Σκεφθήκατε ποτέ (όσοι δεν βρίσκεστε σ΄αυτή τη θέση) τι ακριβώς σημαίνει π.χ. ένας εργαζόμενος με οικογένεια, υποχρεώσεις, να βρεθεί άνεργος στα 55 του χρόνια με ότι επικρατεί σήμερα γύρω μας?
Κι εννοώ βέβαια να το σκεφτήκατε τόσο ώστε να χάσετε τον ύπνο σας. Να αισθάνεστε άσχημα. Να ντρέπεστε. Και στο τέλος να είστε έτοιμοι να παλέψετε ρισκάροντας τα πάντα για να αλλάξετε αυτή τη κατάσταση....
Μην υπερβάλλουμε.
Ευτυχώς ακόμα είστε καλούτσικα. (έτσι νομίζετε)
Σκεφθήκατε με τον ίδιο έντονο και επίπονο τρόπο τι ακριβώς σημαίνει μια πληθώρα καταστάσεων όπως,
Να είσαι νέος άνεργος
Να δουλεύεις με ψίχουλα
Να κάνεις 2 δουλειές (δηλαδή 9-17.00 και μια υποαπασχόληση 18.00-22.00)
Να έχεις χρέη που δεν μπορείς να ξεπληρώσεις
Να μην μπορείς να ανταπεξέλθεις στις ανάγκες των παιδιών σου
Να μην μπορείς να αγοράσεις επαρκή τρόφιμα
Να μην μπορείς να εξασφαλίσεις θέρμανση
Να μην μπορείς να αγοράσεις καινούργια παπούτσια ή ρούχα γενικότερα
Να είσαι ασθενής με σοβαρά προβλήματα υγείας και να μην έχεις κάτι στην άκρη για τα φακελάκια, λαδώματα για προτεραιότητα, συμμετοχή σε ακριβά φάρμακα, δυνατότητα αξιοπρεπούς νοσηλείας κλπ
Να έχεις παιδιά με ειδικά προβλήματα
Να είσαι άτομο με ειδικά προβλήματα
Τα παραπάνω και άλλα πολλά ταλαιπωρούν πάρα πολλούς συμπολίτες μας και ο αριθμός αυξάνεται γοργά. Η βουτιά έχει ξεκινήσει εδώ και καιρό και πέφτουμε. Χωρίς ελπίδα. Χωρίς έλεος.
Δεν είναι κινδυνολογία, δεν είναι λαϊκισμός, δεν είναι απαισιόδοξη αντίληψη. Είναι η στυγνή αλήθεια. Απλά δίπλα σ΄αυτό το χάλι υπάρχουν δυο κατηγορίες πολιτών που κάνουν ακόμα το σύστημα να λειτουργεί. Η άρχουσα τάξη , δηλαδή οι κυρίαρχοι του παιχνιδιού που είναι μέσα σόλα και κερδίζουν από όλα αυτά, και ένα άλλο μέρος του πληθυσμού που όλο και συρρικνώνεται που διασώζεται ακόμα. Που προσπαθεί, να σκεφτεί πως μπορεί να ζήσει καλύτερα, να βελτιώσει τη καθημερινότητά του, να απολαύσει μερικές ελάχιστες πολυτέλειες.
Το μεγάλο όμως μέρος του πληθυσμού δεν σκέφτεται πλέον πως μπορεί να ζήσει καλύτερα, σκέφτεται πια πως ΘΑ ΕΠΙΒΙΩΣΕΙ.
Το ότι οι περισσότεροι δεν έχουν συνείδηση της αθλιότητας που αρχίζει και εξαπλώνεται γύρω, δεν προέρχεται μόνο από ένα προσωπικό βόλεμα, αδιαφορία, ή κλείσιμο των ματιών , οφείλεται κυρίως σε κάτι απλό. Αν δεν το βιώνει ο ίδιος το γνωρίζει απλά σαν τίτλο είδησης. Τόση ανεργία. Τόση φτώχια. Τόσοι χρεωμένοι. Τόσοι δυστυχισμένοι.
Για έναν που δεν έχει νοιώσει ακόμα το παγωμένο χέρι της φτώχειας (της φτώχειας στην πραγματική της έννοια, όχι εκείνη που απλά δεν έχω να πάρω δεύτερο κινητό...)
η είδηση με τα ποσοστά ανθρώπων που βρίσκονται κάτω από το όριο της, είναι παρόμοια με το τόσοι πέθαναν στο σεισμό της Αϊτής...
Το γεγονός πως δυο σπίτια πέρα από το δικό σου κάποιος μπορεί να έχει κρεμάσει ένα σκοινί στο ταβάνι και να ετοιμάζεται να κρεμαστεί γιατί δεν αντέχει άλλο, δεν το ξέρεις καν, και για να το μάθεις σημαίνει πως κάποιο κανάλι πέρναγε τυχαία εκεί κοντά...
Γιατί οι επιπτώσεις της κατάρρευσης αυτού του συστήματος στο ξεκίνημα του 21ου αιώνα , πάνω στις ζωές των ανθρώπων βιώνονται, «προσωπικά»
Δεν είναι οι άνεργοι. Είναι ο άνεργος Γιώργος, Μαρία, Κώστας, Δήμητρα... που παλεύουν μόνοι χωρίς υποστήριξη από κανέναν, (εκτός βέβαια από τα ψεύτικα τα λόγια τα μεγάλα) παλεύουν με αρχηγείο τους τέσσερις τοίχους τους σπιτιού τους και κουβαλάνε το σταυρό τους ολομόναχοι ή με την οικογένειά τους.
Κι ακόμα όταν φτάσουν στο έσχατο σημείο μόνοι, απροστάτευτοι, εγκαταλειμμένοι και ξεχασμένοι θα είναι και από την πολιτεία, και τους εργατοπατέρες και τη κοινή γνώμη, εκτός κι αν κάποιος τους βγάλει σε κάποιο κανάλι , μετατρέψει τη ταλαιπωρία τους σε καραγκιοζιλίκι για να ανεβάσει λίγο την ακροαματικότητα.
Κάθε άνθρωπος αυτή τη στιγμή που «καίγεται» το γνωρίζει πολύ καλά αυτό μέχρι το μεδούλι του. Περνάει τις μέρες και τις νύχτες γεμάτες βάσανα, αγωνίες, αρρωσταίνει, ζει σ΄ενα συνεχή εφιάλτη, φοβάται για τη ζωή του και τη ζωή των παιδιών του, ή ακόμα χειρότερα δεν έχει πια ζωή, αλλά είναι «προσωπικό του θέμα». Και η διαμαρτυρία του είναι ένας πονεμένος ψίθυρος, στα όνειρά του το βράδυ, δεν είναι οργανωμένη κινητοποίηση με χιλιάδες άλλους όμοιους του. Ο σταυρός του δεν είναι σύμβολο επανάστασης, είναι σύμβολο του προσωπικού του Γολγοθά.
Οι λίγες εκδηλώσεις συμπαράστασης (και σ΄αυτές συμπεριλαμβάνεται φυσικά πρώτα από όλα ο πουλημένος συνδικαλισμός) μέσα από ένα σύστημα τόσο αδιάφορο για τον «πόνο» των πολλών και υποταγμένων απόλυτα στις επιθυμίες και επιδιώξεις των λίγων, μοιάζουν απλά πασαλείμματα, ίδια με τα φιλανθρωπικά τσάγια των ευγενών κυριών , ευκαιρία για κουτσομπολιό και καθησύχαση της συνείδησης η οποία έτσι κι αλλιώς είναι πολύ χαλαρή...
Οι άνεργοι
Οι κακοπληρωμένοι εργαζόμενοι
Οι φτωχοί
Οι άποροι
Οι ασθενείς
Γενικότερα οι άνθρωποι που παλεύουν για να επιβιώσουν όπως όπως σήμερα μ΄ενα αύριο ακόμα σκοτεινότερο
Και
Όλοι εκείνοι που πεθαίνουν αβοήθητοι και ξεχασμένοι
Είναι για το κράτος στατιστικές
Για τους συμπολίτες είδηση
Και για τους ίδιους και τις οικογένειές τους εγκατάλειψη που πρέπει να την βιώσουν με όση δύναμη έχουν.
Περνώντας με τα παλιά παπούτσια δίπλα από τα τζιπ που σηκώνουν λάσπη,
ζώντας με κάποια σόμπα σ΄ενα σπίτι που έχει πάρα πολύ καιρό να βαφτεί να φρεσκαριστεί δίπλα στις πολυτελείς μονοκατοικίες με τους τέλειους κλιματισμούς,
τρώγοντας ιδιωτικής αμφίβολης ετικέτας σαβούρες ή τα φτηνιάρικα στο τέλος της λαϊκής δίπλα στους εξεζητημένους μεζέδες που συνοδεύονται από ένα ακριβό κιάντι...
Στέλνοντας τα παιδιά σε σχολεία που βαριούνται να τα διδάξουν, για να πάνε σε φροντιστήρια πρόθυμα αλλά ακριβά, για να παλέψουν να μπουν σε μια σχολή για τη τιμή των όπλων όχι για εξασφάλιση επαγγέλματος.
Δουλεύοντας σαν χαμάληδες για λεφτά της πλάκας, με ιατροφαρμακευτική περίθαλψη της πλάκας και μια σύνταξη που όλο και απομακρύνεται η πιθανότητά της
Γερνώντας με όλα και όλους να θέλουν να σου αφαιρέσουν την ύστατη αξιοπρέπεια.
Ένα σύστημα που υποτίθεται πως έγινε με στόχο την ελευθερία, την δυνατότητα επιτυχίας για όλους τους πολίτες, την ανάπτυξη, τη πρόοδο, και που μόλις τώρα που αρχίζει και φαίνεται ολόγυμνο το φρικτό πρόσωπό του ακόμα και στους τυφλούς, δεν υπάρχει κανείς για να το πειράξει, να το ενοχλήσει στο ελάχιστο.
Είναι το ίδιο σύστημα που αύριο θα μας οδηγήσει σε αιματοκύλισμα. Γιατί αν από την ειρήνη δεν οικονομάει πολλά μπορεί να τα τσιμπήσει καλύτερα από το πόλεμο.
Άλλωστε και η ειρήνη και ο πόλεμος, τώρα πια μπορούν κι αυτές να μεταφράζονται σαν «προσωπικές ιστορίες». Γιατί στα μάτια τους κι ένα κράτος με πουλημένους ηγέτες, πνιγμένο στις μηχανογραφίες και τη κλεψιά τι άλλο είναι από ένα απλό δύστυχο υπήκοό τους που μπορούν να τον εγκαταλείψουν στη τύχη του όποτε θελήσουν?
Αυτή είναι η πραγματικότητα. Η εκτός λαμπερών εκπομπών. Η πραγματικότητα των πολλών που γίνονται όλο και περισσότεροι. Αλλά δεν φοβίζουν κανένα. Γιατί δεν είναι πλέον κοινωνική ομάδα επικίνδυνη να απαιτήσει τα δικαιώματά της.
Είναι απλά μέρος του κοπαδιού που το μόνο που ξέρει είναι ότι το πρωί βγαίνει από το μαντρί και το σούρουπο ξαναμπαίνει πάλι....
Το ότι εγώ μιλάω εδώ, κι εσείς, και πολλοί άλλοι. Φωνάζουμε. Εκθέτουμε. Λέμε τα πράγματα με το όνομά τους σημαίνει πως ακόμα είμαστε ακίνδυνοι. Οποιοσδήποτε κριθεί αληθινά επικίνδυνος θα εξαφανιστεί. Με διάφορους τρόπους. Χωρίς κανένας να πάρει πρέφα. Κι αν αύριο κρινόταν ότι γενικότερα μπλογκ, φόρουμ και διάφορες ιστοσελίδες καλό είναι να μην υπάρχουν, δεν θα υπάρξουν.
Όμως όπως και σε κάθε πράγμα, υπάρχουν δυο όψεις στο νόμισμα. Και το ενθαρρυντικό στη κατάσταση όπως διαμορφώνεται πλέον, είναι ότι πάρα πολλοί δεν μασάνε το χάπι. Μπορεί να είναι αδύναμοι. Να μην έχουν τρόπους να ξεφύγουν. Να βυθίζονται μέσα στα προσωπικά τους προβλήματα και στα ζόρια που τραβάνε στη καθημερινότητα Όμως γνωρίζουν. Βλέπουν. Κατανοούν τι παίζεται γύρω λίγο ή πολύ. Από όλη αυτή τη μάζα των ξεχασμένων πολιτών βγαίνει ένα νέο κομμάτι κυρίως νέων ανθρώπων που είναι ενημερωμένοι για το τι θέση τους έχουν φυλάξει στους καιρούς που ακολουθούν. Φιλτράρουν τις ειδήσεις. Διαβάζουν ανάμεσα από τις γραμμές. Δεν αποδέχονται το κάθε τι σαν αληθινό. Το αποδέχονται σαν αναπόφευκτο. Δεν πιστεύουν σε ότι τους τάζουν, απλά δεν βρίσκουν άλλους να τους τάξουν κάτι καλύτερο. Δεν χώνονται στο καβούκι τους γιατί το θεωρούν ιδεολογία τους. Χώνονται γιατί βρωμάει πολύ εκεί έξω.
Είναι οι άνθρωποι που ξέρουν ότι τρώνε μεταλλαγμένα τρόφιμα αλλά δεν έχουν τη δυνατότητα ακόμα να καλλιεργήσουν το δικό τους χωραφάκι, κι έτσι συνειδητά τρώνε δηλητήρια. Συνειδητά όμως. Δεν πιστεύουν στη διαφήμιση του προϊόντος που λέει το αντίθετο. Ξέρουν πως η διαφήμιση τους λέει ψέματα.
Ακούνε συνέχεια για γρίπη πτηνών, χοιρινών, για τρελές αγελάδες, για περίεργους ιούς, για ύποπτα εμβόλια, για κατάχρηση φαρμάκων, για φάρμακα δηλητήρια και συνειδητοποιούν πως πίσω από όλα κρύβεται απλά η λέξη κέρδος.
Το ίδιο φιλτράρουν τις πολιτικές ειδήσεις. Παρακολουθούν πως και γιατί ξεκινάει πλέον μια σύρραξη. Πόσο ψεύτικα είναι τα επιχειρήματα. Βλέπουν τα προεόρτια μιας επικείμενης καταστροφής. Τα βλέπουν απλά δεν μπορούν να τα αποτρέψουν.
Γνωρίζουν πως τα ΜΜΕ είναι τσιράκια των κυβερνώντων. Ότι οι περισσότεροι δημοσιογράφοι είναι απλά φερέφωνα. Δεν πιστεύουν σε ότι διαβάζουν στις εφημερίδες, ότι ακούνε στο ράδιο, ότι βλέπουν στη τηλεόραση. Απλά είναι φτηνά μέσα ενημέρωσης και τα μόνα για τους περισσότερους. Οπότε τα διαβάζουν τα ακούνε τα βλέπουν αλλά πλέον και αυτά τα φιλτράρουν. Όσοι δε έχουν πρόσβαση στο ιντερνετ δεν ανοίγουν πια τη τηλεόραση παρά μόνο για μόνιτορ για κάποιο που θα νοικιάσουν.
Οι νέοι καιροί λοιπόν επέβαλλαν τέσσερις μεγάλες κατηγορίες πολιτών.
1. Οι κατέχοντες την εξουσία-το κεφάλαιο, οι συνεργάτες τους, οι λακέδες τους, και όλοι γενικότερα οι παρατρεχάμενοι στα μεγάλα σχέδια
2. Οι πολίτες που άσχετα με το αν βλέπουν το κατήφορο ή όχι, επειδή έχουν μερικά καλά κρατήματα ακόμα, παλεύουν για να μπουν στη πρώτη κατηγορία και όχι στη τρίτη
3. Η συνειδητοποιημένη μάζα των φτωχών. Ανήμποροι, φτωχοί, με χίλια δυο βάσανα και αδιέξοδα αλλά συνειδητοποιημένοι στο δούλεμα που γίνεται από όλες τις μεριές. Εκείνοι που είναι με το ένα πόδι στο σύστημα γιατί πρέπει να βρουν τα προς το ζει, να επιβιώσουν, αλλά με το άλλο πόδι ήδη έχουν απομακρυνθεί πολύ.
4. Η μη συνειδητοποιημένη μάζα. Εκείνοι που είναι τα απόλυτα θύματα αλλά δεν καταλαβαίνουν ή δεν τους ενδιαφέρει να καταλάβουν ποιοι είναι οι θύτες τους. Ακόμα και μέσα στην μιζέρια τους θέλουν την ησυχία τους.
Υπάρχει και μια τελευταία κατηγορία. Οι άνθρωποι με ένα άλλο πνευματικό επίπεδο. Που δεν είναι απαραίτητο να είναι πλούσιοι ή φτωχοί, βολεμένοι ή όχι. Απλά οι αξίες τους δεν έχουν αλλοιωθεί. Το επίπεδο αντίληψής τους είναι τέτοιο που δεν μπορεί να διαβρωθεί εύκολα. Μπορεί να είναι άνθρωποι των γραμμάτων, επιστήμονες, καλλιτέχνες, έμποροι, ή απλοί εργάτες αλλά λειτουργούν σε άλλα επίπεδα. Είναι μέσα στο σύστημα αναγκαστικά , γιατί εδώ ζουν, αλλά είναι έτοιμοι να παλέψουν για κάτι διαφορετικό. Πολλοί περιμένουν από αυτή τη κατηγορία να ξεφυτρώσει κάποιος εμπνευσμένος ηγέτης. Κάποιος με νέα οράματα και λύσεις.
Ίσως αυτό το τελευταίο να είναι και ο επόμενος κίνδυνος που αντιμετωπίζουμε (εκτός από το πόλεμο) Όλες αυτές οι μάζες, πλην της εξουσίας φυσικά, ελπίζουν σε ένα από μηχανής θεό. Κι αυτό θα ήταν πολύ παρήγορο να συνέβαινε, όμως η ιστορία μας έχει άπειρα παραδείγματα σωτήρων με οδυνηρή κατάληξη...
Γιατί ίσως το μυστικό των κυβερνώντων, που δεν φοβούνται τις μάζες, είναι ακριβώς αυτό. Μόνος του ο καθένας δεν μπορεί να κάνει τίποτα. Κι όταν τα πράγματα φτάσουν στο απροχώρητο και η διαμαρτυρία αρχίζει να μυρίζει ύποπτα τότε υπάρχουν πάντα δυο λύσεις έτοιμες στο τσεπάκι.
Είτε ικανοποιείς τη μάζα ρίχνοντας της πάνω της σαν το κόκαλο στο πεινασμένο σκυλί ένα ηγέτη που όμως θα έχει κάνει καλές συνεννοήσεις για τη συνέχεια, για να μην ξεφύγουμε...
Είτε τη μετατρέπεις σε πατριώτη, και τη στέλνεις σε πόλεμο για τα ιερά χώματα τα οποία επίσης μετά με την ησυχία σου μπορείς να διαπραγματευτείς πως θα κατανεμηθούν και ποιοι θα ωφεληθούν...
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου