27 Γενάρη είναι η παγκόσμια ημέρα στη μνήμη των θυμάτων του ολοκαυτώματος. Τριγυρνώντας στο δίκτυο διάβασα διάφορα. Σταμάτησα όμως σε μια πρόχειρη μπορώ να πω λίστα των γενοκτονιών στην νεώτερη ιστορία του ανθρώπου. Διαβάζω λοιπόν τίτλο και μια εκτίμηση των θυμάτων.
Ιθαγενείς Αμερικής 70.000.000
Πρώτη φάση γενοκτονίας Αρμενίων - 80.000 - 300.000
Ελληνες Μικράς Ασίας - 1.500.000 - 2.000.000
Holodomor - 1.500.000 - 10.000.000
Γουατεμάλα - 200.000
Ζανζιμπαρ - 5.000 - 12.000
Ινδονησία - 500.000 - 1.000.000
Μπαγκλαντες - Χ00.000 - 3.000.000
Μπουρουντί - 150.000
Καμπότζη - 1.000.000 - 2.200.000
Τιμορ - 60.000 - 200.000
Γεωργιανοί - 10.000 - 30.000
Ρουάντα - 800.000 - 1.000.000
Βοσνία - 100.000 - 120.000
Ολοκαύτωμα - 13.000.000 - 20.000.000 (εκ των οποίων 6.000.000 εβραίοι)
και πολλά άλλα... και πριν και μετά...
Οι αριθμοί αυτοί όπως και πολλοί άλλοι αριθμοί που θα μπορούσαμε να ανασύρουμε από το συρτάρι της ιστορίας αποδεικνύουν ένα γεγονός. Οτι κάτω από ορισμένες συνθήκες, ο άνθρωπος είναι ικανός για τα πιο μεγάλα εγκλήματα , τα οποία όχι μόνο διαπράττει αλλά έχει πίστη την ώρα που τα διαπράττει ότι απονέμει δικαιοσύνη.
Το να είσαι με τη μια πλευρά ή την άλλη και να προσπαθήσεις να αποδείξεις ότι σωστά έγινε το αισχρό έγκλημα ή αντιθέτως ότι το έγκλημα που υπέστης εσύ και μόνο ήταν το πιο αισχρό είναι παράνοια.
Και κοροϊδία για εκείνη τη μερίδα ανθρώπων που δεν θέλουν να ξεχάσουν τη συνολική ιστορία και δεν επιθυμούν να διαχωρήσουν τα εγκλήματα σε όμορφα και άσχημα.
Μια γενοκτονία είναι μια γενοκτονία. Υπάρχει πίσω της ένα μεγάλο υπόβαθρο πολιτικό, κοινωνικό, οικονομικό, ιδεολογικό , θρησκευτικό ή ότι άλλο αλλά είναι η έσχατη γραμμή μίσους μεταξύ των ανθρώπιων πλασμάτων.
Το ολοκαύτωμα είναι θα πρέπει να είναι ένα από τα σημεία αναφοράς. Υπάρχουν 2 ειδών κίνδυνοι με την ανάλυσή του. Να το δει κανείς σαν την ύψιστη συμφορά ή αντιθέτως να το αρνηθεί. Θα έπρεπε να υπάρχουν παγκόσμιες ημέρες για να θυμόμαστε όλες τις κτηνωδίες που έχει καταφέρει ο άνθρωπος. Δεν υπάρχουν θύματα καλύτερα και θύματα χειρότερα. Αυτό είναι μεγαλύτερο έγκλημα από το ίδιο το έγκλημα. Δεν μπορείς να ξεχνάς όλους τους άλλους και να θυμάσαι τους δικούς σου. Ούτε μπορείς να κάνεις σε άλλους τα ίδια που έκαναν σε σένα. Δεν γίνεται να αντιμετωπίσεις μαι φρικτή σελίδα της ιστορίας σαν προσωπική βεντέτα ούτε μπορείς να αγνοείς άλλες σελίδες γιατί είναι στη παρακάτω γειτονιά από τη δική σου.
Σήμερα ζούμε πολύ επικίνδυνες και σκοτεινές εποχές ακόμα μια φορά. Και αυτό που μας δείχνουν αυτές οι εποχές είναι ότι ο άνθρωπος, ο πολιτισμός του δεν έχουν περάσει πάνω από το επίπεδο του άγριου ένστικτου της μάζας. Ούτε η εξουσία έχει αλλάξει πορεία κι έχει γίνει πιο καλωσυνάτη. Οι ηγέτες, οι στρατοί, οι άνθρωποι που διέπραξαν τις προγηγούμενες γενοκτονίες είναι εδώ, με άλλες μορφές με άλλα ονόματα έτοιμοι να διαπράξουν άλλες τόσες ακόμα.
Ενας ολόκληρος μηχανισμός είναι έτοιμος ανά πάσα στιγμή να "εκπαιδεύσει" να "μυήσει" στο μίσος , στο σκοτάδι της ψυχής νέα εκατομύρια στρατιωτών. Για να ικανοποιήσει τα ζωώδη και θλιβερά ένστικτά του που άλλοτε τα ονομάζει θρησκεία, άλλοτε ράτσα, άλλοτε απλά κέρδος....
Πόσοι λαοί ακριβώς είναι αθώοι? Υπάρχουν καλές και κακές ράτσες στο έγκλημα? Βλέπετε κάπου κάποια φυλή, κάποια θρησκεία, κάποια ιδεολογία που να μπορεί να μείνει αναίμακτη από τα νύχια ως τη κορυφή? Υπάρχει κάποιο σύστημα που να έχει "ανεβάσει" τους πολίτες του σε ένα τέτοιο επίπεδο ώστε να είναι δίκαιοι, φιλάνθρωποι, ειρηνική και να αγαπάνε ο ένας τον άλλον σαν αδέλφια? Να εργάζονται και να κοπιάζουν για το κοινό καλό το οποίο είναι ανώτερο από το προσωπικό τους ώφελος?
Προς τι λοιπόν η τάδε παγκόσμια ημέρα μνήμης? Ναι εκατομύρια κόσμος βασανίστηκε, δολοφονήθηκε άγρια. Παιδιά, νέοι, γέροι. Οπως τόσες και τόσες άλλες φορές. Τις οποίες άλλες γενοκτονίες οι περισσότεροι δεν ξέρουν καν ότι υπήρξαν και δεν ενδιαφέρθηκε κανείς να τους το μάθει ιδιαίτερα. Γιατί?
Η μνήμη σε ένα ολοκαύτωμα θα έπρεπε να επιτρέπεται μόνο σε όσους μείναν με τα χέρια αναίμακτα. Οσους παραδεισματίστηκαν και ορκίστηκαν πως κανείς ποτέ, κανένα πλάσμα πάνω σ΄αυτή τη γη δεν θα υποστεί αυτά τα μαρτύρια. Θα έπρεπε να εορτάζεται από ανθρώπους που δώσαν λόγο τιμής , και τον κράτησαν, πως θα παλαίψουν με ένα και μοναδικό σκοπό στη ζωή τους. Να μην υπάρξει άλλο μίσος, να μην υπάρξει άλλη εκμετάλευση, ακόμα κι χρειαζόταν να θυσιάσουν τη ζωή τους για να το πετύχουν.
Η μεγαλύτερη ύβρις στους νεκρούς είναι η υποκρισία των ζωντανών.
Είναι αυτό το συνεχιζόμενο αλισβερίσι μίσους-κέρδους-πνευματικής ασυδοσίας.
Είναι η στασιμότητα ενός παγκόσμιου πληθυσμού στο επίπεδο μηδέν. Η συνειδητοποίηση πως (εκτός από λίγες εξαιρέσεις διάσπαρτες εδώ κι εκεί ) ο άνθρωπος βρίσκεται βυθισμένος στο σκοτάδι της ψυχής του και αντιστέκεται σθεναρά στο να κάνει ένα βηματάκι πιο κει.
Ισως τα ολοκαυτώματα που έχουν δει οι παπούδες μας , οι πρόγονοί μας να είναι χάδι μπροστά σ΄αυτά που θα βιώσουμε στο μέλλον. Και αυτού του είδους οι επιλογές δεν γεννιούνται έτσι τυχαία σε μια νύχτα. Υπάρχει μια ολόκληρη περίοδος νύχτας όπου οι σειρήνες ψιθυρίζουν ασταμάτητα στ΄αυτιά λέξεις υπολογισμένες μία προς μία μέχρι να γίνουν η μόνη συνείδηση. Μέχρι το κοπάδι να ξεχυθεί αγριεμένο στον "εχθρό". Κι όσο πιο μεγάλη είναι η δυστυχία, η φτώχεια, η απόγνωση, τόσο πιο εύκολο είναι το κοπάδι να πιαστεί όλο μαζί από κάπου. Μόνο που αυτό το κάπου ορίζεται από εκείνους που όχι μόνο δεν βιώνουν την απόγνωση αλλά τη χρειάζονται για να ζουν.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου