε ότι αυτοί οι ίδιοι που τους φιλάτε τα χέρια δεν πιστέυουν σε παραδείσους και κολάσεις γιατί αν πίστευαν δεν θα ήταν ετσι? Για να βιώνουν έτσι τη ζωή τους με διαστροφές, αμαρτίες, εγωισμούς, χρήμα, μάσα, δεν πιστεύουν. Θέλει πολύ μυαλό για να το καταλάβει κανείς? Κι αν αυτοι δεν πιστεύουν τότε εσείς που πάτε? Γιατί για να προσευχηθείτε στο θεό σας, για να του μιλήσετε πρέπει να βάζετε ενδιάμεσους?

Αν ο άνθρωπος τελικά έχει την ιερή του φύση, την αιώνια ψυχή του χρειάζεται την άδεια κάποιου δίποδου για να επικοινωνήσει μ΄αυτή τη φύση? Δεν υπάρχουν εκλεκτοί. Δεν υπάρχουν εκπρόσωποι του θεού. Υπάρχει το σύμπαν κι εμείς. Η φύση κι εμείς. Και η αγιότητά μας μετριέται από το πόσο σεβασμό θα δείξουμε από την ώρα που γεννιόμαστε μέχρι την ώρα που θα αποχωρήσουμε. Αυτός ο σεβασμός, αυτή η αγάπη, αυτό είναι το μέτρο.

ΤΑ ΑΣΤΕΙΑ ΠΕΡΙ ΘΡΗΣΚΕΙΑΣ ....

Η ανακοίνωση του καρδιναλίου πως οι ομοφυλόφιλοι δεν μπορούν να μπουν στο παράδεισο μ΄εχει προβληματίσει έντονα. Λαμβάνοντας υπόψη τον εξαιρετικά υψηλό αριθμό ιερομένων οι οποίοι αν τους αιώνας "την έχουν κουνίσει την αχλαδιά", δεν μπορώ να κατανοήσω που το πάει το Βατικανό.
Γνωρίζοντας επίσης την ανεξάντλητη εφευρετικότητα του εν λόγω κλαμπ υποψίαζομαι οτι κάτι σχεδιάζουν. Δεν μπορεί έτσι απλά να εξορίζουν από το τελικό προορισμό που κάθε άγιος αυτού του κόσμου ονειρεύεται, το μεγαλύτερο μέρος των μελών!

Πρέπει να ερευνήσουμε άμεσα αν ο καρδινάλιος έδρασε με την άδεια του κλαμπ ή ήταν μια παρόρμηση της στιγμής επειδή π.χ. το προηγούμενο βράδυ δεν ήρθε "σε θεική επικοινωνία" με κάποιο δόκιμο.

Επίσης έχω πληροφορίες από σημαντική πηγή της κόλασης ότι  εσκεμμένα υπάρχει πάντα ανα τους αιώνας μια μεγάλη παρεξήγηση οσον αφορά την επιλογή των αποσταλλέντων στα καζάνια. Κανείς δεν έχει εξηγήσει πως η συγκεκριμένη επιλογή είναι εντελώς ΤΥΧΑΙΑ και δεν υπόκειται σε δεκαλόγους ή άλλα τέτοια φαιδρά. Δηλ.μετά την αποχώρηση από το μάταιο τούτο κόσμο το που θα πας είναι όπως "κάτσει" στη στιγμή. Οτι τύχει και περνάει από κει σε παίρνει.

Οπότε εδώ γεννάται το μεγάλο ερώτημα. Που πηγαίνουν τελικά όλοι οι αφορισμένοι εκ της αγίας εκκλησίας? Αν ο παράδεισος δεν τους δέχεται και στη  κόλαση τρώνε πόρτα επίσης τότε κάτι ξέρουν και δεν μας το λένε.

Που θα στείλετε αγαπητέ Καρδινάλιε το πλήθος που αποκλείσατε? Υπάρχει ουδέτερη ζώνη? Θέλουμε εδώ και τώρα να μας το ξεφουρνίσετε γιατί δεν μπορεί να έχουμε πάει στο φεγγάρι και να μη ξέρουμε που θα πάμε μετά. Είναι εντελώς σαδιστικό! Πως θ΄αφήσετε όλους αυτούς τους πτωχούς να αναρωτιούνται με οδύνη τι θα γίνει μόλις πέσει η κουρτίνα. Θα είναι τελικά από πίσω το ψυγείο, το σαλόνι ή το ζονγκ?

Ουφ, κουράστηκα. Ας βάλω ένα τραγουδάκι για να χαλαρώσουμε και να σκεφτούμε με ησυχία "τι έχει δει ο καρδινάλιος"!

ΥΣ. Μην μπείτε στο κόπο να με αφορίσετε γιατί έχει γίνει ήδη, δεδομένου ότι ακούω αντίχριστη ροκ, έχω αντίχριστες αριστερές ιδέες, δεν έχω κοινωνήσει, διαβάζω αιρετικό Αρκά, καπνίζω το λιβάνι του εξω απ΄εδώ και τρώω τοστ με τυρί (ναι, ναι με τυρί) τη Μ.Παρασκευή. Και το χειρότερο απ΄ολα δεν είμαι άθεη. Μεταξύ μας μπορώ να σας το αποκαλύψω..... Το βασιλίσκος είναι cover. Από μέσα κρύβεται ένας ταπεινός σουμεριακός δαίμονας. Σσσστ , μεταξύ μας. Οπότε κάτι ξέρω από τα έτσι και τ΄αλλοιώς. Και μια και σας το αποκάλυψα να σας πω και το ωραίο.
Ολοι οι θεοί κι οι δαίμονες αυτού του σύμπαντος έχουν μια ιδιαίτερη απεχθεία. Αντιπαθούν εντελώς όλους τους αυτόκλητους μεσολαβητές. Και όσους φέρουν το όνομά τους με το έτσι θέλω.Σύντομα (μέχρι το 2012, δεκέμβρη του χιονιά) θα καταλάβετε τι σημαίνει. Μπρρρρρ.....

ΥΠΟΜΟΝΗ ΚΑΙ ΚΟΥΡΑΓΙΟ ΦΩΝΑΖΕΙ Ο ΧΟΡΤΑΤΟΣ....

Οι έλληνες θα πρέπει να κάνουν υπομονή και κουράγιο.

Εντελώς ηλίθια φράση. Πρώτον δεν μπορεί να αναφέρεται σε όλους τους έλληνες γενικά γιατί  μια μερίδα από αυτούς δεν χρειάζεται ούτε υπομονή ούτε κουράγιο να κάνει γιατί τρώει με χρυσά κουτάλια. Διόρθωση. Έχει ξεκοιλιαστεί στο φαί.

Οι υπόλοιποι φτωχό-έλληνες κάνουν υπομονή και κουράγιο εδώ και πάρα πολλά χρόνια, οπότε ούτε εκεί ισχύει η φράση.

Κι επειδή τα νεύρα μας τώρα τελευταία δεν είναι και σε τόσο καλή κατάσταση μαζεύετε λίγο τέτοιου είδους δηλώσεις. Κρύψτε τις γιατί είναι θρασύτατες και επικίνδυνες.

Ο φτωχό-έλληνας δεν έχει περιθώρια για φιλοσοφίες πλέον.

Ο φτωχό-έλληνας απλά προσπαθεί να αντέξει μια καθημερινότητα που γίνεται συνεχώς αβάστακτη.

Ο φτωχο-έλληνας ζει όπως όλοι οι φτωχοί αυτού του κόσμου. Ένα χθες που ξέφυγε, ένα σήμερα που είναι γεμάτο βάσανα κι ένα αύριο αβέβαιο.

Προσπαθεί να διασκεδάσει με ανοησίες το χρόνο του. Να τη περάσει όπως όπως.

Ξύπνημα το πρωί. Καφές με τσιγάρο ή χωρίς.

Τρέξιμο να διασχίσει τη ζούγκλα να φτάσει στη δουλειά

Η δουλειά , ότι βρει, αρκεί να υπάρχει (τώρα τελευταία γίνεται όλο και πιο σπάνια)

Ο μισθός στάνταρ γελοίος (όλο το βάρος του συστήματος έχει πέσει πάνω στο να κρατάει παγωμένο το μισθό , (με ξεχειλωμένα τα στομάχια  από τη μασαμπούκα οι έχοντες και κατέχοντες , κοιτάνε ξελιγωμένοι το πιάτο του ζητιάνου , φαντάσου...)

Οι προοπτικές μηδενικές έως απόλυση (και αν η απόλυση έχει αποζημίωση και ταμείο ανεργίας τότε είσαι βασιλιάς)

Μετά σχόλασμα (ότι ώρα λάχει, δεν υπάρχει ωράριο όταν βαρεθεί τ΄αφεντικό και φύγει από το γραφείο, από το μαγαζί, φεύγεις κι εσύ)

Στο σπίτι οι υποχρεώσεις. Πρώτα τα νοίκια, οι λογαριασμοί, τα δάνεια κλπ. Όχι απλά δεν περισσεύει μία, δεν φτάνουν ούτε για να καλυφτούν αυτά. (η μισή Ελλάδα είναι έρμαιο σε εκβιαστές και τοκογλύφους....)

Διασκέδαση? Τίποτα. Μια βόλτα στις βιτρίνες (απέξω). Νοικίασμα dvd για να χάζεμα το σαββατοκύριακο. Στο τσακίρ κέφι ένας καφές με τα φιλαράκια για το ματς στη γιγαντοοθόνη της συνοικιακής καφετέριας ή  για λίγο κουτσομπολιό με τις φιλενάδες.

Όπου ακόμα υπάρχουν συγγενείς που μιλιούνται καμιά επίσκεψη τις Κυριακές και τις γιορτές να περάσει η βραδιά...

Ντύσιμο? Μπλουζάκια, πιζάμες, πουλοβεράκια από τα κινέζικα. Τζιν, μπουφάν και διάφορα αξεσουάρ από τα παζάρια-λαϊκές.

Παπούτσια μόνο όταν υπάρξει δυνατότητα από κάποιο φτηνό «κανονικό» μαγαζί γιατί των κινέζων και της λαϊκής βρωμάνε ανυπόφορα.

Σούπερ μάρκετ? Όλα τα λεφτά εκεί. Μ΄ενα κατοστάρικο γεμίζεις το καρότσι  με μερικά απαραίτητα κωλόχαρτα, καφέ, ζάχαρη, λάδι, μακαρόνια, απορρυπαντικά, ψωμί, τυρί για τοστ, αυγά, τυρί για τρίψιμο, φέτα, κανένα ετοιματζίδικο κατεψυγμένο, αλεύρι, αλατοπίπερο (πολλά είπα για κατοστάρικο....) και όλα αυτά φυσικά σε  private label  επίπεδο. Τα επώνυμα όλο και απομακρύνονται από τα σχέδια. Κι όσο ακόμα μπορεί κανείς να παίρνει καρότσι. Γιατί χιλιάδες συμπατριώτες μας ήδη αυτό το βλέπουν σαν μακρινό όνειρο.

Όχι δεν πάμε μπουζούκια

Δεν έχουμε τζιπ και μεζονέτα

Δεν συχνάζουμε σε χλιδάτα κλαμπάκια

Δεν αγοράζουμε επώνυμα

Δε τραβάμε τα βυζιά μας στους πλαστικούς

Δε πάμε ξωτικά ταξίδια σε χώρες μακρινές

Αυτοί που τα κάνουν όλα αυτά είναι οι ίδιοι κι ο υπόκοσμος

Για να αποκτήσεις τώρα μεζονέτες, τζιπ, σκαφάκια και φράγκα είσαι ο κατέχων το κεφάλαιο ή εγκληματίας. Η τα έχεις βέβαια από το πατέρα και το παππού από άλλες εποχές και δεν τάχεις φάει ακόμα.

Η μεσαία τάξη? Ναι υπάρχει ακόμα. Υπάρχει αλλά αρχίζει και μικραίνει κάπως. Στενεύουν τα περιθώρια. Κρατάει ακόμα γιατί έχει γνωριμίες και διευκολύνσεις στις τράπεζες. Γιατί είναι κομματόσκυλο ή λατζέρης κάποιου κυβερνώντος.

Οι επιστήμονες? Ρωτήστε τους πτυχιούχους να σας πουν πόσοι και με ποιο τρόπο θα αναρριχηθούν στα πάνω σκαλοπάτια.

Η μεσαία τάξη αρχίζει και χωρίζεται στα δυο. Σ΄εκείνους που θα καταφέρουν τσαλαπατώντας κάθε εντιμότητα και αξιοπρέπεια να φθάσουν προς τα πάνω, κι εκείνους που θα αρχίσουν να πέφτουν προς τα κάτω μέχρι να βρεθούν με αλλαγμένη κατηγορία και μια ανάμνηση από παλιές δόξες....

Μια γενιά το πολύ ακόμα να μπορεί να ξυπνάει σαν κολεγιόπαιδο. Μετά ή θα έχει αναβαθμιστεί στη τάξη των απατεώνων ή  παπαλα...

Ο φτωχο-έλληνας όμως δεν έχει περιθώριο να σκεφτεί τίποτα από τις παραπάνω κατηγορίες. Κι οι φτωχοί έλληνες όλο και αυξάνονται. Και τι κάνει αυτός ο πολίτης-θύμα?

Προσπαθεί ακόμα

Να κοιμάται (με λίγη βοήθεια από κανά ξίδι, ή κανά χάπι, ή στις πιο ελαφριές περιπτώσεις, χαζεύοντας σε κάποιο χαζοκανάλι μέχρι νάρθει ο ύπνος....)

Να ερωτεύεται (όσοι είναι θαρραλέοι και τρελοί  ακόμα...)

Να τσακώνεται (συνέχεια σε κάθε βήμα, όλη η ζωή του έχει γίνει ένας ατέλειωτος τσακωμός....)

Να κλαίει, να γελάει (για να θυμάται ότι ακόμα υπάρχει μέσα του κάτι που τον κρατάει ζωντανό....)

Να υπάρχει γενικά σαν οντότητα έτσι γιατί κάποιος αόρατος θεός το έχει ορίσει..

Χαμένος, δαρμένος από παντού αλλά υπάρχει.

Τι να κάνει να βαρέσει μια στο κεφάλι για να μην σας γίνεται και βάρος???

Από αυτόν δηλαδή ζητάτε να κάνει υπομονή?

Τι στο διάολο σκατά έχετε μέσα στο κεφάλι σας για να έχετε τόσο περισσευούμενο θράσος. Για να αραδιάζετε αυτές τις μπούρδες (σκοινί στο σπίτι του κρεμασμένου) με τόση ψυχραιμία.

Δεν σας ακούει κανένας. Δεν σας πιστεύει κανένας. Απλά δε  μπορούμε να κάνουμε αλλιώς. Δεν υπάρχει λόγος να βάζετε σάλιο. Είμαστε αναγκασμένοι να υποκύψουμε. Δεν υπάρχει (προς το παρόν) άλλη δυνατότητα.

Μόνο ξέρετε κάτι?

Βουλώστε το ρημάδι. Ασχοληθείτε με τις δουλειές σας χωρίς γαρνιτούρες. Δεν σας εμποδίζει κανείς να συνεχίσετε τα αίσχη σας. Οπότε γιατί τόσες σάλτσες?

Για τη ψυχή της μάνας σας? Αφού κι αυτή γραμμένη την έχετε.

Θέλετε να μην πάρουμε καμιά αύξηση

Να κόψετε και τα δώρα

Να αυξήσετε τα όρια σύνταξης στα 80 για να πεθαίνουν οι μισοί πριν την πάρουν

Να κόψετε και τα φάρμακα και τη περίθαλψη για να το παίζουμε κορώνα γράμματα αν μας τύχει κάτι

Να μετατρέψετε τους εργαζόμενους σε ωρομίσθιους, εποχιακούς, ανασφάλιστους

Θέλετε τελικά να υπάρχουν δυο τάξεις οι αηδιαστικά πλούσιοι και οι αηδιαστικά φτωχοί σαν το παλιό καλό καιρό κι ένας κλήρος στη μέση να ευλογεί και να τιμωρεί? Θέλετε να χωρίσουμε τη γη πάλι σε φέουδα , (μήπως η παγκοσμιοποίηση ένα τεράστιο κράτος χωρισμένο σε φέουδα δεν θα είναι? ) και να δουλεύουμε όλοι στις υπηρεσίες της κάθε οικογένειας- πολυεθνικής για ένα κομμάτι ψωμί?

Να παινεύεστε ότι φτάσατε στο διάστημα, ότι κλωνοποιείτε ανθρώπους, ότι δημιουργείτε υπερσύγχρονα όπλα αλλά στη καθημερινότητα ο κοσμάκης να δει ξανά το μεσαίωνα μπροστά του σαν θεριό να υψώνεται.

Όλα αυτά ονειρεύεστε?

Μια γη που να τη χαίρονται λίγοι κι εκλεκτοί κι οι υπόλοιποι να είναι απλά ένα περίσσευμα?

Ε άντε λοιπόν. Προχωράτε.

Να θυμάστε όμως πως στο καιρό της μεγάλης πανούκλας, από το μαύρο θάνατο αντισώματα απόκτησαν οι σκουπιδιάρηδες που θάβανε τα πτώματα. Οι καθώς πρέπει πολίτες πάθανε μεγάλη νίλα. Θάφτηκαν μετά των αλλότριων!

Αν μας μετατρέψετε σε κατσαρίδες και τρωκτικά θα ζήσουμε έτσι για πείσμα. Θα επιζήσουμε κι από τα καψόνια σας, κι από τους ιούς σας κι από τα σχέδιά σας.

Αρκεί να βρούμε το παλμό μας πάλι από την αρχή όλοι μαζί.

Αρκεί να θυμηθούμε πόση δύναμη επιβίωσης μπορούμε να κρύβουμε μέσα μας.

Αρκεί να ξεσκονίσουμε την χαμένη μας αξιοπρέπεια και να σας προσπεράσουμε.

Μπορεί να δημιουργείτε στρατιές από νεοσκλάβους αλλά πάντα θα υπάρχει το κομμάτι εκείνο των σκλάβων που θα σπάει τις αλυσίδες.

Ο αστάθμητος παράγων.

Γιατί η ψυχή, δεν έχει όρια . Μπορεί να βρίσκεται όπου θέλει . Και δυστυχώς για εσάς κατοικεί εδώ και πολύ καιρό μακριά από τα σπίτια σας. Η ψυχή αυτού του κόσμου ήταν και θα είναι πάντα ανακατεμένη με τη φωτιά και τη χώμα και δένεται σαν το πηλό απ΄τον ιδρώτα.

Όλη η οδύνη αυτού του κόσμου αλλά και η ομορφιά του, η έκπληξή του και το απρόοπτο της ύπαρξης , ο Γολγοθάς αλλά κι η ανάσταση , κρύβονται σε μέρη που εσείς δεν συχνάζετε.

Η ζωή κι οι άνθρωποι είναι όπως ο παπάς κι ο πιστός απέναντι στη πίστη.

Ο ένας νομίζει ότι κατέχει τη πίστη.

Ο άλλος τη απλά τη νοιώθει...

Ο κατέχων την εξουσία νομίζει ότι κατέχει τη ζωή

Ο απλός άνθρωπος όμως είναι πιο κοντά στα μυστικά της...

Ευτυχώς γιατί έτσι κάτι σώνεται ακόμα.

Δεν φωνάζω έτσι τυχαία. Βλέπω μπροστά μου τις μέρες που έρχονται όλο και πιο σκοτεινές για τους περισσότερους συνανθρώπους μας. Κι εγώ ένα κομμάτι απ΄αυτή τη σκοτεινιά και τα παιδιά μου ίσως. Βλέπω πολλούς που σήμερα νομίζουν ακόμα ότι είναι ήσυχοι και εκτός κινδύνου να αλλάζουν και ν΄αλλάζει η ζωή τους από τη μια μέρα στην άλλη. Δεν υπάρχουν περιθώρια πια για να περνάνε καλά πολλοί. Το συσίτιο αρχίζει και περιορίζεται σε όλο και λιγότερες κατηγορίες. Μην αδιαφορείτε για τους πεινασμένους και δυστυχισμένους αυτού του κόσμου, γιατί σύντομα θα δουν τα μάτια σας όλα ν΄αλλάζουν γοργά και πολλοί λίγοι θα προλάβουν να μείνουν μέσα στη πίτα...

Κι εσείς οι βολεμένοι, οι περισσότεροι από εσάς προσέξτε. Στον ύπνο θα σας πιάσουν κι εσάς. Και δεν θάχετε δημιουργήσει ούτε καν αντισώματα για τη πανούκλα της νέας τάξης. Θυμηθείτε το...

3 ΔΕΚΕΜΒΡΗ 1944

Αναμνήσεις ενός γέροντα.
Τα σέβη μου.

3 ΔΕΚΕΜΒΡΗ 1944

ΤΙ ΠΕΡΙΜΕΝΟΥΜΕ ΑΡΑΓΕ?

Χτες περίμενα στη στάση του λεωφορείου. Μια γριούλα διέσχισε το δρόμο. Ισως να μην έβλεπε καλά, ίσως να τα είχε χαμένα, πέρασε χωρίς να προσέξει. Ενας νεαρός με μια μοτοσυκλέτα την προσπέρασε και της φώναξε "αι γαμήσου κωλόγρια"...
Εμεινα να κοιτάζω σαν χαμένη. Δεν με ενδιέφερε ποιός είχε δίκιο και ποιός όχι. Σ΄εκείνη φράση που ειπώθηκε για μια γριούλα που σερνόταν να περάσει απέναντι από ένα νιάτο υπήρχε απλά και ξεκάθαρα η λέξη ΚΑΘΙΚΙ.

Θάθελα να γράψω τόσα πράγματα. Ομως δεν ξέρω που να πρωτοκοιτάξω πια. Πόσο δηλητήριο έχει χυθεί πάνω μας. Πόση σαπίλα. Νοιώθω μεγάλη θλίψη για τα παιδιά που θα μεγαλώσουν και θα πλαστούν σ΄ενα κόσμο τόσο στυγνό. Τόσο κούφιο. Νοιώθω θλίψη για όλα τα πλάσματα που δεν θα ζήσουν αλλά θα "συρθούν" απλά σ΄αυτό το κόσμο άδεια από αξίες και φουσκωμένα από σκουπίδια κάθε είδους. Και όχι δεν τον διαμορφώσαμε όλοι έτσι αυτό το κόσμο. Απλά οι φωνές των υγιών ήταν λιγότερες και πιο αδύναμες τελικά. Πως να παλαίψεις? Οι αδυναμίες των ανθρώπων προηγούνται πάντα έναντι των αρετών τους..

Οχι δεν είμαστε όλοι καθίκια. Αλλά τα καθίκια έχουν καλύτερες δημόσιες σχέσεις και περίσσια πονηριά. Μπορούν και διαμορφώνουν τις κοινωνίες με τέτοιο τρόπο γιατί βγάζουν μέσα από τον άνθρωπο το "εύκολο". Τις αδυναμίες του. Τις διαστροφές του. Τη σκοτεινή μεριά του. Ασχημες ράτσες αυτές που ορίζουν τις τύχες μας. Και ισχυρές. Χοντρόπετσοι και κουφιοκέφαλοι με όπλα στα χέρια και το παρά στη τσέπη. Χοντρόπετσος κι ο πολιτισμός τους και τα παιδιά που γεννάνε. Ενας ιος που ξαπλώθηκε γύρω μας. Για τον ιό των χοίρων μπορεί να βρεθεί τελικά το κατάλληλο εμβόλιο. Για τον ιο της ασυδοσίας είναι δύσκολο γιατί για να τον σκοτώσουμε πρέπει να σκοτώσουμε όλα αυτά που χτίσαμε όλα αυτά που δεχτήκαμε να γίνουν κυρίαρχοι της ζωής μας. Πρέπει να σκοτώσουμε τη πλάνη που πάνω της χτίσαμε τα σπίτια μας.

Αυτός ο κόσμος θα γίνει καλά αν γκρεμιστεί από τα θεμέλια.  Το που πηγαίνουμε που θα φτάσουμε είναι κάτι που θα δείξει το μέλλον. Ομως εμείς τώρα, εδώ που μιλάμε, στο παρόν μας που φεύγει γρήγορα σαν αστραπή, τι περιμένουμε αλήθεια?

Ο ΠΙΟ ΚΑΛΟΣ Ο ΜΑΘΗΤΗΣ!

Υπάρχει ένα είδος ανθρώπου που πάντα με φόβιζε. Ο άνθρωπος που μπορεί να κάνει τα πάντα με μελετημένη αυτοσυγκράτηση. Εκείνος των μακροπρόθεσμων πλάνων...
Εκείνο το είδος του ανθρώπου που δεν γελά ποτέ μετά δακρύων αλλά χαμογελάει «αστραφτερά» .

Είναι «ο επισκέπτης» της Κυριακής με ένα κουτί σοκολατάκια για τη σύζυγο ένα κουτί πούρα για τον σύζυγο και μια υδρόγειο για τον μικρό μαθητή.
Είναι ο πάντα συμμετέχων στα οικογενειακά γεύματα, στο στόλισμα του δέντρου και στο ψήσιμο του αρνιού.
Ο τυπικός νονός με το άψογο σταυρουδάκι τα τελευταίας μόδας βαπτιστικά και τις εξαίσιες μπουμπουνιέρες με το μπιμπελό που κάνει για όλα τα γούστα.
Είναι ο καλός γιος ανάμεσα στους τρεις.
Ο καλός φίλος, ο καλός σύντροφος, ο καλός γονιός.
Ο επιμελής μαθητής, ο επιμελής φοιτητής, ο επιμελής εργαζόμενος
Χωρίς εξάρσεις, βιαιότητες ή παρορμητικές κινήσεις.

Ο υπομονετικός.

Ο αψεγάδιαστος, πεντακάθαρος, γείτονας που δεν έχεις λόγους ούτε να μισήσεις αλλά ούτε και ν΄αγαπήσεις παράφορα.
Εκείνος που δεν μπορείς να σφιχταγκαλιάσεις αλλά ούτε και να σπρώξεις.
Εκείνος που μπορεί να ζει με τάξη ενώ όλοι οι υπόλοιποι τραβάνε χοντρό ζόρι.
Που μπορεί να βλέπει αισιόδοξες προοπτικές ακόμα και στη πτέρυγα μελλοθανάτων.
Την οποία πτέρυγα επισκέπτεται κάπου κάπου γιατί είναι και φιλάνθρωπος.

Είναι εκείνο το είδος του ανθρώπου που νομίζεις ότι από παιδί «έχει επιλεχτεί» για να παίξει ένα συγκεκριμένο ρόλο.

Μέχρι να φτάσει εκείνη η ώρα κανείς δεν υποψιάζεται ότι είναι τελικά ο άσος στο μανίκι, Δεν το υποψιάζονται ούτε καν οι αντίπαλοί του γιατί υποτιμούν το χαμηλό προφίλ του (ενώ εκείνος έχει κάνει τόσο κόπο για να το δημιουργήσει να δείχνει ακριβώς έτσι... χαμηλό)

Μέσα στη συνεχή ένταση της ζωής, είναι τόσο μετρημένα χλιαρός που περνά απαρατήρητος όσο καιρό χρειαστεί μέχρι να ετοιμαστεί πλήρως για το ρόλο του.
Κι όταν έρχεται εκείνη η ώρα, με ήπιο τόνο και σωστό σφίξιμο χειραψίας μας αναγγέλει την άφιξη του.
Με καθαρό μητρώο. Με ήσυχη συνείδηση. Με ένα μάτσο λουλούδια στο ένα χέρι και μια αριθμομηχανή στο άλλο.

Είναι ο άνθρωπος που έχει καλύψει επιμελώς τα νώτα του ώστε όταν θα στρογγυλοκαθίσει πάνω στο στόχο του να μοιάζει λαχανιασμένος από την υποτιθέμενη ανηφόρα που έπρεπε να διασχίσει.
Έχει την άνεση να πείσει τους πολλούς για κάτι τέτοιο ακόμα κι αν τον έχουν δει επανειλημμένα ότι δεν περπατάει καν. Όταν ξέρουν ότι ούτε ίδρωσε, ούτε λαχάνιασε ούτε πάλεψε απλά είχε ελικόπτερο για ν΄ανεβαίνει τους λόφους.

Είναι εκείνο το είδος καλλιεργημένης σιγανοπαπαδιάς που παρατηρεί και μαθαίνει συνεχώς.


Είναι εκείνος ο κάποιος  που ξεροβήχει  καθισμένος από ώρα στη γωνία του καφενείου και σταματούν  όλοι απότομα το καυγά να τον κοιτάξουν γιατί μέχρι εκείνη την ώρα δεν είχαν πάρει καν χαμπάρι ότι κάθεται εκεί στη γωνία και τους παρακολουθεί.
Εκείνη η απορία του στυλ «τι είναι τούτος εδώ?»

Αλλά κι αυτό αρκεί. Και το να γίνεις αποδεχτός «από περιέργεια» είναι ήδη το πρώτο σκαλί της επιτυχίας. Ιδιαίτερα σε μια εποχή που όλα είναι ρυθμισμένα εκ των προτέρων, τα πράγματα έχουν περάσει από το ταμείο κι εσύ το μόνο που έχεις να κάνεις είναι να μπορέσεις να κουβαλήσεις τις τσάντες σώες και ασφαλείς μέχρι το σπίτι.

Οι έμποροι είναι γνωστοί
Οι αγοραστές επίσης
Η διεύθυνση του σπιτιού το ίδιο
Το μόνο που έλειπε ήταν ένα ντελίβερυ εμπιστοσύνης.

Και προσέξτε γιατί το παραπάνω προφίλ όπως καταλαβαίνετε ταιριάζει σ΄εναν επίσης άψογο απουσιολόγο.Κι αλίμονο σ΄οποιον λείψει από το κάλεσμα....
Των μεγάλων παλαιών!


Εξαιρετικά αφιερωμένο λοιπόν το τραγουδάκι ΣΤΟ ΠΙΟ ΚΑΛΟ ΜΑΘΗΤΗ!

Ηθελα να βάλω το άλλο που λέει .. μα θαρώ πως θα τα μπλέξω απ΄τη Κική κι απ΄τον Κοκό (το Κοκό καλά το λέω δεν είναι λάθος) ποιόν να διαλέξω αλλά αυτό είναι πιο σύγχρονο!

ΣΤ΄ΑΛΗΘΕΙΑ ΤΟ ΠΙΣΤΕΥΕΙΣ?

Μεγάλη πλάκα. Κάτι ξεκάρφωτα μηνύματα αυτές τις μέρες  στο κινητό μου. Κι εσείς τα έχετε λάβει έτσι? Πρώτη φορά βλέπω τους λύκους να επικοινωνούν με τα πρόβατα μέσω κινητού J Αυτό θα πει εξέλιξη. Αυτό θα πει πολιτισμός βρε αχάριστοι γκρινιάρηδες!

Γελάσαμε και σήμερα.

Μετά το ανέκδοτο ακολουθεί κείμενο που μου ήρθε έτσι χύμα καθώς κοίταγα τα μηνύματα.

Για πρώτη φορά άρχισα να αναρωτιέμαι για το «νου» και τον έλεγχό του, με ένα τυχαίο γεγονός. Ήμουν πολύ μικρή και παρακολουθούσα τη μητέρα μου να δίνει κάτι σταγόνες κάθε βράδυ στη γιαγιά για να κοιμηθεί. Αν δεν έπαιρνε αυτές τις σταγόνες δεν υπήρχε περίπτωση να κοιμηθεί. Ένα βράδυ λοιπόν άκουσα τη μητέρα μου αναστατωμένη να λέει στο πατέρα μου «ωχ ξέχασα να πάρω σταγόνες για τη γιαγιά και δεν έχω.. τι να κάνω» και μετά την είδα να βάζει νεράκι από τη βρύση να γεμίζει το παλιό μπουκαλάκι και στη συνέχεια να πηγαίνει στη γιαγιά και να της ρίχνει τις «νεροσταγόνες» στο ποτήρι της να τις πιει. Η γιαγιά κοιμήθηκε σαν πουλάκι....

Αργότερα έμαθα για τα πλασίμπο φάρμακα. Και παρατηρώντας γύρω μου άρχισα ν΄αναρωτιέμαι πόσα φάρμακα στ΄αλήθεια δεν είναι απλά πλασίμπο... Πολύ αργότερα πάλι τυχαία δοκίμασα την εμπειρία του ψευτοφάρμακου επάνω μου. Πέρναγα μια κρίση στομαχόπονου κι είχα βρει ένα φάρμακο που υποτίθεται ανακούφιζε άμεσα τα συμπτώματα. Ένα βράδυ ξέχασα να το πάρω και νόμιζα ότι δεν θα περάσει ο πόνος ποτέ. Δεν κοιμήθηκα φοβισμένη ότι θα πάθαινα ποιος ξέρει τι... Την άλλη μέρα αγόρασα το θαυματουργό μπουκαλάκι και φυσικά το βράδυ ήμουν έτοιμη να το πάρω. Το έβαλα δίπλα στο κομοδίνο μου έτοιμη να το πιω. Το πρωί ξυπνώντας δεν είχα ίχνος από πόνο και μιλώντας με τη μητέρα μου της λέω «τελικά είναι θαυματουργό αυτό το χάπι, κοιμήθηκα τέλεια». Μαζεύοντας όμως τα πράγματα στο κομοδίνο, αργότερα, συνειδητοποίησα ότι το μπουκαλάκι δεν το είχα ποτέ ανοίξει. Είχα αποκοιμηθεί (κουρασμένη) με την ιδέα ότι πήρα το θαυματουργό χαπάκι κι αυτή η ιδέα λειτούργησε σαν.. χαπάκι.

Φυσικά δεν άφησα το θέμα να περάσει έτσι απλά. Γιατί εδώ κάποιο λάκκο είχε η φάβα. Καλά νόμιζα πως το πήρα και πέρασε? Πέρασε τι? Το φάρμακο ήταν πλασίμπο αλλά για να περάσει το στομάχι μόνο με την «ιδέα» πιθανότατα πλασίμπο ήταν κι η αρρώστια μου. Κι αυτό το δεύτερο χρειαζόταν ιδιαίτερη έρευνα γιατί μόλις είχα συνειδητοποιήσει ότι ίσως δεν ήξερα τελικά τι ήταν γενικότερα «πλασίμπο» στη καθημερινότητά μου και τι όχι.

Καταλαβαίνετε πόσο μακριά τη πήγα τη βαλίτσα μια και λεφτά μπορεί να μην έχουμε αλλά φαντασία δοξάσει ο θεός διαθέτουμε και για πούλημα! Και ξεκινάμε

Αν η ίδια με μια απλή σκέψη πως το τάδε χαπάκι κάνει καλό κάνω το πόνο να περάσει, σε μια ασθένεια που δεν ξέρω καν αν υπάρχει ή είναι κάποιο ξέσπασμα γιατί μόλις είχα δει το λογαριασμό της ΔΕΗ....

Φαντάσου πόσο άνετα μπορεί να με πείσει για το οποιοδήποτε χαπάκι κάποιος που είναι επιστήμονας και πόσο άνετα μπορεί να με πείσει πως χωρίς το τάδε χαπάκι δεν υπάρχει περίπτωση να μου περάσει η αρρώστια που μόλις διέγνωσε.....

Φαντάσου επίσης πόσο εύκολα μπορώ να πέσω στη παγίδα να πληρώνω κάτι που να μοιάζει με τις σταγόνες που ήπιε η γιαγιά και να παθαίνω και πανικό ότι χωρίς αυτό το «κάτι» δεν θα επιζήσω.

Φαντάσου δηλαδή πόσο εύκολο ήταν να με πείσουν τελικά για το οτιδήποτε με απλές και υποτυπώδεις μεθόδους.

Μπορεί να έχουμε βαρεθεί πλέον ν΄ακούμε για έλεγχο του νου. Σενάρια που ο καθένας λέει ότι γουστάρει. Όμως η αλήθεια είναι μία

Ναι είναι απλούστατο να γίνει έλεγχος του νου

Αρκεί να υπάρχει κάποιος να σε πείσει ότι ξέρει τη λύση σε κάποιο πρόβλημά σου κι ότι έχει και πιστοποιητικό γνώσης περί του θέματος....

Να σου παρουσιάσει τη σωτηρία σου σε βολική οικονομική συσκευασία.....

Να σε πετύχει καθώς θα αναζητάς το διακόπτη της ασφάλειάς σου...

Αρκεί να πείσεις τον εαυτό σου πως χωρίς «το τάδε» δεν μπορείς να προχωρήσεις.

Το πρόβλημα όμως είναι σε πόσα επίπεδα μπορεί να επεκταθεί αυτό?

Πόσο μέρος της ζωής σου καταλαμβάνεται από πνευματικά, σωματικά, ψυχικά «πλασίμπο»?

Πόσο αλήθεια φαντασιόπληκτοι είναι αυτοί που σου λένε πως τίποτα απ΄οτι βλέπεις γύρω σου τελικά δεν είναι αυτό που νομίζεις?

Προσωπικά πιστεύω ότι έχουμε περάσει ακόμα πιο πέρα από τον έλεγχο του νου. Νομίζω ότι έχουμε εδώ και καιρό μπει στη ζώνη του «μη νου» μιλώντας για τις μονάδες. Του «υπερ-νου» μιλώντας για το σύνολο.

Είναι πιο απλό να γίνει κατανοητό κάτι τέτοιο σε όποιον χειρίζεται τούτο δω το μηχάνημα. Για τους απέξω είναι λίγο πιο δύσκολο αλλά θα καταλάβουν σιγά σιγά.

Το πρόβλημα είναι ότι πάει τόσο μακριά η ιστορία που και να βρεις ένα μαγικό τρόπο να «βγεις έξω» ποιος σου είπε ότι όλα τα απ΄έξω δεν έχουν γίνει από καιρό delete?

Χθες βράδυ σε μια συζήτηση σταμάτησα σε μια φράση..

«Αυτό που φοβόμαστε πιο πολύ, ο πιο βαθύς μας τρόμος είναι αυτός που ήδη ξέρουμε. Πως είμαστε απλά ένα κομμάτι κρέας.....»

Αλήθεια αναρωτηθήκατε ποτέ πως είναι η σχέση χασάπη – κρέατος? Δηλαδή στ΄αλήθεια πιστεύετε πως υπάρχει «σχέση»?

ΖΗΤΕΙΤΑΙ ΑΞΙΟΠΡΕΠΕΙΑ ΚΑΙ ΘΑΡΡΟΣ. Ο ΕΥΡΩΝ ΑΜΟΙΒΕΤΑΙ...

Λίγο βαρύ κεφάλι, βήχας, ψιλοσυνάχι και μηδέν έμπνευση για γράψιμο. Κάπως έτσι είμαι τις τελευταίες ημέρες. Και φυσικά πάω έρχομαι στη δουλειά όπου το σκηνικό έχει αλλάξει κάπως. Οι μισοί με χαρτομάντηλα, δακρυσμένα μάτια, βήχα, φτερνίσματα και οι άλλοι μισοί μέσα σ΄εναν απόλυτο πανικό. Δεν ξέρω τι να σκεφτώ πλέον. Δεν παιζόμαστε σαν λαός. Ναι είμαστε η ζωντανή απόδειξη της τραγωδίας. Υπάρχουμε μέσα από τη τραγωδία. Και λίγο να ξεχαστείς και να μην κρατάς αντίσταση το τσουνάμι της τρέλλας μπορεί να σε παρασύρει κάθε λεπτό. Να ξυπνήσεις φυσιολογικός και να καταλήξεις στο τέλος της ημέρας .... έλληνας!

Είμαι σίγουρη πως αν κάποιος βγει και μας πει ξαφνικά αυτές της μέρες μια αισιόδοξη, χαρούμενη είδηση θα του πετάξουμε γιαούρτια. Δεν υπάρχει τόσο τολμηρός για να κάνει κάτι τέτοιο. Φαντάζεστε μέσα στο "είμαστε όλοι έτοιμοι να φουντάρουμε" να βγει ένας ξενέρωτος και να πει " υπάρχει μια θετική εξέλιξη....." Τον ξυρίσαμε! Ποιός είναι αυτός που θα μας χαλάσει το μοιρολόι? Ποιός είναι ο θρασύς που θα σκεφτεί λύσεις και προοπτικές θετικές. Εδώ κάναμε τόσο κόπο για να απαλλαχτούμε απ΄ολα τα θέματα που θα μπορούσαν να δώσουν μια ελπίδα, ένα αισιόδοξο μήνυμα στη καθημερινότητά μας.

Η Ελλάδα είναι οι γερόντοι στο μπαλκόνι στα Μάπετ Σόου. Η Ελλάδα είναι όλη στριμωγμένη στη καμπούρα της στο μικρό θεωρείο και γουστάρει τρελλά να βρίζει, να αναθεματίζει, να λέει το πόνο της στο διπλανό, να σκέφτεται καταστροφές και ολέθρους. Χιλιάδες αρρώστους στο μυαλό και στο κορμί. Σχολεία να κλείνουν, επιχειρήσεις να κλείνουν, εντατικές γεμάτες, διασωληνομένους, αφελείς που κάναν τα εμβόλια και να ... να.... να... είναι όλοι διασωληνομένοι επίσης μετά από απίστευτες παρενέργειες!

Η Ελλάδα δεν φοβάται τη νέα τάξη πραγμάτων. Τη περιμένει με ανοιχτές αγκάλες. Με μαζοχιστική ηδονή. Ξέρει τα πάντα ήδη. Λέσχες, στοές, δρακονιανούς, κουφάλα γη, εμβόλια με μικροτσιπ, ραντάρ που σκανάρουν κάθε σκέψη μας, αρρώστεις που διοχετεύονται μέσα από τα τρόφιμα, το νερό, τον αέρα. Η Ελλάδα πληγωμένη, ψεκασμένη, εμβολιασμένη και μη περιμένει το 2012 σκαρφιζόμενη σενάρια όχι χολυγουντιανά, τι να μας πει το Χόλυγουντ...

Η Ελλάδα έχει ξεπεράσει το θέμα ψωρομισθοί, δάνεια, εκμετάλλευση, πουλημένες κυβερνήσεις, κλέφτες του δημοσίου χρήματος, φτώχεια που έχει απλωθεί σαν τη μόνη αληθινή αρρώστεια απ΄ακρη σε άκρη, βάσανα ατέλειωτα στον κοσμάκη που κανένας δεν δίνει σημασία πια πως στο διάολο καταφέρνει και ζει ακόμα, και έχει φτάσει στο διάστημα. Εχει βρεθεί σε άλλο γαλαξία. Στο γαλαξία των κυριάρχων ΜΜΕ. Σ΄εκείνους τους εξωγήινους που με γουρλωμένα μάτια κάθε πρωϊ σε κάνουν να πνίγεσαι με τη πρώτη γουλιά καφέ από τη φωνή που τσιρίζει ξαφνικά τα σενάρια τρόμου και θανάτου.

Τρομοκρατία είπατε? Ποιά τρομοκρατία εννοείτε? Γιατί αν όλη η υφήλιος ασχολείται με το θέμα εδώ έχουμε γεννήσει κι αναπτύξει τη πραγματική έννοια της τρομοκρατίας. Τις ενέργειες βανδαλισμού απ΄ευθείας στις ανθρώπινες ψυχές. Σε τέτοιο βαθμό που οι κάτοικοι αυτού του τόπου δεν μπορούν πλέον να ζήσουν αν δεν πάρουν τζούρα καθημερινά από τρομοκρατικές ενέργειες. Που ψάχνετε ωρε πατριώτες τους υπόπτους τρομοκράτες? Στις γιάφκες και τα ύποπτα υπόγεια? Λάθος δρόμο πήρατε. Κοιτάχτε τα μάτια των ανθρώπων. Και ρωτήστε τους. Τι φοβούνται. Τι κρύβουν μέσα τους τόσο οδυνηρό κι είναι έτσι τα μάτια τους. 

Είμαι βέβαιη ότι θα πάρετε πολύ συγκεκριμένες απαντήσεις. Είναι τόσο πολύ φοβισμένοι οι άνθρωποι που έφτασαν στο σημείο να μην μπορούν να κάνουν χωρίς τους φόβους τους ούτε στιγμή. Ακόμα και στη λεκάνη κοιτάνε μήπως το σκατό τους έχει αίμα. Μήπως το σάλιο είναι χρωματιστό. Μήπως το δάκρυ βρωμάει. Μήπως τα χέρια αλλάξανε χρώμα. Το μόνο που δεν μπορούν να κάνουν είναι να πατήσουν ένα φρένο. Εδώ και τώρα. Και να πουν τι μας κάνετε βρε κερατάδες?

Δεν υπάρχει άλλη εξήγηση σας λέω. Μας αρέσει το χάος. Μας αρέσει το "τι θ΄απογίνω" Μας αρέσει το είμαι στην άκρη του γκρεμού και να όπου νάναι πέφτω. Γιατί απλά μας αρέσει να τα λέμε. Νάχουμε θέμα. Σ΄αυτή τη χώρα είναι όλοι δημοσιογράφοι. Ναι αυτό είναι το επάγγελμα του έλληνα. Είμαστε μια πανεθνική εφημερίδα που ψάχνει θέμα και πρωτοσέλιδο. Και κάτι ξεχασμένοι που είναι ο μοναδικός σύνδεσμος με τη λογική έχουν πάρει κάτι θεματάκια στις τελευταίες σελίδες στη γωνίτσα κάτω. Κάτι σαν μικρές αγγελίες χωρίς καν πλαίσιο.

Ζητείται αξιοπρέπεια και θάρρος. Ο ευρών αμοίβεται με ανάσα δυνατή που δεν μυρίζει φάρμακα....

ΥΣ. Αλήθεια έχω μια απορία. Μ΄εκείνη τη κυβέρνηση που μετράμε τα έργα της σε 100 μέρες έχουμε κανα νέο? Πως τον είπαμε τον Πρωθυπουργό? Αμα τους διαβεβαιώσουμε ότι θα εμβολιαστούμε θα μας πουν και τι θα γίνει με τα υπόλοιπα θέματα που μας καίνε  ή το κρατάνε για έκπληξη?