ΓΕΜΙΣΕ ΣΚΙΑΧΤΡΑ ΤΟ ΧΩΡΑΦΙ...

Υπάρχει ένα σημείο όπου μετά από αυτό δεν βρίσκει κανείς τίποτα περισσότερο να πει. Κάτι  παραπάνω  από ότι έχει ήδη ειπωθεί. Μπορούν φυσικά να γίνουν χιλιάδες επαναλήψεις για τα ίδια. Όμως η ανάλυση των προβλημάτων χωρίς μια έστω πρόταση εναλλακτική γίνεται κουραστική.

Είχα πάει για κάποιες δουλειές στο κέντρο της Αθήνας. Ήταν όλα εκεί. Η βρώμα, τα καυσαέρια, το τσιμέντο, η δυστυχία σε διάφορες μορφές, στις γωνιές δίπλα στα μεγάλα πολυκαταστήματα, η μαυρίλα μιας  πραγματικότητας χωρίς ελπίδα, δίπλα στις υποσχέσεις που ξεπήδαγαν από τις διαφημιστικές ταμπέλες..

Κοίταζα τη βιτρίνα σ΄ενα μαγαζί και στάθηκε δίπλα μου. Μια κυρία λιπόσαρκη, βγαλμένη κατ΄ευθείαν από σκηνές ναζιστικού στρατοπέδου συγκέντρωσης, ντυμένη όμως με μοντέρνα και νεανικά ρούχα. Διάφορα μπιχλιμπίδια κρεμόντουσαν από τα κοκαλιάρικα χέρια, νύχια βαμμένα άψογα, μαλλί μόλις φρέσκο από το κομμωτήριο. Άρωμα που σε ζάλιζε στο δευτερόλεπτο.

Τη κοίταξα στο πρόσωπο και φρίκαρα.

Μια μούρη χιλιοτραβηγμένη από τα λίφτινγκ με χείλη ανώμαλα φουσκωμένα, νόμιζες ότι είχε βγει κατ΄ευθείαν από ταινία τρόμου...

Ένα εργαστηριακό πείραμα που υποδυόταν πως είναι γυναίκα, άνθρωπος...

Δεν μπορούσε καν να χωρέσει το μυαλό μου γιατί οποιοσδήποτε άνθρωπος να υποβληθεί σ΄αυτού του είδους τη μετάλλαξη... Τι σταυρό πρέπει να κουβαλάς για να εκδικείσαι με τόσο βάρβαρο τρόπο τη σάρκα σου?..

Κοίταξα λίγο πιο πέρα να ξεφύγει το βλέμμα μου κι είδα ένα ξαπλωμένο στα σκαλιά έξω από ένα ερειπωμένο κτίριο, τυλιγμένο με εφημερίδες, δίπλα σ΄ενα βουναλάκι από σκουπίδια.

Να βρει λύση κανείς για ποιο πράγμα ακριβώς?

Τι να μπορέσουμε να συμμαζέψουμε?

Μήπως η λύση είναι τελικά να γίνουμε ένα με τη παράνοια και να βουλιάξουμε μαζί της όπου μας πάει?

Μήπως παλεύουμε να ζωντανέψουμε νεκρούς?

Είμαστε βέβαιοι πως αυτή η ταλαίπωρη γυναίκα με τη τραβηγμένη μούρη και όλα τα άλλα ανθρώπινα δείγματα  της υπέροχης εποχής μας είναι ζωντανά?

Υπάρχουν μέρες που όλη μου η λαχτάρα για το καλύτερο αύριο μετατρέπεται σε μια ναυτία..

Κι ένα φόβο. Πως παλεύω σε τελείως λάθος μέρος, χρόνο, τόπο. Ζητάω προϊόντα από κατάστημα που έχει κλείσει ρολά, έχει φαλιρίσει και είναι έτοιμο για κατεδάφιση.

Βλέπω γύρω μου τους ανθρώπους να κυκλοφορούν μ΄εκείνο το άδειο, αποχαυνωμένο βλέμμα αλλά μέσα μου πιστεύω πως είναι ζωντανοί οργανισμοί.

Κι αν κάνω λάθος και δεν είναι ?

Αυτή η συνεχώς αυξανόμενη βρώμα, είναι ύποπτη. Θυμίζει έντονα σάρκα που σαπίζει.

Μερικές φορές δεν ξέρω τι είναι πιο δίκαιο να οραματιστεί κάνεις πλέον, ένα καλύτερο μέλλον για το αύριο ή ένα γρήγορο και ανώδυνο τέλος για όλους?

Ναι ξέρω, πολύ μαυρίλα έπεσε σήμερα. Δεν είναι όμως υπερβολική ξέρετε. Υπερβολική είναι η απόσταση που υπάρχει ανάμεσα στους τελευταίους εναπομείναντες ανθρώπους και τους άλλους.

Όχι απλά υπερβολική, δεν υπάρχει τρόπος να γεφυρωθεί το χάσμα.

Εκείνοι που ξεφεύγουν από το βάλτο έχουν ματώσει τα χέρια τους μέχρι να κατορθώσουν να βάλουν ξανά τα φτερά τους στις πλάτες τους , κι οι άλλοι  σέρνονται στη γη κοιτώντας μόνιμα το έδαφος . Τι επαφή μπορούν να έχουν μεταξύ τους? Αυτό που συνέχεια συμβαίνει είναι ένας μηχανισμός που προσπαθεί με κάθε τρόπο να αποτρέψει την γέννηση φτερών. Και να πείσει τους ανθρώπους πως ο ρόλος τους είναι ν΄αγοράζουν κλουβιά, φάκες, κυνηγητικές καραμπίνες, φόλες και σκιάχτρα.

Είχε ένα γελοίο χαμόγελο, αναγκαστικά γελοίο γιατί τα παραμορφωμένα χείλη ήταν πλαστικά. Είχε ένα επίσης ηλίθιο βλέμμα πλαισιωμένο από τους τραβηγμένους κροτάφους....  Το τσαντάκι της κόστιζε πιθανά όσο ένας μισθός μου.

Κοίταξα πάλι το τύπο απέναντι. Είχε ξυπνήσει και προσπαθούσε να ξεζουμίσει ένα πεταμένο κουτί μπύρας....

Η ναυτία και η συμπόνια όταν συγκρούονται παράγουν ένα παράξενο μίγμα.

Ίσως αν κάποιος σταματήσει να κοιτάει ακρότητες και κοιτάξει τους μετρημένους?

Ταξίδεψα γρήγορα το μυαλό μου στη δουλειά μου, στη γειτονιά μου, στους γνωστούς μου για να βρω τη σανίδα επιβίβασης της ελπίδας μου.

Τζίφος...

Οι περισσότεροι είναι πιο πεθαμένοι από αυτό που βλέπω τώρα μπροστά μου αλλά δεν έχουν εξτριμ εμφάνιση. Η μετάλλαξή τους περνάει απαρατήρητη.

Πέρασε η ώρα.

Έφτασε το λεωφορείο. Ίσως τελικά να βρέθηκα σε μια λάθος στάση. Μπορεί όλα να ήταν αποτέλεσμα της ανυπομονησίας να περιμένω το λεωφορείο.

Ήρθε. Ξεκινάμε πάλι. Δεν ξέρω καν σε ποια στάση θα κατέβω. Απλά πρέπει να μην σταματήσω άλλο σ΄αυτή τη γωνιά της τσιμεντούπολης. Βλάπτει σοβαρά την ελπίδα..