Εύλογα λοιπόν ο δημοσιογράφος ρωτάει την γυναίκα αυτή αν τα γεγονότα εκείνης της ημέρας επηρέασαν τη πίστη της. Μέχρι εκείνη τη στιγμή έπινα το καφέ μου, δεν έκανα και πολλές σκέψεις και χάζευα το ντοκυμαντέρ με σχεδό αφηρημένο τρόπο. Ομως τότε η κυρία έδωσε μια απάντηση που μ΄εβαλε στη πρίζα (άλλη μια φορά....)
Εξήγησε λοιπόν πως μετά τη καταστροφή η πίστη της στο θεό όχι απλά δεν μειώθηκε αλλά έγινε δυνατότερη (.....)
Οτι την ώρα που γινόταν το μακελείο όχι απλά δεν ένοιωσε ότι ο θεός τους είχε εγκαταλείψει αλλά ένοιωσε ότι ήταν εκεί δίπλα τους (.....)
Οταν ο δημοσιογράφος ρώτησε μα πως είναι δυνατόν να λέει κάτι τέτοιο εκείνη με ένα χαμόγελο από εκείνα που συνηθίζουν οι απόστολοι στην Αμερική (εκείνο το σας αγαπάω όλους και όλοι είμαστε μια μεγάλη αγκαλιά....) λέει τη "θεική" απάντηση στο δημοσιογράφο.
Μα αποδεικνύεται ότι ο θεός ήταν μαζί μας γιατί σκοτώθηκαν μόνο 10 (δεν θυμάμαι καλά τον αριθμό) αν δεν ήταν θα είχαν σκοτωθεί 40.....
Υπάρχουν στιγμές στη ζωή μου που αισθάνομαι πολύ ηλίθια. Μια τέτοια στιγμή ήταν κι αυτή.... Κι αισθάνομαι ηλίθια όχι γιατί η ατάκα ήταν φοβερή, ή ειπώθηκε κάτι που δεν περίμενα, αισθάνομαι ηλίθια απλά γιατί αναρωτιέμαι γιατί ακριβώς συνεχίζω να πολεμάω....
Υποθέτω ότι αυτή είναι μια ερώτηση που κάνουν όλοι εκείνοι που επιμένουν να πολεμούν για τον άνθρωπο , ενώ θα μπορουσαν να είχαν απλώσει την αρίδα τους κάπου και να παρακολουθούν τα πλήθη ειρωνικά να ξεμαλλιάζονται, να προσκυνάνε, να τρώνε ο ένας τον άλλον, να μην ξέρουν που τους πάνε τα τέσσερα, να δείχουν το πόσο τεράστιο κοσμικό καλαμπούρι ήταν η κατασκευή τους.
Το αστείο της υπόθεσης είναι ότι αυτά τα παράξενα πλάσματα που έχουν αποδείξει πλέον περίτρανα ότι είναι ένας ιος για το πλανήτη, ούτε κατάλαβαν ποτέ ποιοί πραγματικά τους αγάπησαν και νοιάστηκαν γι΄αυτούς, ούτε θυμήθηκαν ποτέ να πούνε ένα ευχαριστώ σε όσους αντάλλαξαν την ίδια τους την ύπαρξη για τη δική τους σωτηρία. Η μάλλον παραχώρησαν το ευχαριστώ πάντα μετά από καλά υπολογισμένες σκέψεις και σχέδια και πάντα μ΄ενα καλό αντάλλαγμα. Είναι το πλέον συνηθισμένο φαινόμενο να βλέπεις κάποιον να θυσιάζεται, να τον φτύνεις, να τον προδίδεις, να τον δείχνεις με το δάχτυλο και αργότερα όταν οι συνθήκες το επιβάλλουν να δεις ότι σε συμφέρει να τον ανακηρύξεις σε θεό, άγιο, ήρωα ή σύμβολο.
