Χάζευα χθες τη βιβλιοθήκη μου. Για την ακρίβεια δεν είναι μία. Είναι τρεις και σχηματίζουν ένα γάμα στο δωμάτιό μου. Πολλές φορές παίρνω μια καρέκλα, κάθομαι μπροστά στα βιβλία κι αρχίζω και ψάχνω έτσι στη τύχη. Διαβάζω φράσεις, σημειώσεις, θυμάμαι.. Δεν έχω παρά ένα-δυο άλμπουμ με φωτογραφίες στο σπίτι. Τα αληθινά άλμπουμ είναι αυτά τα βιβλία.
Θυμάμαι την ιστορία τους, την ιστορία τη δική μου όταν τα διάβαζα, στιγμές ζωής.
Κι όμως χθες τα κοίταζα με λύπη.
Σαν κάτι που κάποια στιγμή θα είναι απλά ιστορία. Έβλεπα μπροστά μου ένα κόσμο μελλοντικό, τέλεια εξοπλισμένο ηλεκτρονικά, με ανθρώπους που θα παίρνουν μπρος μ΄ενα διπλό κλικ επάνω τους, μάτια που θα διαβάζουν κοιτώντας ευθεία γραμματοσειρές όχι λέξεις, παιδιά που θα έχουν χάσει μαζί με την αληθινή γεύση της ντομάτας, την αληθινή γεύση της μελέτης...
Δεν ξέρω μπορεί να είναι πολύ κοντινός ένας τέτοιος κόσμος, μπορεί να είναι πολύ μακρινός. Ξέρω όμως πως θα είναι.
Θα είναι μέρες που όλα αυτά τα βιβλία που έχω μπροστά μου έχουν διαισθανθεί. Σενάρια φαντασίας που θα γίνονται πραγματικότητα. Ιστορίες τρόμου που θα είναι καθημερινότητα. Άνθρωποι κονσέρβες. Μυαλά στη κατάψυξη. Κορμιά άκαμπτα. Αισθήσεις συντονισμένες σε επαναλαμβανόμενα μοτίβα.
Πάντα πίστευα πως οι πνευματικοί άνθρωποι που αποζητούν με μανία την αθανασία και καταναλώνουν τη ζωή τους να σκάβουν τόμους γνώσης μήπως κι ανακαλύψουν το μυστικό της, είναι τα πλέον εγωιστικά γουρούνια που τριγυρνάνε πάνω στο πλανήτη. Γιατί θέλουν να είναι παρόντες σε κάθε δυστυχία που θ΄απλώνεται πάνω στο πλανήτη και να είναι άφθαρτοι. Θέλουν να μην είναι θεοί περιορισμένης ευθύνης. Θέλουν να είναι πάντα με όλους τους άλλους κι εκείνοι ζωντανοί να τους κοιτάνε να υποκύπτουν στο αδύναμο τέλος τους.
Τόσα σοφά κεφάλια, αν είχαν καταναλώσει τη μίζερη ζωή τους βρίσκοντας κάθε δυνατό τρόπο ώστε αυτή εδώ η μικρούλα ζωή να είναι το ουσιώδες, το ύψιστο καθήκον, ο υπέρτατος σκοπός, να γίνει καλύτερη, για όλους τους ανθρώπους, αν είχαν χαλάσει φαιά ουσία για να παλέψουν να δημιουργήσουν ανθρώπους με στόχο ζωής και όχι θανάτου, μπορεί αυτά τα βιβλία να μην με κοίταγαν τόσο θλιμμένα....
Δυο κάστες αιώνιες. Η οικονομική και πνευματική ελίτ.
Η μια σ΄ενα ασταμάτητο αγώνα πόσα θα ρουφήξει από τις ζωές των ανθρώπων και η άλλη σ΄ενα ηλίθιο αγώνα να είναι οι μοναχοφαγάδες των γνώσεων.
Και οι δυο χτυπιούνται κάτω γιατί το φέρετρό τους είναι παρόμοιο με όλο το υπόλοιπο κοπάδι.
Η απαράδεκτη αδικία που αισθάνονται επάνω τους κι έχουν βάλει χιλιάδες λακέδες εδώ και αιώνες να δουλεύουν ασταμάτητα για να βρουν λύσεις μήπως και αγοράσουν ακόμα και την αθανασία δικιά τους. Όπως η εξουσία του χρήματος δεν νοιάστηκε ποτέ για το πόσοι πεινασμένοι υπάρχουν γύρω της, έτσι η εξουσία του πνεύματος δεν νοιάστηκε ποτέ αληθινά για το πόσοι αμόρφωτοι θα υπάρξουν. Κι όταν νοιάστηκε ήταν για να τους πλασάρει τα σενάρια που θα βόλευαν ανά περίπτωση. Το πλήθος, τους ανθρώπους του έβλεπα πάντα σαν κάτι που αν χρειαστεί, μπορεί να χειραγωγήσει το μυαλό τους, όπως οι άλλοι χειραγωγούσαν τις τσέπες..
Και τα παιδιά μας να βυθίζονται όλο και περισσότερο στο πνευματικό αδιέξοδο. Μέχρι που να γίνονται απλά σώμα. Ξέρα. Χωρίς τη περιέργεια ενός ελάχιστου ξεφυλλίσματος....
Δεν υπάρχει κανένα βιβλίο στις βιβλιοθήκες μου που να ξεκινάει «πως να...» Υπάρχουν μόνο εκείνα που μοιάζουν με εξομολογήσεις πρόσωπο με πρόσωπο. Κι εκείνα που αναφέρουν γεγονότα, χειροπιαστά. Ιστορίες ανθρώπινες, αστείες ή οδυνηρές, για ζωή ή για θάνατο, αλλά ανθρώπινες. Βγαλμένες από πένες που έγραφαν καθώς κοίταζαν μέσα τους και γύρω τους .
Βλέπω μπροστά μου ένα κόσμο που θα αρκείται σε μια περίληψη. Και φοβάμαι πάρα πολύ γιατί ποιες περιλήψεις έχουν ετοιμάσει....
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου