Κάπου διάβασα μια φράση που δεν θα μπορούσε να συνοψίσει καλύτερα αυτό που βιώνουμε στο σύνολο σαν ανθρωπότητα στο σταυροδρόμι που βρισκόμαστε αυτή τη στιγμή ..
"εκείνοι που δεν είναι διατεθειμένοι να "ξεμάθουν", θα είναι οι αναλφάβητοι του μέλλοντος".
Όσο πιο γρήγορα ξεμάθουμε, τόσο περισσότερες πιθανότητες έχουμε να ελπίσουμε πως θα βρούμε τον μίτο, μόνοι μας για να βγούμε από το λαβύρινθο και να σταματήσουμε επί τέλους αυτή την ηλίθια διαδρομή που είναι γεμάτη με τοξάκια που φωνάζουν "από εκεί πας..." Ένας συνεχής κύκλος που βγάζει κάθε φορά στο ίδιο σημείο.
Η πίστη του 80% απέναντι στη δυσπιστία του 20%. Η ασφάλεια του να ανήκεις στο 80%. Ακόμα κι όταν όλα δείχνουν πως αυτές οι βεβαιότητες της μάζας έχουν ήδη καταρρεύσει προ πολλού. Ζητούν αποδείξεις οι λογικοί, προσγειωμένοι, "μορφωμένοι" άνθρωποι σε κάθε ιστορία που βγαίνει έξω από τα κουτάκια τους. Ζητούν επίμονα αποδείξεις, τα ίχνη των καρφιών στα χέρια, χωρίς να μπαίνουν στο κόπο να εξηγήσουν πως η δική τους γνώση οδήγησε την ανθρωπότητα σ΄αυτή την αθλιότητα που επιμένουν να ονομάζουν πολιτισμό.
Απόδειξέ μου πως μας ψεκάζουν. Απόδειξέ μου κι εσύ ότι δεν το κάνουν. Απόδειξέ μου πως υπάρχουν μυστικές λέσχες που ορίζουν τις τύχες των ανθρώπων πάνω στο πλανήτη. Απόδειξε μου εσύ ότι δεν υπάρχουν. Απόδειξέ μου πως υπάρχουν μηχανισμοί ελέγχου του νου των πληθυσμών. Απόδειξέ μου εσύ ότι δεν υπάρχουν.
Μα πως θα μπορέσεις? Αφού αν τελικά σε ψεκάζουν, σου ελέγχουν το νου και αυτοί που το κάνουν έχουν όλα τους άσσους στα χέρια τους, δεν θα παίρνεις χαμπάρι τι γίνεται. Αν είσαι ψεκασμένος, αποκοιμισμένος, αποχαυνωμένος, εκπαιδευμένος με χιλιάδες ψέμματα, αν ζεις σε ένα Τρούμαν σόου, αν..αν..αν... πως θα μπορείς να διακρίνεις την αλήθεια?
Το μόνο πράγμα που μπορεί να αποδείξει οποιοσδήποτε άνθρωπος, είτε λογικός είτε παράφρων είναι το εμφανές. Πως αυτό που βιώνουμε γύρω μας είναι άθλιο. Υπερβολικά άρρωστο. Χωρίς καμιά λογική, καμιά ένδειξη πολιτισμού, ηθικής. Κι από τη στιγμή που αυτό μπορούμε να το δούμε ΟΛΟΙ όσοι έχουμε ακόμα ελάχιστη έστω δυνατότητα αντίληψης, μπορούμε να συναποφασίσουμε πως τίποτα δεν πάει καλά.
Ο κύκλος που κάνουμε συνεχώς είναι πλέον ολοφάνερος. Αρα τα τοξάκια που λέγαμε είναι μούφα. Αν συνεχίσουμε να υιοθετούμε τις βεβαιότητες που μας έφεραν σ΄αυτό το σημείο, πως θα μπορέσουμε να αντιληφθούμε το ποιος, το γιατί, το πως?
Αν εμπιστευθείς έναν γιατρό που σε διαβεβαιώνει πως γνωρίζει την ασθένειά σου και τη θεραπεία, γιατί είναι γιατρός κι αντί να σε γιατρέψει σε κάνει να σέρνεσαι, σε διαλύσει, δεν θα ρωτήσεις μια δεύτερη γνώμη? Δεν θα ψάξεις να βρεις τι συμβαίνει με το πρόβλημά σου? Δεν θα αμφιβάλλεις για τις γνώσεις και την ικανότητα να θεραπεύει του τάδε γιατρού? Θα συνεχίσεις σαν ηλίθιος να κρέμεσαι από τα χείλη του σε ότι σου πει, γιατί είναι γιατρός? Κι αν κάποιος σου αναφέρει πως εκείνος υπέφερε από το ίδιο πράγμα κι ακολουθώντας τις συμβουλές ενός άλλου γιατρού βελτιώθηκε η κατάστασή του κατά πολύ, δεν θα μπεις στη περιέργεια να μάθεις έστω τι στο καλό έκανε ο άλλος? Θα συνεχίσεις να θυσιάζεις τη ζωή σου γιατί ο τάδε ακολουθεί ένα δόγμα , που έτσι ξέρει, έτσι του είπαν, έτσι το βρήκε, ενώ έχει αποδειχτεί πως είναι λάθος?
Ίσως είναι καιρός να ξεμάθουμε όντως. Κι ίσως να είναι πιο ελπιδοφόροι εκείνοι που δεν πρόλαβαν ακόμα να έχουν προσκόλλησεις λατρευτικού χαρακτήρα με την ετοιματζίδικη γνώση. Ίσως έφτασε εκ νέου ο καιρός της συντριβής των ειδώλων, των πεποιθήσεων, των δογμάτων, της κυριαρχίας διαφόρων ειδών κλειδοκρατόρων της γνώσης οι οποίοι ίσως αποδειχτεί πως αν τους είχαμε αμφισβητήσει νωρίτερα, μπορεί να είχαμε γλυτώσει μερικές εκατοντάδες εκατομμύρια ζωές, και αρκετούς αιώνες ανθρώπινης δυστυχίας.
Στην Ελλάδα έβαλαν ένα ολόκληρο λαό στη καραντίνα, στον εκβιασμό, στην εξαθλίωση και είπαν στη συνέχεια, συγνώμη κάναμε λάθος, μπορείς να φανταστείς τι σημαίνει αν κάποια στιγμή αν μία μία επιστήμη αρχίσει να αποκαλύπτει πως εκατομμύρια ασθενείς πέθαναν από λάθη, πως εκατομμύρια ψυχασθενείς βασανίστηκαν μέσα στα άσυλα κατά λάθος, πως εκατομμύρια άνθρωποι αρρώστησαν από λάθος φαΐ, πως εκατομμύρια άλλοι βασανίστηκαν και εξαθλιώθηκαν από λάθος πολιτικές, πως εκατομμύρια άλλοι ήταν θύτες ή θύματα μιας ατέλειωτης ποικιλίας λαθών σε όλα τα επίπεδα....
Και θυμηθείς πως κάποιοι είχαν μιλήσει για όλα αυτά.... Πόσο ανόητος θα νοιώσεις. Αλλά βέβαια δεν θα είναι η πρώτη φορά. Απλά κάποτε στη πυρά έπεφταν πνευματικοί άνθρωποι που τολμούσαν να τα βάλουν με τις δεισιδαιμονίες, τις προκαταλήψεις, το σκοταδισμού ενός Μεσαίωνα. Τώρα δυστυχώς ο σκοταδισμός έχει περάσει στην απέναντι όχθη. Γιατί είναι φυσικό, ένας μορφωμένος άνθρωπος να αμφισβητούσε έναν αμόρφωτο σκοταδιστή που μίλαγε για διαβόλους και τριβόλους και καταριόταν την επιστήμη... πως όμως θα αμφισβητήσει τον σκοταδισμό όταν έχει προβιβαστεί σε επιστήμη ?
Κομματάκι δύσκολο ε?
"εκείνοι που δεν είναι διατεθειμένοι να "ξεμάθουν", θα είναι οι αναλφάβητοι του μέλλοντος".
Όσο πιο γρήγορα ξεμάθουμε, τόσο περισσότερες πιθανότητες έχουμε να ελπίσουμε πως θα βρούμε τον μίτο, μόνοι μας για να βγούμε από το λαβύρινθο και να σταματήσουμε επί τέλους αυτή την ηλίθια διαδρομή που είναι γεμάτη με τοξάκια που φωνάζουν "από εκεί πας..." Ένας συνεχής κύκλος που βγάζει κάθε φορά στο ίδιο σημείο.
Η πίστη του 80% απέναντι στη δυσπιστία του 20%. Η ασφάλεια του να ανήκεις στο 80%. Ακόμα κι όταν όλα δείχνουν πως αυτές οι βεβαιότητες της μάζας έχουν ήδη καταρρεύσει προ πολλού. Ζητούν αποδείξεις οι λογικοί, προσγειωμένοι, "μορφωμένοι" άνθρωποι σε κάθε ιστορία που βγαίνει έξω από τα κουτάκια τους. Ζητούν επίμονα αποδείξεις, τα ίχνη των καρφιών στα χέρια, χωρίς να μπαίνουν στο κόπο να εξηγήσουν πως η δική τους γνώση οδήγησε την ανθρωπότητα σ΄αυτή την αθλιότητα που επιμένουν να ονομάζουν πολιτισμό.
Απόδειξέ μου πως μας ψεκάζουν. Απόδειξέ μου κι εσύ ότι δεν το κάνουν. Απόδειξέ μου πως υπάρχουν μυστικές λέσχες που ορίζουν τις τύχες των ανθρώπων πάνω στο πλανήτη. Απόδειξε μου εσύ ότι δεν υπάρχουν. Απόδειξέ μου πως υπάρχουν μηχανισμοί ελέγχου του νου των πληθυσμών. Απόδειξέ μου εσύ ότι δεν υπάρχουν.
Μα πως θα μπορέσεις? Αφού αν τελικά σε ψεκάζουν, σου ελέγχουν το νου και αυτοί που το κάνουν έχουν όλα τους άσσους στα χέρια τους, δεν θα παίρνεις χαμπάρι τι γίνεται. Αν είσαι ψεκασμένος, αποκοιμισμένος, αποχαυνωμένος, εκπαιδευμένος με χιλιάδες ψέμματα, αν ζεις σε ένα Τρούμαν σόου, αν..αν..αν... πως θα μπορείς να διακρίνεις την αλήθεια?
Το μόνο πράγμα που μπορεί να αποδείξει οποιοσδήποτε άνθρωπος, είτε λογικός είτε παράφρων είναι το εμφανές. Πως αυτό που βιώνουμε γύρω μας είναι άθλιο. Υπερβολικά άρρωστο. Χωρίς καμιά λογική, καμιά ένδειξη πολιτισμού, ηθικής. Κι από τη στιγμή που αυτό μπορούμε να το δούμε ΟΛΟΙ όσοι έχουμε ακόμα ελάχιστη έστω δυνατότητα αντίληψης, μπορούμε να συναποφασίσουμε πως τίποτα δεν πάει καλά.
Ο κύκλος που κάνουμε συνεχώς είναι πλέον ολοφάνερος. Αρα τα τοξάκια που λέγαμε είναι μούφα. Αν συνεχίσουμε να υιοθετούμε τις βεβαιότητες που μας έφεραν σ΄αυτό το σημείο, πως θα μπορέσουμε να αντιληφθούμε το ποιος, το γιατί, το πως?
Αν εμπιστευθείς έναν γιατρό που σε διαβεβαιώνει πως γνωρίζει την ασθένειά σου και τη θεραπεία, γιατί είναι γιατρός κι αντί να σε γιατρέψει σε κάνει να σέρνεσαι, σε διαλύσει, δεν θα ρωτήσεις μια δεύτερη γνώμη? Δεν θα ψάξεις να βρεις τι συμβαίνει με το πρόβλημά σου? Δεν θα αμφιβάλλεις για τις γνώσεις και την ικανότητα να θεραπεύει του τάδε γιατρού? Θα συνεχίσεις σαν ηλίθιος να κρέμεσαι από τα χείλη του σε ότι σου πει, γιατί είναι γιατρός? Κι αν κάποιος σου αναφέρει πως εκείνος υπέφερε από το ίδιο πράγμα κι ακολουθώντας τις συμβουλές ενός άλλου γιατρού βελτιώθηκε η κατάστασή του κατά πολύ, δεν θα μπεις στη περιέργεια να μάθεις έστω τι στο καλό έκανε ο άλλος? Θα συνεχίσεις να θυσιάζεις τη ζωή σου γιατί ο τάδε ακολουθεί ένα δόγμα , που έτσι ξέρει, έτσι του είπαν, έτσι το βρήκε, ενώ έχει αποδειχτεί πως είναι λάθος?
Ίσως είναι καιρός να ξεμάθουμε όντως. Κι ίσως να είναι πιο ελπιδοφόροι εκείνοι που δεν πρόλαβαν ακόμα να έχουν προσκόλλησεις λατρευτικού χαρακτήρα με την ετοιματζίδικη γνώση. Ίσως έφτασε εκ νέου ο καιρός της συντριβής των ειδώλων, των πεποιθήσεων, των δογμάτων, της κυριαρχίας διαφόρων ειδών κλειδοκρατόρων της γνώσης οι οποίοι ίσως αποδειχτεί πως αν τους είχαμε αμφισβητήσει νωρίτερα, μπορεί να είχαμε γλυτώσει μερικές εκατοντάδες εκατομμύρια ζωές, και αρκετούς αιώνες ανθρώπινης δυστυχίας.
Στην Ελλάδα έβαλαν ένα ολόκληρο λαό στη καραντίνα, στον εκβιασμό, στην εξαθλίωση και είπαν στη συνέχεια, συγνώμη κάναμε λάθος, μπορείς να φανταστείς τι σημαίνει αν κάποια στιγμή αν μία μία επιστήμη αρχίσει να αποκαλύπτει πως εκατομμύρια ασθενείς πέθαναν από λάθη, πως εκατομμύρια ψυχασθενείς βασανίστηκαν μέσα στα άσυλα κατά λάθος, πως εκατομμύρια άνθρωποι αρρώστησαν από λάθος φαΐ, πως εκατομμύρια άλλοι βασανίστηκαν και εξαθλιώθηκαν από λάθος πολιτικές, πως εκατομμύρια άλλοι ήταν θύτες ή θύματα μιας ατέλειωτης ποικιλίας λαθών σε όλα τα επίπεδα....
Και θυμηθείς πως κάποιοι είχαν μιλήσει για όλα αυτά.... Πόσο ανόητος θα νοιώσεις. Αλλά βέβαια δεν θα είναι η πρώτη φορά. Απλά κάποτε στη πυρά έπεφταν πνευματικοί άνθρωποι που τολμούσαν να τα βάλουν με τις δεισιδαιμονίες, τις προκαταλήψεις, το σκοταδισμού ενός Μεσαίωνα. Τώρα δυστυχώς ο σκοταδισμός έχει περάσει στην απέναντι όχθη. Γιατί είναι φυσικό, ένας μορφωμένος άνθρωπος να αμφισβητούσε έναν αμόρφωτο σκοταδιστή που μίλαγε για διαβόλους και τριβόλους και καταριόταν την επιστήμη... πως όμως θα αμφισβητήσει τον σκοταδισμό όταν έχει προβιβαστεί σε επιστήμη ?
Κομματάκι δύσκολο ε?
5 σχόλια:
Είναι ευεργετικό στην περιπλάνηση στο διαδίκτυο να ανακαλύπτω ότι υπάρχουν άνθρωποι που τόσο μου μοιάζουν στις απόψεις.
Η ελπίδα για έναν κόσμο πιο φωτεινό ανανεώνεται και για το αμφίδρομο αυτού του αισθήματος σου άφησα αυτό το σχόλιο.
Σ'ευχαριστώ που γράφεις.
Σ΄ευχαριστώ για το καλό σου λόγο.
Λένε ποτέ μην τσακώνεσαι με έναν γέρο, επειδή μπορεί να μην έχει την φυσική ρώμη να αναμετρηθεί μαζί σου αλλά θα σηκώσει σίγουρα μια καραμπίνα και θα σε σκοτώσει.
Δυστυχώς ζούμε σε άρρωστες, νοσηρές και …ηλικιωμένες εποχές. Εποχές που κάθε τι νέο, επαναστατικό, ριζοσπατικό, χαρούμενο,εφευρετικό,δημιουργικό προκαλεί ανεβασμένες πιέσεις, ζαλάδες, χτυποκάρδια που μπορεί να αποβούν μοιραία. Ο φθόνος και το μίσος μπροστά στην καλιτέχνιδα ζωή που τραγουδά, και αισιοδοξεί πανικοβάλει και εξοργίζει την κακιά γεμάτη στερήσεις και αγκυλώσεις ζωή που φεύγει. Και δυστυχώς ολόγυρά μας έχουμε κατακλυστεί από ζωές στείρες και ηλικιωμένες τόσο φυσικά, όσο και πνευματικά αλλά και ψυχικά (και δεν έχει να κάνει με το βιολογικό μας ρολόι μόνο). Η κενότητα στα μάτια (άλλωστε τα μάτια είναι ο καθρέφτης της ψυχής) δεν κατατάσσεται σε άλλη κατηγορία από το ηλικιωμένο, αρτηριοσκληρωτικό σώμα που όπως η πρώτη ναι μεν βλέπει αλλά δεν μπορεί να δημιουργήσει, άλλο τόσο και το ηλικιωμένο σώμα δεν μπορεί να συναγωνισθεί και να προχωρήσει μπροστά. Έτσι και οι δύο περιπτώσεις μπορεί να είναι αδύναμες να συναγωνιστούν με την ζωή αλλά είναι όμως αρκετά ικανές τόσο ώστε να πιέσουν την σκανδάλη του όπλου στρεφόμενοι εναντίων της ζωής. Παραδείγματα παντού τέτοια, δυσλειτουργικές οικογένειες, σχολεία, εργασιακοί τόποι, πολιτική σκηνή. Άνθρωποι χωρίς ψυχή, άνθρωποι με αναιμικά αρτηριοσκληρωτικά χέρια και πόδια που πυροβολούν αδιακρίτως σε ότι φθονούν. Άλλωστε στο Δόγμα δεν υπάρχει θέση για την φερέλπιδα και ζωοφόρο ζωή. Το Δόγμα δεν δέχεται ερωτήσεις. Το Δόγμα ξέρει μόνο να φοβάται. Το Δόγμα πρέπει να ελέγξει, πρέπει να βάλει σε κουτάκια τα πάντα για να τα έχει υπό έλεγχο. Το Δόγμα θέλει τον έλεγχο, είναι ζωτικής σημασίας για την επιβίωσή του. Το Δόγμα είναι ο γεννήτορας του πρέπει. Φοβάται και όπως φοβάται αυτό πρέπει να υπάρχει φόβος γύρω του, φόβος,σαπίλα και θάνατος τα οποία είναι τα ουσιώδη συστατικά και στοιχεία για την επιβίωσή του. Απέχουμε πολύ να γίνουμε μια φωτεινή κοινωνία, ήμαστε όμως σε καλό δρόμο γιατί όλο και περισσότεροι άνθρωποι φωτίζονται, πηγαίνοντας ενάντια και κόντρα στο δόγμα. Πώς; Μα το γράψατε πολύ εύστοχα στο άρθρο σας. Με την υγιή αμφισβήτηση. Πόσο χρόνο θα πάρει; Δεν πιστεύω ότι ο χρόνος παίζει ρόλο πια για κάποιον που γνώρισε την αλήθεια. Άλλωστε ο χρόνος είναι ουσιαστικός και το μέσο συναλλαγής μόνο για τον μισοπεθαμένο με την ζωή που χάνει και φθονεί.
Σας ευχαριστώ που μπήκατε στον κόπο να διαβάσατε το κείμενό μου.
Έξοχο ως συνήθως και αυτό το άρθρο σας.
Ξέρεις πόσες φορές μου έχουν στείλει κάποιο μειλ άνθρωποι που θέλουν να "ανταλλάξουν" απόψεις γιατί είμαι πολύ ενδιαφέρον άνθρωπος και μόλις ξεφύγω από αυτό που είχαν υποθέσει πως είμαι (κάποιο μέλος από τους δικούς τους όπως φαντάζονταν) μετά εξαφανίζονται ή λένε ένα μελλοδραματικό τύπου, σε λυπάμαι, κρίμα ή με ρωτάνε τι ύποπτο ρόλο παίζω και διάφορες αηδίες... Γιατί ο ενδιαφέρον άνθρωπος είναι εκείνος που τους μοιάζει στο τρόπο αντίληψης. Οι υπόλοιποι είναι ή ανόητοι, ή ύποπτοι, ή παλαβοί.
Όπως το περιγράφετε, αυτό ομοιάζει με τις επισκέψεις φίλων και συγγενών σε σπίτια οικείων, οι οποίοι οικοδεσπότες συγκεντρώνουν τους καλεσμένους τους σε χώρο όπου υπάρχει τηλεόραση. Εάν τα θέματα είναι ενδιαφέροντα για τους οικοδεσπότες η τηλεόραση είναι σβηστή. Εάν παρεκτραπεί η κουβέντα τότε ως δια σύμπτωσης εκείνη την ώρα «παίζει» ένα ενδιαφέρον τουρκοσήριαλ ή ξαφνικά επιδεινώνεται ο καιρός στο διπλανό τηλεοπτικό κανάλι. Είναι δλδ ο έμμεσος τρόπος του δεν «μου αρέσουν αυτά που ακούγονται» ή «μου είναι αδιάφορα» και πάντοτε από την ωφελιμιστική σκοπιά.
Το ζητούμενο δεν είναι τι αρέσει ή όχι στον καθένα. Αυτό δα έλειπε να συμφωνούμε όλοι σε όλα και με όλους. Συνήθως οι πωλητές χρησιμοποιούν αυτήν την τακτική όπου στο τέλος συμφωνούμε εμείς με τους πωλητές. Το ζητούμενο είναι η έκφραση του αντίθετου. Η απορία, το γιατί. Γιατί το λές αυτό; Και θεωρητικά στο τραπέζι του διαλόγου πέφτουν τα επιχειρήματα, ούτως ώστε και οι δυο πλευρές να διαφωτιστούν αλλά και πάλι δεν είναι απαραίτητο να συμφωνήσουν.Το ζητούμενο είναι να αποδεκτούν τον συνομιλητή, να γίνει κατανοητό του τι αυτός πρεσβεύει και να σεβαστούν στο ακέραιο την άποψή του. Δεν είναι κακό λοιπόν να μην συμφωνείς. Κακό είναι να συμφωνείς και να μην σέβεσαι και κακό είναι να μην συμφωνείς και να μην σέβεσαι. Πάντοτε στα λογικά και ανθρώπινα πλάισια ο διάλογος, με δυνατά επιχειρήματα και όχι δεσποτικές απόψεις.
Λέγεται ότι χρειάζονται δυο μισοάδεια κεφάλια για να συμφωνήσουν μεταξύ τους.
Ο βαθμός πολιτισμού του κάθε ανθρώπου δείχνει και τον τρόπο που διαφωνεί. Άλλος έχει νευρικότητα (κινήσεις, σφυρίγματα, συχνές διακοπές στην κουβέντα), άλλος αντιλήψεις (και ο τάδε που τα έλεγε κατέληξε στην φυλακή, στο τρελάδικο,κτλ), άλλος ψυχολογικές συγκρούσεις με τον εαυτό του (απόσυρση από την κουβέντα, αμηχανία, απομάκρυνση) άλλος φυσική δύναμη. Δεν χρειάζεται πιστεύω να αναλώνεται κάποιος με μια στοιχειώδη καλιέργεια σε πνευματικά χέρσα χωράφια. Άλλωστε κανένας έμπειρος γεωργός δεν σπέρνει στην έρημο.
Ευχαριστώ.
Δημοσίευση σχολίου