Ανήκει σ΄εκείνους που μπορούν να κοιτάξουν γύρω τους ακόμα με αγάπη. Οχι αγάπη με ονοματεπώνυμα. Περιορισμένη. Προσωπική. Την αγάπη σαν έννοια σεβασμού για ότι μας περιβάλλει.
Τη γη που κατοικούμε, τα πλάσματα που είναι πάνω σ΄αυτήν, τον ουρανό που μας κάνει να ονειρευόμαστε τον άπειρο χώρο, τον άπειρο χρόνο.
Τα Χριστούγεννα ανήκουν σ΄εκείνους που μπορούν να νοιώσουν το θαύμα της γέννησης. Της μοναδικής εκείνης ευκαιρίας συνειδητοποίησης της ύπαρξης. Σ΄εκείνους που παλεύουν να σβήσουν από το νεογέννητο το φόβο. Εκείνους που σκύβουν με σεβασμό μπροστά στη κούραση της μάνας και στη λαχτάρα του πατέρα.
Τα Χριστούγεννα ανήκουν στους οπαδούς της χαράς, της αθωότητας, της καλωσύνης. Σ΄εκείνους που θα φυλάξουν το πρώτο σκίρτημα σαν μοναδικό θησαυρό, που δεν θα ξεχάσουν ποτέ ότι είναι συμμέτοχοι στο παγκόσμιο θαύμα. Εκείνους που πιστεύουν στη δημιουργία της αγάπης και όχι του μίσους. Στη δημιουργία της αρμονίας και όχι της εκδίκησης. Στη δημιουργία της κατανόησης και όχι της επιβολής.
Τα Χριστούγεννα είναι μια γιορτή που ανήκει σ΄ενα κόσμο που η σωτηρία είναι πραγματικότητα κι όχι αόριστη μετα θάνατο υπόσχεση.
Οι εκπρόσωποι των θρησκειών υπόσχονται ότι θα δώσουν. Οι πιστοί ότι θα κάνουν. Η ζωή δεν είναι κάτι που πρέπει να κατανοήσει κανείς με απειλές, με τιμωρίες, με κατάρες και αναθέματα. Η ζωή δεν είναι εκβιασμός είναι μοναδική έμπνευση.
Δεν υπάρχει μεγαλύτερη υποκρισία από αυτή που ζούμε κάθε χρόνο τέτοιες μέρες. Κι αυτό είναι ο θάνατός μας. Αυτό είναι το αποτέλεσμα της ανούσιας πίστης. Αυτός είναι ο λόγος της αμφισβήτησής της και της καταδίκης της.
Στα παρανοημένα μυαλά των ανθρώπων το μεγαλύτερο θαύμα μπορεί να γίνει ένα απλό πανηγύρι. Μια ευκολοχώνευτη εξήγηση. Μια ευκαιρία ανταλλαγής άχρηστων αγαθών, τυπικών ευχών, και στην ουσία συνέχιση της συνολικής αδιαφορίας για το άστρο που έχει πάψει να φωτίζει τη φάτνη και τους μάγους που δεν έφθασαν ποτέ για το μεγαλύτερο μέρος της ανθρωπότητας.
Οσο θα υπάρχει αδικία, ανισότητα, εγωισμός, σκληρότητα και εγκατάλειψη ανάμεσα στους ανθρώπους τα η γέννηση δεν θα βρίσκει το νόημα της κι οι ψυχές δεν θα μπορούν να ακολουθήσουν το άστρο τους.
Οσο η αγάπη δεν θα μπορεί να φωλιάσει στην πραγματική της έννοια μέσα μας οι γιορτές μας θα είναι ψεύτικες και χωρίς νόημα. Μια ακόμα πρόχειρη συνήθεια σ΄ενα κόσμο που πρόχειρα και βιαστικά προχωράει χωρίς να ψάχνει το νόημα του ταξιδιού. Αγνοώντας το ρόλο που του αναλογεί στη παγκόσμια κοινότητα.
Μπορείς ν΄αγαπήσεις τον άνθρωπο όπως αγαπάς το παιδί σου? Μπορείς να νοιαστείς για όλους τους ανθρώπους σαν να είναι παιδιά σου? Μπορείς να νοιώσεις ότι είσαι κάτοικος του πλανήτη κι όχι μιας χώρας? Αν ναι, τότε κάθε γέννα, κάθε σπόρος που φυτρώνει πάνω στη γη είναι δικοί σου σπόροι, κι εσύ ένας από αυτούς. Κι αυτό το νόημα έχει η γέννησή σου. Είναι η ευκαιρία για να συνειδητοποιήσεις την ύπαρξή σου. Κι αν αυτό σου μοιάζει λίγο τότε συνέχισε να πιστεύεις σε αόριστες υποσχέσεις εκείνων που επίσης σαν και σένα λίγο το θεωρούν.
Αν όλα αυτά δεν ισχύουν , αν όλα αυτά είναι απλά όμορφα λόγια χωρίς καμμιά υπόσταση, τότε πρέπει να πιστέψω πως η δημιουργία μας δεν ήταν γέννηση αλλά έκτρωση κάποιας μήτρας που μετάνιωσε αμέσως μόλις μας συνέλαβε. Μιας μάνας που συνειδητοποίησε πως η γέννηση του παιδιου της ήταν απλά ένα λάθος. Ισως κάποια στιγμή να πρέπει να επιλέξουμε αν είμαστε τελικά η χαρά του δημιουργού ή το πιο τραγικό λάθος του.
Μέχρι τώρα κάνουμε τα πάντα για να αποδείξουμε ότι η χαρά της δημιουργίας δεν είμαστε... Τόσο που αρχίζω να πιστεύω αυτό που λένε μερικοί χαριτολογόντας. Οτι εδώ είναι η κόλαση του σύμπαντος. Μόνο που οι καταδικασμένοι δεν το έχουν καταλάβει ακόμα. Μέσα σε τόση ομορφιά δεν είναι έγκλημα να πιστέψουμε κάτι τέτοιο? Εχουμε λίγο καιρό ακόμα να αναβαθμίσουμε την αντίληψή μας πριν η γη που πατάμε μας πετάξει από πάνω της για να διασώσει όλα τα άλλα πλάσματα που δεν έπαψαν ποτέ να είναι παιδιά της. Ολα τα άλλα πλάσματα που έμαθαν πως χαρά είναι όλα εκείνα που εμείς θεωρήσαμε λίγα...
Πόσο καιρό έχεις να ξαπλώσεις στη λιακάδα ώρες πολλές ανέμελος κουνώντας νωχελικά την ουρά σου και μισοκλείνοντας τα μάτια κάτω απ΄το ήλιο. Πόσο καιρός πάει από τότε που δεν έχεις βρει στάλα γαλήνης.... Αυτό που και το πιο ταπεινό ζωάκι (που δεν έχεις φυλακίσει) έχει κάνει καθημερινότητα. Είδες πόσο φτωχοί είμαστε τελικά?
Η διαφορά μας από τα υπόλοιπα πλάσματα που κατοικούν πάνω σ΄αυτό το πλανήτη, είναι ότι εκείνα συνεχίζουν να ζουν...
Ενα βίντεο παρακάτω αφιερωμένο στα χριστούγεννα όπως τα αντιλαμβάνομαι εγώ (κι αν το έχω ξαναβάλει δεν πειράζει, όσες φορές κι αν το δεις δεν μπορεί να χάσει σταλιά από την ομορφιά του)
Η αποκάλυψη των ζώων...
Και η αποκάλυψη των ανθρώπων.....
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου