ΤΗ ΒΛΕΠΕΤΕ ΤΗ ΣΚΟΤΕΙΝΙΑ ΤΗΣ ΑΒΥΣΣΟΥ Η ΝΟΜΙΖΕΤΕ ΠΩΣ ΕΧΕΙ ΑΠΛΑ ΚΑΕΙ Η ΛΑΜΠΑ?

Χτες βράδυ

Έβαλα να ακούσω τραγουδια παλιά . Από εκείνα τα χιλιοτραγουδισμένα που λατρεύτηκαν αλλά στο δρόμο ξέχασαν οι άνθρωποι την ουσία των στίχων.

Ξεφύλισσα μερικές παλιές σημειώσεις για να εξακριβώσω πόσο και αν έχω αλλάξει από τότε. Τότε που νόμιζα...

Δεν σας κρύβω πως ο ψυχισμός μου, όπως και πολλών άλλων πλέον, χωρίζεται άγρια σε δυο μέρη. Από τη μια οργή κι από την άλλη θλίψη. Απέραντη θλίψη.

Η αισιοδοξία παρακολουθεί απλά τις εναλλαγές στη ρυτίδα ανάμεσα στα φρύδια σαν τουρίστας. Αραχτή κάπου μακριά , αμέτοχη, ξένη σε όσα συμβαίνουν.

Υπάρχει ένα επικίνδυνο όριο που πιστεύω πως έχουμε αρχίσει να το ξεπερνάμε. Οχι ένας ένας από εμάς , εννοώ ένα όριο επικίνδυνο που το καταρρίπτει χωρίς σκέψη πλέον, με το ένστικτο προχωρώντας , το μεγαλύτερο μέρος του ελληνικού λαού.

Μπορεί ακόμα να κυκλοφορεί χρήμα, μπορεί να είναι πολλοί οι σιωπηλοί, οι αμέτοχοι, μπορεί να υπάρχει κόσμος που κάνει το παιχνίδι του εαυτούλη του ακόμα, αλλά πόσους χαρούμενους βλέπετε γύρω σας? Ακόμα κι από αυτούς που περνάνε με το αμάξι τους και τη μουσική στο τέρμα, ακόμα κι από τα παιδιά που χορεύουν στα κλαμπ, ακόμα κι οι τηλεπερσόνες που παρελάζουν χαζοχαρούμενα από τα κανάλια, πόσες φάτσες βλέπετε να λάμπουν να είναι ευτυχισμένες?

Κοιτάζω τα πρόσωπα γύρω μου και τρομάζω.  Στα περισσότερα μάτια δεν υπάρχει γαλήνη,  ουτε καν λογική. Δεν έχει σημασία αν ο τάδε καταναλώνει τη ζωή του σε σκουπίδια ή ο άλλος παλεύει για μεγάλα ιδανικά. Και οι δυο κουβαλάνε ένα βλέμμα γεμάτο πανικό.

Κι  όσα βλέμματα δεν έχουν φτάσει καν σ΄αυτό το πανικό, τα κοιτάζεις και δεν έχουν τίποτα μέσα τους. Τίποτα άλλο εκτός από συνήθειες. Συνήθειες που τις νομίζουν ζωή. Κλισέ, εμμονές, πεποιθήσεις που τους κρατάνε σε ένα συνεχόμενο ρελαντί, να μην μπορούν να απολαύσουν ούτε μια επικίνδυνη κούρσα, ούτε ένα ρομαντικό περίπατο της ψυχής...

Χλιαροί, μέτριοι, αποκοιμισμένοι σε στρώματα φτιαγμένα από ψέμματα

Και στην απέναντι όχθη μάτια γεμάτα απορίες, αγουροξυπνημένα από ένα μεγάλο και βαθύ ύπνο,  γεμάτα θολωμένη οργή που ψάχνουν απεγνωσμένα να βρουν κάποιον να φωνάξει το ονομά τους, να τους επιστρατεύσει σε κάποιο  πόλεμο, για να μπορέσουν να βρουν κάτι να υπερασπιστούν.

Το μόνο συναίσθημα αυτή τη στιγμή που μπορεί να γεμίσει τις άδειες ψυχές είναι η υπεράσπιση κάποιου ιδανικού.  Αλλοι το ψάχνουν στο πατριωτισμό, άλλοι στο ταξικό αγώνα, άλλοι στη διαφύλαξη του πολιτισμού, άλλοι  στην επιθυμία για ανατροπή, επανάσταση, εξέγερση, άλλοι γίνοναι απλά τραγικοί αυτόχειρες...

Αυτό που πρέπει να κατανοήσουν οι χώροι που κυρήσσουν την όποια αλλαγή, οι αντι-μνημονιακοί χώροι, τα αντιμνημονιακά  κόμματα,  όσοι υπόσχονται πως θα είναι οι φύλακες ίσως της δυσκολότερης μάχης που θα δώσει η Ελλάδα για να κρατηθεί ζωντανή , (όχι πολυ μακριά, στο άμεσο μέλλον θα ξεκινήσει το χάος),  είναι πως όλοι αυτοί οι άνθρωποι εκτός από τα όποια κεκτημένα τους , έχουν χάσει τη πίστη τους σε ότι μέχρι πριν λίγο καιρό θεωρούσαν δεδομένο. Η κοινωνία είναι γεμάτη από ανθρώπους που έχει κλονιστεί η σιγουριά τους. Ανθρώπους που έμειναν χωρίς στέγη κι όπως έλεγε ο Μπρεχτ γυρίζουν στις γειτονιές με ένα κεραμίδι στο χέρι για να βρουν που είναι το σπίτι τους...

Μια κοινωνία  που έχει συγκλονιστεί από τη μικρασιατική καταστροφή, τις χαμένες πατρίδες, τη φασιστική επέλαση, δυο παγκόσμιους πολέμους , έναν απίστευτο σε αγριότητα εμφύλιο , μια επέλαση του ψυχρου πολέμου με το χειρότερο του πρόσωπο, δικτατορία, τη προδοσία της Κύπρου, και τον εξευτελισμό όλων των οραμάτων της μεταπολίτευσης , μια κοινωνία που παρασύρηκε στο να ξεπουλήσει τους λόγους που θα μπορούσαν να την κάνουν ευτυχισμένη, πεφήφανη, γενναία, μοιάζει να παρασέρνεται , να αδρανεί, να υποτάσσεται ή να βγάζει κραυγές που δεν έχουν σημασία, όμως κατά βάση μετατρέπεται σε κάτι επικίνδυνο.

Είναι το αγρίμι που αφουγκράζεται το κίνδυνο, τον αόρατο εχθρό, τον επερχόμενο θάνατο, και γρυλίζει δείχνοντας τα δόντια, χωρίς να έχει βγάλει ακόμα τα νύχια. Το γρύλισμα ακούγεται αλλά κανείς δεν μπορεί να καταλάβει τι σημαίνει. Που θα ορμήξει. Γιατί δυστυχώς εδώ και πολύ καιρό, ο πολιτικός κόσμος έχει χάσει την ικανότητα να μεταφράζει τα γρυλλίσματα της κοινωνίας και να τα κατανοεί εγκαίρως πριν το δάγκωμα. Ολος ο πολιτικός κόσμος. Δεξιά κι αριστερά.   Δεν είναι καθόλου τυχαίο ή αφελές που όλο και περισσότεροι επιζητούν σήμερα να συσπειρωθούν σε ομάδες που δεν είχαν συμμετοχή στο θλιβερό αυτό Κοινοβούλιο και σε όλο το σκηνικό της εξευτελιστικής και πέρα από κάθε φαντασία αισχρής κατάληξης της πολυπόθητης μεταπολίτευσης. Δεν είναι τυχαίο ούτε αφελές που ξεψαχνίζουν οι περισσότεροι τι καπνό φουμάρει κάθε νέα κίνηση, κάθε νέα πρωτοβουλία.

Οργή, εξαθλίωση και έλλειψη εμπιστοσύνης στη Πολιτεία είναι ένα τρίπτυχο που σύντομα θα κοιτάξει  την άβυσσο.  Κι η άβυσσος  θα μας κοιτάξει κι αυτή....

Σ΄ΑΥΤΕΣ ΤΙΣ ΕΚΟΓΕΣ ΘΑ ΥΠΕΡΙΣΧΥΣΟΥΝ ΟΙ ΠΕΛΑΤΕΣ Η ΟΙ ΠΟΛΙΤΕΣ?

Τα μανίκια έχουν σηκωθεί κι έχουν στρωθεί στη δουλειά. ΕΚΛΟΓΕΣ.
Δεν ξέρω αν εσείς είστε ενθουσιασμένοι που επί τέλους θα ρίξετε την οργή σας στη κάλπη αλλά εμένα κάτι δεν μου κάθεται καλά. Λαμβάνοντας υπόψη πόσο καλά σχεδίασαν τα πάντα ώστε να μας δέσουν χειροπόδαρα, αγνοώντας πλήρως και τη γνώμη μας και την οργή μας....

Πως βαδίζουν για εκλογές? Ε? Τι βλέπουν και το αποφάσισαν. Δηλαδή το ρισκάρουν κι ότι γίνει? Με λίγα λόγια αν υπήρχε περίπτωση μετά τις εκλογές να αλλάξουν όλα και να γίνουν ανατροπές που θα βάζανε σε συζήηση όλα τα θέματα και την ίδια την ύπαρξη του μνημονίου.. θα επικρατούσε τέτοια ησυχία στα αφεντικά που τζογάρουν δισεκατομύρια στη πλάτη μας?

Μόνο δυο πράγματα μπορεί να συμβαίνουν για να προχωράμε σε εκλογές. Η οι έρευνες τους συμπεραίνουν πως ο ελληνικός λαός στη πλειοψηφία του είναι ηλίθιος, ή πως ότι αποτέλεσμα και να βγει είναι ήδη εξασφαλισμένες οι δυνάμεις που θα συνεργαστούν για να σχηματίσουν μια όμορφη και ξεκάθαρη μνημονιακή κυβέρνηση.

Και με την απλή λογική να βαδίσεις αν όντως τα δυο κόμματα φτάσουν ένα 28% θα έχουν 155 έδρες. Και να μην φτάσουν μπορούν να συνεργαστούν με άλλες δυνάμεις που τώρα διεκδικού ψήφο σαν αντιμνημονιακές και μόλις μπουν... τσακ ω του θαύματος θα το σκεφτούν πιο πατριωτικά το θέμα και θα πουν "για να μην χρεοκοπήσουμε μπλα μπλα μπλα...."

Με λίγα λόγια ταπεινή μου γνώμη είναι πως οι εκλογές γίνονται γιατί νοιώθουν εξασφαλισμένοι όποιο και να είναι το αποτέλεσμα γιατί έχουν μια λύση ήδη έτοιμη για όποια και να είναι το αποτέλεσμα. Ολο το διάστημα που προηγήθηκε των εκλογών και δεν μιλάω για τις τελευταίες μέρες αλλά από την αρχή που πήρε το ΠΑΣΟΚ την εξουσία μέχρι σήμερα βολιδοσκοπούν συνεχώς.

Τις αντιδράσεις των πολιτών, τις κινήσεις των λεγόμενων αντιμνημονιακών χώρων, τις προθέσεις του αριστερού χώρου, τις προθέσεις του δεξιού χώρου και μάλλον δεν φοβούνται. Θα μου πείτε πως αν είναι έτσι παραβλέπουν το "απρόβλεπτο" που είναι ο ίδιος ο ελληνικός λαός. Είναι όμως απρόβλεπτος? Το πόσο βαθειά αλλοιωμένος και υποταγμένος είναι ένας λαός, δεν το ξέρω εγώ , εσύ και οι γνωστοί  μας αλλά εκείνοι που τον καθοδήγησαν επι δεκαετίες να είναι αυτό που κατάντησε σήμερα.

Αυτοί λοιπόν ξέρουν και  ποιο είναι το μέτρο θάρρους ή φόβου του, και με ποιες αντιλήψεις έχει γαλουχηθεί, και ΤΙ ΦΟΒΑΤΑΙ, και τι ΘΕΛΕΙ ΝΑ ΚΕΡΔΙΣΕΙ. Ο έλληνας ψηφοφόρος δεν είναι το αποτέλεσμα των δημοσκοπήσεων, ούτε ο διαμαρτυρόμενος της πλατείας, ούτε ο ώριμος πολιτικά σκεπτόμενος. Ο έλληνας ψηφοφόρος είναι εκείνος ο μοναχικός άνθρωπος πίσω από το παραβάν που διαλέγει ένα χαρτάκι με γνώμονα το συμφέρον του. Και μέχρι τώρα αυτό το συμφέρον καθοριζόταν από τρία πράγματα. Το απόλυτα προσωπικό συμφέρον (πελάτης του συστήματος), την οικογενειακή παράδοση (ψηφίζω δεξιά ή αριστερά γιατί έτσι έκαναν και οι παππούδες μου), και το φόβο (κι αν βγουν πάλι οι τάδε και χάσω την ησυχία μου?) Φυσικά υπήρχε και ένα ποσοστό που ψήφιζε έχοντας μια διαφορετική ωριμότητα σκέψης και αντίληψης γενικότερα. Αλλά πόσο είναι αυτό? Ενας κόκκος χαμένος στην έρημο της ανοησίας και της απάτης.

Σ΄αυτές τις εκλογές υπάρχει η ιδιαιτερότητα της γενικευμένης οργής. Της γενικευμένης αγανάκτηση και του συναισθήματος προδοσίας. Το ξύπνημα σε έναν εφιάλτη όπου οι ανήκοντες σε διαφόρους χρωματισμούς συνειδητοποιούν πως όλοι έπαιξαν και παίζουν στις πλάτες τους, κουβαλώντας επί πλέον το συναίσθημα της πουτάνας με ενοχές γιατί ίσως τελικά μαζί τα φάγαμε και τώρα εμείς περισσεύουμε από το φαγοπότι και μας πετάνε. Επί πλέον υπάρχει ο φόβος πως όλο αυτό το μακελειό δεν θα τελειώσει έτσι ήσυχα αλλά το μέλλον επιφυλάσσει πολύ άσχημες εξελίξεις. Εχουν προωθηθεί σενάρια εμφυλίου, πολέμου, αναρχίας, επέλασης των κόκκινων ή των μαύρων, σειρήνες στο αιγαίο, εξαθλίωση και πείνα...

Ο έλληνας ψηφορόρος τελικά αυτή τη φορά κοιτάζοντας τα χαρτάκια θα ψηφίσει με φόβο?με αποφασιστικότητα? με συνείδηση ώριμη? με μούτζα?  γεμάτος ψευδαισθήσεις ακόμα (το λεγόμενο ζωτικό παραμύθι) ? Και πολύ περισσότερο. Πόσο ποσοστό ακόμα τη περνάει καλά ή έστω βολεύεται και θεωρεί ότι έχει τα κρατήματα, τις άκρες, να μασαμπουκώνει κι ας ψοφίσουν οι υπόλοιποι?

Αυτοί θεωρούν πως όλα τα έχουν τακτοποιημένα. Εμείς?

ΑΠΟΔΡΑΣΗ ΑΠΟ ΤΗΝ ΑΘΗΝΑ ΚΑΙ ΤΙ ΟΝΕΙΡΕΥΟΝΤΑΙ ΤΑ ΗΛΕΚΤΡΙΚΑ ΠΡΟΒΑΤΑ?

Τι πρότεινε ο κ.Ψυχάρης? Να μεταφερθεί η Βουλή, το Υπουργείο Οικονομικών και το Μαξίμου στο Ελληνικό?

Εγώ έχω να κάνω μια ακόμα καλύτερη πρόταση. Που έχει δοκιμαστεί κινηματογραφικά από τον απίστευτο παππού Κάρπεντερ και είναι πολύ πιο ουσιαστική.

Τα καλύτερα προάστια των Αθηνών να περιφραχτούν με τεράστια τείχη τα οποία έξω θα φρουρούνται με ειδικά σώματα (επίσης ελικόπτερα θα πετάνε συνέχεια από πάνω) κι εκεί να μπουν τα Υπουργεία, το Μαξίμου, η Βουλή, οι Τράπεζες, τα κτίρια όπου θα κατοικεί η Τρόικα, και οι βίλες φυσικά των κυβερνώντων και των οικογενειών τους όπως επίσης και τα σπιτάκια όπου θα κατοικεί το υπηρετικό προσωπικό τους ,

και στο υπόλοιπο κομμάτι  γύρω γύρω να πεταχτούν όλα τα απόβλητα – δηλαδή ο ελληνικός λαός – ο οποίος πλέον θα μπορεί να ξεκαυλ...ει όπως γουστάρει. Με μπουρδέλα, συμμορίες, σουπερ-ήρωες, παιγμένους και αλαφροίσκιωτους, φιλοσόφους της λαϊκής, περιθωριακούς κάθε είδους, πρεζάκια, πόρνες, μαφίες, διανοούμενους κι επιστήμονες που αρνήθηκαν να μπουν στο σύστημα, μεροκαματιάρηδες που θα μετατραπούν σε νεκροζώντανους, και χίλιες δυο ευάνταστες κατηγορίες που θα σκοτώνονται μεταξύ τους για ένα μπιτόνι βενζίνη, ένα όπλο, μια στέγη, ένα κομμάτι κρέας (ακόμα και ανθρώπινου) και φυσικά θα υπάρχει και η ελπίδα κάποια μάνα να γεννήσει έναν CALL ME SNAKE!!!

Την ίδια στιγμή μέσα από τα τείχη,  επι τέλους οι έχοντες και κατέχοντες θα μπορούν να αναβαθμίσουν τη ζωή τους όπως τους πρέπει. Τζόγος στο χρηματηστήριο μεταξύ τους, μπουρδέλλα πολυτελείας, πρέζα πρώτης ποιότητας, βίλες με ανέσεις και ανοιχτά παράθυρα χωρίς φόβο, υπηρέτες καλοβαλμένους και τσεκαρισμένους για την πίστη τους και υποταγή τους, κυβερνητικα παιχνίδια, έρευνες για την απόκτηση μόνιμης νεότητας ή και αθανασίας, ελεύθερες μεταμοσχεύσεις από «κρέατα»  που θα φτάνουν απ΄έξω, εργαστήρια που θα εργάζονται πυρετωδώς σεπειράματα ευγονικής και ελέγχου του εγκεφάλου κλπ

Το χόλυγουντ προσφέρει μια πληθώρα προτάσεων που ξεκινάνε από τα μνημιώδη έργα Κάρπεντερ THEY LIVE, ESCAPE FROM NEW YORK, ESCAPE FROM LOS ANGELES,  συνεχίζουμε με Πρόγιας και  DARK CITY,   παίρνουμε ιδέες ακόμα και από Ρομέρο  THE LAND OF THE DEAD   για να μην μιλήσουμε για το ανεπανάληπτο BRAZIL του Γκίλιαμ ή τη ταινία ορόσημο πλέον BLADE RUNNER και τόσα άλλα διαμάντια που μας έχουν κρατήσει συντροφιά τότε που τα νομίζαμε επιστημονική φαντασία!

Γιατί λοιπόν τρεις υπηρεσίες κάπου εκτός κέντρου? Δεν είναι πολύ φτωχό και χωρίς νόημα?

Δηλαδή θα απελευθερώσεις το Σύνταγμα.. και τραβάμε κανένα ζόρι να πάμε Ελληνικό ή όπου αλλού? Ενώ αν σηκώσεις ένα τείχος όμορφο και παστρικό ανάμεσα μας και βάλεις πάνω στις πολεμίστρες και εκπαιδευμένους σκοπευτές που θα πάω εγώ ο ξυπόλητος στ΄αγκάθια?...

Για σκεφθείτε το.  Κι αν πιάσει και δεν έχουν οι τηλεοπτική αστέρες τίποτα να μεταδίδουν από πορείες , συγκεντρώσεις, γιαούρτια, παππούδες που βρίζουν στη λαΪκή και άλλα τέτοι α χαριτωμένα, σκεφθείτε τι θέαμα θα έχετε να βάλετε κάμερες  έξω από τα τείχη και να χαζεύεται τα Σόδομα και Γόμμορα ζωντανά με όλο το αίμα που θα χύνεται να πιτσιλάει σχεδόν τις κάμερες!!!!! Χλιδή?

ΡΑΣΣΙΑΣ - ΕΠΕΙΔΗ ΣΚΕΤΟΣ Ο ΟΡΟΣ «ΠΑΓΚΟΣΜΙΑ ΚΡΙΣΗ» ΔΕΝ ΣΗΜΑΙΝΕΙ ΑΠΟΛΥΤΩΣ ΤΙΠΟΤΕ

Αναδημοσίευση από

http://www.rassias.gr/9035.html

ΕΠΕΙΔΗ ΣΚΕΤΟΣ Ο ΟΡΟΣ «ΠΑΓΚΟΣΜΙΑ ΚΡΙΣΗ»

ΔΕΝ ΣΗΜΑΙΝΕΙ ΑΠΟΛΥΤΩΣ ΤΙΠΟΤΕ

Αντίθετα από όσα θέλει να επιβάλει ο θρησκευτικός μονοθεϊσμός και όλες οι πολιτισμικές και πολιτικές του εκπορεύσεις, η Ιστορία δεν έχει ούτε «λογική», ούτε «κατεύθυνση». Θα μπορούσαμε να την εικονοποιήσουμε ως μία σφαίρα που κυλάει εδώ κι εκεί, σπρωγμένη μόνο από δυνάμεις και τάσεις που ακατάπαυστα συντίθενται, αναπτύσσονται και αποσυντίθενται στο εσωτερικό της και πουθενά αλλού. Κάθε γραμμική σχεδίαση της Ιστορίας είναι συνεπώς είτε αφελής είτε απατεωνίστικη, σε κάθε περίπτωση πάντως άκυρη και παραπλανητική.

Τα κυριάρχα στερεότυπα των καιρών μας κάνουν την «εξελιγμένη» τουλάχιστον ανθρωπότητα να μην παίρνει υπ’ όψη της την παραπάνω αλήθεια και να αναλίσκεται σε γραμμικές («προοδευτικές» ή «προνοιακές») παρερμηνείες της Ιστορίας, με την σκέψη της να κάνει ουσιαστικά βήμα σημειωτόν ή να κυνηγάει την ουρά της. Τα ίδια κυρίαρχα στερεότυπα έχουν αναγάγει το μέσον σε ανώτερο της ουσίας, δηλαδή την οικονομία σε ανώτερη του ίδιου του ανθρώπου, αλλά και της Φύσης της οποίας αυτός αποτελεί ένα μικρό οργανικό τμήμα.

Η γραμμικότητα απαιτεί εστίαση του ενδιαφέροντος αποκλειστικά σε αυτό που είναι «μπροστά», είτε ως εφήμερο παρόν είτε ως άμεσο ή πιο μακρινό μέλλον και ταυτόχρονα περιφρόνηση προς όσα έχουν υποτίθεται «περάσει» και αποτελούν «παρελθόν». Ο Χριστιανισμός νόμισε ότι ξέμπλεκε διαπαντός με όλη την πριν από αυτόν ανθρωπότητα με το να χαρακτηρίσει το οικειοποιήσιμο πολιτισμικό της οικοδόμημα ως «ευαγγελική προπαρασκευή» και το μη οικειοποιήσιμο ως «ειδωλολατρία». Ίδια και απαράλλακτα, ο Μαρξισμός νόμισε ότι ξέμπλεκε διαπαντός με όλη την πριν από αυτόν ανθρωπότητα με το να χαρακτηρίσει την οικειοποιήσιμη πολιτική της κατάκτηση ως «ουτοπικό ή αστικό σοσιαλισμό» και τη μη οικειοποιήσιμη ως οικονομικά συστήματα που αποτελούν ή σύντομα θ’ αποτελέσουν «παρελθόν» («δουλοκτητική κοινωνία», φεουδαρχία, καπιταλισμός). Την αποτίμηση αυτή υιοθετεί βεβαίως και ο υποτίθεται αντίπαλος Καπιταλισμός, αφαιρώντας απλώς τον «τέλειο» εαυτό του από την μαρξιστική τριάδα των υποτίθεται «ξεπερασμένων» οικονομικών συστημάτων.

Καταδικασμένοι ωστόσο να διαψεύδονται, οι οπαδοί της γραμμικότητας βλέπουν την Ιστορία να κάμπτει την υποτιθέμενη γραμμή σε καμπύλη και να «πισωγυρίζει» την ώρα που αυτοί μαρμαρωμένοι κοιτάζουν ευθεία σε ένα φανταστικό στάδιο που έως τώρα θεωρούσαν όχι απλώς «επόμενο» αλλά και «σίγουρο». Η Ιστορία στρέφει τα νώτα της προς τις φαντασιώσεις όχι μόνο της «συντέλειας», αλλά και της «αταξικής» ή της «high tech καπιταλιστικής» κοινωνίας. 

Στις ημέρες μας συντελείται η μετάβαση από τον Καπιταλισμό στο διάδοχο σύστημα, την δεύτερη Φεουδαρχία, της οποίας οι διαφορές με την πρώτη είναι ότι η βάση του πλούτου δεν είναι η ακίνητη ιδιοκτησία και ότι ο φεουδάρχης δεν είναι ορατός. Στην παλαιά, πρώτη Φεουδαρχία, οι συνθήκες της απόλυτης ανασφάλειας που είχε γεννήσει η κατάρρευση του ρωμαϊκού κράτους (έναν μόλις αιώνα μετά την πλέον εύνομη φάση του, εκείνη της εποχής των Αντωνίνων) και εν συνεχεία ο πολιτισμικός πρωτογονισμός που έφερε ο Χριστιανισμός, οδήγησαν για περισσότερο από μία χιλιετία τους «αδύναμους και φτωχούς» να αναζητούν την προστασία των κατεχόντων γαίες «αρχόντων» και της Εκκλησίας, που μοίραζαν φέουδα σε εκλεκτούς τους, που εν συνεχεία «διαχειρίζονταν» ασύδοτα χωρικούς, δουλοπάροικους και κανονικούς σκλάβους.

Σε αυτή βεβαίως την δεύτερη, σύγχρονη Φεουδαρχία, βάση του πλούτου δεν είναι οι γαίες ή τα κτίρια, ούτε καν το κεφάλαιο του προγενέστερου Καπιταλισμού, τα οποία στο σύνολό τους όταν μείνουν «ακίνητα» θα καθίστανται εφεξής επαχθή. Σε αυτή την δεύτερη Φεουδαρχία βάση του πλούτου  είναι η κερδοφορία από την ταχεία κίνηση του κεφαλαίου ώστε αυτό να αποϋλοποιείται, να γίνεται «ροή», να γίνεται αόρατο. Εδώ οι κύριοι του πλούτου, οι καινούργιοι «δεσπότες», είναι κατά πλειοψηφία ανώνυμοι ή τουλάχιστον άγνωστοι για τον πολύ κόσμο και κρύβονται πίσω από τον αόριστο όρο «αγορές», που αποτελούν τους νέους άϋλους πύργους των σύγχρονων φεουδαρχών. Επίσης, η επικράτεια των φέουδων εδώ δεν είναι εντοπισμένη, αλλά διαχέεται παντού, ακόμα και στα πιο απομακρυσμένα έως τώρα καταφύγια. Το ρευστό φέουδο των δεσποτών των «αγορών» είναι ενσωματωμένο σε και κουβαλιέται από ΚΑΘΕ άνθρωπο, πράγμα, κατάσταση, σύμβαση, κ.ο.κ. που μπορούν να επηρεάζουν άμεσα οι θελήσεις και στοχοθεσίες τους.

Εάν θα επιχειρούσαμε να ορίσουμε αυτούς τους νέους άϋλους πύργους των σύγχρονων φεουδαρχών, τις λεγόμενες «αγορές», θα καταλήγαμε στο ότι αυτές δεν είναι παρά ένας μηχανισμός που υπό το πρόσχημα της εκτίμησης και τιμολόγησης των «επενδυτικών» κινδύνων, πολλαπλασιάζει το δεδομένο τακτικό, πλαστικό, ηλεκτρονικό κ.ο.κ. χρήμα, αλλά και ταυτόχρονα επιτίθεται στο εθνικό κράτος που γεννήθηκε ταυτόχρονα σχεδόν με τον Καπιταλισμό και έζησε παράλληλα με αυτόν έως την αυγή του 21ου αιώνα. Η κύρια επίθεση γίνεται με την επιβολή του αυθαίρετου δόγματος ότι τάχα η επιβίωση των κρατών εξαρτάται όχι από την στρατιωτικο-πολιτική τους ισχύ, αλλά από το κατά πόσο είναι σε θέση ν’ αναχρηματοδοτήσουν τα χρέη τους, λες και πρόκειται για εταιρείες, παρά το γεγονός ότι τα κράτη υπόκεινται σε υποχρεωτική συνέχεια ακόμη και σε περίπτωση πτωχεύσεώς τους.

Όμως, το παράλληλο αλλ’ όχι ταυτόσημο με τον Καπιταλισμό εθνικό κράτος είναι εκείνο που εδώ και 2 αιώνες βρίσκεται στην άλλη πλευρά του κοινωνικού «καπιταλιστικού» συμβολαίου και εγγυάται τα κατακτημένα μετά από σκληρούς αγώνες δικαιώματα του λαού, κυρίως εκείνα που αποτελούν μελλοντική διαρκή απαίτηση, όπως λ.χ. σύνταξη γήρατος, ιατροφαρμακευτική περίθαλψη, κ.ά. Εξαφανισθέντος αυτού, κανείς απολύτως δεν υπάρχει στην άλλη πλευρά του συμβολαίου, το οποίο συνεπώς καθίσταται άκυρο ή ανύπαρκτο. Οι άφατοι και ανώνυμοι φεουδάρχες των «αγορών» δεν υποχρεούνται, ούτε έχουν άλλωστε την καλή προαίρεση να «χάνουν» χρήμα για διατήρηση δικαιωμάτων που ίσχυαν στο «παρελθόν» καθεστώς του Καπιταλισμού, όπως συντάξεις γήρατος, ιατροφαρμακευτικές περίθαλψεις, κ.ά. για τεράστια πλήθη που δεν έχουν τίποτε να κάνουν με τον νέο μηχανισμό κερδοφορίας που ούτε καν βασίζεται στην καπιταλιστική παραγωγή (ή στην συνακόλουθη κατανάλωση των παραγομένων). Σε όλο τον «προηγμένο» κόσμο, η τεράστια αστική τάξη (σε όλη την διαστρωμάτωσή της) θα εξουδετερωθεί με μία εσπευσμένη φτωχοποίησή της, με το να υποχρεωθεί δηλαδή να φυτοζωεί εφεξής στο (ανά χώρα) όριο της φτώχειας ή ακόμα και λίγο ή αρκετά κάτω από αυτό.

Το ίδιο το εθνικό κράτος θα υποχρεωθεί σε εξαφάνιση, αφού αυτό που μεθοδεύεται σε παγκόσμιο επίπεδο από τους «δεσπότες» των «αγορών» είναι η πτώχευση ΟΛΩΝ των κρατών, που κατά την ρητορική που ήδη ακούσαμε μέσα στο 2011 κατά της Ελλάδος, θα είναι υποχρεωμένα ν’ αποχαιρετίσουν το ένα μετά το άλλο την εθνική τους κυριαρχία. Ο τελετουργικός θάνατος της τελευταίας συνέβη άλλωστε στην Λιβύη με το πρόσχημα της επιβολής της υποχρεωτικής «democracy and freedom» αν και κανείς δεν φάνηκε να καταλαβαίνει τι ακριβώς διαδραματίστηκε εκεί. Υπάρχει άλλωστε και ένα άλλο ακανθώδες ερώτημα: η «δυτική» πολυεπίπεδη υποστήριξη ισλαμιστών, και άρα a priori αντιδημοκρατών, ως δήθεν «αγωνιστών» της δημοκρατίας και της ελευθερίας, οφείλεται σε ογκώδη αφέλεια ή μαρτυράει μία ανάγκη των νέων φεουδαρχών να επαναφέρουν και να θέσουν εκ δεξιών τους και τις (πάσης ετικέττας) θεοκρατίες, που κατά το παρελθόν συνδεσπότευσαν με τους παλαιούς φεουδάρχες;   

Παραλαμβάνοντας την σκυτάλη του οικονομισμού από τον νικημένο Καπιταλισμό και τον ακόμα πιο νικημένο Μαρξισμό, η νέα φεουδαρχία των «αγορών», εκτοπίζει σε ακόμα μεγαλύτερα βάθη τον Άνθρωπο, υποχρεώνοντας τα πλήθη να σκέπτονται ακατάπαυστα, και μάλιστα τις περισσότερες φορές με προσωπική αγωνία, αριθμούς, ποσοστά και οικονομικές σχέσεις. Οι πολιτικοί παραδίδουν τα δημόσια πράγματα σε απανθρωποιημένους τεχνοκράτες, οι κοινωνίες υποχωρούν σε αθροίσματα προσώπων πρόθυμων να καννιβαλίσουν ακόμα και τους περισσότερο οικείους τους, το ενδιαφέρον για τους ανθρώπους υποχωρεί σε όλα τα επίπεδα και αντ’ αυτού προελαύνει ο πιο έξαλλος οικονομισμός που γνώρισε ποτέ η ανθρωπότητα. Από κοντά στο κυνήγι του Ανθρώπου βεβαίως και οι (πάσης ετικέττας) θεοκράτες, που όπως είπαμε παραπάνω, μάλλον προωθούνται από τους «δεσπότες» των «αγορών» για συνδεσποτεία, αφού αποδεδειγμένα μπορούν να εγγυηθούν την ταχεία αποκοίμιση της όποιας τάσης για αγανάκτηση.

Οι κρατούντες άφατοι και ανώνυμοι φεουδάρχες των «αγορών» χρησιμοποιούν επίσης τα μέσα διείσδυσης στις συνειδήσεις των πληθών (ηλεκτρονικά και έντυπα ΜΜΕ) για να πείσουν τους πάντες ότι η ανωμαλία που εκπροσωπούν είναι τάχα κάτι το αναπόφευκτο, ενώ ταυτόχρονα οι πολιτικοί υπηρέτες τους κάνουν το παν για να επιβεβαιώσουν του ισχυρισμού το υποτιθέμενο αληθές ώστε να παγώνουν ακόμα περισσότερο οι υπό διαχείριση μάζες.

Ξεκινήσαμε το κείμενο αυτό με την αποσαφήνιση ότι αντίθετα από όσα θέλει να επιβάλει ο θρησκευτικός μονοθεϊσμός και όλες οι πολιτισμικές και πολιτικές του εκπορεύσεις, η Ιστορία δεν έχει ούτε «λογική», ούτε «κατεύθυνση», άρα δεν υπάρχουν αναπόφευκτα ή μη μαχητά πράγματα. Που πάει να πει ότι οφείλουμε από τώρα, σήμερα, ετούτη την ώρα και στιγμή, ν’ αρχίσουμε τις προετοιμασίες μας για αγώνα ενάντια στον τερατώδη κόσμο που έχουν αρχίσει να επιβάλλουν. Έναν κανονικό αγώνα, αφού θα έχει προηγουμένως προσδιοριστεί με τη μέγιστη δυνατή σαφήνεια η ταυτότητα αλλά και η φύση του εχθρού, που δεν είναι άλλος από τον αρνητή του ανθρώπου.

Αρκετά η αγωνιζόμενη ανθρωπότητα πολέμησε επί τόσες και τόσες δεκαετίες ενάντια σε ανεμόμυλους, σπαταλώντας άσκοπα ενέργεια αλλά και αίμα για χάρη της α ή β «ευγενέστερης» εκδοχής του κτηνώδους οικονομισμού. Αυτή την φορά θα πολεμήσουμε με βάση τον άνθρωπο για τον άνθρωπο. Θα πολεμήσουμε για την επαναφορά της κοινότητας που έχει συνοχή, κυριαρχικό δικαίωμα και αυτάρκεια, για επαν-ανθρωπισμό και απο-οικονομοποίηση της ζωής, για τον αυτοσεβασμό μας και την τιμή προς την Φύση και τις αιώνιες αξίες, για την ισοτιμία και την αυτοθέσμιση, για το δικαίωμα του αυτοκαθορισμού, για την αξιοπρέπεια και την ελευθερία. Θα πολεμήσουμε με βάση τον Ανθρωπισμό για τον Ανθρωπισμό. Προς καμμία άλλη κατεύθυνση και με κανέναν άλλον γνώμονα.

Βλάσης Γ. Ρασσιάς

Αθήνα, Νοέμβριος «2011»

ΤΟ ΜΝΗΜΟΝΙΟ ΜΕΓΑΛΩΝΕΙ ΓΕΡΑ ΠΑΙΔΙΑ.

Δεν ξέρω τι γίνεται με τους διαφόρους που βλέπω γύρω μου και μοιάζουν σαν να μην έχουν πάρει χαμπάρι τι συμβαίνει σε χιλιάδες συμπατριώτες τους (ή πολύ απλά στα τέτοια τους...) αλλά εμείς μετατρεπόμαστε σε terminator!!

Στην αρχή καθόμασταν με το μπουφάν μέσα στο σπίτι γιατί δεν τη παλεύαμε με το κρύο χωρίς θέρμανση. Τώρα χαλαρά, κυκλοφορούμε με τη πιτζάμα χωρίς πρόβλημα και μάλιστα αν υπάρχει καπνός ανοίγουμε και τα παράθυρα να αερίζεται!

Ο άνθρωπος  είναι πολύ πεισματάρικο πλάσμα. Τον βάζεις σε ένα γραφείο, τον αποκοιμίζεις με το χαζοκούτι, του κουνάς μπροστά στα μάτια μπιχλιμπίδια και χαντρίτσες και γίνεται ένα πειθήνιο πιθηκάκι γεμάτο χολιστερίνες ανίκανο ν΄ανέβει μια σκάλα.

Του τραβάς ξαφνικά το χαλί κάτω από τα πόδια και το ρίχνεις στη ζούγκλα. Και τότε φέρνεις στην επιφάνεια, σπάζοντας την διάφανη μεμβράνη του πολιτισμού,  το αγρίμι που ποτέ δεν σκοτώνεται, απλά κοιμάται.

Οι κυβερνώντες ίσως κάνουν σχέδια. Σχέδια πως να κοροϊδεύουν, να αποχαυνώνουν, να παραμυθιάζουν ή να εκβιάζουν αδύναμους πολίτες-υπαλλήλους της καρπαζιάς.  Νομίζει πως τους κρατάει με εκφοβισμούς , με τρομοκρατικές απειλές. Όμως στην ουσία μόνος άσος που έχει στο μανίκι η εξουσία είναι να τους έχει καλοταΪσμένους και φιλήσυχους μέσα σε φωλίτσες.

Πάρτους τη δυνατότητα να χουζουρεύουν στην ασφάλεια ενός ζεστού σπιτιού, να μασουλάνε τις λιχουδιές τους και να ικανοποιούν τα βίτσια τους και οι φόβοι διαλύονται σαν σκόνη. Γίνονται ανύπαρκτοι και αναδύεται από το σκοτάδι ο πλέον επικίνδυνος άνθρωπος. Αυτός που δεν έχει τίποτα να χάσει.

Το σύστημα τέρας σπάει πλέον την εύθραυστη μεμβράνη του. Και θα γεννήσει τέρατα. Η μάλλον θα τα ξυπνήσει πάλι. Όπως αμέτρητες φορές έχει συμβεί στην ιστορία της ταλαίπωρης ανθρωπότητας.

Η εξουσία αποκοιμισμένη κι αυτή στην αυτοπεποίθηση του πελατειακού κράτους που είχε δημιουργήσει για να αναπαύεται χωρίς  παρατράγουδα και αστάθμητους παράγοντες έχει ξεχάσει πως είναι η ζούγκλα. Καλοαναθρεμμένη κι αυτή τις τελευταίες δεκαετίες. Κακομαθημένη και βιτσιόζα από τα παιδιά της που της έκαναν και τους έκανε τα χατίρια. Γνωρίζει τι  θύελλες σπέρνει αλλά μοιάζει να έχει ξεχάσει την αληθινή εικόνα.   Αν έπρεπε ήδη να είναι τρομοκρατημένη.

Γιατί είναι διαφορετικό να έχεις απέναντί σου δυσαρεστημένους αγανακτισμένους ή θυμωμένους πολίτες και είναι διαφορετικό να έχεις απελπισμένους «απολίτιστους» μαθημένους (σύντομα) και στο κρύο, και στο πόνο, και στη πείνα, με τους φόβους μηδενισμένους και το κοντέρ της οργής στο τέρμα.

Πολύ περισσότερο που οι χιλιάδες από αυτούς τους νεο-άφοβους πολίτες δεν είναι καν όπως κάποτε αγράμματοι, χαμένοι στην άγνοια και την απελπισία αλλά είναι με πτυχία, με γνώσεις, με εμπειρία στο τι θα πει και ζωή και άνεση, με γνώση των παιχνιδιών που γίνονται πάνω από το κεφάλι τους, με ικανότητες και ταλέντα να διασχίζουν τη ζούγκλα και τα θηρία της....

Μάθαινουμε ξανά να είμαστε δυνατοί.

Κι αυτό είναι το μόνο πράγμα που πρέπει να σας ευγνωμονούμε. Ισως αν δεν είχαν γίνει όλα αυτά να ήταν ακόμα πιασμένη η μέση μας από το καθισιό και το μυαλό μας αδύναμο και τρομαγμένο από τους μπαμπούλες της νύχτας. Όμως φροντίσατε στο έπακρο ώστε να «δυναμώσουμε».

Προσδοκία πολλών είναι ότι δεν θα αντέξουμε.

Ο αστάθμητος παράγοντας είναι πως είναι μακριά νυχτωμένοι για το πόση αντοχή κρύβει μέσα του αυτός ο αρχαίος πίθηκος....

ΟΤΑΝ ΟΙ ΚΥΒΕΡΝΩΝΤΕΣ ΜΕ ΤΟ ΛΑΟ ΤΟΥΣ ΜΙΛΑΝΕ ΔΙΑΦΟΡΕΤΙΚΕΣ ΓΛΩΣΣΕΣ

ΔΝΤ, ΕΚΤ, PSI, SWAPS, CDS, CACS, ISDA, EFSF.....

ΑΝΕΡΓΙΑ, ΣΥΝΤΑΞΗ, ΣΠΙΤΙ, ΦΑΙ, ΛΟΓΑΡΙΑΣΜΟΙ, ΠΑΙΔΙΑ, ΗΛΙΚΙΩΜΕΝΟΙ, ΑΡΡΩΣΤΟΙ, ΑΣΤΕΓΟΙ, ΦΤΩΧΕΙΑ, ΣΠΟΥΔΕΣ, ΦΑΡΜΑΚΑ, ΓΙΑΤΡΟΙ, ΠΩΣ ΘΑ ΕΠΙΒΙΩΣΩ...

Αντε κάνε εσύ τώρα το connect....

Και πως να φτιάξεις τα νέα συνθήματα? ΨΩΜΙ - ΠΑΙΔΕΙΑ - ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ θα λες εσύ
PSI-CACS-CDS θα σου απαντάει ο απέναντι...

Βλέπεις τη τσέπη άδεια. Ψάχεις για δουλειά και δεν υπάρχει τίποτα. Σπας το κεφάλι πως στο διάολο θα βγάλεις το υπόλοιπο του μήνα αφού έχεις γίνει σκατά στο σπίτι. Καυγάδες, κατάθλιψη, βρισίδι, όλα σου φταίνε, όλα σκατά .. ανοίγεις τη τηλεόραση να δεις μπας και υπάρχει καμιά σημαντική εξέλιξη

και βλέπεις ένα μάτσο χαρούμενες φάτσες μέσα στη καλή χαρά να γελάνε σα χάνοι γιατί σωθήκαμε...

Περιμένεις να δεις ποιος σώθηκε κι ακούς για ομόλογα, τράπεζες, ασφάλιστρα κινδύνου, ταμεία, το eurogroup  και ξανά μανά....

Κανένας άνθρωπος με σάρκα και οστά σώθηκε? Κάποιος βρε αδερφέ με ομάδα αίματος, μάτια, μύτη, στόμα, τρίχες, δόντια.. Τα ομόλογο συνεχίζει ο άλλος.

Ναι δεν αμφιβάλλω κάπου υπάρχει η διασύνδεση. Το πιάνεις αμυδρά με την ελάχιστη λογική που έχει απομείνει. Λες για να γίνει αυτό το κούρεμα κάτι ζητάει και ο κουρέας. Κάποιος θα πληρώσει το λογαριασμό. Το ξέρεις πως είσαι εσύ αλλά φρικάρεις γιατί δεν μπορείς να φτιάξεις ένα καλό σύνθημα για να το καταλάβουν.

Οπότε η λύση μία. Ο καθένας πλέον να αντιδράσει σύμφωνα με τη γλώσσα που καταλαβαίνει. Θα είναι αστείο βέβαια να βλέπεις χιλιάδες κόσμου να φωνάζουν ΨΩΜΙ-ΠΑΙΔΕΙΑ-ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ κι απέναντι να είναι άτομα με τα bluetooth στα αυτιά και τα IPAD στα χέρια καρφωμένοι στα χρηματηστηριακά ταμπλώ αλλά αν εκτός απο γιαούρτι πέσει και χειρονομία μπορεί να βρούμε ένα κοινό σημείο συνεννόησης....

Μια και από ότι φαίνεται μιλάμε δυο εντελώς διαφορετικές γλώσσες ας αρχίσουμε να μιλάμε στη νοηματική και κάτι παραπάνω αν χρειαστεί. Ετσι δεν είναι?

ΤΟ ΦΑΝΤΑΖΕΣΑΙ?

Αν εκτός

Από τα χιλιάδες λουκέτα στα μαγαζιά και όσα θα ακολουθήσουν

Το ενά και εκατομμύριο  ανέργους (ποιος ξέρει που θα φτάσουν)

Τα χρεωμένα νοικοκυριά και τις περιουσίες σε πληστηριασμό

Τα συσσίτια και τους ζητιάνους που αυξάνονται ταχύτατα

Τους απελπισμένους που αυτοκτονούν

Τους γέρους που συντηρούνται από τα υπολείμματα στο κλείσιμο της λαϊκής και τα σκουπίδια

Τους αρρώστους που υποφέρουν και σβήνουν χωρίς να έχουν ιατροφαρμακευτική περίθαλψη

Τους χιλιάδες εργαζόμενους που δουλεύουν για πέντε έξι κατοστάρια και σύντομα ακόμα πιο κάτω

Τους χιλιάδες νέους που δεν έχουν πια όνειρα

Τις χιλιάδες που κουβαλάνε τις βέρες τους και τα σταυρουδάκια στους μαυραγορίτες για δυο δεκάρες

Τα εργοστάσια που κλείνουν ένα ένα ή τα μαζεύουν και πάνε αλλού

Την μηδενική ανάπτυξη και τον διεθνή εξευτελισμό

Τα ρημαγμένα ταμεία , τη κλοπή του ιδρώτα χιλιάδων εργαζομένων

Τη συνολική κατάρρευση του δημόσιου βίου, την διαφθορά, την εγκληματικότητα, την εξαθλίωση υλική και πνευματική

Τον αποκλεισμό από τις αγορές και την επερχόμενη κατοχή

Το ξεπούλημα όσο όσο του εθνικού πλούτου και το σκλάβωμα τουλάχιστον τριών τεσσάρων επόμενων γενεών

Τη πλήρη διάλυση του κοινωνικού ιστού

Την ασυγκράτητη αύξηση της εγκληματικότητα και της βίας σε κάθε επίπεδο

Την υποβάθμιση όλης της χώρας σε τριτοκοσμική μπανανία και τις φαβέλες που φθάνουν οσονούπω....

Το φαντάζεσαι να είχαμε χρεοκοπήσει?

Ενω΄τώρα δεν είναι χρεοκοπία είναι απλά μια μεταβατική περίοδος πριν τη μεγάλη αναγέννηση

Αυτή τη στιγμή όλοι οι οικονομολόγοι του πλανήτη σκίζουν τα πτυχία τους (από θαυμασμό). Όλος ο κόσμος κοιτάει τους κυβερνώντες και τα κανάλια να πανηγυρίζουν, να γελάνε πνιγμένοι στην ευτυχία από το απρόσμενο θαύμα

και μονολογούν...

Ποιος θα πάρει θάρρος να τους το πει?... Ποιος

ΤΟ ΚΟΥΡΕΜΑ

ΑΝΑΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ ΑΠΟ 

 http://aitopoulo80.blogspot.com/2011/10/blog-post_28.html

ΤΟ ΚΟΥΡΕΜΑ

Το ζήττημα του κουρέματος είναι έντονα γνωστό στους τσελιγκάδες και τσοπαναρέους που καλούν μάλιστα σε βοήθεια τα κοντινά χωριά να τους βοηθήσουν. Το κούρεμα των προβάτων συνήθως γίνεται την άνοιξη, μετά το Πάσχα, προτού πιάσουν οι ζέστες. Είναι πράγματι μια ιεροτελεστία η εποχή του κουρέματος. Οταν μάλιστα τα μέσα που διέθεταν ήταν το κλασικό ψαλίδι. Μετά βγήκαν οι ηλεκτρικές μηχανές.

Το κάλεσμα των τσελιγκάδων για βοήθεια στο κούρεμα εύρισκε μεγάλη ανταπόκριση γιατί κατέληγε σε πανηγύρι. Υπήρχε σε αφθονία γίδα βραστή με θρούμπι και άφθονη ποικιλλία τυριών και καθένας που συμμετείχε στη βοήθεια του κουρέματος γύριζε σπίτι του φορτομένος με γαλακτοκομικά προϊόντα.

Γι΄αυτό με ενοχλεί αφάνταστα το πλιάτσικο από τους τοκογλύφους να το λένε κούρεμα. Θέλω να θυμίσω στον αξιότιμο κύριο Πρωθυπουργό την παροιμία με τον λυκο που τον κουρεύανε κι αυτός έλεγε που παν τα πρόβατα. Ο λύκος είχε τη ψευδαίσθηση ότι τον κουρεύουν για να τον απαλλάξουν από το πυκνό τριχωμά του, να μην ζεσταίνεται. Δεν ειχε αντιληφθεί ότι τον κουρεύουν για να τους διευκολύνει στο γδάρσιμο που θα επακολουθούσε. Δυστυχως αυτή η λαϊκή παροιμία ταιριάζει απόλυτα με τον δυστυχή ελληνικό λαό που τον κουρεύουν χωρίς να υποψιάζεται ότι θα επακολουθήσει γδάρσιμο.

Εκείνο που με αγανακτεί είναι ότι οι διαχειριστές του γδαρσίματος είναι απόγονοι του Χίτλερ. Αυτοί οι αδιόρθωτοι Ούνοι, αυτοί οι αδίσταχτοι εγκληματίες του τριτου ράιχ που δολοφόνησαν εξήντα εκατομύρια ανθρώπους από τους λαούς που κατέκτησαν άδικα στην Ευρώπη και στ Βαλκάνια, που τ΄πωρα επιχειρούν να την κατακτήσουν με άλλα μέσα στον ίδιο σκοπό.

Γι΄αυτό θα ήταν καλό να υπενθυμίσουμε στην κυρία Μέρκελ πως εάν διασχίσει την Ελλάδα από το βορά προς το Νότο θα διαπιστώσει το μεγαλείο του "πολιτισμού" τους, την βαρβαρότητα του τρίτου ράιχ στο Δίστομο, τη Καισαριανή, τη Μεγαλόπολη, το Μονοδένδρι, τα Καλάβρυτα και σε όλη την Ελλάδα θα δει τα διάσπαρτα μνήματα των δολοφονημένων ελλήνων από τους συμπατριώτες της.

Ημεγαλοψυχία του ελληνικού λαού που την αντλεί από την ιστορία του και τον πολιτισμό του σας συγχώρεσε όμως σας συνιστώ την προσοχή στη συμπεριφορά σας γιατι ο ελληνικό λαός όπως ξέρει να συγχωρεί ξέρει και να τιμωρεί. Θα ήταν φρόνιμο κυρία Μέρκελ να ρίξετε μια ματιά στην ιστορία μας Ισως σας βοηθήσει να γνωρίσετε τον αδούλωτο ελληνικό λαό.

Για να σας δώσω μια εικόνα για το τι έγινε όταν οι Ούνοι του τρίτου ράιχ εισέβαλαν στην Ελλάδα για να την κατακτήσουν,στην ουσία  δεν την κατέκτησαν ποτέ, γι΄αυτό δολοφονούσαν ασύστολα τον ελληνικό λαό. Και θέλω να αφιερώσω στη κυρία Μέρκελ την απάντηση του Θεόδωρου Κολοκοτρώνη στον Ιμπραήμ το 1821.

"Οχι τα κλαριά να μας κόψεις, όχι τα δέντα, όχι τα σπίτια που μας έκαψες αλλά πέτρα απάνω στη πέτρα να μη μείνει, εμείς δεν προσκυνάμε. Μόνο ένας έλληνας να μείνει πάντα θα πολεμούμε και μην ελπίζεις πως τη γη μας θα τη κάνεις δική σου. Βγάλτο αποό το νού σου"

Κάπού στη Πελοπόνησο  βάλτο καλά στο μυαλό σου , και να δώσεις όσο πιο γρήγορα μπορείτε τις πολεμικές αποζημιώσεις που δεν γνωρίζω τι έχει συμφωνηθεί με τους δοσίλογους και κάθε παράσιτο που παρίστανε ότι ήταν έλληνας και που συνεχίζεις να συνεργάζεσαι. 

Μαζί μ'αυτά τα παράσιτα ήρθε η ώρα να απολογηθειτε στον ελληνικό λαό.

http://aitopoulo80.blogspot.com/2011/10/blog-post_28.html

ΜΕ ΓΕΙΑ Η ΚΟΥΡΑ ΤΩΝ ΑΜΝΩΝ!

ΚΙ ΟΛΟ ΨΕΥΤΙΚΟΙ ΘΕΟΙ ΚΑΤΑΦΘΑΝΟΥΝ...

Σκαλίζοντας στα ντουλάπια καμιά φορά βγάζω κείμενα αραχνιασμένα , τα λέω έτσι γιατί με φοβίζουν όταν ανακαλύπτω πως δεν σάπισαν αλλά επιμενουν να είναι σαν να έγιναν τώρα μόνο σκεπασμένα με σκόνη και μια μυρουδιά ενοχλητική. Μυρουδιά από έναν αέρα που δεν είναι καν εκείνος ο κελαρίσιος, εκείνος που κρύβει μέσα του αρώματα από τα παλιά. Ενα στείρο αεράκι, γεμάτο από χαρτοπόλεμους για μασκαρεμένα μυαλά. Ασχημο πράγμα να τρέχουν όλοι να βρουν τις επόμενες αλήθειες χωρίς να έχουν καταλάβει τις προηγούμενες.

Μάρτης του 2088 ήταν, το μνημόνιο θα έκανε την εμφάνισή τους ως νέος θεός της νέας τάξης ένα χρόνο αργότερα. Κι εγώ τότε θυμάμαι μύριζα στον αέρα, ότι και τώρα. Κάποιο ψεύτικο θεό να καταφθάνει.

ΤΡΕΞΕ , ΦΥΓΕ.

Τσιγγούνηδες άνθρωποι...

Λες κι η ζωή είναι ιος, που πολλαπλασιάζεται επικίνδυνα και πρέπει να τη βάλουμε σε καραντίνα..

Αμύνα, σιωπή, βιασύνη , δικαιολογίες, απουσία, ...

Η αυταπάτη ότι η ζωή δίνει μια δεύτερη ευκαιρία για να πιαστεί πάλι η στιγμή απ΄την αρχή χωρίς ρίσκο... Λες κι οι στιγμές είναι στημένες, κατά παραγγελία.

Οτι περνάει χάνεται. Το άγγιξες. Εγινε ένα με σένα. Για τη χαρά ή τη λύπη.

Το φοβήθηκες, οχυρώθηκες πίσω απ΄τους φόβους? Το σκάσες πάλι ?

δεν θα υπάρξει ποτέ ξανά στο δρόμο σου.... Μόλις τώρα ήταν, κιολας έφυγε...

Ολη η ζωή είναι οι στιγμές που μόλις χάθηκαν.

Κι αίσθηση που μένει πάνω σου για ότι άγγιξες , αν είχες το θάρρος να το κάνεις, είναι το σχήμα σου. Το περίγραμμα που μπορείς ν΄αγγίξεις και να νοιώσεις ότι..έζησες.

Ανθρωποι χωρίς σχήμα....

Θολοί, περιορισμένοι σε τέσσερα-πέντε κλισέ...

Μόνιμοι φύλακες στα μουντρούμια της ψυχής.

Περιορισμένοι...

Στην ασφάλεια που δίνουν τα μικρά και μεγάλα ζωτικά ψέματα.

Στη θεσούλα τους σ΄αυτό το κόσμο.

Στις αγορές επιλεγμένων προϊόντων ψυχής... , επώνυμων...

Στις κατασκευασμένες εντός των τειχών αλήθειες

να μη ξεφεύγει τίποτα απ΄τον έλεγχο.

Γερασμένη τάξη...

Αγαπημένο χάος που δε μπορείς να γεράσεις ποτέ...

Ανθρωποι που κι ο ίσκιος τους προκαλεί ενόχληση γιατί ξύνει τους φόβους τους.

Προσοχή να είναι όλα άοσμα, άγευστα μη τυχόν και έρθουν τα θεριά τα πεινασμένα. Λες κι η σάρκα δεν είναι εξ΄ορισμού για φάγωμα, για λυώσιμο.

Τι θλιβερό... το μόνο λύωσιμο επάνω σου ναναι το τελευταίο.

Τι θλιβερός... ένας τόπος που δεν τον ταράζει κανένας αέρας.

Οι καρδιές είναι από αίμα. Χτυπάνε, πληγώνονται, γιατρεύονται.

Σταματούν μονάχα όταν φτάνει στο τέλος το ταξίδι.

Οι χάρτινες καρδιές δεν ταξιδεύουν καν.

Εμποράνθρωποι στο πάγκο του μαγαζιού μείναν απούλητα, όλα εκείνα που υπενθυμίζουν πως υπάρχει λόγος σοβαρός..

Τι σημαίνει μια φλέβα που χτυπάει. Ενα άγγιγμα, κι ας πονέσει.

Ενας χτύπος...

Πάντα φοβόμουν τρία είδη ανθρώπων.

Εκείνους που δεν χαμογελούν.

Εκείνους που δεν είπαν ποτέ «σε χρειάζομαι»

Κι εκείνους που φεύγουν αμέσως μόλις τους το πεις....

Ισως γιατί δεν αντέχω να ζω στις θερμοκρασίες της πατρίδας τους.

Αλλα μέρη εδώ...

ΤΑ ΜΑΓΑΖΑΚΙΑ ΤΟΥ ΤΡΟΜΟΥ

Βαρέθηκα να βλέπω την Ελλάδα να γεμίζει με τα μαγάζακια του τρόμου
ΑΓΟΡΑΖΟΥΜΕ ΧΡΥΣΟ.
Θυμάμαι στο κοράκι τη σκηνή που μπαίνει μέσα στο μαγαζί σε εκείνο το κατακάθι ανθρώπινης ύπαρξης για να βρει τη βέρα του. Οταν μαζεύει όλες τις βέρες μαζί και του λέει "κάθε μια από αυτές είναι μια ανθρώπινη ζωή"

Κάποιον που βρίσκεται ψηλά, ένα τύραννο, τον αντιμετωπίζεις. Είναι ο εχθρός απέναντι σου. Είσαι σε πόλεμο μαζί του. Πως να αντιμετωπίσουν όμως τώρα οι νεοπτωχοι τους τοκογλύφους της διπλανής πόρτας. Τους μαυραγορίτες. Και σύντομα τους χαφιέδες που θα γεμίσει ο τόπος από δαύτους.

Υπάρχει μια αλλιώτικη εικόνα εκβιασμού σε μια τράπεζα. Είναι ο κυρίαρχος του παιχνιδιού. Παίζεις μαζί του και χάνεις ή τον πολεμάς και θυσιάζεσαι αν χρειαστεί. Αλλά τον εκβιαστάκο? Είναι οι λύκοι και οι ύαινες. Τελείως διαφορετικά πλάσματα.

Ούτε μπορώ να φανταστώ τι δράματα παίζονται αυτή τη στιγμή στα μαγαζάκια του τρόμου. Τι βέρες μπαίνουν στις ζυγαριές, τι σταρουδάκια βαφτιστικά, τι αναμνήσεις...

Το μνημόνιο μαζί με τα μεγάλα αρπακτικά, ξαναζωντανεύει τους μικρούς εφιάλτες. Τα δράματα που θα παιχτούν μακριά από τα μάτια της δημοσιότητας. Από ανθρώπος απελπισμένους, άγνωστους, χαμένους μέσα σε ένα κράτος που δεν τους αφήνει ούτε τη δυνατότητα μιας ανάμνησης...

Τι αίσχος.

ΥΠΟΥΡΓΕΙΟ ΠΑΙΔΕΙΑΣ ΚΑΙ ΘΡΗΣΚΕΥΜΑΤΩΝ – ΧΑΡΑΣ ΕΥΑΓΓΕΛΙΑ!!

Το δίκτυο προσφέρει πληθώρα σελίδων ώστε να κατανοήσουμε καλύτερα τη κοσμοθεώρηση του νέου Υπουργού Παιδείας. Επίσης η αναφορά δεκάδων χριστιανικών ιστολογίων και σελίδων σήμερα όπου είναι αναρτημένο το σχόλιο ΕΝΑΣ ΠΙΣΤΟΣ ΟΡΘΟΔΟΞΟΣ ΧΡΙΣΤΙΑΝΟΣ ΚΑΙ ΚΑΛΟΣ ΠΑΤΡΙΩΤΗΣ νομίζω πως σκιαγραφεί το προφίλ του νέου Υπουργού που θα αναλάβει το σημαντικότερο (κατά τη γνώμη μου) Υπουργείο αυτό της Παιδείας.

Ουδέν σχόλιο. Για τον κύριο Μπαμπινιώτη άλλωστε δεν χρειάζονται τα γραπτά του. Είναι ξεκάθαρες οι απόψεις του, οι ιδέες του, η πίστη του.

Νομίζω πως πολύ απλά μπορούμε να πούμε

ΧΑΡΑΣ ΕΥΑΓΓΕΛΙΑ ΓΙΑ ΤΗΝ ΟΡΘΟΔΟΞΙΑ!

Παρακάτω ένα από τα εκατοντάδες λινκ που αναφέρονται σε κάποιο κείμενο, βιβλίο, άρθρο, ή δηλώσεις του νέου Υπουργού Παιδείας.

ΝΕΟ-ΠΑΓΑΝΙΣΜΟΣ: ΠΙΣΩ ΟΛΟΤΑΧΩΣ

http://www.apologitis.com/gr/ancient/mpampiniotis.htm

ΑΝ ΣΤΙΣ ΕΠΟΜΕΝΕΣ ΕΚΛΟΓΕΣ, ΟΤΑΝ ΚΑΙ ΑΝ...

Οργανώνω σιγά σιγά τη θεματολογία αυτού του ιστολογίου για μετά τις (όποτε γίνουν) εκλογές. Περιμένω σαν το γεράκι τις μέλλουσες κινήσεις γύρω μου και τα μελλοντικά αποτελέσματα. Αν , όπως αρχίζω και υποψιάζομαι τώρα τελευταία ,(που σιγά σιγά προσγειώνομαι από τη σφαίρα της φαντασίας στην ωμή πραγματικότητα) , τα αποτελέσματα των προσεχών εκλογών είναι κάτι τέτοιο ...

ΝΔ 28% ΠΑΣΟΚ 11% (δηλαδή 39% μαζί) όπως βλέπω σε μια τελευταία δημοσκόπηση και επίσης Κουβέλης 16%,  ΣΥΡΙΖΑ και ΚΚΕ από 12% , ΛΑΟΣ, ΚΑΜΜΕΝΟΣ από 4% ΧΡΥΣΗ ΑΥΓΗ 3,5%

Τότε στ΄αληθεια ετοιμάζομαι για μεγάλη ανανέωση του ιστολογίου. Ήδη ξεκίνησα με μια παράπλευρη σελίδα που θα κατεβάζω αγαπημένες μουσικές. Το παρόν θα μετατραπεί σε ένα πολύ  όμορφο οδηγό για γκουρμεδιάρηδες καθώς είμαι άριστη μαγείρισσα!  Επίσης θα ανοίξω και μια Τρίτη σελίδα που θα ασχολείται με σινεμά, θέατρο, ταξίδια, και παράξενες ειδήσεις από το κόσμο. Μια τελευταία θα την αφιερώσω  σε θέματα που αγαπώ ιδιαιτέρως (επιστημονική φαντασία, ανεξήγητα φαινόμενα, ιστορίες συνωμοσίας  I see dead people κλπ)

Τελικά δεν είναι κι  άσχημα.  Τώρα που το σκέφτομαι... μήπως να ξεκινήσω ήδη? Μήπως άφησα υπερβολικό χώρο στη ζωηρή φαντασία μου να οραματίζεται διάφορες παπαριές σαν αυτές που τόσες φορές περιέγραψα σε τούτο εδώ το ιστολόγιο?

Αφού τόσα χρόνια είχα φτάσει σε μια αρμονία με τη σκέψη πως αναγκαστικά ζω ανάμεσα σε χιλιάδες μονάδες που ασχολούνται μόνο με το κώλο τους, τι μου καρφώθηκε στο μυαλό τα τελευταία δυο χρόνια πως ίσως ασχοληθούν και με το ρετιρέ  του σώματος και (ακόμα πιο extreme αυτό),  με το κοινωνικό σύνολο και το συνάνθρωπό τους?

Κι επειδή πιστεύω ότι σύντομα θα υπάρξει ένα κυνηγητό για όλες τις ελεύθερες φωνές (έτσι δεν γίνεται πάντα?) οι χοντρόπετσοι , κούφιοι και παρτάκηδες που τώρα έχουν μεταμφιεστεί σε οργισμένους της φακής, ούτε βλέφαρο δεν θα κουνήσουν για να σταθούν στο πλάι αυτών των ελεύθερων φωνών είτε από φόβο, είτε από χρόνιο εθισμό στην απραξία και την υποταγή στον υποκριτικό καθωσπρεπισμό, είτε από ζαμανφουτισμό λόγω του ότι προς το παρόν «ο γείτονας καίγεται όχι εγώ»  Μη σας πω πως αν κυκλοφορήσει κάποια καλή τιμή στη πιάτσα για τους κεφαλοκηνυγούς θα φορέσουν και κουκούλα!!

Αρχίζω κι αναρωτιέμαι λοιπόν σοβαρά,  εφόσον την προσωπική μου επανάσταση την έχω κάνει εδώ και πολλά χρόνια και ζω σε ένα παράλληλο σύμπαν από τον υπόλοιπο κόσμο , τι στο καλό ήθελα να μπλεχτώ ξανά? Αφού συνήθισα στο περιθώριο της σελίδας, αφού κινούμαι εδώ και πάρα πολλά χρόνια με οδηγό τις πρόχειρες σημειώσεις που οι περισσότεροι δεν δίνουν σημασία, γιατί να με αφορούν τα καλογραμμένα κυρίως κείμενα που είναι ίδια και απαράλλακτα μόνιμα? Καρμπόν?

Και φυσικά μοιάζει σνομπ όλη η παραπάνω ανάρτηση, σνομπ για όλους τους ανθρώπους που υποφέρουν και ζουν ήδη στην εξαθλίωση, στην απόγνωση, στη μηδενική ελπίδα για το αύριο. Όμως τελικά υπάρχει ένα σημείο που ο άνθρωπος πρέπει να πιάνει τη ζωή από τα μαλλιά και να την κατακτά.  Με αγώνα και θυσία για να κερδίσει την αξιοπρέπειά του, την ελευθερία του, τη δικαιοσύνη. Με τη κλάψα δεν γίνεται τίποτα. Με το βρισίδι ούτε. Με τη γκρίνια ακόμα χειρότερα. Κι η κριτική καταντάει χόμπι των αργόσχολων τελικά. 

Κάποια στιγμή ο άνθρωπος πρέπει να βρίσκει τρόπο να ορθώνει το ανάστημα.  Φτιαχτήκαμε για να μπορούμε να στεκόμαστε στα δυο πόδια και να κοιτάμε ψηλά. Δεν μπορεί συνέχεια λοιπόν κάποιος να είναι στα τέσσερα ή να σέρνεται. Υπάρχει λόγος που μπορούμε να σταθούμε στα δυο πόδια, όρθιοι με το βλέμμα να κοιτάζει το σύμπαν.

Ο κύβος έχει ριφθεί προ πολλού. Δεν υπάρχουν ανήξεροι. Υπάρχουν εκείνοι που επιβιώνουν από το αίμα των άλλων, οι παντός είδους βρυκόλακες, εκείνοι που αδιαφορούν και κρατάνε κλειστά τα παράθυρά τους στο κόσμο οι φιλήσυχοι νομοταγείς νοικοκυραίοι, εκείνοι που φοβούνται να ορθώσουν ανάστημα γιατί συνήθισαν να ζουν υποταγμένοι στους κάθε είδους εκβιαστές της ανθρώπινης ψυχής , εκείνοι που πασάρουν τις ευθύνες μόνιμα στους άλλους πνευματικά τεμπέληδες. Υπάρχουν επίσης εκείνοι που η ψυχή τους είναι γεμάτη μίσος και απανθρωπιά, οι νεκροί όπως λέω που νομίζουν πως ζουν.  Όπως υπάρχουν κι εκείνοι που είναι γεμάτοι από αγάπη και συμπόνοια για τη ζωή το κακό παράδειγμα που το σύστημα προσπαθεί να εξαφανίσει με κάθε τρόπο. Υπάρχουν κι άλλοι πολλοί....

Αλλά ανήξεροι όχι δεν υπάρχουν. Αθωότητα τέλος.

Επειδή λοιπόν αθώοι ψηφοφόροι δεν υπάρχουν, τα παραπάνω αποτελέσματα αν βγουν αληθινά θα μου δώσουν μια καλή ευκαιρία να ασχοληθώ με ότι ελεύθερα αγαπώ και όχι με το ότι με εξαναγκάζει να ασχοληθώ μαζί του. 

Φυσικά μπορεί να μην είναι σωστά όλα αυτά και οι δημοσκοπήσεις άκυρες. Ο κόσμος μπορεί να αφυπνιστεί και η μεγάλη αλλαγή να έρθει στη πατρίδα μας. Κι ενωμένοι όλοι μαζί να προχωρήσουμε με νέα οράματα για μια αλλιώτικη ζωή όπου η αρετή θα έχει νικήσει τη κακία και ο ελληνικός λαός θα αναβιώσει τους άθλους του (ναι ξέρω θυμίζει xfiles...)