Το να υποτιμά κανείς μια κατάσταση είναι πολύ χειρότερο από το να την αγνοεί.
Η τέχνη της "υποτίμησης" είναι κάτι που εφαρμόζεται ευρέως σε διάφορες καταστάσεις.
Αν θέλεις π.χ. να διαλύσεις μια παρέα για να εξυπηρετήσεις κάποιους σκοπούς σου, ρίχνεις ανάμεσά τους κάποιον που θα έχει συγκεκριμένες οδηγίες στο τι θα κάνει αλλά σαν προσωπικότητα, θα είναι ένα ανθρωπάκι που δεν γεμίζει καθόλου το μάτι.
Μπορείς να βάλεις κάποιον χαρισματικό, που θα μπορεί να παρασύρει, να πλανέψει, να γοητεύσει αλλά θα είναι επικίνδυνος και για σένα. Δεν θα δαμάζεται εύκολα. Θα έχει αυτοπεποίθηση και ανεπτυγμένο εγώ. Ενώ ένα ανυποψίαστο άτομο , καλά διαβασμένο και υπάκουο, με προσωπικές ανασφάλειες, είναι ότι καλύτερο.
Το άτομο αυτό συνήθως κάποιος θα το φέρει στη παρέα.
"Γειά σας να σας συστήσω τον Δημητράκη είναι το ξαδελφάκι μου που μόλις έφτασε Αθήνα από την επαρχία" Με τη συνένεση του Δημητράκη ξεκινάς και μια πλύση εγκεφάλου για το πόσο ακίνδυνο άτομο είναι, αλλά πόσο καλό παιδί κατά βάθος, ειλικρινής αλλά αδύναμος, πρόθυμος αλλά άχαρος, καλός μαθητής αλλά όχι δημιουργός, φτιάχνεις και μερικά ανέκδοτα που τα λέει περίφημα ο φίλος ο Σάκης ο γνωστός αγαπημένος κωμικός της παρέας, και γενικότερα δημιουργείς ένα κλίμα "χαριτωμένη πλάκας".
Οταν αρχίσουν οι τσακωμοί σχετικά με διάφορες επιλογές που πρέπει να κάνει η παρέα, και τα πράγματα αρχίσουν να αγριεύουν, όλοι φοβούνται να πάρουν ρίσκα, και κάποιος πρέπει να βγάλει τα κάστανα από τη φωτιά, τότε προτείνεις κάποιον που μπορεί να κρατήσει ισορροπίες, και να δουλέψει φιλότιμα. Κάποιον που δεν θα προκαλέσει τους δυνατούς της παρέας, ούτε τους αντιδραστικούς γιατί είναι ακίνδυνος και αδύναμος. Ποιός είναι αυτός? Ο Δημητράκης.
Εκείνος με το αγαθιάρικο χαμόγελο, την αδυναμία να εκφραστεί σωστά, τις γκάφες του, το κινητό ανέκδοτο, ο διαβασμένος υπάκουος. Τον βάζεις και ξεκινάει να βγάλει τη λάτζα. Κι εσύ ξέρεις πως το ξαδελφάκι σου μπορεί να μην είναι χαρισματικό και γοητευτικό αλλά είναι άριστος εργάτης. Η ίδια οικογένεια έχει μεγαλώσει και τους δυό σας, με τις ίδιες αντιλήψεις, τους ίδιους σκοπούς, τα ίδια σχέδια. Απλά εσύ είσαι ο άνθρωπος "πίσω από τη κουρτίνα" κι εκείνος ο πιστός σου σκύλος.
Κι παρέα το πεδίο εφαρμογής. Θα περάσει , θα διαλύσει ότι επιθυμείς να διαλύσει, θα εφαρμόσει τις τεχνικές που θέλεις, τους κανόνες που σε βολεύουν, θα αποβάλει τους άτακτους, θα αποκοιμίσει τους άσχετους και όταν θα γίνουν όλα , τότε ίσως κάποιος αναφωνήσει...
Βρε το Δημητράκη , τον είχαμε υποτιμήσει....
Και τότε θα κοιτάξεις γενικότερα γύρω σου όλες τις παρέες, όλου του κόσμου, κι εκείνες τις πιο μεγάλες και τρανές από τη δική σου και θα ανακαλύψεις πως όλες έχουν ένα Δημητράκη σαν συντονιστή. Και θα αναρωτηθείς μα όλος ο κόσμος μπορεί να διοικείται από απλούς υπαλλήλους. Και τότε θα συνειδητοποιήσεις κάτι πολύ οδυνηρό. Πως εδώ και καιρό δεν υπάρχει καν ανάγκη ηγέτη στις παρέες.
Είναι όλες συντονισμένες στο ιδιο κύμα, με ταυτόσημους σκοπούς, ταυτόσημες τεχνικές , χωρίς αντίπαλο δέος να φοβούνται, με υπνωτισμένους υπηκόους, με πανίσχυρο οπλισμό, και οι διάφορες καταστάσεις που δημιουργούνται είναι εσωτερικοί τσακωμοί και περαστικές διαφωνίες σχετικά με το μοίρασμα της πίτας.
Κι εσύ τι είσαι μέσα σ΄ολα αυτά?
Εσύ είσαι απλά ένα πεδίο βολής φτηνό που ασκούνται, βρίζοντας ξένοι φαντάροι....
Αν δεν ήταν όλα τόσο καλά τακτοποιημένα, πίστεψέ με, δεν θα επιτρεπόταν καν να υπάρξουμε εδώ μέσα και να γράφουμε. Είμαστε εδώ, γράφουμε, φωνάζουμε, εκφράζουμε άποψη, πολύ απλά, γιατί who gives a fuck!!
Κι αυτό όμως σύντομα δεν θα είναι έτσι όπως σήμερα, έρχονται καιροί που θα μπαίνουν μέσα στο σπίτι σου σαν να είναι το χωράφι του πατέρα τους. Κι εσύ κρυμένος στη γωνιά θα μουρμουρίζεις. Τελικά όλα τα είχα υποτιμήσει....
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου