ΟΙ ΕΝΟΡΙΤΕΣ....

Μιλώντας σοβαρά, πιστεύετε αλήθεια πως κάτι θ΄αλλάξει? Δηλαδή στην επιλογή ανάμεσα στα δύο κακά διαλέγω το λιγώτερο είναι μήνυμα αισιοδοξίας?

Παρακολουθώ όπως όλοι, τις εξελίξεις. Οι οποίες εξελίξεις εδώ και κάτι δεκαετίες σ΄αυτό το κράτος δεν είναι τίποτα άλλο από επιδιορθώσεις ή διαφορετικό πλασάρισμα των ίδιων.
Ο βασιλιάς είναι γυμνός και μόλις τον παίρνει χαμπάρι ο μικρός και τον κράζει απλά ντύνεται. Δε ξεκουμπίζεται. Βάζει το καινούργιο κουστούμι και ζητάει πάλι την κατανόηση μας. Το περιθώριο να βγάλει λίγη λάτζα ακόμα και να πάει στην ευχή του θεου μετά για να έρθει ο επόμενος λατζέρης κλπ.

Δεν έρχεται για να ξεριζώσει τα προβλήματα. Κι είναι λογικό. Γιατί ο καθένας απ΄αυτούς είναι υπηρέτης του συστήματος. Συμφωνεί. Βοηθαέι. Το πάει μπροστά. Και μόνη του έννοια είναι να μην καταρρεύσει. Είναι μέσα. Συμμετέχει στα κέρδη. Η βασική του ιδεολογία είναι να αυγατίσουν τα ήδη κεκτημένα.

Καταλαβαίνω ότι μέσα μας πρέπει να τρέφουμε τα παιδιάστικά μας όνειρα. Δικαιοσύνη, ίσες ευκαιρίες, καλύτερη παιδεία, καλύτερο σύστημα υγείας, καλύτερο μέλλον για τα παιδιά μας, όχι άλλη βία, προστασία του πολίτη, δουλειά, πάταξη του εγκλήματος, της σαπίλας, των λαμόγιων... κλπ, αλλά όλα αυτά ειλικρινά πιστεύετε ότι γίνονται με το να πας το κουρελιασμένο κουστούμι στο ράφτη να σου βάλει δυο πρόχειρα μπαλώματα?

Οποιος πολίτης πλέον μένει έκπληκτος μπροστά σ΄αυτά που συμβαίνουν που θα συμβούν πρέπει να είναι από άλλο πλανήτη.

Ας πούμε καλύτερα ότι οι ελπίδες μας και τα όνειρά μας είναι εντελώς προσωπικά. Συγκεκριμένα. Να είμαστε εκείνοι που περνούν καλά μέσα στο σύστημα ακόμα κι γύρω γίνει ρημαδιό. Αυτό δεν είναι στην ουσία?

Το κακό είναι ότι πλαταίνει λιγάκι η μερίδα εκείνων που δεν περνάνε καλά ε? Κι εδώ είναι η λεπτή ισορροπία. Πόσο γρήγορα αυτή η μεγάλη μάζα θα συνειδητοποιήσει ότι το να μην περνάει καλά δεν είναι προσωρινό. Θα είναι μόνιμο και θα πηγαίνει όλο και πιο χάλια. Γιατί το σύστημα μπορεί πλέον να λειτουργεί χωρίς την έγκρισή σου. Δεν φοβάται την οργή σου, τις διαμαρτυρίες σου. ΔΕΝ ΑΠΕΙΛΕΙΤΑΙ από κάποιο αντίπαλο δέος.

Μπορεί να δημιουργήσει πολέμους και ειρήνη κατά βούληση. Μπορεί να σε κάνει πειραματόζωο κατά βούληση. Μπορεί ακόμα και να σε αρρωσταίνει ή να σε κρατάει υγιή ανάλογα με το πόσο χρησιμεύεις. Μπορεί ακόμα και να σε εξαφανίσει χωρίς κανείς να σε ψάξει.

Σκέψου καλά τι βλέπεις γύρω σου. Δεν χρειάζεται να είσαι συνομοσιολόγος ή μέσα στα πράγματα για να καταλάβεις. Το φαί που τρως γνωρίζοντας ότι είναι μολυσμένο, η θάλασσα που κολυμπάς γεμάτη δηλητήρια, το ίδιο και ο αέρας που ανασαίνεις, τα σπίτια σου που έφτιαξες και χώθηκες μέσα σ΄ενα απρόσωπο τσιμέντο, η γη σου που εγκατέλειψες και μαραζώνει, τα φάρμακα που παίρνεις και είναι στάνταρ όπως στάνταρ είναι και τα προϊόντα που θα επιλεξεις στο σουπερ μάρκετ. Ολα επιβεβαιώνουν ότι έχεις αποδεχτεί την άνευ όρων παράδοσή σου.

Δεν μιλάμε πλέον για μικρές επιτυχίες που θα μπορείς να έχεις σε κάποιο κοντινό ή μακρινό μέλλον. Μιλάμε για την χωρίς επιστροφή αλλοίωση της ζωής σου που σου έχει γίνει "φυσική". Παλεύεις να χτίσεις ένα σπίτι. Που? Κάτω από ένα μολυσμένο αέρα. Παλεύεις για δουλειά. Τι είδους? Τι συμμετοχή έχεις στις αποφάσεις του κλάδου σου? Ακόμα κι αν είσαι επιστήμονας. Τι παραπάνω μπορείς να κάνεις από το να ακολουθείς τις "οδηγίες" .

Κατευθυνόμενος σε τέτοιο βαθμό ώστε να νομίζεις ότι είσαι ελεύθερος. Ολα αυτά να μοιάζουν ότι είναι εξέλιξη. Πρόοδος. Αγοράζεις και καταναλώνεις αυτό ακριβώς που πρέπει και νομίζεις ότι είναι επιλογή σου.

Δεν ξεφεύγει τίποτα φίλε μου. Ποτέ στην ιστορία του ανθρώπου δεν ήταν όλα τόσο τέλεια οργανωμένα. Υποκλίνομαι ειλικρινά. Γιατί επί τέλους η εξουσία (η παγκόσμια) έφθασε στο υψηλότερο σημείο γνώσης της ανθρώπινης φύσης. Η διαφορά αυτής της εξουσίας από όλες τις προηγούμενες στην ιστορία της ανθρωπότητας είναι ότι αυτή εδώ δεν έχει πρόσωπο. Δεν υπάρχει κάπου συγκεκριμένα. Δεν έχει κάποια πατρίδα ή θρησκεία ή ιδεολογία. Είναι η οντότητα που δημιουργήθηκε από τον παγκόσμιο ατομισμό. Από τη φιλοδοξία, την απληστία, τη ματαιοδοξία που κατοικεί μέσα σε κάθε άνθρωπο. Δημιουργήθηκε μετά από ατέλειωτες δοκιμές λαμβάνοντας υπόψη προσεκτικά όλες τις παραμέτρους που θα μπορούσαν να αποτρέψουν την επιτυχία. Σκοτώνοντας κάθε τι που θα μπορούσε να σταθεί εμπόδιο στα τελικά σχέδια.

Είναι ο συλλογικός δρόμος που επέλεξαν οι ίδιοι οι άνθρωποι. Τους δόθηκε κάθε ευκαιρία να επιλέξουν μεταξύ των δύο δρόμων. Θυσιάστηκαν εκατομύρια για να δείξουν το δρόμο της αρετής. Ακόμα και οι προφήτες που προσκυνάς είχαν όλοι κακό τέλος. Αυτή η οντότητα δεν δημιουργήθηκε πάνω στο σταυρό. Δημιουργήθηκε από αυτούς που χάζευαν το θέαμα της σταύρωσης από κάτω.

Για πρώτη φορά στην ανθρωπότητα έχουμε μια παγκόσμια κυβέρνηση θεό. Κατ΄εικόνα και ομοίωσή μας. Κι αυτό που κατοικούμε εδώ, η Ελλάδα, δεν είναι το κράτος μας όπως φανταζόμαστε είναι απλά μια ενορία.

Το μόνο που προσπαθώ να καταλάβω είναι ποιός θα είναι ο άγγελος-αποστάτης. Ποιός θα φωνάξει άλλη μια φορα NON SERVIAM. Δεν μπορεί ρε γαμώτο, κάπου θα κατοικεί ακόμα ο Προμηθέας μας με μια νέα φλόγα στο χέρι. Γιατί αν δεν πιστέψουμε έστω και σ΄αυτό τότε στ΄αλήθεια μας τέλειωσαν οι εφεδρείες.