ΝΤΡΟΠΗ...

Για τους φίλους που ξέρουν ιταλικά συνιστώ να μπαίνουν που και που σ΄αυτή τη σελίδα. Είναι από τη LA REPUBBLICA . Ο τίτλος? Η ΧΑΜΕΝΗ ΓΕΝΙΑ.
Εκεί μπορεί να μπει όποιος νέος θέλει και να περιγράψει την εργασιακή του κατάσταση.

http://racconta.repubblica.it/generazione-perduta/index.php

Οι ιστορίες. Νέοι που εργάζονται με μισθούς της πείνας, άνεργοι, νέοι που εργάζονται με αστεία συμβόλαια εργασίας ή καθόλου, και προσέξτε τα περισσότερα είναι και λίγο πιο τσιμπημένα από τα δικά μας. Δηλαδή το 1000-1100 ευρώ θεωρείται άθλια συνθήκη...
Που να δείτε εδώ παιδιά τι γίνεται που για να φτάσεις στα 1100 πρέπει να κάνεις τάματα...
Τα περισσότερα παιδιά έχουν φύγει μακριά από το τόπο τους και προσπαθούν σε άλλες πόλεις.

...Με λένε Λούκα είμαι 25 χρονών πτυχιούχος οικονομικών. Προς το παρόν δουλεύω σαν stage .. πληρωμή 200 ευρώ το μήνα που τα χαλάω όλα για βενζίνη..


....Αν μου έλεγαν 10 χρόνια πριν που θα είχα καταλήξει δεν θα το πίστευα ποτέ. Αυτή τη στιγμή η μόνη δουλειά που μου έχει απομείνει είναι εκείνο ως ανταποκρίτρια σε μια επαρχιακή εφημερίδα από την οποία πληρώνομαι
3,20€ το άρθρο , δηλαδή την ημέρα......


....μια ιστορία σαν τόσες άλλες.. οι μέρες μου περνάμε με την ελπίδα ότι θα φθάσει και για μένα η καλή ευκαιρία... τα τελευταία 7 χρόνια δούλεψα : καμαριέρα χωρίς συμβόλαιο, πωλήτρια χωρίς συμβόλαιο, stage χωρίς αμοιβή και πολλά άλλα για τα οποία κουράστηκα, έχασα τα χρόνια μου χωρίς κανένα αντάλλαγμα..... το πτυχίο μου? Πνευματικό εφόδιο... απλά...


Οι ιστορίες ατέλειωτες. Μια συνεχής θλίψη. Μερικές φορές όταν βλέπω αυτά τα παιδιά νοιώθω ντροπή που εγώ έχω δουλειά... Λες και το να πιάνω εγώ μια θέση κάπου τη «κλέβω» από κάποιο που ξεκινάει τώρα με τα όνειρά του να γκρεμίζονται ένα ένα... Αφού οι αληθινοί κλέφτες της ζωής τους δεν έχουν τσίπα επάνω τους, κάποιος πρέπει να ντραπεί για λογαριασμό τους.

Και μόνο που είμαι μάνα σκέφτομαι μόλις τελειώσουν τις σπουδές τα παιδιά να είναι άνεργα, να δουλεύουν για δουλειές της πλάκας με δυο δεκάρες, να τα κοροϊδεύουν, να τα εκμεταλλεύονται. Στο δικό μου πετσί το έχω αντέξει αλλά στα παιδιά μας? Που είμαστε όλοι ρε πατριώτες? Στα δικά μας παιδιά επάνω έχουν πέσει όλες αυτές οι αηδίες. Τι ελπίζουμε να τους χαρίσουμε. Ένα δελτίο τζόκερ μήπως τους κάτσει?
Τι ελπίζουμε να τους μάθουμε, πως να γλύφουν μια κατουρημένη ποδιά για να πάρουν μια θέση στο δημόσιο? Τι συμπαράσταση δυναμική έχουμε κοντά στις διαμαρτυρίες τους και τους αγώνες τους? Το γεγονός ότι βλέπουμε το Λαζόπόυλο να κάνει αστειάκια και να ρίχνει μπηχτές και χτυπάμε τα χεράκια σαν κουρδισμένα πιθηκάκια?

Τα παιδιά μας. Τα παιδιά όλου του κόσμου. Φωνάχτε το παντού. Φωναχτέ το γιατί δεν υπάρχει πιο ντροπιασμένος απ΄αυτόν που μπορεί να βλέπει τη ζωή, τα νιάτα να μαραίνονται και να κοιμάται ήσυχος...

Τι να φοβηθείς παραπάνω στη ζωή σου βρε κακομοίρη και τι να προφυλάξεις όταν τα παιδιά σου τα έχεις παραδώσει στο δήμιο?

Εχουμε γίνει σαν κάτι γερόντια που όταν έμαθαν ότι η γρίπη χτυπάει πιο πολύ τα νεαρά παιδιά και όχι τους ηλικιωμένους είπαν ουφ... ευτυχώς...


ΝΤΡΟΠΗ ΜΑΣ..

Η ΛΟΓΙΚΗ ΜΑΣ ΚΑΙ Η ΤΡΕΛΑ ΜΑΣ...

Μ’αρέσουν οι ιστορίες συνομωσίας. Κι υπάρχει σοβαρός λόγος γι΄αυτό.

Πως γεννιέται αλήθεια η ανάγκη να πιστέψεις σε συνομωσίες?

Ο μηχανισμός είναι απλός.

Συμβαίνει κάτι συνήθως βλαβερό, ανεξήγητο, καταστροφικό. Μπορεί να είναι ένα μεμονωμένο γεγονός που προκαλεί τη περιέργεια ή ένα επαναλαμβανόμενο γεγονός που ενώ προκαλεί το κοινό αίσθημα δεν το σταματάει κανείς. Η επιθυμία να γεννήσεις ένα σενάριο συνομωσίας προέρχεται κυρίως από την ανάγκη να εξηγήσεις γιατί  οι άνθρωποι αποδέχονται σιωπηλά και υποταγμένα κάτι που εσύ βλέπεις ότι δε στέκει. Δεν μπορεί να είναι έτσι. Αν πιστέψεις πως ο άνθρωπος δεν κάνει τίποτα για όσα τον «πεθαίνουν» γύρω του γιατί απλά είναι ηλίθιος,  θα νοιώσεις μια τέτοια ανασφάλεια σαν να είσαι ο τελευταίος επιζών σε ένα κόσμο γεμάτο ζόμπι. Γι΄αυτό πρέπει να βρεις μια δικαιολογία γιατί ο άνθρωπος δεν κάνει τίποτα. Γιατί κάποιοι τον εμποδίζουν, κάποιοι ελέγχουν τη σκέψη του. Κάποιοι με βρώμικα μέσα, με βρώμικους σκοπούς, και την εξουσία στα χέρια τους έχουν αποκτήσει τη δύναμη να κατευθύνουν τη μάζα όπου θέλουν με χίλιους δυο τρόπους.

Δεν φταίει ο απλός άνθρωπος λοιπόν. Φταίει η τεράστια δύναμη που έχει συγκεντρώσει  εκείνος/εκείνοι που τον εξουσιάζουν.

Οι άνθρωποι που παρακολουθούν ότι συμβαίνει χωρίζονται σε διάφορες κατηγορίες.

Κατηγορία λοβοτομημένων – δεν έχω τη δυνατότητα να σκεφτώ

Κατηγορία κομματοποιημένων – δεν κουράζομαι να σκεφτώ γιατί έχω ένα ολόκληρο κόμμα να σκέφτεται για μένα

Κατηγορία θρησκευομένων – επίσης δεν κουράζομαι να σκεφτώ γιατί η εκκλησία μου θα μου λύσει όλες τις απορίες, άσε που οι πολλές απορίες είναι αμαρτία

Κατηγορία αδιάφορων – δε πα να καεί το σύμπαν, εγώ ξέρω ότι θέλω καινούργιες ζάντες.

Αφήνω στην άκρη τους επιστήμονες κάθε τομέα γιατί εκεί παίζουν άλλα. Είναι μια μεγάλη συζήτηση το περί «πίστης» και «επιστήμης» που ας μείνει στην άκρη προς το παρόν.

Φτάνουμε λοιπόν στη βασική κατηγορία που είναι το φυτώριο των συνομοσιολογιών.

Δεν είμαι λοβοτομημένος, δεν ανήκω σε κάποιο κόμμα, δεν είμαι φανατικός οπαδός κάποιας θρησκείας , δεν είμαι αδιάφορος και θέλω μια απάντηση γιατί αυτές που μου δίνετε δεν επαρκούν για τη νοημοσύνη μου.

Ένα παράδειγμα.

Το εμφανές. Το κάπνισμα κάνει κακό. Η πολιτεία θα το απαγορεύσει για να προστατεύσει τους πολίτες.

Αυτό για το περισσότερο κόσμο μοιάζει λογικό.

Είναι όμως λογικό? Θα ήταν, αν ζούσαμε σε τέτοια πολιτικά συστήματα που να έχουν αποδείξει έμπρακτα πως πρωταρχικό τους μέλημα είναι η φροντίδα της υγείας και της ευημερίας των πολιτών.

Όμως γνωρίζουμε πολύ καλά ότι ζούμε σε συστήματα πού πρεσβεύουν οτιδήποτε άλλο εκτός από τη κοινή πρόοδο. Δεν μπορεί κανείς να αποδεχτεί έτσι ανάλαφρα ότι σε ένα κράτος που πασάρει μολυσμένα τρόφιμα, έχει εγκαταλείψει το περιβάλλον να δηλητηριάζεται από τα απόβλητά του, έχει γελοία συστήματα υγειονομικής περίθαλψης, όπου επικρατεί μια στυγνή κοινωνική ανισότητα και βγάζει μάτι ότι είναι ένας τυπικός λακές μεγάλων πολυεθνικών, οργανισμών, συγκροτημάτων  που έχουν σαν μόνο στόχο το κέρδος, να το πιάσει ο πόνος ξαφνικά αυτό το κράτος μήπως μας πειράζει το κάπνισμα!!!!

Ο ανεξάρτητα σκεπτόμενος άνθρωπος λοιπόν προσπαθεί κατ΄αρχήν να διαφυλάξει όπως μπορεί την διανοητική του αξιοπρέπεια. Γιατί αν το πιστέψει αυτό απλά είναι μαλάκας.

Οπότε εκεί μπαίνει το ερώτημα. Τι κρύβεται πίσω από το θέμα προστασία των πολιτών από το κάπνισμα.

Στη λέξη «κρύβεται» γεννιούνται η ιστορίες συνομωσίας.

Κι εδώ είναι η γοητεία τους. Γιατί ακόμα κι ένας άνθρωπος αλυσοδεμένος, μέσα σ΄ενα κελί με μηδέν δυνατότητες έχει κάτι που κανένας δεν μπορεί να φυλακίσει.

Τη σκέψη του...

Αυτή τη σκέψη μπορεί να τη κάνει ότι θέλει. Να τη πάει όπου θέλει. Έτσι οι ιστορίες συνομωσίας δίνουν όχι μία αλλά πολλές απαντήσεις στη λέξη «κρύβεται» και δίνουν και τη δυνατότητα να μην σταματάνε πουθενά οι απαντήσεις.

Μπορείς να εξαντλήσεις κάθε δυνατότητα. Κάθε διαστροφικό σενάριο. Κάθε ανατριχιαστική επιλογή. Κι εδώ είναι το μυστικό. Οι ιστορίες συνομωσίας είναι τόσο πιο διαστροφικές όσο πιο διαστροφικές είναι οι πράξεις της εξουσίας. Δεν γεννιούνται σ΄ενα κόσμο που είναι αγγελικά πλασμένος. Γεννιούνται μέσα στα καζάνια της κόλασης. Γεννιούνται μέσα από τους μεγαλύτερους φόβους του ανθρώπου. Το συναίσθημα ότι είναι έρμαιο στα χέρια κάποιων. Και την αδυναμία του να πάρει τη τύχη του στα χέρια του. Κερδίζουν έδαφος μέσα στους νέους γιατί η πολιτική έχει γίνει υποκριτική, ξύλινη, επαναλαμβανόμενη και δε δίνει λύσεις.

Παρακολουθώ στο δίκτυο συζητήσεις σχετικές με το θέμα, όπου ξεπετάγονται διάφοροι υποτίθεται λογικοί, μορφωμένοι και πνευματικά υγιείς και ξεφτιλίζουν νεαρά παιδιά που πιστεύουν σε τέτοιες αηδίες. Κι εσείς σοφοί μου άνθρωποι σε τι ακριβώς τους προτείνετε να πιστέψουν?

Όλα μοιάζουν υποταγμένα πια. Ακόμα κι οι διαμαρτυρίες είναι ξύλινες. Τα κινήματα χωρίς αντίκρυσμα. Οι ιδεολογίες μαραμένες. Οι επαναστάσεις στα ντουλάπια της ιστορίας. Κι όσες ακόμα προσπαθούν να επιβιώσουν πάνε με τόσο αργά και αναχρονιστικά βήματα που μοιάζουν να στέκονται ακίνητες  για ώρες σ΄ενα κόσμο που οι αλλαγές έχουν ρυθμό δευτερολέπτων.... Κι ο άνθρωπος πιο ανασφαλής και απροστάτευτος παρά ποτέ. Δεν μπορεί όλο αυτό να το κατάφεραν απλά λαμόγια. Κάτι πιο δυνατό, πιο στυγνό, πιο απάνθρωπο έχει πατήσει πάνω στο σβέρκο του....

Κάπως έτσι ξεκινάει ένα σενάριο συνομωσίας.

Το ωραίο αυτών των θεωριών είναι ότι τελικά προφυλάσσουν την αλήθεια. Να μη χαθεί. Αντίθετα απ΄οτι φωνάζουν «οι λογικοί» αυτού του κόσμου ότι όλα αυτά είναι παλαβομάρες,  το γεγονός είναι ότι ανάμεσα σ΄αυτές τις παλαβομάρες κρύβονται πολλές αλήθειες. Ανάμεσα σε διάφορα σκουπίδια κρύβονται τα "διαμαντάκια" Είμαι σίγουρη.

Το σημαντικότερο όμως όλων δεν είναι ούτε αυτό. Είναι το γεγονός ότι μερικοί άνθρωποι επιλέγουν να μην καταπίνουν αμάσητη κάθε αηδία που τους πλασάρουν. Και ναι, μπορεί να ξεφύγουν και να φτάσουν στην άλλη όχθη. Να πιστεύουν ότι κι η μάνα τους στο διπλανό δωμάτιο μπορεί να είναι εξωγήινη, αλλά υπάρχει μια μερίδα που θα βρει την άκρη. Αν δεν υπήρχε όμως η δυνατότητα να ξεφύγεις από τις κατεστημένες εξηγήσεις έστω και με ένα άλμα τρέλας, τότε μαζί με τα τρόφιμα, τον αέρα και το νερό θα πέθαινε και ο τελευταίος σπόρος έμπνευσης , φαντασίας.

Γιατί τελικά όλες οι αλήθειες από που ξετρύπωσαν ? Από ένα άλμα φαντασίας κάποιου λογικού που αποφάσισε να κάνει την υπέρβαση. Αν δεν ακολουθουσες τη λογική του ενστίκτου σου κάποια στιγμή τότε μπορεί να κινδύνευες να δεις τον εξωγήινο σα μάννα σου.... κι αυτό είναι όντως κακό...

Χμ.. άφησα αναπάντητο το ερώτημα τι συμβαίνει με το κάπνισμα.... Απλά αν κάνει κακό το κάπνισμα ή όχι δεν μου αρέσει να μου το φωνάζουν αυτό εκείνοι που το κακό είναι όχι η δεύτερη αλλά η πρωταρχική τους φύση.  Γιατί μπορεί να είμαι αδύναμο ανθρωπάκι και έρμαιο στα κέφια τους αλλά το ψιλό γαζί με εξοργίζει αφάνταστα...

ΣΚΙΖΕΤΕ ΤΑ ΙΜΑΤΙΑ ΜΗ ΧΑΘΕΙ Η ΕΛΛΑΔΑ. ΠΟΙΑ ΕΛΛΑΔΑ ΕΝΝΟΕΙΤΕ?

Οπως ήταν αναμενόμενο έχει γίνει μέγα σούσουρο με την απόφαση του Ευρωπαϊκού Δικαστηρίου περί σταυρού. Φυσικά όπως επίσης ήταν αναμενόμενο έχουν δημιουργηθεί δύο μεγάλα στρατόπεδα

Το ένα υποστηρίζει ότι η απόφαση ήταν σωστή και επί τέλους από καιρό έπρεπε να γίνει και το άλλο φωνάζει χανόμαστε με το που θα καταργηθεί ο σταυρός καταργήθηκε και ο ελληνισμός ταυτόχρονα.

Είναι αυτή η διαχρονική πλέον αντίληψη ότι έλληνας ίσον ορθόδοξος και τώρα τελευταία παίζεται πολύ το "αν ο έλληνας δεν είναι ορθόδοξος τότε εξυπηρετεί τα συμφέροντα ή της νέας τάξης  ή του Ισλαμ!!!

Θεωρούμε δηλαδή αυτονόητο ότι αν είσαι έλληνας είσαι ορθόδοξος χριστιανός αν δεν είσαι ορθόδοξος χριστιανός είσαι ή σιωνιστής ή μουσουλμάνος (άντε και βουδιστής αν την έχεις δει πιο ψαγμένος....)

Σαν εθνικό μας σύμβολο βλέπει κανείς τίποτα άλλο παιδιά? αυτή εδώ η χώρα γεννήθηκε και πρωτόβγαλε λαλιά σ΄αυτό το πλανήτη με το που ασπάστηκε το Χριστιανισμό? Πριν υπηρχαν εδώ πιθηκάνθρωποι, αστοιχείωτοι που δεν ήξεραν τι τους γίνεται και είδαν το φως το αληθινό μονομιάς?

Δηλαδή η Ελλάδα θα χαθεί τώρα άμα καταργηθεί ο σταυρός. Δεν έχει χαθεί τόσους αιώνες μέσα σε τόνους λάσπης.... δεν έχει χάσει τη ταυτότητά της τη λαμπρότητά της εδώ και αιώνες.... Δεν έχουν μετατραπεί οι κάτοικοι σε δούλους κάποιου θεού εδώ και αιώνες.... Τώρα θα γίνει.

Αν αγαπάτε τόσο πολύ αυτό το χώμα πολεμείστε για ότι πάει να το εξαφανίσει. Για ότι είναι ύποπτο και ξενόφερτο. Κάνετε ολόκληρη φασαρία αν καταργηθεί ο σταυρός και δεν σας νοιάζει καθόλου αν καταργηθούν τα αρχαία ελληνικά. Σκίζετε τα ιμάτια σας για το κίνδυνο της νέας τάξης αλλά δεν τα σκίζετε καθόλου όταν τα παιδιά σας δεν έχουν καν ελληνικά ονόματα....

Τι να πω...

Στα σοβαρά πιστεύετε ότι όλοι αυτοί που τόσα χρόνια μασουλάνε από τις σάρκες αυτού του τόπου είναι έλληνες? Νοιάζονται για το τόπο? Βάλτε το Παρθενώνα για εθνικό σύμβολο. Γιατί όταν οι ξένοι ακούν Ελλάδα αυτό φαντάζονται. Οταν οι ξένοι ονειρεύονται Ελλάδα τον Πλάτωνα, τον Αριστοτέλη, το Δημόκριτο, τον Ηράκλειτο, τον Πυθαγόρα, το Περικλή, το Λεωνίδα, τον Οδυσσέα συνδυάζουν μέσα στο μυαλό τους.

Ούτε το Μωυσή, ούτε τον Αβράαμ, φαντάζονται σαν έλληνα....Γι΄αυτό και λένε εσείς οι νεοέλληνες δεν έχετε καμμιά σχέση με τους αρχαίους. Το λένε και το χαίρονται για το πόσο εύκολα μπορούν να μας εξαφανίσουν από το χάρτη και μάλιστα χωρίς να ανοίξει μύτη.

Η ΤΑΝ Η ΕΠΙ ΤΑΣ ήταν η φράση δεν ήταν ΣΩΣΟΝ ΚΑΙ ΕΛΕΗΣΟΝ ΗΜΑΣ.

Ο ΚΑΔΟΣ ΑΝΑΚΥΚΛΩΣΗΣ....

Όταν τα παιδιά μου είναι στεναχωρημένα αυτόματα καταλαμβάνομαι από ενοχές. Κακό το ξέρω αλλά δε γίνεται. Είναι μητρικό χαρακτηριστικό. Υπάρχει το little plan-αίτιο της στεναχώριας τους- σχολή, παρέα, αίσθημα, λεφτά... κάτι κοινό που δε πάει καλά, και υπάρχει και το big plan – που με γέννησες και τι θα απογίνω... κι εκεί με βλέπω πρωταγωνίστρια. Τι θα μπορούσα να είχα κάνει για να ζήσουν σ΄ενα καλύτερο κόσμο. Πόσες φορές «βολεύτηκα» χρησιμοποιώντας δεκανίκια στην ανατροφή τους, γιαγιάδες παππούδες γιατί κάπου αλλού είχα να πάω, πρόχειρο φαί γιατί δούλευα, πρόχειρες συζητήσεις γιατί νύσταζα, κι ένας υπολογιστής στο δωμάτιο να παίρνει διάφορους ρόλους που αγνοούσα, τα «άχρηστα αντικείμενα» που μάθανε από νωρίς ότι είναι μέρος της ζωής τους π.χ. τηλεόραση... το κινητό...

Ναι φυσικά δεν μπορούμε να μείνουμε στα σπήλαια κι άλλοι να φτάσουν το φεγγάρι. Όλοι μαζί ακολουθούμε το κοπάδι. Κι οι επιπτώσεις από το «κοπάδιασμα» πέφτουν επάνω στα παιδιά μου. Δεν είναι «μου» είναι άνθρωποι που θα βιώσουν τα αποτελέσματα από τις επιλογές των προηγούμενων πρώτα, ύστερα από τις δικές τους, και οι δικές τους θα περάσουν στα παιδιά τους.
Κι όμως υπάρχουν μερικές σημαντικές εικόνες από παλιές εποχές που είμαι σίγουρη ότι η απώλειά τους είναι απώλεια κομματιών από μέσα τους...

Είναι μικρά μυστικά της ζωής που πέρναγαν από στόμα σε στόμα και κάποια στιγμή κανείς δε θέλησε να τα πει πια. Έμειναν στους τελευταίους που τα έζησαν μέσα τους σαν να κόπηκε το χθες από το σήμερα από ένα σεισμικό ρήγμα.
Λες και μόλις ανακαλύψαμε το κάδο ανακύκλωσης μας έπιασε μια μανία πετάματος.
Σ’ αυτό το τεράστιο κάδο ανακύκλωσης μαζί με τα παλιά υλικά, τα γκρεμισμένα σπίτια, τα σαραβαλιασμένα αυτοκίνητα, τα παλιά μας ρούχα, υπάρχουν και δικά μας κομμάτια, ένα σωρό φιδοπουκάμισα που ξεράθηκαν πάνω μας στο χρόνο, μαράθηκαν πέσανε, μόνο που τα καινούργια από κάτω είναι παράξενα, γυμνά, χωρίς σχέδια, χωρίς φαντασία. Πλαστικοποιημένα.


Είναι δύσκολο να μετρήσουμε τις απώλειες...Η ΓΕΙΤΟΝΙΑ – Η ΑΥΛΗ , ένα φλιτζάνι ζάχαρη που ξέχασες ν΄αγοράσεις , ένα κομμάτι από τη πίτα που μόλις φτιάχτηκε, δυο καρέκλες στη λιακάδα να κουτσομπολεύουν, το καβγαδάκι που σπάει την ησυχία...Ναχει η ζωή πόρτες που ξέρεις να τις φωνάζεις με το μικρό τους όνομα....
ΤΟ ΣΠΙΤΙΚΟ ΦΑΓΗΤΟ Συνταγές φερμένες από στόμα σε στόμα. Γενιά τη γενιά. Εκείνα τα μυστικά τα ψιθυριστά – αν ξεχάσεις το δυόσμο δεν κάνεις τίποτα – κι ο δυόσμος από γλάστρα, η ρίγανη μαζεμένη, τα χόρτα διαλεγμένα, το φύλλο ζυμωτό, μια ιεροτελεστία από τ΄αγαπημένα χέρια, εκείνα που έβρισκαν πάντα χρόνο. Εκείνα που έβαζαν σε κάθε συνταγή μέσα μια γερή μερίδα φροντίδας....


Θα μπορούσα να συνεχίσω και να γεμίσω σελίδες όμως.... είναι τόσο ειπωμένα. Και δεν έχουν σημασία πια. Προχωρήσαμε. Είναι ιστορία , καδράκια κρεμασμένα στα συνοικιακά καφενεία που έχουν απομείνει, διηγήσεις παππούδων που τις λένε και τις λένε ξανά προκαλώντας εκνευρισμό κι ανυπομονησία για τις μονότονες επαναλήψεις τους, είναι μερικές προ-ψηφιακές φωτογραφίες στα παλιά σκονισμένα άλμπουμ, μουσειακές συλλογές από βινύλια και χειροκίνητες ραπτομηχανές, ο παλιός τσελεμεντές με τα σημάδια από κάποια υλικά που παράπεσαν στη βιαστική νοικοκυρά, είναι ένα ξεραμένο λουλούδι στο μικρό ημερολόγιο, οι αναμνήσεις από εκείνους που έφυγαν, είναι το θολό κομμάτι σε μια γωνιά στο μυαλό που στα παιδιά μου δεν υπάρχει καν γιατί δεν το έζησαν ποτέ.


Εκείνα ζουν τις συνήθειες χωρίς ενδιάμεσες στάσεις. Ψήνω μια πίτα που ποτέ δε ζυμώθηκε, τρώω ένα κρέας από ένα πλάσμα που ποτέ δεν είδε ήλιο, ένα λαχανικό που δεν έχει άρωμα, φοράω ένα ρούχο που δε προβάρισα, κοιμάμαι με κάποιον που δε φλερτάρισα, πενθώ κάποιον που δε μοιρολόγησα...


Που να ελπίσουμε επί τέλους? Σε μια μεγάλη καταστροφή παγκόσμια που θα αναγκάσει τους εναπομείναντες να μάθουν να ζουν απ΄την αρχή. Σε μια κατάρρευση του παγκόσμιου ηλεκτρικού συστήματος για να βγάλουμε τα κεριά απ τα συρτάρια? Στο τέλος των καυσίμων ώστε να μάθουμε πάλι να περπατάμε? Στη παντελή έλλειψη τροφής μήπως και φάμε ο ένας τον άλλον?.....
Σε τι?


Υπάρχει βέβαια και η λύση του να μάθεις να απολαμβάνεις όλα αυτά που υπάρχουν γύρω. Να μετατρέψεις τον εαυτό σου σε χαζοχαρούμενη τηλεοπτική παρουσιάστρια , ξέρετε από εκείνες που λένε μ΄ενα χαμόγελο μέχρι τ΄αυτιά «50 άτομα σκοτώθηκαν σήμερα» κι είναι το ίδιο χαμόγελο με την ανακοίνωση του καιρού, της μόδας, του τελευταίου κουτσομπολιού....
Υπάρχει και αυτή η λύση να ονομάσεις όσους διαμαρτύρονται απλά γκρινιάρηδες, απαρχαιωμένους, κατσούφηδες , ανικανοποίητους και αποτυχημένους... Κλασικό και διαχρονικό.


Εγώ προτιμώ να κρατήσω τα ενοχικά μου σύνδρομα ζωντανά. Έτσι για να λέω πως κάποιος φταίει. Γιατί και οι ενοχές ιστορία είναι πια. Οι περισσότεροι τις πετούν στο κάδο ανακύκλωσης πριν καν γεννηθούν. Μωρά που δεν υπάρχει λόγος να γεννιούνται γιατί φέρνουν ανωμαλία στην αποδοχή της ανωμαλίας μας.


Υπάρχει ένα παλιότερο ασιατικό φιλμ το re-cycle που θέτει ένα ερώτημα πολύ ενδιαφέρον. Που πάνε όσα πετάμε στο κάδο ανακύκλωσης? Ο ασιατικός κινηματογράφος τρόμου άλλωστε χαρακτηρίζεται από εκείνα τα παράξενα ανατριχιαστικά ερωτήματα....


Ο καθένας μας έχει δημιουργήσει κάπου ένα προσωπικό χώρο με όλα τα σκουπίδια που έχει πετάξει... Ολα όσα θεώρησε ότι δεν πρέπει να γεμίζουν πια το σκληρό του δίσκο. Και τον ίδιο το κάδο κάθε τόσο τον αδειάζουμε για να μη μείνει ίχνος. Υπάρχουν ομως μερικά κομμάτια που ίσως ακόμα δεν έχουν διαγραφεί οριστικά. Μπορεί να παίζει ακόμα η επιλογή του restore…..


Αν ακούσεις τους παλαιούς εσωτεριστές θα σου πουν πως αυτά που θα βρεις μετά θάνατον θα είναι αυτά που έχεις δημιουργήσει εν ζωή. Ισως αυτό δεν ακούγεται τόσο τρομαχτικό όσο να σκεφτείς ότι το μετά θα είναι απλά να βρεθείς ανάμεσα όχι σε όσα έχεις φτιάξει αλλά σε όσα έχεις πετάξει....


Μπρρρρ.........