ΠΑΛΙΕΣ ΣΗΜΕΙΩΣΕΙΣ, Σ΄ΕΝΑ ΣΥΡΤΑΡΙ..

Η σημερινή ανάρτηση είναι κάπως "προσωπική". Είναι σκέψεις μετά από μια συζήτηση σε μια παρέα. Μπορείτε να τη διαβάσετε και να την αγνοήσετε.Σαν ένα μικρό διάλειμμα στη ροή αυτού του ιστολογίου. Τίποτα περισσότερο τίποτα λιγώτερο. Αλλωστε η αξία ενός ιστολογίου είναι ακριβώς αυτή. Να έχουμε το ελεύθερο να αναρτούμε εκτός των άλλων, τις σημειώσεις που έχουμε "πετάξει" σε κάποιο συρτάρι. Είναι ένα γράμμα σ΄ενα φίλο που δεν του το έστειλα ποτέ. Οπότε εδώ είναι μια καλή ευκαιρία.

Το μόνιμο ερώτημα, η μόνιμη απορία ξεκινά κάπως έτσι...

Κι όμως δεν είσαι απόλυτη στο θέμα θρησκεία, πίστη, θεός, ζωή, θάνατος, μου ειπε ένας φίλος. Μοιάζεις μόνιμα ταλαντευόμενη ανάμεσα στη πίστη και την αμφισβήτηση. Με μπερδεύειες. Δεν μπορω να σε κατατάξω.  Μοιάζεις με δυο ανθρώπους που συνυπάρχουν αρμονικά. Λες κι έχουν βάλει ένα επαναστάτη κι ένα παππά στο ίδιο σακί κι έχουν καταφέρει να μην τσακώνονται. Ποιά θρησκεία μπορεί να φτιάξει ανυπότακτους παπάδες?

Τον κοίταξα και του είπα, απλά, είναι αδύνατον να αφήσω τον ευατό μου να πιστεύει ή να τον αφήσω να μην πιστεύει άνευ όρων.
Υπάρχουν άπειρες ιστορίες , προσωπικά βιώματα, που αν στα διηγηθώ θα πεις απλά ότι δεν πάω καλά, κι αυτά  με ενθαρρύνουν να συνεχίσω να πιστεύω ότι υπάρχει ένας μακρύς κατάλογος ερωτήσεων για τις οποίες δεν έχει δεν βρεθεί απάντηση αξιόλογη ακόμα ή κι αν έχει βρεθεί δεν έχει να κάνει με τίποτα μ΄αυτά που μας πλασάρουν..

Υπάρχει όμως μια λογική μέσα μου που δεν μπορώ να την αποβάλλω που με ωθεί όχι να τα αμφισβητώ, δεν γίνεται γιατί είναι χειροπιαστά βιώματα, αλλά μπορώ να ψάξω την αλήθεια που κρύβεται, και το λόγο που με έκανε να τα αντιληφθώ..


Ενας συνεχής πόλεμος μέσα μου. Χωρις νικητές, χωρίς ηττημένους, ακόμα.. Ο μόνος νικητής η δυνατότητα επιλογής μου. Να επιλέξω στρατόπεδο. Κι αυτό φυλάω σαν πολύτιμο πλεονέκτημα. Ακόμα κι αν αποδειχτεί  μια πλάνη το γεγονός της ελεύθερης επιλογής μέχρι τη στιγμή που το πιστεύω είναι αλήθεια. Η αλήθεια μου.

Η πίστη είναι ακριβώς αυτό. Η πίστη σε κάτι , την κάνει να φυλάει τη γοητεία της,  την ουσιαστική της έννοια αν δεν έχει κανόνες, όρια, αν δεν είναι κατευθυνόμενη αλλά βγαίνει από μέσα σου. Να είναι κομμάτι από σένα. Οχι να είσαι ο ξενιστής των πιστεύω κάποιου αλλου γιατί έτσι πρέπει. Να συμπέσεις στα πιστεύω των άλλων, δεν απαγορεύεται, αρκεί να μην προδώσεις την δική σου ικανότητα , τη δική σου δύναμη. Να είναι από μέσα σου.  Να μην είναι κατευθυνόμενη. Δύσκολο στους ανθρώπους πια, αφού όλη τους η γνώση είναι απόρροια  προηγούμενης γνώσης. Προηγούμενων γενεών. Ανθρώπων.
Υπάρχει μόνο ένας τρόπος να ξεφύγεις από το εμπόδιο της αναγκαστικής αποδοχής. Η προσωπική αναζήτηση. Τα δικά σου παραδείγματα. Οι εμπειρίες σου. Αν ακολουθήσω λοιπόν ότι έχω "δει" είμαι αναγκαστικά ταλαντευόμενη και μάλιστα έντονα.

Προσωπικά είμαι από εκείνους τους "ευλογημένους" ή "καταραμένους" (ανάλογα με την οπτική πάει) που ενώ επιθυμούν να λειτουργούν με τη λογική  και θέλουν να εστιάσουν στο χειροπιαστό, στο γνώριμο, στο αποδεκτό....  πέφτουν γύρω τους σαν βροχή οι ενδείξεις ότι το γνώριμο και αποδεκτό είναι απλά το προσωπείο μιας πολυ μεγάλης άγνοιας.

Είναι το γνωστό, μπορεί να μην πιστεύεις στο διάολο αλλά ο διάολος δεν έχει κανένα πρόβλημα να πιστεύει σε σένα.

Υπάρχουν πράγματα πολλά που δεν μπορείς να εξηγήσεις παρά μόνο να αποδεχτείς. Ναι υπάρχουν. Δυό είναι τα μοιραία λάθη. Η πίστη άνευ όρων και η απιστία άνευ όρων επίσης. Η παράδοση στο ένα ή στο άλλο στρατόπεδο λες και κάποιος σε υποχρεώνει να το κάνει.

Υπάρχουν κι άλλοι δρόμοι εκτός από την παρανοική υποταγή η την πεισματική άρνηση. Υπάρχει ένα ολόκληρο σύμπαν χωρίς όρια ανάμεσα σ΄αυτά τα δυο. Ο πολιτισμός μας έχει πάθει μια παράκρουση μοιραία. Ολα τα πανάρχαια πλέον ιερατεία, προσπαθούν με κάθε τρόπο να διατηρήσουν ζωντανές στα μυαλά των ανθρώπων τις εξηγήσεις τους . Τις απαντήσεις που έχουν επιλέξει να πλασάρουν.  Με κάθε τρόπο. Θυσιάζοντας στο βωμό του κέρδους ανθρώπους, μυαλά, επιστήμη, πρόοδο. Δημιουργώντας στρατούς προπαρασκευασμένων μυαλών. Κι η άλλη πλευρά λογικό είναι να χτίζει πάνω στην άρνηση. Οταν βρίσκεσαι αντιμέτωπος με τόση πολύ παράνοια η άμεση αντίδραση της εναπομείνουσας λογικής είναι να πεις οχι σε όλα.

Ο σκοταδισμός λοιπόν είναι εξασφαλισμένος. Καλυμένος κι από τα δυο νώτα. Οι πιστοί αυξάνονται γοργά, οι άπιστοι επίσης κι έτσι περιορίζεται δραματικά ο επικίνδυνος "ενδιάμεσος". Ο αμφισβητίας και των δυο. Ο άνθρωπος της αληθινής αναζήτησης. Ο ταξιδιώτης αγνώστου προορισμού.

Η γνώση έχει διαμορφοθεί σε μια βιβλιοθήκη που περιέχει τα πάντα πλέον. Μπορούν να μπουν όλοι. Το πρόβλημα είναι πως σ΄αυτήν τα βιβλία είναι χωρισμένα σε τρεις κατηγορίες. Μια τεράστια μεριά γεμάτη βιβλία "κανόνων". Μια άλλη τεράστια μεριά γεμάτη βιβλία "επιστημονικά" κι ένας ελάχιστος χώρος που είναι στιβαγμένα τα "ακατάταχτα" βιβλία. Εκείνα που συνήθως γίνονται ο περίγελος των οπαδών κάθε δόγματος ή κάθε επιστήμης. Τα βιβλία συνήθως "ευφάνταστων ανθρώπων, ολίγον φευγάτων, και χωρίς περγαμηνές κρεμασμένες στο τοίχο πίσω από το γραφείο". Μιλάμε για την εποχή μας γιατί σε άλλες εποχές και να μην ήσουν φευγάτος και να ήσουν επιστήμονας αλλά λίγο πέρα από τα δεδομένα της εποχής το βιβλίο σου και εσύ μαζί απλά καιγόσουν στη μία περίπτωση, ή στη καλύτερη περίπτωση γινόσουν το ανέκδοτο μέσα στα καταξιωμένα "σαλόνια" της γνώσης.


Τα μεγάλα ερωτήματα στην ουσία μένουν αναπάντητα και αναπόδεικτα. Η πάλη για την αλήθεια στα πανάρχαια ερωτήματα που αποζητά κάθε άνθρωπος,  έχει εξελιχτεί σε μια ανόητη κούρσα. Ο καθένας προσπαθεί όχι να αποδείξει αυτό που λέει, αλλά να απορρίψει αυτό που πιστεύει ο άλλος.
Δεν μπορείς να μου αποδείξεις ότι υπάρχει θεός άρα είμαι άθεος.
Δεν μπορείς να μου αποδείξεις ότι δεν υπάρχει άρα είμαι πιστός.
Λες κι η αλήθεια η όποια αλήθεια, έχει σαν όρο να υπάρξει αν θα την αποδεχτείς ή όχι.
Κι αν κάποιος τολμήσει να φωνάξει κάποια τρίτη εκδοχή, την έχει βάψει σ΄οποιο στρατόπεδο και να πέσει.

Η γνώση που βασίζεται σε ένα πείσμα γεμάτο εμπάθεια, με γνώμονα να συντρίψεις τον αντίπαλο κι όχι να ανακαλύψεις εσύ ο ίδιος την αλήθεια αποδεχόμενος ακόμα κι ότι έχεις κάνει λάθος σε ότι πίστευες μέχρι σήμερα, καταντάει την ουσία ανούσια.

Πιστεύω πως γύρω μας υπάρχουν πράγματα που οι επιστήμες μας όπως είναι μέχρι τώρα διαμορφωμένες δεν μπορούν να εξηγήσουν. Κι οι θρησκείες όπως είναι διαμορφωμένες δεν έχουν γι΄αυτά τα πράγματα παρά στάνταρ απαντήσεις που δεν μπορουν να αποδείξουν επίσης.

Επειδή τα ανεξήγητα (λέγονται ακριβώς έτσι γιατί δεν μπορούμε να τα εξηγήσουμε)   υπάρχουν γίνεται μια συνεχής "επισκευή" της ήδη υπάρχουσας γνώσης με μικρές προόδους. Τόσο μικρές ώστε να μην ξεφύγουμε παραπέρα. Οσα κάποιος εκπρόσωπος κάποιου θεού  ορίζει ή όσα κάποιος επιστήμονας ορίζει. Και υπάρχουν ελάχιστα περιθώρια για να πεταχτεί κάποιος θρασύς μέσα στη μέση και να πει λέτε αηδίες και στους δύο. Κανείς δεν μπορεί να δώσει απάντηση σε ερωτήματα που μεγάλοι φωστήρες δεν έχουν δώσει. Αυτός είναι κανόνας που όποιος κακομοίρης τον παραβεί ή θα τον βάλουν κάτω και θα τον ξορκίζουν οι μεν μέχρι τελικής πτώσης, ή θα τον βάλουν κάτω και θα του κάνουν ηλεκτροσόκ μέχρι τελικής πτώσης οι δε.

Ε λοιπόν όχι. Κι εσύ παπά κι εσύ επιστήμονα μπροστά σε μερικά φαινόμενα είστε το ίδιο αγράμματοι όπως εγώ. Κάνω όμως τη διαφορά. Παραδέχομαι την άγνοιά μου, αφήνω τον ευαυτό μου ελεύθερο να παρασυρθεί σε μια έκσταση, σε μια ηδονή για το άγνωστο, σ΄ενα ταξίδι χωρίς όρια που εσείς οι δύο περιορίζετε φοβισμένοι. Οχι όλοι βέβαια. Αλλά εκείνους τους άλλους κι από τις δυο πλευρές τους τρώει συνέχεια το μαύρο σκοτάδι. Το σκοτάδι της άμεσης απόρριψης. Ασχετα αν κάπόια στιγμή  αποδειχτεί αναγκαστικά ότι απλά είχαν προηγηθεί μερικούς αιώνες μπροστά.

Δεν μπορείς τίποτα νέο ν΄ανακαλύψεις αν δεν αφήσεις τον ευαυτό σου ελεύθερο να το δεχτεί. Δεν γίνεται. Κι εγώ με τη σειρά μου μπορώ να μην αποδεχτώ κανέναν από τους δυό σας. Εχω πάρα πολλά νέα να σας πω.  Ομως και μόνο που λέω αυτή τη φράση ήδη κάνετε τους υπολογισμούς σας. Ηδη χαμογελάτε με συγκατάβαση, ή κοιτάτε αφ΄υψηλού μια μύγα που αποθρασύνθηκε. Τι πράγμα τη κάνει να αποθρασυνθεί κατά τη γνώμη σας? Η παράνοια ή η άγνοια. Απλό, εύκολο και εύπεπτο.

Γι΄αυτό κι εγώ εξακολουθώ να αντλώ γνώσεις από το στριμωγμένο κομμάτι της βιβλιοθήκης. Και όχι μόνο εγώ. Πολλοί άλλοι. Που όλο πληθαίνουν.
Και γράφουν το δικό τους βιβλιο. Το βιβλίο αυτό μπορεί να είναι ένα απλό μπλοκάκι με σημειώσεις. Τέτοιο που να μην δίνει πολύ στο μάτι. Να περνάει υπόγεια.
Για να μην ταράζει την σιγουριά σας.

Θα φτάσω στην αλήθεια, κι αν γι΄αυτό χρειαστεί να δω με τα μάτια ενός μικροσκοπικου εντόμου δεν έχω κανένα πρόβλημα. Εσείς θα μπορούσατε ποτέ να δείτε τον εαυτό σας πιο αγράμματο από ένα έντομο? Μάλλον όχι .... Οπότε συνεχίστε να κοιμάστε σε ασφαλείς κατοικίες κι αφήστε την ουσία να ξενυχτάει στα παγκάκια.

Ετσι γινόταν από πάντα κι έτσι θα γίνει μέχρι τότε.

Το κείμενο αυτό το αφιερώνω σε μια νύχτα. Πριν πολλά χρόνια. Η διαδικασία ξεκίνησε όπως κάθε νύχτα. Πυζάμες, χασμουρητό και όμορφη άγνοια. Αντε να υπήρχε και μια ελπίδα για κάποιο όμορφο όνειρο. Κι επειδή πλησιάζαν Χριστούγεννα συνοδευόταν το μισόκλεισμα των ματιών κι από μια ευχή. Εκεί πρέπει να έγινε το λάθος. Μάλλον η ευχή του παιδιού που βγήκε από τα χείλη ήταν λίγο διαφορετική από την ευχή που υπηρχε μέσα του. Και κάποιος άκουσε τη μέσα ευχή. Κάπου εκεί ξεκίνησε ένα απίστευτο ταξίδι που δεν έχει καμμιά απολύτως διάθεση να σταματήσει.

Αυτό φίλε μου είναι όλο κι όλο που μπορώ να σου πω. Γιατί αυτό είναι όλο κι όλο αυτό που θέλεις ν΄ακούσεις..