ΙΣΤΟΡΙΕΣ ΣΥΝΩΜΟΣΙΑΣ - ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΟ ΣΚΟΤΑΔΙΣΜΟ

ΟΠΟΙΟΣ ΔΙΣΤΑΖΕΙ ΝΑ ΠΕΙ ΑΥΤΟ ΠΟΥ ΣΚΕΦΤΕΤΑΙ ΣΤΟ ΤΕΛΟΣ ΣΚΕΦΤΕΤΑΙ ΑΥΤΟ ΠΟΥ ΔΕ ΔΙΣΤΑΖΕΙ ΝΑ ΠΕΙ

Κυριακή 2 Ιουνίου 2013

ΤΟΥΡΚΙΑ, ΙΣΠΑΝΙΑ, ΠΟΡΤΟΓΑΛΙΑ, ΓΕΡΜΑΝΙΑ ...ΕΛΛΑΔΑ

ε

ΕΛΛΑΔΑ.. ΦΩΣ ΣΤΗΝ ΑΚΡΗ ΤΟΥ ΤΟΥΝΕΛ.....

Αναρτήθηκε από vasiliskos στις 11:20

Αποστολή με μήνυμα ηλεκτρονικού ταχυδρομείου BlogThis!Κοινοποίηση στο X Μοιραστείτε το στο Facebook Κοινοποίηση στο Pinterest

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Νεότερη ανάρτηση Παλαιότερη Ανάρτηση Αρχική σελίδα

Εγγραφή σε: Σχόλια ανάρτησης (Atom)

Αναγνώστες

a href="http://hamomilaki.blogspot.com/" target="_blank">

ΣΕ ΒΛΕΠΩ..

Το πρωί στο μετρό με καλώδια στ’αυτιά και αδιάφορο , το βλέμμα καρφωμένο στον απέναντι. Δεν σε βλέπει δεν τον βλέπεις.

Στη δουλειά καλωδιομένο μπροστά σε μια οθόνη με βλέμμα τυποποιημένο, ενταγμένο στη λογική της μαζικοποιημένης προσφοράς

Στο σπίτι πάλι μπροστά σε μια οποιαδήποτε οθόνη με βλέμμα υπνωτισμένο από ανούσιες και βλαβερές πολυλογίες

Στη καφετέρια παίζοντας μ’ενα κινητό αδιάφορο επίσης για τη παρέα που είναι γύρω σου

Στο μπαράκι το βράδυ πάλι με ένα κινητό μπροστά να χαζεύεις εικόνες και βιντεάκια συνεχίζεις να είσαι αδιάφορος στη παρέα που φλυαρεί δίπλα σου

Τη Κυριακή μαζί με τα υπόλοιπα μέλη της οικογένειας να τρως και να κοιτάς πάλι αφηρημένα τη μεσημεριανή εκπομπή στη τηλεόραση αποφεύγοντας επιμελώς τα σχόλια του πατέρα σου.

Στο κρεββάτι να χαζεύεις ένα ταβάνι αδιαφορόντας ποιό όνειρο θα γεμίσει το χώρο σου.

Πρόσεξε γιατί κι αυτοί σε βλέπουν κάθε στιγμή.
Τρίβουν τα χέρια τους.

Βγάζουν ακόμα πιο φοβερά μηχανηματάκια ν’ακούς τη μουσικούλα σου να μην παίρνεις χαμπάρι τους ψιθύρους γύρω σου

Στη δουλειά θα σε πείσουν ότι όσο πιο μάνατζερ γίνεις τόσο πιο ταπεινό και ανάξιο λόγου είναι να ασχολείσαι με τους εργασιακούς νόμους

Στο σπίτι θα ρίξουν κι άλλες τηλεοράσεις ανάμεσα σε σένα και τους δικούς σου σχεδόν θα πιάνουν όλους τους τοίχους για να μάθεις να αναγνωρίζεις τον ευατό σου σου μόνο μέσα από ένα παράθυρο

Στις συναναστροφές σου θα αποφασίσεις να απευθύνεσαι μόνο με sms ακόμα και σ’αυτόν που κάθεται δίπλα σου γιατί θα βαριέσαι να μιλήσεις

Τον έρωτα θα συνηθίσεις να τον βιώνεις σαν μια μηχανική συγκεκριμένη κίνηση κι όχι απαραιτήτως αναγκαία, ίσως μάλιστα κατά βάθος ανούσια

Θα σου παίρνουν την ενεργεια που δικαιούσαι και θα στην ξαναπουλάνε με τόκο

Κι αυτοί που σου φωνάζουν γι αυτούς είναι παντελώς αδιάφοροι
Τους βλέπουν και τους μετατρέπουν στα μάτια σου σε εύθυμα γραφικά στοιχεία με τάσεις σχιζοειδούς προσωπικότητας

Τι ονειρεύεσαι όταν έχεις ξεφύγει απ’όλους και φτιάχνεις το απόρθητο κάστρο που θα κρυβεσαι για τα επόμενα χρόνια που σου απομένουν?

Δεν είναι μάτριξ όλα αυτά δεν είναι δρακονιανοί που έχουν μυστικά κατακτήσει το πλανήτη χωρίς να πάρουμε χαμπάρι
Ανθρωποι είναι κοινότυποι, κοιλιόδουλοι, ατομιστές, κλασσικοί αδιάφοροι προς τον πλησίον, άπληστοι, αχόρταγοι που ζουν και υπάρχουν και μεγαλώνουν μέσα από τη δική σου μιζέρια

Δεν είναι νέα σενάρια συνομοσιολογικού τύπου όπου θα είμαστε οι γοητευτικά ονειροπαρμένοι πράκτορες που θα τα νικάμε όλα παίρνοντας ένα χάπι και μ’ενα σουπερ διαστημόπλοιο θα νικήσουμε τα άλιεν και θα σηκώσουμε ψηλά τα αυτοσχέδια όπλα μας ντυμένοι με στολές mad max δίπλα στις απίστευτες μηχανές μας ακούγοντας μεταλάδικα που μας ανάβουν τα αίματα.

Δεν είσαι ήρωας του γουορκραφτ που θα κερδίσεις τη ζωή πολεμόντας δαίμονες σ’ενα κουτί εικονικής πραγματικότητας που μπαίνει στο πετσί σου ρυτιδιάζοντάς το

Δεν είσαι ο χακεράς που θα σπάσει το σύστημα υπολογιστών «μέδουσα» στο sword fish με το τραβόλτα να σου προσφέρει εκατομμύρια για ανταλλαγμα μια φεράρι και 25 γλάστρες να σου χαιδεύουν τα.... αυτιά

Δεν είσαι το κοράκι που θα βγει από το τάφο και με ένα γαμάτο ντύσιμο θα δέχεσαι τις σφαίρες στο θεικό κορμί σου και θα γελάς σαρδόνια

Δεν είσαι ο άρχοντας των δαχτυλιδιών που θα σε πάρουν οι αετοί του γκάνταλφ στην αγκαλιά τους μόλις θα έχεις σώσει το πλανήτη πετώντας το δαχτυλίδι στο βουνό του χαμού

Δεν είσαι ο μπλειντ ακόμα κι αν γεμίσεις το σώμα σου τατουάζ πανομοιότυπα δεν είσαι ο μπλειντ ούτε ο μεταλαγμένος xman που θα νικήσεις τους magnito που μπαίνουν στο δρόμο σου.

Αυτά είναι το χόλυγουντ

Είσαι ο X εκ του "χαμένος", φοβισμένος, βυθισμένος στην μιζέρια που σου ετοίμασαν επιμελώς οι γαμπροί της δυστυχίας σου. Κάποια στιγμή θα ξυπνήσεις όχι στον Αρη αλλά στον ίδιο δρομάκο που ζεις τα τελευταία 20 χρόνια και ο αγωγός από τα βρωμόνερα ακόμα δεν θα έχει κλείσει και θα πλημυρίζει ακόμα το υπόγειο σου με τη πρώτη βροχούλα...

Εδώ είναι Ελλάδα.....

Το θυμάσαι καθόλου αυτό? Θυμάσαι από τι έχουμε κατορθώσει να επιβιώσουμε μέσα στους αιώνες? Θυμάσαι πόσες φορές στοιχημάτισαν ότι θα μας εξαφανίσουν από το χάρτη κι είμαστε ακόμα εδώ?

Θυμάσαι πόσοι σπάσαν τη μούρη τους επάνω μας? Θυμάσαι ότι όσες φορές τη σπάσαμε τη μουρη εμείς ήταν μεταξύ μας?

Αν τίποτα άλλο δεν νοιώθεις ικανός να κάνεις και χάνεσαι
Κράτα μια μνήμη ελάχιστη του τι θα μπορούσες να γίνεις
Κράτα την γιατί θα χρειαστεί σύντομα.

CULT ΕΙΝΑΙ ΤΕΛΙΚΑ.... Η ΑΝΤΙΔΡΑΣΗ ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΕ ΚΑΘΕ "ΕΤΣΙ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΕΙΝΑΙ" ΠΟΥ ΜΑΣ ΠΛΑΣΑΡΟΥΝ.

AND THE FLAME STIL BURNS.. Ω ΝΑΙ! -
Πριν από 16 χρόνια

ΤΟ ΜΠΛΟΓΚ ΜΙΑ ΝΕΡΑΪΔΑΣ

tweety." Το Παλεύω Μέχρι Που Παλεύεται Και Όσο Μπορώ!!"

The Earth...a Paradise - "Ταγκό με τον Καρ-Κείνο" - Μόνο Γαλήνη και Ελλάδα μου θυμίζει το Πιο Κάτω Όποιος θέλει το βιβλίο μου με τίτλο "Ταγκό με τον Καρ-Κείνο" επικοινωνήστε μαζί μου στο Email μου - ή ...
Πριν από 10 χρόνια

Ερχόμαστε από μια σκοτεινή άβυσσο, καταλήγουμε σε μια σκοτεινή άβυσσο, το μεταξύ φωτεινό διάστημα το λέμε ζωή.
Ευτύς ως γεννηθούμε , αρχίζει κι η επιστροφή, ταυτόχρονα το ξεκίνημα κι ο γυρισμός
κάθε στιγμή πεθαίνουμε. Γι΄αυτό πολλοί διαλάλησαν : Σκοπός της ζωής είναι ο θάνατος.
Μα κι ευτύς ως γεννηθούμε, αρχίζει κι η προσπάθεια να δημιουργήσουμε, να συνθέσουμε, να κάμουμε την ύλη ζωή, κάθε στιγμή γεννιούμαστε. Γι΄αυτό πολλοί διαλάλησαν : Σκοπός της εφήμερης ζωής είναι η αθανασία.
Στα πρόσκαιρα ζωντανά σώματα τα δυό τούτα ρέματα παλεύουν : α) ο ανήφορος, προς τη σύνθεση, προς τη ζωή, προς την αθανασία β) ο κατήφορος, προς την αποσύνθεση, προς την ύλη, προς τον θάνατο.
Και τα δυο ρέματα πηγάζουν από τα έγκατα της αρχέγονης ουσίας. Στην αρχή η ζωή ξαφνιάζει, σαν παράνομη φαίνεται, σαν παρά φύση, σαν εφήμερη αντίδραση στις σκοτεινές αιώνιες πηγές, μα βαθύτερα νοιώθουμε : η Ζωή είναι κι αυτή άναρχη, ακατάλυτη φορά του Σύμπαντου.
Αλλιώς, πούθε η περανθρώπινη δύναμη που μας σφεντονίζει από το αγέννητο στο γεννητό και μας γκαρδιώνει -φυτά,ζώα,ανθρώπους- στον αγώνα. Και τα δυό αντίδρομα ρέματα είναι άγια.
Χρέος μας λοιπόν να συλλάβουμε τ΄οραμα που χωράει κι εναρμονίζει τις δυό τεράστιες τούτες άναρχες, ακατάλυτες ορμές, και με τ΄οραμα τούτο να ρυθμίσουμε το στοχασμό μας και στην πράξη.

ΑΣΚΗΤΙΚΗ,
ΝΙΚΟΣ ΚΑΖΑΝΤΖΑΚΗΣ.

ΜΕΓΑΛΩΣΕΣ, ΔΕΝ ΧΡΕΙΑΖΕΤΑΙ ΝΑ ΣΕ ΔΙΑΒΑΖΟΥΝ... ΜΠΟΡΕΙΣ ΚΑΙ ΜΟΝΟΣ ΣΟΥ

Είσαι εκεί. Μπροστά σε μια βιβλιοθήκη και απλώνεις τυχαία το χέρι σ'ενα ράφι. Διαλέγεις ότι θέλεις. Χωρίς όρια, χωρίς κανόνες. Δεν ξέρεις αν θα είναι κάτι απογοητευτικό ή ένα αριστούργημα. Δε σε νοιάζει. Θέλεις να το διαβάσεις να ανακαλύψεις κάτι ακόμα. Η επιλογή ενός βιβλίου δεν πρέπει να έχει μέτρο. Αυτό που θα κάνεις αργότερα όταν θα περιγράψεις τι σου προκάλεσε είναι άλλο. Πριν από αυτό όμως είσαι ελεύθερος. Δεν μπορεί κανείς να σε κατευθύνει τι θα διαβάσεις τι θα απορρίψεις εκτός κι αν εσύ του το επιτρέψεις. Κι όταν διαβάσεις μέσα σου, μόνος σου θα βρεις τη δική σου άκρη στο λαβύρινθο.

Δεν υπάρχει τίποτα πιο ταπεινωτικό για ένα βιβλίο από το να το απορρίψουν ή να το θαυμάσουν χωρίς να το έχουν ξεφυλλίσει.
Ο φανατισμός, ο δογματισμός, οι σκοτεινές εποχές στην ανθρωπότητα ξεκίναγαν από το κάψιμο ενός βιβλίου. Από τη δολοφονία μιας ιδεάς. Από τον εξευτελισμό ενός οράματος.
Λες και οι ιδέες μπορούσαν να καούν σ΄ενα δεμάτι ξύλα...

Κι όμως σήμερα υπάρχει κάτι πιο οδυνηρό. Απλωμένα όλα μπροστά στα πόδια. Ελεύθερα. Περιμένουν και μπροστά τους περνάνε άνθρωποι βιαστικοί, αδιάφοροι που δεν έχουν καιρό ούτε για ένα βλέμμα.
Δεν υπάρχει λόγος να αφορίζουν και να τρομοκρατούν. Τελικά υπάρχει ένας καλύτερος τρόπος να απομακρύνεις κάποιον από τη γνώση. Τον μαθαίνεις να πιστεύει ότι δεν την έχει ανάγκη...
Ας διαβάσουμε οτιδήποτε και μετά ,καλύτερα να γίνουμε εχθροί με λόγο παρά σύμμαχοι αναίτια.

Για τα παιδιά με νοιάζει.

Που γεννιούνται μαθαίνοντας πως ο ήλιος είναι θανατηφόρος

Που γεύονται σάρκες μεταλλαγμένες

Που βουτάνε τη μπουκιά τους σε παλιόλαδα

Που μασάνε τους καρπούς της γης ποτισμένους με δηλητήρια

Που πίνουν βρώμικα νερά

Που κολυμπάνε σε μολυσμένες θάλασσες

Που ανασαίνουν αέρα δηλητήριο.

Που ζουν μέσα στο τσιμέντο και δεν ένοιωσαν ποτέ τη μυρουδιά της φύσης

Που δεν κοιμήθηκαν κάτω από δέντρο με τη δροσιά από τα φύλλα να στάζει στο πρωινό ξύπνημα.

Που δεν σκαρφάλωσαν ποτέ να ξετρυπώσουν μια φωλιά

Που δεν είδαν ποτέ ένα αγρίμι

Για τα παιδιά με νοιάζει

Γιατί ακόμα και μέχρι εμένα , μέχρι τη δική μου γενιά υπάρχουν μνήμες, γεύσεις, μυρουδιές, αγγίγματα, αισθήσεις κοιμισμένες που κάποτε υπήρξαν.

Ήπια αγνό γάλα, έφαγα βερίκοκα που μοσχοβόλαγαν, μύρισα ψωμί ζυμωτό που μοσχοβόλαγε στο ξεφούρνισμα, ζαλίστηκα με τη μυρουδιά απ΄τις πορτοκαλιές, μάζεψα θυμάρι και χόρτα, είδα τη ρίγανη να ξεραίνεται στον ήλιο και τη φρέσκια ντομάτα να γεμίζει μοσχοβολιές το κυριακάτικο τραπέζι.

Έτρεχα στο κυρ-Λεωνίδα να μου δώσει το φρέσκο αυγό κάθε πρωί και με χαιρέταγε φωνάζοντας «γειά σου μόρτη!»

Ακολουθούσα σαν υπνωτισμένη τη μυρουδιά δυόσμου απ΄τα κεφτεδάκια της γειτόνισσας , κι εκείνη με περίμενε πάντα μ΄ενα πιατάκι γεμάτο και δυο φέτες ψωμί ψημένες στη σχάρα.

Έμαθα συνταγές απ΄τη γιαγιά, προσπάθησα να πλέξω, να κεντήσω. Μου διάβασαν παραραμύθια. Μάτωσα τα γόνατα στις αυλές απ΄τα χαλίκια. Τσακώθηκα για τους βόλους. Κράτησα την ισορροπία μου στα στρατιωτάκια ακούνητα αμίλητα κι αγέλαστα.

Με είδα σε ασπρόμαυρες φωτογραφίες ντυμένη σουλιώτισσα.

Κοιμήθηκα στην αγκαλιά της μάνας μου στο συνοικιακό ταβερνάκι χαζεύοντας το βαρέλι με το κοκκινέλι και τη θαυματουργή βρυσούλα του

Με είδα να κοκκινίζω στο πρώτο φλερτ , στο πρώτο πάρτυ.

Χόρεψα μπλουζ που διαρκούσαν δέκα λεπτά κι όλο κάποιος έβαζε το βυνίλιο ξανά από την αρχή μέχρι να καταφέρει να πάρει την υπόσχεση από τη Σούλα.

Κάπνισα κρυφά το πρώτο τσιγάρο, άφιλτρο, κι ένοιωθα ότι ήμουν όλη μια αμαρτία.

Τσουρούφλισα την άκρη των μαλλιών σε κάποια ανάσταση.

Φύλαγα σ΄ενα μικρό ημερολόγιο ένα κλαράκι βάγια

Για τα παιδιά με νοιάζει.

Με είδα στην ανθρώπινη διάστασή μου ανακατεμένη με γέλιο και δάκρυ.

Αποκοιμήθηκα στη καρέκλα ενός νοσοκομείου προσμένοντας με λαχτάρα τα καλά νέα, ξενύχτησα σε σπίτι που πενθούσε πίνοντας καφέ ελληνικό , κι έβγαλα από μέσα μου 2 παιδιά . Ένα πιθανό στρατιώτη και μια πιθανή μάνα.

Χωρίς να ξέρω αν θα πολεμήσουν , αν θα γεννήσουν.

Φοβάμαι μήπως μαζί με το άρωμα του αγνού λαδιού, τη γεύση του αγνού μελιού, και το άρωμα από θυμάρι, μήπως χάθηκαν οι πόλεμοι τους κι οι γέννες τους.

Μήπως ζήσουν σ΄ενα κόσμο που η γέννα κι ο θάνατος θα έχουν μετατραπεί σε μια ακόμα μεταλλαγμένη εμπειρία.

Για τα παιδιά με νοιάζει.

Να πολεμήσουν και να γεννήσουν ένα νέο κόσμο.

Που να μιλάει με όλες τις αισθήσεις.

Που να έχει βρει ξανά από την αρχή τα πολύτιμα.

Θέμα Παράθυρο εικόνας. Από το Blogger.