Σκηνή σήμερα στη στάση του λεωφορείου.
Είναι ένας κύριος που τα χώνεις σε όλους. Φωνάζει δυνατά. Προς όλες τις κατευθύνσεις.
«Πως σας έχουν καταντήσει έτσι βλαμμένοι»
«Κοίτα κοίτα πως στριμώγνονται μη τυχόν κι αργήσουν και τους ξεφτιλίσει τ΄αφεντικό»
«Σα πρόβατα για σφάξιμο είσαστε κακομοίρηδες»
«Κοίτα εκείνη εκεί πως είναι ντυμένη σαν
«Κοίτα εκείνον εκεί με τα καλώδια. Σα μαλάκας τυλιγμένος με καλώδια» (ναι ήταν όντως ένας που έβγαζε μάτι πως ήταν μαλάκας!)
Το πανηγύρι συνεχιζόταν. Τα μουρμουρητά γύρω ξεκίνησαν. Τα χαχανητά επίσης.
Η κυρία δίπλα γυρίζει και λέει με κατανόηση.... «αχ ο δύστυχος έχει χάσει το μυαλό του, το κακόμοιρο, τι είναι άμα σου στρίψει...»
Λεωφορείο δεν ερχόταν, είχα όρεξη να γίνω λίγο σκουλήκι και λέω στη κυρία
-Πάντως κυρία μου, αυτά που λέει δεν είναι και τόσο τρελά...
Η κυρία με κοιτάζει ξαφνιασμένη και μου λέει «και σωστά να λέει είναι τρελός ο κακόμοιρος»
-Συνεχίζω ακάθεκτη
-Δηλαδή αν κάποιος σκέφτεται τα ίδια αλλά δεν τα λέει είναι γνωστικός? Αν τα φωνάξει όμως δυνατά είναι τρελός?
Η κυρία εκνευρίστηκε και μου λέει
«Φυσικά, αν ότι σκεφτόμαστε βγάλουμε ντελάλη να το λέμε στο κόσμο είμαστε καλά στα μυαλά μας? Για δέσιμο θα είμαστε!»
Όπως καταλαβαίνετε αγαπητοί μου συν-μπλόγκερ δεν ξέρω αν το πιάσατε το υπονοούμενο αλλά για μια μερίδα κόσμου είμαστε τρελοί για δέσιμο, εκτός κι αν δηλώσουμε δημοσιογράφοι!!
Το λεωφορείο κατεύθανε, πριν μπω, πρόλαβα να πω στη κυρία
«Μήπως με το να μην τα λέμε δεν είμαστε μεν τρελοί αλλά είμαστε σίγουρα ηλίθιοι?» κι έφυγα.
Θα μου πείτε και τι έκανα? Μια τρύπα στο νερό. Το πολύ πολύ να κούναγε το κεφάλι της και για μένα.
Γιατί όπως είπε κάποιος (δεν θυμάμαι ο Ράσελ ήταν?) το πρόβλημα σε αυτό το κόσμο είναι ότι οι βλάκες είναι γεμάτοι αυτοπεποίθηση και οι έξυπνοι γεμάτοι ανασφάλειες.
Φανταστείτε πόσο αυτοπεποίθηση χρειάζεται για να δείχνεις με το δάχτυλο έναν άνθρωπο και να τον λες τρελό όταν την άλλη στιγμή εσύ ο ίδιος μπορεί να πιστεύεις ότι τα βάσανά σου οφείλονται στο μήλο που έφαγε κάποιος και να το θεωρείς απόλυτα φυσιολογικό και λογικό!
Υποκλίνομαι.
Εγώ πάλι επειδή είμαι θεοπάλαβη θα συνεχίσω από εκεί που σταμάτησε το πρωί ο φίλος στη στάση με μια αναδρομή σε όλη την καθημερινή μου εμπειρία με τα υπέροχα μέσα μαζικής σύναξης!
Από το μαλάκα το τυλιγμένο με τα καλώδια.
Τη κυρία που έπεσα επάνω της σε ένα απότομα φρενάρισμα και είπε ένα χαριτωμένο «αι στο διάολο ντε!»
Τον οδηγό που του χτύπαγε η γιαγιά τη πόρτα που μόλις είχε κλείσει
κι αυτός ξεκίνησε χωρίς να της δώσει σημασία
Τη χοντροκώλα έφηβη με τ΄ακουστικά που μάσαγε σαν κατσίκα μια τσίχλα και μπροστά της κρεμόταν μια έγκυος κι έκανε πως δεν τη βλέπει μέχρι που σηκώθηκε ένας ηλικιωμένος κύριος και της έδωσε τη θέση του
Τον επίδοξο ραλίστα που γαμάει και δέρνει και με έκανε λούτσα κεντράροντας σαδιστικά τη λακκούβα
Τους παλαβωμένους στις κυλιόμενες σκάλες που τρέχουν σαν να γεννάει η γυναίκα τους ή σαν να τα κακαρώνει ο άντρας τους για να φτάσουν το μετρό που ήδη έχει κάνει μπιπ και κλείνει πόρτες
Τις παστωμένες με μπογιές μαντάμ σουσούδες συνταξιούχες των βορείων προαστίων που αναγκάζονται να μπουν στο ίδιο μέσον με όλους αυτούς τους βρομιάρηδες
Θα συνεχίσω να μιλάω για αυτό το έκτρωμα που ο καθένας πιστεύει πως είναι κοινωνία. Ναι κοινωνία είναι με το κρασί νερωμένο και τον άρτο μουχλιασμένο σε εκκλησία που απαιτεί διόδια και πιστοποιητικό κοινωνικών φρονημάτων.
Από όλους αυτούς ο μόνος λογικός ήταν ο φίλος που φώναζε.
Ήταν τόσο λογικός που σύντομα θα τον μαντρώσουν μέσα. Είμαι σίγουρη.
Υπάρχει κάτι χειρότερο από την ανθρώπινη ηλιθιότητα όμως. Κι αυτό είναι ο φανατισμός μας. Αυτό όμως σηκώνει μεγάλη συζήτηση οπότε θα γράψω κάποια στιγμή μόνο γι΄αυτόν.
Υπάρχουν δυο τρόποι να παραμένεις σκλάβος. Ενας είναι να βάλεις το μυαλό σου σε αχρηστία. Ο άλλος και πιο επικίνδυνος είναι να σταματήσεις το μυαλό σου κάπου και όταν κάτι δεν μπαίνει σ΄αυτό το κάπου να προσπαθείς να επιβάλεις σε σένα και σ΄ολο τον άλλο κόσμο πως δεν πρέπει να υπάρξει ούτε για εκείνους....
Θλιβερή ανθρώπινη εμονή. Που της δίνουμε διάφορα ονόματα για να τη κάνουμε παρουσιάσιμη. Θρησκεία, ιδεολογία, κόμμα...Κόμματα απόψεις αποκομματα..Κι εδώ μέσα κάθε μέρα εκπλήσσομαι για το ποιοί είναι οι αυθεντικοί φασίστες τελικά. Ω, ναι υπάρχουν σκληροί φασίστες, μόνο που κι εδώ πολλές φορές ισχύει η γνωστή παροιμία "άλλος έχει το όνομα κι άλλος τη χάρη..."
Είναι ένας κύριος που τα χώνεις σε όλους. Φωνάζει δυνατά. Προς όλες τις κατευθύνσεις.
«Πως σας έχουν καταντήσει έτσι βλαμμένοι»
«Κοίτα κοίτα πως στριμώγνονται μη τυχόν κι αργήσουν και τους ξεφτιλίσει τ΄αφεντικό»
«Σα πρόβατα για σφάξιμο είσαστε κακομοίρηδες»
«Κοίτα εκείνη εκεί πως είναι ντυμένη σαν
«Κοίτα εκείνον εκεί με τα καλώδια. Σα μαλάκας τυλιγμένος με καλώδια» (ναι ήταν όντως ένας που έβγαζε μάτι πως ήταν μαλάκας!)
Το πανηγύρι συνεχιζόταν. Τα μουρμουρητά γύρω ξεκίνησαν. Τα χαχανητά επίσης.
Η κυρία δίπλα γυρίζει και λέει με κατανόηση.... «αχ ο δύστυχος έχει χάσει το μυαλό του, το κακόμοιρο, τι είναι άμα σου στρίψει...»
Λεωφορείο δεν ερχόταν, είχα όρεξη να γίνω λίγο σκουλήκι και λέω στη κυρία
-Πάντως κυρία μου, αυτά που λέει δεν είναι και τόσο τρελά...
Η κυρία με κοιτάζει ξαφνιασμένη και μου λέει «και σωστά να λέει είναι τρελός ο κακόμοιρος»
-Συνεχίζω ακάθεκτη
-Δηλαδή αν κάποιος σκέφτεται τα ίδια αλλά δεν τα λέει είναι γνωστικός? Αν τα φωνάξει όμως δυνατά είναι τρελός?
Η κυρία εκνευρίστηκε και μου λέει
«Φυσικά, αν ότι σκεφτόμαστε βγάλουμε ντελάλη να το λέμε στο κόσμο είμαστε καλά στα μυαλά μας? Για δέσιμο θα είμαστε!»
Όπως καταλαβαίνετε αγαπητοί μου συν-μπλόγκερ δεν ξέρω αν το πιάσατε το υπονοούμενο αλλά για μια μερίδα κόσμου είμαστε τρελοί για δέσιμο, εκτός κι αν δηλώσουμε δημοσιογράφοι!!
Το λεωφορείο κατεύθανε, πριν μπω, πρόλαβα να πω στη κυρία
«Μήπως με το να μην τα λέμε δεν είμαστε μεν τρελοί αλλά είμαστε σίγουρα ηλίθιοι?» κι έφυγα.
Θα μου πείτε και τι έκανα? Μια τρύπα στο νερό. Το πολύ πολύ να κούναγε το κεφάλι της και για μένα.
Γιατί όπως είπε κάποιος (δεν θυμάμαι ο Ράσελ ήταν?) το πρόβλημα σε αυτό το κόσμο είναι ότι οι βλάκες είναι γεμάτοι αυτοπεποίθηση και οι έξυπνοι γεμάτοι ανασφάλειες.
Φανταστείτε πόσο αυτοπεποίθηση χρειάζεται για να δείχνεις με το δάχτυλο έναν άνθρωπο και να τον λες τρελό όταν την άλλη στιγμή εσύ ο ίδιος μπορεί να πιστεύεις ότι τα βάσανά σου οφείλονται στο μήλο που έφαγε κάποιος και να το θεωρείς απόλυτα φυσιολογικό και λογικό!
Υποκλίνομαι.
Εγώ πάλι επειδή είμαι θεοπάλαβη θα συνεχίσω από εκεί που σταμάτησε το πρωί ο φίλος στη στάση με μια αναδρομή σε όλη την καθημερινή μου εμπειρία με τα υπέροχα μέσα μαζικής σύναξης!
Από το μαλάκα το τυλιγμένο με τα καλώδια.
Τη κυρία που έπεσα επάνω της σε ένα απότομα φρενάρισμα και είπε ένα χαριτωμένο «αι στο διάολο ντε!»
Τον οδηγό που του χτύπαγε η γιαγιά τη πόρτα που μόλις είχε κλείσει
κι αυτός ξεκίνησε χωρίς να της δώσει σημασία
Τη χοντροκώλα έφηβη με τ΄ακουστικά που μάσαγε σαν κατσίκα μια τσίχλα και μπροστά της κρεμόταν μια έγκυος κι έκανε πως δεν τη βλέπει μέχρι που σηκώθηκε ένας ηλικιωμένος κύριος και της έδωσε τη θέση του
Τον επίδοξο ραλίστα που γαμάει και δέρνει και με έκανε λούτσα κεντράροντας σαδιστικά τη λακκούβα
Τους παλαβωμένους στις κυλιόμενες σκάλες που τρέχουν σαν να γεννάει η γυναίκα τους ή σαν να τα κακαρώνει ο άντρας τους για να φτάσουν το μετρό που ήδη έχει κάνει μπιπ και κλείνει πόρτες
Τις παστωμένες με μπογιές μαντάμ σουσούδες συνταξιούχες των βορείων προαστίων που αναγκάζονται να μπουν στο ίδιο μέσον με όλους αυτούς τους βρομιάρηδες
Θα συνεχίσω να μιλάω για αυτό το έκτρωμα που ο καθένας πιστεύει πως είναι κοινωνία. Ναι κοινωνία είναι με το κρασί νερωμένο και τον άρτο μουχλιασμένο σε εκκλησία που απαιτεί διόδια και πιστοποιητικό κοινωνικών φρονημάτων.
Από όλους αυτούς ο μόνος λογικός ήταν ο φίλος που φώναζε.
Ήταν τόσο λογικός που σύντομα θα τον μαντρώσουν μέσα. Είμαι σίγουρη.
Υπάρχει κάτι χειρότερο από την ανθρώπινη ηλιθιότητα όμως. Κι αυτό είναι ο φανατισμός μας. Αυτό όμως σηκώνει μεγάλη συζήτηση οπότε θα γράψω κάποια στιγμή μόνο γι΄αυτόν.
Υπάρχουν δυο τρόποι να παραμένεις σκλάβος. Ενας είναι να βάλεις το μυαλό σου σε αχρηστία. Ο άλλος και πιο επικίνδυνος είναι να σταματήσεις το μυαλό σου κάπου και όταν κάτι δεν μπαίνει σ΄αυτό το κάπου να προσπαθείς να επιβάλεις σε σένα και σ΄ολο τον άλλο κόσμο πως δεν πρέπει να υπάρξει ούτε για εκείνους....
Θλιβερή ανθρώπινη εμονή. Που της δίνουμε διάφορα ονόματα για να τη κάνουμε παρουσιάσιμη. Θρησκεία, ιδεολογία, κόμμα...Κόμματα απόψεις αποκομματα..Κι εδώ μέσα κάθε μέρα εκπλήσσομαι για το ποιοί είναι οι αυθεντικοί φασίστες τελικά. Ω, ναι υπάρχουν σκληροί φασίστες, μόνο που κι εδώ πολλές φορές ισχύει η γνωστή παροιμία "άλλος έχει το όνομα κι άλλος τη χάρη..."
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου