Υπάρχει σοβαρός λόγος να γίνει πάλι συγκέντρωση στη Βουλή? Γιατί? Μπορούν κάλλιστα να μαζευτούν σε μια λέσχη που θα είναι πιο χαλαρό το περιβάλλον, με ήσυχη μουσική κι ένα ποτό και να βάλουν μερικές υπογραφές. Γιατί συνεχίζουμε να το παίζουμε κράτος δεν το καταλαβαίνω. Η ιστορία χρέος κυλά σαν νεράκι στο ποτάμι. Ούτε οι κυβερνώντες ούτε οι πολίτες έχουν καμιά συμμετοχή στη πορεία του, εκτός από το να υπογράφουν οι πρώτοι και να γκρινιάζουν οι δεύτεροι. Σαν βοτσαλάκια στο πάτο του ποταμού. Αλλάζουν τα βοτσαλάκια τη ροή.
Είμαστε ένα μεγάλο συγκρότημα ενοικιαζόμενων κατοικιών με κοινή συνισταμένη να πληρώνουμε το νοίκι. Τα υπόλοιπα είναι προσωπικές ιστορίες. Άλλος έχει ένα καλύτερο διαμέρισμα και λίγα λεφτά, άλλος πίσω από τους τοίχους στενάζει, άλλο εξασκεί τα χόμπι του, κάποιος δουλεύει αργά τα βράδια, ένα ζευγάρι τσακώνεται, ένας ηλικιωμένος ασχολείται με το πιεσόμετρο, κάποια παιδιά παίζουν στην αλάνα, κάποια άλλα παιδιά ίσως έχουν φτιάξει μια γιάφκα.
Οι ιδιοκτήτες εισπράττουν, επενδύουν, κάνουν μπίζνες, κατοικούν αλλού. Δεν γνωριζόμαστε. Δεν μας ξέρουν, δεν τους ξέρουμε, κοινή μας συνισταμένη, ο εισπράκτορας μια φορά το μήνα, να πάρει τα νοίκια. Δεν είναι δημοκρατία, δεν είναι δικτατορία, είναι απλά ενοικιαζόμενα. Μια κοινότητα της ΕΕ που μιλάει ελληνικά, τρώει φέτα, ψήνει σουβλάκια, βλέπει τσαντίρι, χαζεύει ριάλιτυ και πρωινάδικα, υποστηρίζει ο καθένας την ομάδα του, αγοράζει εφημερίδες ψάχνοντας αν υπάρχει δωροεπιταγή ή κάποιο καλό dvd για ξέσκασμα.
Το ξαφνικό καλοκαίρι έχει ανάγκη για περισσότερη ξάπλα, σύντομες κουβέντες, τσιμπήματα από κουνούπια, νοσταλγία για μπάνια, εκνευρισμό για τα περιττά παχάκια, λαχτάρα για καμάκι, νύστα, άραγμα, ανεμιστήρες και παγωμένη μπίρα. Πως είπατε? Υπάρχουν ένα σωρό δυστυχισμένοι κάτοικοι που στενάζουν? Νταξει μωρέ... Συμβαίνουν κι αυτά. Υπάρχουν και συσσίτια στην ενορία, σύλλογοι φιλάνθρωπων που δίνουν ένα χεράκι, και το διαδίκτυο που κάνει τη δική του καλωδιακή αντίσταση. Όλα τα διαμερίσματα έχουν συνδέσεις και μάλιστα γερές, γρήγορες. Ένα παράθυρο ανοιχτό για την επανάσταση, ένα για να κατεβάζεις σειρές κι ένα τρίτο για να κάνεις like..
Μια φάση είναι, θα περάσει...
Είμαστε ένα μεγάλο συγκρότημα ενοικιαζόμενων κατοικιών με κοινή συνισταμένη να πληρώνουμε το νοίκι. Τα υπόλοιπα είναι προσωπικές ιστορίες. Άλλος έχει ένα καλύτερο διαμέρισμα και λίγα λεφτά, άλλος πίσω από τους τοίχους στενάζει, άλλο εξασκεί τα χόμπι του, κάποιος δουλεύει αργά τα βράδια, ένα ζευγάρι τσακώνεται, ένας ηλικιωμένος ασχολείται με το πιεσόμετρο, κάποια παιδιά παίζουν στην αλάνα, κάποια άλλα παιδιά ίσως έχουν φτιάξει μια γιάφκα.
Οι ιδιοκτήτες εισπράττουν, επενδύουν, κάνουν μπίζνες, κατοικούν αλλού. Δεν γνωριζόμαστε. Δεν μας ξέρουν, δεν τους ξέρουμε, κοινή μας συνισταμένη, ο εισπράκτορας μια φορά το μήνα, να πάρει τα νοίκια. Δεν είναι δημοκρατία, δεν είναι δικτατορία, είναι απλά ενοικιαζόμενα. Μια κοινότητα της ΕΕ που μιλάει ελληνικά, τρώει φέτα, ψήνει σουβλάκια, βλέπει τσαντίρι, χαζεύει ριάλιτυ και πρωινάδικα, υποστηρίζει ο καθένας την ομάδα του, αγοράζει εφημερίδες ψάχνοντας αν υπάρχει δωροεπιταγή ή κάποιο καλό dvd για ξέσκασμα.
Το ξαφνικό καλοκαίρι έχει ανάγκη για περισσότερη ξάπλα, σύντομες κουβέντες, τσιμπήματα από κουνούπια, νοσταλγία για μπάνια, εκνευρισμό για τα περιττά παχάκια, λαχτάρα για καμάκι, νύστα, άραγμα, ανεμιστήρες και παγωμένη μπίρα. Πως είπατε? Υπάρχουν ένα σωρό δυστυχισμένοι κάτοικοι που στενάζουν? Νταξει μωρέ... Συμβαίνουν κι αυτά. Υπάρχουν και συσσίτια στην ενορία, σύλλογοι φιλάνθρωπων που δίνουν ένα χεράκι, και το διαδίκτυο που κάνει τη δική του καλωδιακή αντίσταση. Όλα τα διαμερίσματα έχουν συνδέσεις και μάλιστα γερές, γρήγορες. Ένα παράθυρο ανοιχτό για την επανάσταση, ένα για να κατεβάζεις σειρές κι ένα τρίτο για να κάνεις like..
Μια φάση είναι, θα περάσει...
2 σχόλια:
Αν αυτό που λέγεται αληθεύει ότι ο Χίτλερ ασχολιόταν με τον μυστικισμό και ίσως χρησιμοποιούσε κάποιο απόκρυφο "ξόρκι" για να γητεύει τον κόσμο που ξέσπαγε σε παραληρήματα όταν τον άκουγε και οδηγούνταν ο ίδιος κόσμος να καίει ανθρώπους σε φούρνους, χωρίς συνείδηση για το τι πράττει, το συνδυάσουμε με την απάθεια των τελευταίων 10 μηνών των περισσότερων από εμάς, από τότε δηλαδή που πάτησε η Γερμανική μπότα για τα καλά στην χώρα μας (γιατί κακά τα ψέματα,όλο και κάποιες αντιδράσεις από τον κόσμο είχαμε πρίν τους Γερμανούς), τότε απλοϊκά συμπεραίνω ό,τι αυτή η τωρινή απάθεια μας να ερμηνεύεται μόνο με μια ...μεταφυσική διάθεση. Προτιμώ την μεταφυσική ερμηνεία (που ουσιαστικά είναι μαύρο χιούμορ ή μαύρη διάθεση καλύτερα )επειδή τρομάζω και μόνο στην ιδέα ότι μπορεί να χάθηκε η ελπίδα.
Έξοχο το άρθρο σας.
Ευχαριστώ για την ανάγνωση.
Πράγματι η μεταφυσική εξήγηση προσφέρει μια ανακούφιση. Αλλωστε όλα τα πλάσματα της λογοτεχνίας τρόμου είναι γύρω μας αν προσέξει κανείς καλύτερα, πάντα με χιούμορ και φαντασία. Βρυκόλακες, ζόμπι, κλπ όλα στη πιάτσα έχουν βγει!
Δημοσίευση σχολίου