Είδα τα μάτια της κοπελίτσας να κοιτούν πανικόβλητα έξω από το τζάμι. Την ένοιωθα τόσο τρομαγμένη που πρόσεχα μη κάνω καμιά απότομη κίνηση και μου πάθει τίποτα. Θυμήθηκα τι σημαίνει πανικός, εκεί σ΄εκείνη τη τρυφερή ηλικία που ακόμα αντιστέκεσαι και δεν έχεις γίνει ζόμπι. Τότε που ακόμα προσπαθείς να καταλάβεις γιατί δεν καταλαβαίνουν οι άλλοι... Μερικοί επιλέγουν να μείνουν μ΄αυτό το ερώτημα και στα γεράματα. Όπως κι εγώ. Θα ασπρίζουν τα μαλλιά μου αλλά θα επιμείνω πεισματικά να ζω στη νύχτα των ζωντανών. Των ζωντανών τελεία και παύλα.
Γι΄αυτή τη κοπέλα που κράταγε ένα καταπληκτικό βιβλίο, είχε μισοφαγωμένα νύχια και την βλέπω τις νύχτες κρυφά να μην κοιμάται αλλά να αφήνει να αφήνει την απελπισία να τη πνίγει και για όλα εκείνα τα παιδιά που αντιστέκονται μόνα τους σ΄ενα κλειστό δωμάτιο, μπροστά σε μια οθόνη, βαρώντας ένα πληκτρολόγιο ή μια μαλακία, σ΄ενα κόσμο που έχει γεμίσει πεθαμένους που το αγνοούν.... γι΄αυτά τα παιδιά γράφω..
Ξέρετε όσο μεγαλώνει ο άνθρωπος εκτός από τα υπόλοιπα βίτσια που αποκτάει έχει κι ένα από το οποίο σίγουρα δεν μπορεί να ξεφύγει. Να δίνει συμβουλές προς τους νεώτερους ταξιδιώτες. Από αυτό το βίτσιο δε ξεφεύγω ούτε εγώ. Και φυσικά με πιάνει στις γιορτές. Λες κι οι γιορτές έχουν γίνει ευκαιρία να λέω τις αμπελοφιλοσοφίες μου πιο έντονα!
Χρειάστηκαν πολλά χρόνια για να καταλάβω διάφορα μυστικά που ταλαιπωρούν τα ανθρώπινα μυαλά μας. Κι όταν συνειδητοποίησα πόσες ομοιότητες έχουμε σε σχέση με τις διαφορές μας, ομολογώ πως τρόμαξα. Η μόνη διαφορά που μας χωρίζει όσο κι αν φαίνεται παράλογο είναι απλά ο τρόπος που αντιμετωπίζουμε τους ίδιους φόβους, τις ίδιες ελπίδες, τις ίδιες αγωνίες, τα ίδια υπαρξιακά προβλήματα. Οι πιο ανόμοιοι φαινομενικά άνθρωποι, οι πιο αλλόκοτοι μεταξύ τους έχουν τους ίδιους αρχέγονους φόβους, τα ίδια ερωτηματικά, τις ίδιες προσδοκίες, απλά ένα μέρος από αυτούς τα έχει θάψει κι ένα άλλο μέρος σκάβει να τα βρει... Υπάρχει κι ένα τρίτο μέρος τόσο φοβισμένο που προσπαθεί συνέχεια να δει με ποια από τις δύο κατηγορίες να πάει..
Κατ΄αρχήν ότι και να κάνουμε, όποιοι και να γίνουμε η αρχή μας και το τέλος μας γίνονται με τον ίδιο τρόπο. Ακόμα κι αν χτυπηθούμε όλη μας τη ζωή να γίνουμε κάτι αλλιώτικο απ΄ολους τους άλλους η ουσία είναι ότι ΟΛΟΙ ξεμπουκάρουμε από μια ζεστή μήτρα και καταλήγουμε σ΄ενα υγρό τάφο. Κι αυτό το τελευταίο είναι ο μεγαλύτερός μας φόβος. Γιατί με τη γέννηση εξασφαλίζουμε ένα εισιτήριο για έναν αγώνα που έχουμε ελεύθερη επιλογή, να τον χειριστούμε όπως θέλουμε, μπορούμε να είμαστε παίκτες, προπονητές, απλοί θεατές, δημοσιογράφοι, πωλητές αναμνηστικών αντικειμένων, οι καθαριστές των αποδυτηρίων ή οι έμποροι των στολών.... αλλά μόλις ο αγώνας τελειώσει ΚΑΝΕΙΣ δεν ξέρει τι και αν υπάρχει κάτι στην έξοδο.
Όταν περπατήσεις αρκετά χρόνια σ΄αυτή τη ζωή βλέπεις ότι όσο πιο ψηλή θέση κατέχεις στο γήπεδο τόσο μεγαλύτερη είναι η αγωνία σου. Τόσο μεγαλύτερος είναι ο θυμός σου για αυτήν την αναίσχυντη ομοιότητα με τους «κατωτέρους» σου. Και το ίδιο από την άλλη μεριά οι «κατώτεροι» έχουν ένα μέσο ανακούφισης για να σκέφτονται ότι ακόμα κι αν δεν κατάφεραν να πάρουν πρώτη θέση στις κερκίδες από την ίδια έξοδο θα βγουν με τ΄αφεντικά.
Τρομερό ανέκδοτο ε?
Σ΄αυτό τον αρχέγονο φόβο στηρίζεται όλος ο πολιτισμός μας. Σ΄αυτό τον αρχέγονο φόβο στηρίζεται όλο το οικοδόμημα που λέγεται άνθρωπος. Μοιάζει εντελώς απλοϊκό αλλά είναι. Ο άνθρωπος ακόμα και τις στιγμές που είναι ευτυχισμένος φοβάται. Φοβάται την ΑΠΩΛΕΙΑ. Υπάρχουν αμέτρητοι σοφοί που το έχουν «δουλέψει» εκτενώς το ζήτημα. Κι εγώ δεν είμαι μία από αυτούς. Θυμάμαι όμως έντονα τις στιγμές υπαρξιακής οδύνης που έχω βιώσει. Γιατί κανείς δεν φρόντισε να με καθησυχάσει ψεύτικα ευτυχώς. Μεγάλωσα σ΄ενα περιβάλλον που δεν πούλαγε ελπίδες. Οι γονείς μου δεν θέλησαν ποτέ να μου πουν «μη φοβάσαι τίποτα δεν τρέχει εσύ θα είσαι μια χαρά». Δεν θέλησαν ποτέ να εναποθέσουν τα δύσκολα ούτε σε κάποιο θεό ούτε σε κάποιο διάολο. Φρόντισαν αντίθετα να μου πουν ότι, ότι φοβάμαι είναι αλήθεια γιατί το νοιώθω, κι είναι στο χέρι μου να βρω το τρόπο να το δαμάσω κι αυτό θα είναι η νίκη μου και το εισιτήριο να κατορθώσω ίσως κάποτε να καταλάβω και κάτι παραπάνω, να προχωρήσω πέρα από το προσωπικό μου σκοτάδι, απαλλαγμένη.
Τριγύρισα και τριγυρίζω σαν το διάολο στα μονοπάτια της αναζήτησης . Δεν θυμάμαι να έμεινα ποτέ ήσυχη ότι το τάδε πράγμα ήταν έτσι και δεν επιδέχεται αμφισβήτηση. Όλα τα αμφισβήτησα κι όλα τα δέχτηκα μέχρι αποδείξεως του εναντίου. Η αλήθεια είναι ότι πολλές φορές (συχνότατα) γίνομαι ισοπεδωτική. Τραβάω μια γραμμή σαν χαρακιά πάνω από τις καταστάσεις, τους ανθρώπους, τα δεδομένα και κοιτάζω με περιέργεια να δω ποια κομμάτια θα μείνουν επιπλεύσουν, ποιά θα πάνε πάτο, τι υπάρχει πίσω από τις φαινομενικά ξεκάθαρες γραμμές.
Που έχω φτάσει είναι ένα άλλο ζήτημα. Όμως θα ήθελα χρονιάρες μέρες να δώσω μερικές συμβουλές στους μικρούς εξερευνητές. Δεν είναι τα λόγια μου αντιγραφή από κάποιο σημαντικό έργο ούτε φιλοδοξώ ότι είμαι η μόνη που σκέφτομαι έτσι. Ίσα ίσα που γνωρίζω πολύ καλά ότι είμαστε πάρα πολλοί που βλέπουμε τα πράγματα με τον ίδιο τρόπο. Δεν ξέρω αν σας έχω πει μια ιστορία που μ΄εκανε κάποτε να χαμογελάσω όπως κάποιος που ανακάλυψε ένα τρομερό μυστικό!
Κάποια στιγμή (πολύ παλιά) μου την έδωσε ένας εντελώς γελοίος ψυχαναγκασμός μου (ένας από τους πολλούς..) Το γεγονός ότι περπατώντας στο δρόμο μου άρεσε να μη πατάω τις γραμμές που διαγράφουν τα πλακάκια. Να περπατάω ανάμεσα χωρίς να τις πατάω. Λες και θα γινόταν κάτι το κακό αν πάταγα γραμμές. Κάποια στιγμή εξομολογήθηκα στη παρέα μου το γελοίο φόβο μου. Από τους δέκα που το είπα οι εννιά έκαναν ακριβώς το ίδιο.!! Εντυπωσιάστηκα από το γεγονός. Όχι της φύσης του ψυχαναγκασμού αλλά γιατί αυτό που σε μένα φαινόταν κάτι σαν «ελάττωμά μου» και το έκρυβα γιατί ντρεπόμουν, την ίδια ακριβώς ντροπή μοιραζόντουσαν και οι υπόλοιποι χωρίς να το ξέρουμε μεταξύ μας!
Αυτό το απλό παράδειγμα μ΄εκανε να ξεκινήσω μια προσωπική έρευνα για να ξετρυπώσω διάφορα τα «ντροπιαστικά μυστικά» που κρύβαμε μέσα μας. Όλα εκείνα τα πράγματα που τρυπώνουν έτσι στο μυαλό χωρίς εμφανή λόγο και λειτουργούν σαν ασφαλή ρουτίνα στη καθημερινότητά μας. Η ψυχιατρική μπορεί να δώσει όσες εξηγήσεις επιθυμεί. Το παράλογο είναι ότι άνθρωποι που δεν πιστεύουν καν στην ύπαρξη της ψυχής ασχολούνται επιστημονικά μαζί της.....
Η δική μου όμως άποψη είναι ότι όλες τις φορές που ένοιωσα πιο κοντά στους υπόλοιπους συνανθρώπους μου ήταν στις στιγμές που ακολουθούσα τη τρέλα μου και όχι τη λογική μου. Πόσα κρυφά μου μυστικά είναι και τα δικά τους κρυφά μυστικά. Για πρώτη φορά ένοιωσα ότι ίσως αυτό πού μας χωρίζει, αυτό που μας κάνει να νοιώθουμε τόση ερημιά, τόση παγωνιά μέσα σ΄αυτό το κόσμο είναι το γεγονός ότι κρύβουμε από τους άλλους αυτά που νομίζουμε ότι θα μας χώριζαν από αυτούς ενώ τελικά αυτά είναι τα κοινά μας σημεία... Η ουσία της ύπαρξής μας. Λειτουργούμε με μια σειρά κανόνες που υποτίθεται ότι εκπροσωπούν την «σωστή εικόνα» και μέσα μας , όταν μείνουμε γυμνοί, είμαστε «η λάθος εικόνα» που κρύβουμε επιμελώς. Ο άνθρωπος δεν είναι βιβλίο από κανόνες. Είναι σάρκα γεμάτη ατέλειες και νους απρόβλεπτος. Είναι μια δύναμη και μια αδυναμία μαζί που μπορεί να ανατρέψει ή να παγιώσει.
Οι λεγόμενοι «ψυχικά ασθενείς» είναι ακριβώς εκείνοι που κάνουν αυτό. Λένε απλά τι είναι. Τι βλέπουν, Τι ακούν. Τι φοβούνται. Τι νομίζουν. Τους νοιάζει περισσότερο η αλήθεια που βιώνουν παρά το κόστος της αποκάλυψής της. Εμείς οι υγιείς λέμε απλά αυτό που οι άλλοι θέλουν να νομίζουν για εμάς. Γιατί ναι, οι διαφορές μας είναι μεγάλες. Στη φάτσα, στα λεφτά, στο είδος ζωής που κάνουμε, στο είδος αντίληψης που δείχνουμε να έχουμε. Πόσο όμοιοι όμως είναι οι πιο κρυφοί μας πόθοι? Πόσο όμοιοι είναι οι αληθινοί μας φόβοι εκείνοι που ντρεπόμαστε να εξομολογηθούμε? Όσο η λογική μας διαφέρει, πόσο μοιάζει η τρέλα μας?
Τι άραγε σημαίνει το λεγόμενο τέρας της παγκοσμιοποίησης? Τι σημαίνει ο έλεγχος του νου που τόσο διαφημίζεται τώρα τελευταία? Από πάντα δεν υπήρχε έλεγχος του νου? Καινούργιο είναι? Ναι αυτό το είδος ελέγχου , θα είναι καινούργιο. Γιατί ο τελικός σκοπός των κατεχόντων την εξουσία αυτού του κόσμου είναι να προστατέψουν με κάθε τρόπο αυτό ακριβώς το μυστικό. Να κάνουν τους ανθρώπους να μοιάζουν σαν κλωνοποιημένα αντίγραφα, σε ένα κόσμο που θα είναι εντελώς επαναλαμβανόμενος συνέχεια, για να μην έρθει η μέρα που οι άνθρωποι θα αντιληφθούν.... πόσο ίδιοι είναι. Πόσο λογική είναι η τρέλα τους. Πόσο δικαίωμα έχουν να ονειρεύονται, να επιθυμούν, να ελπίζουν χωρίς όρια. Πόσο δικαίωμα έχουν να λένε όσα όχι κι όσα ναι θέλουν χωρίς να ντρέπονται. Πόσο δικαίωμα έχουν να μη δικαιολογούνται όταν νοιώθουν μικροί , αδύναμοι , φοβισμένοι.
Αν τους άφηναν να δουν με τα μάτια της ψυχής κι όχι της λογικής , όλη τη χαρά κι όλο το πόνο αυτού του κόσμου, τότε θα είχαν σοβαρό πρόβλημα. Αν οι άνθρωποι αντιλαμβανόντουσαν ότι το αληθινό τους αποκούμπι είναι ο ένας με τον άλλο, ότι δεν υπάρχει λόγος άνθρωπος να δαγκώνει άνθρωπο, ότι όλα όσα έχουν βάλει να μας χωρίζουν είναι εκείνα ακριβώς που αφήνουν απροστάτευτους τους πιο μεγάλους μας φόβους, αφήνουν αναπάντητα τα ερωτήματα της ύπαρξής μας, εμποδίζουν να μάθουμε αληθινά τι είμαστε και τι υπάρχει πίσω από τη πόρτα του γηπέδου, αν όλα αυτά τα κατανοούσαμε ξαφνικά... τότε ένας ολόκληρος πολιτισμός δεν θα είχε πλέον λόγο ύπαρξης. Δεν θα εξυπηρετούσε σε τίποτα. Ολες οι ψεύτικες ανάγκες που επιμελώς έχουν προωθήσει οι εκπρόσωποι του θεού που έχει καταλάβει πραξικοπηματικά τη γη και ονομάζεται πλούτος , θα διαλυόντουσαν σαν σαπουνόφουσκες. Και για τις άλλες ανάγκες τις αληθινές οι μεγάλες πολυεθνικές θα ήταν εντελώς απροετοίμαστες, αγράμματες, ανήμπορες....
Σκέψου ένα στέλεχος που έχει στηρίξει όλες του τις προαγωγές πάνω στις πωλήσεις μιας λάμπας και προσπαθεί να το πουλήσει σ΄ενα κόσμο που ζει πάντα κάτω από το φως του ήλιου.. Τι αστειο θέαμα θα ήταν...
Μα κι η εξουσία άνθρωποι δεν είναι? Ναι είναι άνθρωποι που όμως πέρασαν το όριο. Υπάρχει ένα σημείο που μπορείς να φτάσεις και να συνεχίζεις να είσαι αυτό που περιγράφω παραπάνω. Όταν σπρώξεις την ανθρώπινη φύση σου πέρα από αυτό το σημείο, όταν ακυρώσεις τη δυνατότητα επιστροφής, παύεις να είσαι. Μεταλλάσσεσαι σε κάτι άλλο. Το κακό είναι μέσα μας. Και το καλό επίσης. Υπάρχουν στιγμές που βγαίνει το ένα ή το άλλο. Όμως συνυπάρχουν, συμβαδίζουν κι ανάλογα με τις επιλογές μας γινόμαστε το ένα ή το άλλο. Υπάρχει μια κάστα ανθρώπων όμως που αποφασίζουν να θυσιάσουν τη δυνατότητα αυτής της εναλλαγής. Επιλέγουν ένα δρόμο χωρίς να δίνουν δυνατότητα στο άλλο τους εγώ να κρατήσει μια αρμονία στη ζωή τους. Προσωπικά φοβόμουν πάντα τους απόλυτα σατανικούς και τους απόλυτα άγιους ανθρώπους. Και είμαι βέβαιη ότι όποιος έχει φτάσει να είναι το απόλυτο κακό ή αντίθετα το απόλυτο καλό, όχι δεν είναι άνθρωπος.
Η συμβουλή μου λοιπόν στα αγαπημένα μου παιδιά. Και παιδιά είναι όλα τα νιάτα που βλέπω μπροστά μου, χωρίς καμιά εξαίρεση.
Για τους απελπισμένους νέους που τους βλέπω να πληθαίνουν όλο και πιο πολύ...
Πες το. Φώναξέ το . Μην το κρύψεις. Πες δυνατά φοβάμαι το σκοτάδι. Φοβάμαι ότι θα πεθάνω. Φοβάμαι γιατί δεν βρίσκω ένα σοβαρό λόγο που γεννήθηκα. Φώναξε ότι σου φαίνονται όλα μπούρδες ανούσια, φώναξε ότι το βράδυ αν δε βάλεις τη συγκεκριμένη καρέκλα δίπλα στο κρεβάτι δε σε πιάνει ύπνος, ότι πρέπει να μην είναι μισάνοιχτο το ντουλάπι, ότι οι καθρέφτες είναι περίεργοι τη νύχτα, φώναξε ότι φοβάσαι το σκοτάδι κι ότι όταν υπάρχει απόλυτη ησυχία σου φαίνεται λες και κάποιος σέρνεται στο δωμάτιο. Ομολόγησε ότι γουστάρεις να τρως τα νύχια σου. Μην αφήσεις να σε αναγκάζουν να ζητάς συνέχεια συγνώμη εκείνοι που συγνώμη δεν σου λένε ποτέ και για τίποτα. Πες ότι κάνεις άσχημες σκέψεις. Βρώμικες. Ότι μοιάζει η ζωή με φάρσα. Ότι δεν πιστεύεις σε κανέναν θεό. Πες ότι πολλές φορές νοιώθεις ότι θέλεις να σκοτώσεις κι άλλες πάλι πως θέλεις να σβήσεις εσύ ο ίδιος. Δεν είσαι τρελός. Είσαι άνθρωπος. Δεν είσαι μηχάνημα. Εκείνοι είναι. Υπάρχει μια κάστα κατεστραμμένων που δεν μπορεί να νοιώσει τίποτα πια. Εσύ δεν είσαι αυτό. Εσύ ερωτεύεσαι, φοβάσαι, τρέμεις από το κρύο, γελάς μέχρι δακρύων ή κλαις πονώντας.
Βλέπεις για παράλογα τόσα πράγματα που σου έχουν πασάρει για λογικά και το αντίθετο. Έτσι είναι. Παράλογο είναι όλο αυτό το σκηνικό που έχουν στήσει γύρω μας. Είναι σχιζοφρενικός ο δικός τους τρόπος σκέψης. Η επιθυμία τους είναι όλοι οι ζωντανοί άνθρωποι να γίνουν πεθαμένοι όπως εκείνοι...
Εσύ παιδί μου είσαι μια χαρά αν και νοιώθεις ότι θα σου στρίψει.. Κάθε ζωντανός άνθρωπος έτσι θα έπρεπε να νοιώθει.
Κι όταν φθάσεις στο σημείο να χάνεσαι εκεί μόνο σκέψου ότι δεν πρέπει να το φοβάσαι αυτό το σημείο. Σ΄εκείνο το σημείο ακριβώς το μόνο που έχεις να κάνεις είναι να το ομολογήσεις και να σκεφτείς πως είσαι οπλισμένος με κάθε δυνατό μέσο για να βγεις έξω αλλά απλά σου έχουν δέσει τα χέρια. Να τα λύσεις. Δεν είναι αλυσίδες αυτό που έχεις γύρω από τους καρπούς σου, μια λεπτή ανόητη κλωστή είναι που τη σπάει κι ένα νεογέννητο....Το Χουντίνι παριστάνουν αλλά δεν είναι. Θεοί νομίζουν ότι είναι αλλά δεν είναι... Κι εσύ νομίζεις πως είσαι αδύναμος, ότι δεν μπορείς να κάνεις τίποτα κι όμως σκέψου, είσαι?
Κάποτε βρόντησα τα βιβλία μου στο Πανεπιστήμιο κάτω και φώναξα ένα «άντε γαμηθείτε» στη σχολή που ονειρευόμουν να κάνω από μικρή. Νόμιζα ότι θα κάθομαι σε μια καρέκλα και θα λύνω τα προβλήματα του κόσμου σαν μια εκλεκτή σοφή. Στις πρώτες σελίδες άρχισε να βρωμάει το πράγμα.. Από εκείνη τη στιγμή αποφάσισα πως καλύτερα να είμαι ασήμαντη ,αβλαβής και με άγνοια, παρά σημαντική και να μολύνω τους υπόλοιπους με όλες τις παρανοημένες πραγματικότητες που θα είχα χάψει πως είναι η αλήθεια και θα έπαιρνα πολλούς στο λαιμό μου για να το αποδείξω..
Λένε μαλακίες.. Το έχεις σκεφτεί πάρα πολλές φορές. Κι εγώ το ίδιο. Κι οι φίλοι μου. Κι οι δικοί σου. Ναι, λένε μαλακίες. Συνέχεια. Θρασύτατα. Κι εσύ που νοιώθεις πως βρήκες μια άκρη όσο παλαβή κι αν φαίνεται θεωρείς τον εαυτό σου «παράξενο?» Σκέψου το. Είναι δυο κόσμοι σε τεράστια σύγκρουση. Ο κόσμος πού λέει μαλακίες κι εκείνος που προσπαθεί να περάσει πάνω από αυτές και να μυρίσει κάτι περισσότερο από σκατά.
Η φάση της απελπισίας είναι όταν βλέπεις το απέξω, βλέπεις αλλά δεν μπορείς να βγεις. Είναι η κλασική κρίση πανικού. Τώρα τρελαίνομαι. Σου έχω πει τι κάνουμε σε τέτοιες φάσεις? Στο έχω πει αλλά θα το επαναλάβω. Λύνουμε ένα σταυρόλεξο για δυνατούς λύτες, ρίχνουμε μια πασέντζα δύσκολη, καταπιανόμαστε με ένα δυνατό γρίφο... Θα περάσουν τα λεπτά, θα φύγει η φάση της απόγνωσης κι εμείς θα είμαστε πάλι εδώ. Ένα σκαλί παραπάνω. Κάποια στιγμή θα βγούμε απέξω. Μπορεί να χρειαστούν πεντακόσιοι τόμοι σταυρολέξων, μια ντουζίνα κύβοι , μερικές λειωμένες τράπουλες αλλά θα βγούμε. Πίστεψέ με.
Κι εγώ το βράδυ φοβόμουν το μισάνοιχτο ντουλάπι. Τώρα αποκοιμιέμαι ήσυχα κοιτάζοντάς το να χάσκει. Τα ρούχα μου απλά έχει μέσα. Τίποτα παραπάνω.
Εχω τρεις συνήθειες που δε παραμελώ ποτέ και είναι τα τρία είδη πρέζας μου. Τα βιβλία, ο κινηματογράφος και η μουσική. Μεταξύ των τριών κι εμένα δεν υπάρχει καμία απόσταση, κανένας ενδοιασμός. Δεν υπάρχει καν ανάγκη για σταυρόλεξα ή τράπουλες. Κι όποιος αποφασίσει να μας χωρίσει θα έχουμε άσχημα ξεμπερδέματα.
Βρες τα δικά σου χρήσιμα αντικείμενα. Δύσκολο είναι? Υπάρχει μια ηλικία που μπορείς να κάνεις την υπέρβαση, μετά από την οποία είναι δύσκολο να κρατηθείς χωρίς να μετατραπείς σε θλιβερό κλόουν. Δύσκολο όχι αδύνατον. Μια και είσαι ακόμα πριν από αυτή την ηλικία ξοδέψου όπως νομίζεις. Μετά θα ξοδεύεσαι όπως νομίζουν εκείνοι. Δηλαδή άσκοπα.
Το 2002 τέτοια μέρα «έφυγε» από τις σκηνές αυτού του κόσμου ο Joe Strummer, των Clash. Ενα τραγούδι αφιερωμένο για όλη τη παρέα..
Johnny Cash and Joe Strummer - Redemption Song
Old pirates, yes, they rob I,
Sold I to the merchant ships.
Minutes after they took I,
From the bottomless pit.
But my hand was made strong,
By the hand of the All Mighty.
We forward in this generation,
Triumphantly.
Won't you help to sing
These songs of freedom ?
'Cause all I ever had,
Redemption songs,
Redemption songs.
Emancipate yourselves from mental slavery,
None but ourselves can free our minds.
Have no fear for atomic energy,
'Cause none of them can stop the time.
How long shall they kill our prophets,
While we stand aside and look?
Some say it's just a part of it,
We've got to fullfil the book.
So won't you help to sing
These songs of freedom?
'Cause all I ever had,
Redemption songs,
Redemption songs,
Redemption songs.
Old pirates, yes, they rob I,
Sold I to the merchant ships.
Minutes after they took I,
From the bottomless pit.
How long shall they kill our prophets,
While we stand aside and look?
Yes, some say it's just a part of it,
We've got to fullfil the book.
So won't you help to sing
These songs of freedom?
'Cause all I ever had,
Redemption songs.
All I ever had,
Redemption songs.
These songs of freedom,
Songs of freedom.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου