Σήμερα το πρωί έκανα ένα μεγάλο τσακωμό με τους γονείς μου. Η αιτία? Ψάχναμε να βρούμε τι έγινε ένα πενηντάρικο από χτες μέχρι σήμερα. Και ξέρετε όταν δυο άνθρωποι που είναι στα 80 κι ένας άλλος που φτάνει στα 50 και όλοι έχουν δουλέψει όλη τους τη ζωή σαν σκλάβοι και σήμερα πρέπει να ανακαλύψουν τι έγινε ένα πολύτιμο πενηντάρικο δεν είναι και ότι καλύτερο...
Φυσικά το πενηντάρικο εξανεμίστηκε σε δυο βλακείες που κάποιος ένοχος ψώνισε στο σπίτι. Εξανεμίστηκε όπως ο ψωρομισθός μου που κρατάει με το ζόρι μέχρι το πρώτο δεκαήμερο, όπως οι συντάξεις που τσοντάρουν τα γερόντια για να μη πνιγούμε.
Θα μισήσουμε ο ένας τον άλλον. Ερχονται μέρες που τα παιδιά θα μισούν τους γέρους τους γιατί ζουν ακόμα και έχουν έξοδα. Θα ρθουν χειρότερες μέρες που γονείς θα μισήσουν τα παιδιά τους γιατί δεν θα μπορούν να τα ζήσουν. Οι απελπισμένοι θα πλακώνονται στο ξύλο μεταξύ τους ή θα λούζονται με βενζίνη μπροστά στα μάτια των καλοβαλμένων που θα είναι γεμάτα σιχασιά για τα "ανθρωπάκια"...
Θάρθουν μέρες που η κόρη θα κάνει βίζιτες γιατί ο μπαμπάς δεν θαχει χαρτζηλίκι κι οι δουλειές θα είναι κλειστές. Κι ο γιος θα ψαρεύει κανένα γεροντάκι για να εξασφαλίσει καινούργιο κινητό και βενζίνη για το αμάξι του. Θάρθουν μέρες (αυτές ήδη έχουν έρθει) που η οικογένεια θα είναι σιωπηλή, εχθρική, σκοτεινή. Που τα επίπεδα αδρεναλίνης θα είναι στο κόκκινο και θα ξεσπάς σ΄οτι έπρεπε να είναι αγαπημένο και θα σου μοιάζει βάρος. Θα ξεσπάς σε ότι θα περνάει δίπλα σου γιατί το πραγματικό εχθρό δεν θα μπορείς να τον αγγίξεις.
Εργαζόμενοι χρόνια ολόκληρα, με μόχθο, που έφυγε η ζωή χωρίς να το καταλάβουμε, με όση απομένει να βλέπεις να είναι κάθοδος. Συνεχόμενη. Χωρίς φως. Τρελλαίνεσαι. Τα χάνεις. Πηγα να πάρω ψωμί. Μια μαμά περπαταγε με το παιδί της (ένας έφηβος γύρω στα 14?) κάτι λέγανε . Ξαφνικά γύρισε και τον πλάκωσε στο ξύλο, φωνάζοντας μου φάγατε τη ζωή μου. Δεν αντέχω άλλο. Κούνησαν το κεφάλι με αηδία οι περαστικοί. Σκέφτηκα πως μπορεί απλά να μην εύρισκαν που πηγε το πενηντάρικο...
Είναι άμεση ανάγκη να επιλέξουμε. Αν θα τους ρημάξουμε ή αν θα μας ρημάξουν. Είναι άμεση ανάγκη να αποφασίσουμε αν θα διεκδικήσουμε να ζήσουμε σαν άνθρωποι ή σαν κανίβαλοι. Η διαχωριστική γραμμή αρχίζει και γίνετια επικίνδυνα λεπτή...Η ισορροπία έχει ήδη πάει περίπατο και οι ανισόρροποι πολίτες κυκλοφορούν ελεύθεροι. Στο έλεος του ευαυτού τους...
Δεν μπορούμε να ξεφτυλιστούμε περισσότερο από έτσι. Δεν μπορούμε να δωρήσουμε τη ζωή μας έτσι απλά σε μια χούφτα κτήνη. Δεν είναι υπερβολές όλα αυτά. Είναι τα πιο ανώδυνα αυτά που γράφω. Αν ήθελα να περιγράψω τη δυστυχία σε όλη της την έκταση θα έπρεπε να γράφω μέρες. Χωρίς τέλος.
Θα έπρεπε να μιλήσω για τους ανθρώπους που δε κλείνουν μάτι πια πνιγμένοι από τα χρέη και ντροπιασμένοι από το κάθε μαλάκα που τους ξεφτυλίζει χωρίς τιμωρία. Θα έπρεπε να μιλήσω για τους άνεργους που γυρνάνε σαν τα σκυλιά στο σπίτι και είναι έτοιμοι να πουλήσουν στο διάβολο τη ψυχή τους για ένα πακέτο τσιγάρα. Θα έπρεπε να μιλήσω για τα χαμένα παιδιά της πρέζας, τα κορίτσια στα μπουρδέλα, τους άστεγους, τους άρρωστους που δεν έχουν ούτε τα φάρμακα να πάρουν, τις οικογένειες που έχουν αλλάξει μορφή και μοιάζουν με νεκροζώντανους, τους εργαζόμενους που δεν καταλαβαίνουν πια για πιο λόγο δουλεύουν, τους ανώμαλους, εκβιαστές, διεφθαρμένους που καιροφυλακτύν σε κάθε γωνίά για να να βγάλουν χρήμα από τον ανθρωπινο πόνο, το φόβο που είναι φωλιασμένος στις ψυχές σαν δεύτερο πουκάμισο ....
Θα έπρεπε να μιλήσω για την τρέλλα που πλησιάζει σιγά σιγά καθώς βλέπεις εσύ να πεθαίνεις από τις στερήσεις κι ο άλλος να πεθαίνει από ανία γιατί τα έχει όλα. Θα έπρεπε να μιλήσω για τη πνευματική ερημιά των μοναχικών καταδικασμένων ανθρώπων. Ολων αυτών που δεν βρήκαν περιθώριο μια ώρα έστω να ανακαλύψουν πως κάτι άλλο περισσότερο υπάρχει πάνω σ΄αυτό το κόσμο, ομορφότερο εκτός από την ασχήμια του...
Θα έπρεπε να μιλήσω για το ναυάγιο που ονομάζεται πολιτισμένος κόσμος...
Αρκεί να στρέψουμε την οργή εκεί που πρέπει. Αρκεί να κάνουμε ότιδήποτε άλλο εκτός από το να χαριστούμε έτσι τσάμπα.
Τσάμπα δεν μας δίνουν τίποτα. Πως μπορούμε εμείς λοιπόν να δώσουμε τσάμπα τη ζωή μας?
12 σχόλια:
Kαλημέρα,και καλώς σε βρήκα.Συμφωνώ με τις επισημάνσεις σου,τα ίδια ακούω κι'εγώ κάθε μέρα,έτσι παίρνω το θάρρος να στείλω τη δική μας πρόταση, σαν απάντηση στο κλίμα του φόβου, πολύ γενικά και βιαστικά επεξεργασμένη.Η πρόταση είναι ανοιχτή για να συμπληρωθεί.
Διαμόρφωση δικτύων αλληλέγγυας οικονομίας.
Όπως : αυτοδιαχειριζόμενα δίκτυα εμπορίου και παροχής υπηρεσιών, με ή χωρίς χρήματα.
Τοπικά δίκτυα τροφίμων
Το ζήτημα της τροφής ,της ποιότητας και της διακίνησής της μπορεί να αναπτυχθεί σε πολλούς τομείς.
Ξεκινώντας από τη βασική ενημέρωση για την ποιότητα,την αποθήκευση, την επεξεργασία και το μαγείρεμα, μέχρι και διαβουλεύσεις με τους κυβερνώντες υπουργούς.
Στη χώρα μας δεν υπάρχει μια πλατφόρμα πληροφόρησης για είδη που μπορούν να διατεθούν,(απο τον Μάιο λειτουργεί η πρώτη τέτοια προσπάθεια,το e-bloko,και αφορά πώληση απο τον παραγωγό στον καταναλωτή χωρίς μεσάζοντα) έκτακτες ανάγκες ,ενημέρωση για νέες καλλιέργειες, νομοθεσία,κ.ά. Από όσο έχουμε ερευνήσει και έχει πέσει στην αντίληψή μας, υπάρχουν κάποια μπλοκ φτιαγμένα από ιδιώτες, όπου η ενημέρωση αν και πολύ σπουδαία σε περιεχόμενο, δεν είναι και δεδομένη,και δεν μπορεί να σηκώσει το βάρος των αναγκών.
Αυτή τη στιγμή σας προσκαλούμε για τη δημιουργία και την ανάπτυξη όλων ή κάποιων από τα παρακάτω :
1-υπηρεσίες απευθείας πώλησης αγαθών από τους παραγωγούς.
2-ενημέρωση του κοινού για ποσότητες αδιάθετων τοπικών προιόντων.
3-καμπάνιες πληροφόρησης και εκπαίδευσης σχετικές με την προσωπική και κοινωνική ευημερία.
4- καταγραφή τοπικών αλλά και προσωπικών προβλημάτων.
5-Μαθήματα αυτοβελτίωσης.
Τι χρειάζεται
-Τεχνική βοήθεια σε ηλεκτρονικά μέσα.
-Συμβουλευτική από άτομα με πείρα στους σχετικούς τομείς(νομική και τεχνική υποστήριξη).
-Ομιλητές –ελεύθερο χρόνο-καλή θέληση –αισιοδοξία.
Πώς να το κάνουμε αυτό
Μπορούμε να το κάνουμε, μέσω της σύστασης σε επίπεδο γειτονιάς ενός δικτύου ατόμων που θα έχουν σχετικά ενδιαφέροντα , την οργάνωση επισκέψεων και ανταλλαγών,και τη συστηματοποίηση προγραμμάτων κατάρτισης, που θα φιλοξενούνται σε ένα online κατάλογο.
Σε μερικές γειτονιές άρχισε να γίνεται αυτό.(Καισαριανή,Κορυδαλλός,Χαιδάρι,Πετρούπολη)Χρησιμοποιώ τον πληθυντικό,γιατί και εμείς είμαστε 4 γυναίκες που προσπαθούμε να οργανωθούμε,τουλάχιστον στο ζήτημα της διατροφής.Έχουμε λίγο καιρό που φτιάξαμε ένα μπλοκ, και ότι ακούμε σχετικό θα το αναρτούμε εκεί.Γράφω εδώ τη διεύθυνση,γιατί δεν γνωρίζω πως να συνδεθώ αλλιώς.amazonsday.blogspot.com
χωρίς σχόλιο..
Τα σέβη μου..
Σημερα απολυθηκα ,ειμαι πλεον 47 ,και δυσκολα θα βρω αλλη δουλεια συντομα.
Η αποζημιωση φτανει για 5-6 μηνες.
Η οργη μου παντως σιγουρα θα παει εκει που πρεπει...
Βασιλική καλησπέρα,
μα πως γίνεται κάθε φορά να διαβάζεις τις σκέψεις μας και να τις αποτυπώνεις στην οθόνη;
Σίγουρα δεν είσαι συγγραφέας; Αν δεν είσαι, σκέψου το. Έχεις τόσο ταλέντο στο γράψιμο, που δε μπορεί, θα' κανες τεράστια επιτυχία με τα γραφτά σου. Βαρεθήκαμε να διαβάζουμε τόση σαβούρα καθημερινά (που γίνονται και μπεστ σέλλερ, τρομάρα τους!). Οι ιστορίες σου δε μας οδηγούν μόνο στην ταύτιση , μας δίνουν φιλιά και μαχαιριές κάθε μέρα.
@ελιτσα
Μια όμορφη καλημέρα!
@old biker
Εύχομαι να τα βρεις δουλειά πάλι. Είναι ο εφιάλτης όλων μας αυτός. Ο σύντροφός μου είναι 6 μήνες χωρίς δουλειά κι έχει φτάσει στα όρια του επικίνδυνου πλεον. Δεν υπάρχουν φιλοσοφίες πάνω στο ζήτημα, μόνο πράξεις..
@anatoli
Κάποτε όταν έγραφα διάφορα (μισοτελειωμένα πάντα) γέμιζα τα συρτάρια, τα διάβαζε η μάνα μου και μετά έβαζε τις φωνές γιατί τ΄αφηνα στη μέση και δεν ήξερε το τέλος! Γιατί δεν το συνέχισα? Γιατί μάλλον ήταν μυθιστόρημα αυτά που έζησα και μάλιστα επιστημονικής φαντασίας οπότε η ζωή ξεπέρασε τη γραφή:) Σ' ευχαριστώ ειλικρινά για τα λόγια σου.
Οσο για τη σαβούρα... η ιστορία της ζωής μας.
Πολύ καλό κείμενο, συγχαρητήρια στο συγγραφέα.
"Θα έπρεπε να μιλήσω για το ναυάγιο που ονομάζεται πολιτισμένος κόσμος..." και δυστυχώς είμαστε μέσα!!
Άφωνη διάβασα την πιο ρεαλιστική περιγραφή της καθημερινότητάς μας, στην αναδημοσίευση στο http://bananiagr.wordpress.com.
Μπράβο στον συγγραφέα του κειμένου.
Σήμερα μίλαγα με μια κοπελίτσα 25 χρονών πτυχιούχο άνεργη.
“Δεν υπάρχει αύριο για μας δεν έχουμε πια όνειρα.”
Μας καταδίκασαν, αλλά πιο πολύ τα νέα παιδιά.
Μόνο που δυστυχώς δεν βλέπω πώς θα μπορέσουμε να βγούμε από το τέλμα.
Λυπάμαι για την απαισιοδοξία μου.
Θα βρούμε λύση. Ο άνθρωπος επιβίωσε από απίστευτες καταστροφές. Ας πούμε ότι αυτή η νέου τύπου, είναι άλλη μια.
η οργή είναι μεγάλη και κρύβει απίστευτη δύναμη.Εκείνο που μας χρειάζεται είναι η κοινωνική συνοχή, έτσι να είναι και δημιουργική!
η οργή υπάρχει δυνατή!
εκείνο που μας χρειάζεται
είναι η κοινωνική συνοχή
για να γίνουμε δημιουργικο!
διαφορετικά θα οδηγηθούμε στην θλίψη!
εκεί μας θέλουν...
μίζερους...
ανήμπορους...
θλιμένους....
δεν θα τους χαριστούμε τσάμπα!!!!
Mε θέλουν διασπασμένο?
Γίνομαι ενωτικός!
Με θέλουν θλιμένο?
Γίνομαι χαρούμενος κάθε φορά που διαβάζω ένα σχόλιο από ένα ακόμα άνθρωπο που "ξύπνησε" από την αποχαύνωση που μας ποτίζουν!
Με θέλουν μίζερο κι ανήμπορο?
Μόνο μίζερος δε θα είμαι κι όσο για το αν μπορώ, οι γονείς μου και η ζωή με δίδαξαν ... "Δεν υπάρχει δε μπορώ. Δε θέλω υπάρχει μόνο." Κι εγώ θέλω!
Να τους χαριστώ τσάμπα?
ΟΧΙ
γιατί είμαι ΕΛΛΗΝΑΣ!
Και δυστυχώς για αυτούς είμαι και περήφανος γι'αυτό!
Συγχαρητήρια για το κείμενο. Αγγίζει ευαίσθητες χορδές και προσεγγίζει τον πραγματικό εχθρό μας. Γιατί αν υπάρχει κάτι που να μπορεί να φοβίσει έναν Έλληνα και να τον νικήσει είναι μόνο ο κακός του εαυτός και κανείς άλλος.
Κωνσταντίνος
Δημοσίευση σχολίου