ΕΡΗΜΟΙ ΑΛΛΑ ΙΣΧΥΡΟΙ.

Πάνε χρόνια.  Μέσα στο δωμάτιο των γονιών μου ανακάλυψα ένα κουτί με διάφορα χαρτιά. Τα σκάλισα και ξεχώρισα ένα. Εγραφε,

"Θέλω μονάχος της ζωής το δρόμο να βαδίσω, και ξαφνικά ένα σούρουπο σε μια γωνιά να σβήσω.."
Ρώτησα τη μάνα μου τι ήταν αυτό.

Με κοίταξε χαμογελώντας κι είπε είναι διάφορα πράγματα που συνήθιζε να γράφει ο πατέρας σου.
Ξαφνιάστηκα. Το πατέρα μου τον ήξερα (τον ξέρω) σαν αντάρτη, σαν αγωνιστή, σαν ένα φτωχό βιοπαλαιστή που δεν ανέχτηκε μύγα ποτέ στο σπαθί του, σαν λάτρη του αρχαίου μας πολιτισμού, σαν δίκαιο, σαν κάποιον που έπεσε από άλλο πλανήτη κατά λάθος στη γη, αλλά τούτοι δω οι στίχοι μου φάνηκαν ότι κάτι παραπάνω απ΄ολα αυτά ήθελαν να πουν.

Πέρασαν τα χρόνια και τους θυμήθηκα (δεν ξέρω γιατί ) διαβάζοντας από Λιαντίνη αυτό το κομμάτι,

"...είναι κάτι στιγμές που έρχονται γεμάτες θύελλα και ουσία στην ήσυχη κατά τα άλλα ζωή μας. Εισβάλλουν σαν αφηνιασμένο άρμα, ανατρέπουν την τάξι των πραγμάτων και ιδεών και μας αφήνουν άφωνους, είτε για τον αβάσταχτο σπαραγμό μας - άχαρη και μισητή προσφορά - είτε από την αλάλητη χαρά που μας δίνουν, τόσο σπάταλη κι αφειδώλευτη, που νομίζουμε ότι δεν μας αξίζει και δεν τολμάμε να τ΄ομολογήσουμε, στο φόβο μας μη τη χάσουμε..."

Σήμερα υπάρχει πολύς θόρυβος γύρω. Δεν είναι φωνές αυτές που ακούγονται είναι βουή.  Βουή και σύγχιση. Σύγχιση και πλάνη. Για να χρησιμεύσουμε στο κοινό σύνολο ίσως πρέπει για λίγο να το κλείσουμε απέξω. Είναι καιροί που έρχονται που δεν πρέπει απλά να τους ζήσουμε πρέπει να τους κατανοήσουμε στεκόμενοι ψηλά. Να αγναντεύσουμε το μέλλον και ν΄αποφασίσουμε αν θα πάρουμε μέρος σ΄αυτό ή θα παραμείνουμε απλά νοσταλγοί πραγμάτων που ποτέ δεν έγιναν.

Ολες αυτές οι ψυχές που έχουν μείνει αδέσποτα σκυλιά εδώ κάτω κυνηγώντας τη μερίδα επιβίωσης αγωνίζονται να ξεφύγουν από τις φόλες. Κι είναι φόλες κάθε είδους. Κι η πιο μεγάλη από όλες ο φόβος. Ο φόβος που τρώει τα σωθικά. Ο φόβος που κοιμάται παράνομα δίπλα στα προσκεφάλια. Ο φόβος που γεννάει κι άλλους κι άλλους μέχρι την τελική υποταγή.

Κοιτάμε την άβυσσο και δεν κοιτάμε τα βουνά.
Και σαν και εκείνον που έζησε "έρημος και ισχυρός" και κατανόησε τη θέση του κάτω από τον ήλιο εμείς ξεχάσαμε ότι,

"Οταν κοιτάζεις τα βουνά - τον Ταϋγετο, τον Ακροκόρινθο, το Δρίσκο - και κουβεντολογάς μαζί τους, να μην απορείς ότι δεν σου αποκρίνονται. Η σιωπή τους είναι τα λόγια όλων εκείνων που τα κοίταξαν πριν από σένα..."

Αυτός είναι ο πλούτος της πατρίδας μας. Αυτή είναι η κληρονομιά μας. Αυτές είναι οι σπηλιές που μπορούν να βρουν καταφύγιο τα βασανισμένα μας σώματα οι πλανεμένες μας ψυχές. Κι αυτό το πλούτο δεν μπορεί να μας τον αρπάξει κανένας εκτός κι αν τον παραχωρήσουμε, ανέντιμα για ένα πιάτο φακή.

Χρειαζόμαστε άραγε πιο πολύ αυτό το πιάτο φακή ή το φυσικό μας καταφύγιο? Προσέξτε φίλοι μου γιατί όλοι αυτοί που πέτρα πέτρα ξερίζωσαν τόσους αιώνες τώρα τα πολύτιμα κομμάτια που θα μας έδιναν πίσω τη χαμένη πατρίδα μας, τώρα θέλουν να πάρουν και τα τελευταία. Και τους φαίνεται εύκολο γιατί εμείς μάθαμε να ακούμε τα βουητά.

Κι όμως είμαι σίγουρη πως σ΄αυτόν εδώ το τόπο κι ο πιο ασήμαντος κρίκος έχει το χάρισμα να κατανοεί τη σιωπή, απλά έχει παρασυρθεί από μικροπρεπείς και πονηρούς φόβους.

Ο πατέρας μου ανάμεσά μας ακόμα βαδίζει μόνος του χωρίς να έχουμε νοιώσει ούτε μια στιγμή τη λέξη εγκατάλειψη. Κι εδώ σ΄αυτό το τόπο πρέπει κάποια στιγμή η λέξη μοναχικότητα - μοναδικότητα να αντικαταστήσει την λέξη εγώ. Ομως ποιός αλήθεια να μας το διδάξει?

Ποιός έχει το θάρρος πια να πει. δεν είμαι έτσι? Ποιός ν΄αποφασίσει να μείνουμε επί τέλους μόνοι μας αλλά ισχυροί?

"Κι οδεύαμε έτσι μες στο φως μιλώντας
για πράγματα πουν'όμορφη η σιωπή τους"...