ΝΑ ΦΟΒΑΣΑΙ ΑΥΤΟΥΣ ΠΟΥ ΠΑΝΤΑ ΚΑΛΟΚΑΙΡΙΑ ΣΟΥ ΤΑΖΟΥΝ....

Μυρίζει χειμώνας έξω. Επί τέλους. Είναι πολύ σοβαρό πράγμα να χάσουμε το χειμώνα. Το σενάριο που με τρομάζει πιο πολύ απ΄ολα τα "καταστροφολογικά" είναι η προοπτική ενός καλοκαιριού χωρίς τέλος. Θες γιατί όταν γεννήθηκα η Αθήνα ήταν κατάλευκη, (ναι απ΄οτι μου έχει πει η μαμά μου ήταν μεγάλη βαρυχειμωνιά όταν γεννήθηκα..) κι έτσι νοιώθω φιλικό το λευκό περιβάλλον, θες γιατί τα πιο απίστευτα πράγματα γίνανε κάποιες χειμωνιάτικες νύχτες, θες γιατί είμαι άνθρωπος του ξημερώματος, και το ξημέρωμα κατάλευκο έχει απιθανο άρωμα....

Κάτι απ΄ολα αυτά με κάνουν να ησυχάζω καθώς οι θερμοκρασία πέφτει. Θυμάμαι μια εκδρομή, πολύ παλιά. Κάπου μακριά από την Ελλάδα. Βρισκόμουν νύχτα, λίγο πριν τα Χριστούγεννα, σ΄ενα επαρχιακό λεωφορείο που σκαρφάλωνε για να φτάσει ένα χωριουδάκι που βρισκόταν κάπου 1000 μέτρα ψηλά? ίσως και περισσότερο. Τι συνέβη εκεί πάνω. Αν δεν ήμουν τόσο τεμπέλα θα έφτιαχνα ένα πολύ καλό διήγημα φαντασίας. Θα ήταν όλα αληθεια αλλά μόνο σαν φαντασία θα γινόντουσαν δεκτά. Κάτι που συχνά βιώνω και απλά κρατάω πρόχειρες σημειώσεις σε κάποιο συρτάρι.

Το λεωφορείο που τράκαρε κι έγειρε σ΄ενα γκρεμό που από κάτω ήταν κυριολεκτικά το χάος... Εκείνο το γέρο που όσο κι ψάξαμε δεν υπήρχε... εκείνη η ώρα που πέρασα χωρίς να βλέπω και χωρίς να ακούω. Δεν μπορεί κανείς να φανταστεί τι είναι να μη βλέπει και να μην ακούει ενώ είναι ξύπνιος. Μπορεί να αγγίξει να χρησιμοποιήσει τρεις αισθήσεις. Ισως πρέπει να συμβαίνει κάτι τέτοιο έστω και μια φορά στη ζωή για να καταλαβαίνει επί τέλους κάποιος πόσα πολλά εφοδια έχει μέσα του αλλά τα αγνοεί. Να καταλαβαίνει σε τι του χρησιμεύουν και τα υπόλοιπα όργανα που έχει επάνω του εκτός από τα εύκολα.... Η ουσία είναι ότι όλα πήγαν καλά γιατί ήταν χειμώνας. Κι είχε χιόνι. Και ξύλα που καίγαν. Κι αέρα που έβγαζε ξεκάθαρους ήχους.. ομιλίας.

Το χειμώμα , αν τον πάρεις με το καλό, και δεν τον τσαντίσεις, μπορεί να βγεις πιο κερδισμένος απ΄οτι νομίζεις. Γελάω όταν ακούω εκείνη τη γνωστή ιστορία με το μέρμηγκα και το τζίτζικα. Πότε δε μου άρεσε. Ισως γιατί η ιστοριούλα είναι ύποπτη. Κομμένη και ραμένη στα μέτρα της αντίληψής μας. Μιας αντίληψης που χαίρεται ν'ασχολείται με τις δυο αυτές κατηγορίες. Το αιώνιο μαύρο κι άσπρο. Αν δεν είσαι έτσι είσαι αλλοιώς. Αν δε μαζεύεις το καλοκαίρι θα πεθάνεις το χειμώνα. Κι αν μαζεύεις το καλοκαίρι το χειμώνα θα επιβιώσεις. Λες και δεν υπάρχει το γκρι. Η ισορροπία. Εκείνη που φωνάζει, πορώ να επιβιωσω και χειμώνα και καλοκαίρι χωρίς όρους. Γιατί υπάρχουν εφόδια πέρα από εποχές. Πέρα από το χρόνο. Υπάρχουν εφόδια που βγαίνουν στην επιφάνεια σε κάθε στιγμή αν ξέρω πως να τα βγάλω έξω.

Αν δεν υπήρχε αυτό το γκρι, που τόσο εύκολα ο άνθρωπος ξεχνά, δεν θα υπήρχε άνθρωπος. Πως θα μπορούσε να επιβιώσει ένα πλασματάκι τέτοιο, αν δεν διέθετε το μεγαλύτερο εφόδιο. Πείσμα για την επιβίωση. Σε υπερβολικό βαθμό όμως. Αν στους ουρανούς μπήκε κάποτε ένα στοίχημα, τότε σίγουρα τουλάχιστον μέχρι τώρα αυτό ο μικρός πίθηκος το έχει κερδίσει. Τοχει κερδίσει από τότε που σηκώθηκε στα δυο πόδια. Μπορεί να τσάντισε τόσο πολύ τους παίκτες και να συνέχισε μόνος το παιχνίδι αλλά τελικά αυτό μόνο ήθελε να σηκωθεί στα δυο πόδια. Και να μπορεί να κοιτάει με το κεφάλι ψηλά. Το πόσο πολλοί τσαντίστηκαν μ΄αυτή την ιδιότητα το αποδεικνύει το γεγονός πως ότι έγινε από κει κι ύστερα ήταν ένας αιώνιος αγώνας εξαναγκασμού να μείνει σκυφτός.

Να βάλει το κεφάλι κάτω. Να υποκύψει. Να πει παραδίνομαι. Μα δεν υπάρχει παράδοση. Οσο για  δέκα που σκύβουν ένας κατορθώνει ακόμα και πετάει. Βλέπετε αυτό σας λέω. Το χειμώνα μπορείς να νοιώσεις καλύτερα αυτή την έννοια της μη παράδοσης. Μέσα στο λευκό του χιονιού, σ΄εναν αέρα που λυσσάει, στις σπίθες που πεντάγονται από τα ξύλα που ξεροψήνονται.... υπάρχει η αρχή του στοιχήματος. Και παλεύουν με ότι μέσον έχουν να λυώσουν τους πάγους, να ξεράνουν τη γη, να ψοφήσουν τα ζωντανά, να γίνει ένα κολασμένο λιοπύρι γιατί κάπου εκεί δεν θα μπορέσει πια κανείς να βρει τη δροσιά της ζωής, το δέρμα που αγριεύει, την αόρατη ανάσα που επί τέλους γίνεται ύλη...

Εγρηγορείτε... Φυλάχτε το χειμώνα λίγο ακόμη. Και μη βιάζεστε γιατί το αιώνιο καλοκαίρι θάρθει έτσι κι αλλοιώς. Κι όσο όμορφο νάναι το φως (τόση διαφήμηση έχει πέσει για να το εμπαιδώσουμε) υπάρχει κι ένα άλλο φως άγνωστο που δεν καθορίζεται. Δεν έχει κανόνες. Το δικαιούνται όλοι ακόμα και οι τζίτζικες. Γιατί τελικά έχουμε την ελεύθερη επιλογή να μην είμαστε μυργμήγκια.

Και για ένα φίλο από τα παλιά, (που ίσως παρακολουθεί τις ασυναρτησίες μου) το τραγουδάκι. Δεν ξέχασα. Δεν κρύφτηκα. Εδώ γύρω τριγυρνάω, όπως ξέρεις, όπως κι όλοι όσοι έχουμε απομείνει ακόμα εδώ ξέμπαρκοι στρατιώτες ενός παράλογου πολέμου...



Perché d´inverno è meglio
la donna è tutta più segreta e sola
tutta più morbida e pelosa
e bianca, alfagana, algebrica e penosa
dolce e squisita, è tutta un´altra cosa
vuole andare in gita non sa - non sa - non sa

Mentre la neve attenua ogni rumore
e in strada gli autocarri non hanno più motore
e questo è il tempo di lasciarsi sprofundare
nel medioevo delle sua frasi amare,
dice che non vuol peccare
però, si sa lo fa.

Sto trafficando beato me
sotto un fruscio di taffetà
e mi domando in fondo se
mentre lei splende sul sofà
d´inverno, d´inverno
non sai anche più intelligente.

Si, si d´inverno è meglio
dopo è più facile dormire e andare
oltre i pensieri com un libro
di Lucrezio aperto tra le dita
così è la vita, tra una vestaglia e un mare
chi vuole andare in gita
non sa, non sa, non sa