Κατασκεύασαν ένα γέροντα με άσπρα γένια που ταιριάζει με τις εκάστοτε επιθυμίες τους και προχωράνε. Οταν θέλουν αιματοκύλισμα ο θεός το προστάζει. Οταν θέλουν ανακωχή, ο θεός ηρέμησε. Οταν θέλουν να καταστρέψουν, να γενοκτονήσουν, να εκτονώσουν τα πιο άγρια ένστικτα πάνω στα υπόλοιπα πλάσματα του πλανήτη, ο θεός το κάνει για τιμωρία. Κι όταν πάλι οι μεγαλύτεροι εγκληματίες, άνθρωποι που έχουν κάνει τα πιο μεγάλα αίσχη στην ιστορία λίγο πριν πεθάνουν κάνουν ένα σταυρό ανάβουν ένα καντήλι και λένε κι ένα ήμαρτον, ο θεός τους συγχώρεσε.
Κι αυτό είναι κάποιο, λένε, μεγαλείο, που πτωχά μυαλά σαν και τα δικά μου (και άλλων επίσης) δεν μπορούν να το αντιληφθούν. Αλλωστε η πολύ σκέψη κάνει κακό. Μερικά εκατομύρια έχουμε κάψει και σφάξει γι΄αυτό το λόγο κι ακόμα υπάρχουν αμετανόητοι που επιμένουν να σκέφτονται....
Εγώ μπορεί να μοιάζω βλάσφημη , αλλά εσείς που δεν είστε σας φαίνεται να έχει οποιαδήπότε λογική αυτό το σκηνικό? Αν σας φαίνεται λογικό πρέπει να οδηγηθούμε στο εξής συμπέρασμα. Οτι ο άνθρωπος θεωρεί εντελώς φυσιολογικό κάποιος να παίζει μαζί του και να τον έχει μετατρέψει σε πειραματόζωο όπου κάθε στιγμή παίζει με τους φόβους του και τα βάσανά του κι αυτό να μην έχει τέλος και σε αντάλλαγμα να του δίνει μια υποτιθέμενη μετά θάνατον ευτυχία (αν είναι καλό παιδί, αν έχει ρίξει όβολα στο παγκάρι, αν έχει πει δέκα χιλιάδες προσευχές, αν έχει κάνει άλλες τόσες μετάνοιες, αν ... αν.... αν....)
Από την άλλη επίσης βάσει αυτής της λογικής πάντα, κάθε ΤΙ που τον έπιασε από χέρι και του είπε είσαι κάτι παρά πάνω από δούλος, σε νοιάζομαι, πονάω να σε βλέπω έτσι, σήκωσε το ανάστημα , ζήσε με αρμονία δεν είσαι αμαρτωλός ντε φάκτο, δεν είναι έγκλημα το ότι ζεις είναι ευτυχία, είναι δικαίωμά σου να απαιτείς μια καλύτερη ζωή, δικαιοσύνη, ευημερία, είναι δικαίωμά σου να παλαίψεις να ζήσεις όχι απολογούμενος πάντα σε φαντάσματα αλλά επικοινωνόντας με τους συνανθρώπους σου, είσαι σαν όλα τα άλλα πλάσματα της φύσης, και τον πήγε στράτα στρατούλα με αγάπη, νοιάστηκε, θυσιάστηκε γι΄αυτόν τον είδε σαν κάτι το ανεπίτρεπτο που χαλάει τη συνταγή. Τον κρέμασε, τον έκαψε, τον σταύρωσε.
Και ποια είμαι εγώ που λέω όλα αυτά έτσι.. ποιά είμαι εγώ που τολμάω να τα βάλω με τη κοσμική τάξη. Ας πούμε ότι ανήκω σ΄εκείνη τη μεριά των ανυπάκουων που απλά δεν θέλουν να κατανοήσουν το μεγαλείο της σφαγής. Την ομορφιά του σαδισμού. Τα υπέροχα συναισθήματα που ονομάζονται εγωισμός, ατομισμός, ματαιοδοξία, απληστία. Το ταπεινωτικό "σφάξε με αγά μου ν΄αγιάσω" ή το αντίθετο επίσης πονηρό "ο σκοπός αγιάζει τα μέσα".
Ας πούμε ότι είμαι από εκείνους που προσπαθούν να νοιώσουν τι ακριβώς θα ένοιωθε ο Τιτάνας στους αιώνες που ήταν κρεμασμένος με τα ορνια να κατατρώνε το συκώτι του ξανά και ξανά, κοιτώντας από κάτω τα ανθρωπάκια να κοιμούνται τον ύπνο του δικαίου. Παρακολουθώντας τις ψυχές να τρώγονται ξανά και ξανά στα έγκατα του κοσμικού γαργαντούα σ΄ενα μαρτύριο χωρίς τέλος. Ισως μετάνοιωσε που δεν τους άφησε άφλογους. Η πάλι μπορεί να σκεφτόταν πως τελικά θα ήταν καλύτερα να είχε δώσει τη φλόγα σε κάποιο άλλο πλάσμα του βασιλείου. Κι όμως επέλεξε το πιο αχάριστο...
Αυτά τα ανρθωπάκια που σκίζουν τα ιμάτια για τον γιό του θεού που ήρθε για να τους σώσει, και για να αποδείξουν πόσο πολύ κατάλαβαν το "αγαπάτε αλλήλους" που είναι η σπουδαιότερη φράση που είπε, φτιάξαν τον πολιτισμό που βλέπουμε γύρω μας. Αυτό κατάλαβαν. Αυτό τους βόλεψε να καταλάβουν. Από όλες τις διδαχές που έχουν λάβει από τους προφήτες κράτησαν μια μικρή υποσημείωση στο τέλος του βιβλίου που λέγεται τάχα "μετάνοια". Κάνεις και μετανοείς. Ζεις όπως γουστάρεις και μετανοείς. Αδιαφορείς για ότι υπάρχει γύρω σου και σκέφτεσαι μόνο τη πάρτη σου αλλά μετά .... μετανοείς.
Ναι ο θεός ήταν παρών στην εκκλησία που η κυρία έχασε το 4χρονο κοριτσάκι της, μόνο που εμένα προσωπικά η πίστη της δεν με πείθει γιατί κάτι μου λέει ότι κι αυτοί όπως εκατομύρια άλλοι "πιστοί" σ΄αυτό το κόσμο τη χρησιμοποιούν για κατι που καμμιά σχέση δεν έχει με εξαγνισμό ψυχής και ονομάζεται εντελώς λαϊκά "καβάτζα"... Σε περίπτωση που υπάρχει ο παράδεισος κι η κόλαση κάνε καβάτζα και καμμιά προσευχή, λέγε και κανένα πατερ ημών μπας και μας λυπηθεί ο Αγιος Πέτρος...
Οταν μεγαώνεις με την ιδέα ενός πατέρα που μπορεί να βγάλει τη ζωστήρα όποια στιγμή θέλει και να σε κάνει μαύρο στο ξύλο γιατί απλά μπορεί να έφαγες λίγο γλυκό από το βάζο χωρίς να πάρεις την άδειά του, λογικό είναι να διαμορφωθείς σ΄ενα πονηρό τέκνο που γρήγορα μαθαίνει να ξεγελάει, να λέει ψέματα, να κρύβεται για να μπορεί να τη σκαπουλάρει...
Τις σκέψεις μου, τις εικόνες μου, όλα αυτά που είδα, όλα αυτά που θυμάμαι τάχω μετατρέψει σε ασήμαντα ερπετά. Να μπερδεύονται , να καμουφλάρονται, να ξεγελούν αθόρυβα. Σαν να μην έχουν σημασία. Σαν να είναι μονόλογοι ονειροπαρμένοι που στα μάτια των πολλών θα μοιάζουν γραφικότητες. Να βλέπεις το έργο ξανά και ξανά και να βλέπεις κι αυτό που θά έρθει. Ξανά.
Με μόνη ευχή περνώντας δίπλα απ΄την εκκλησία της κυρίας να είμαστε αόρατοι...
Κι έχεις και τους άλλους που είναι σίγουροι για όλα. Δεν ξέρει κανείς τελικά τι είναι χειρότερο τι είναι αυτό που θα μας φέρει εκεί που γοργά βαδίζουμε. Οι άνθρωποι της άγνοιας ή οι άνθρωποι της παραπλανημένης γνώσης...
Ισως αξίζει να συνεχίσει να πολεμά κανείς για εκείνο το 5% (αν είναι και τόσο) που απλά γνωρίζει ότι δεν γνωρίζει τίποτα και γι΄αυτό ακριβώς κάνει οικονομία στη πίστη του να μην τη ξοδεύει ξεδιάντροπα.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου