ΑΝ ΛΟΓΙΚΗ ΚΑΙ ΣΟΒΑΡΟΤΗΤΑ ΕΙΝΑΙ Η ΤΡΟΦΗ ΑΠΟ ΚΟΝΣΕΡΒΑ, ΔΗΛΩΝΩ ΟΠΑΔΟΣ ΤΗΣ ΤΡΕΛΑΣ ΚΑΙ ΤΗΣ ΓΡΑΦΙΚΟΤΗΤΑΣ.

Νομίζετε πως είναι πολύ μακριά η στιγμή που θα φοράμε στολές και θα τρώμε με δελτίο? Η υποχρεωτική τηλεόραση – να είναι όλη μέρα ανοιχτή θες δε θες? = η απόσυρση διαφόρων «περιττών»  αξεσουάρ από τη καθημερινότητα, όπως βιβλία, πίνακες, μουσική κλπ? Τα ελεγχόμενα ζευγαρώματα και οι ελεγχόμενες γεννήσεις?  Η εποχή που θα είναι επιτρεπτό  μόνο το πλαστικό χρήμα, που οι άνθρωποι θα πιστοποιούν την ύπαρξή τους από ένα barcode που θα έχουν επάνω τους, η εποχή που όποιος δεν θα έχει αυτό το κωδικό δεν θα υπάρχει? Η εποχή που κανείς δεν θα ξέρει τι θα περιέχουν εκείνες οι περίεργες και απόλυτα ομοιόμορφες κονσέρβες? Πιστεύετε πως είναι μακριά η εποχή που κάποιο από όλα τα σενάρια που έχουν οραματιστεί διάφοροι συγγραφείς επιστημονικής φαντασίας – ή ένας συνδυασμός όλων μαζί – είναι μακριά?

Πολλές φορές φίλοι με ρώτησαν γιατί ενώ φαίνεται πως λειτουργώ με μια τετράγωνη λογική, ονόμασα το μπλογκ μου ιστορίες συνωμοσίας. Γιατί το στιγματίζω μπαίνοντας στη κατηγορία των γραφικών – γιατί αυτό πιστεύουν για κάθε σενάριο συνωμοσίας –? Ίσως η απάντησή μου ξενίσει και παραξενέψει αλλά θεωρώ πως τα σενάρια συνωμοσίας κινούνται όλα πάνω σε ένα πολύ λογικό πλαίσιο.  Εξαρτάται ποιος τα παρακολουθεί. Ποιος ξεκινάει μια φήμη, μια ιστορία που απλώνεται παντού και για ποιο σκοπό το κάνει. Και πάνω από όλα αν μιλάει σαν φερέφωνο κάποιου ή αν όντως έχει προσωπική γνώση των πραγμάτων που αναφέρει. Γιατί εδώ υπάρχει κάτι που με επιμονή πολλοί «σοβαροί» άνθρωποι εσκεμμένα παρακάμπτουν. Το γεγονός πως υπάρχουν χιλιάδες άνθρωποι που φωνάζουν πράγματα που είδαν με τα ίδια τους τα μάτια, που άγγιξαν, που έπεσαν στην αντίληψή τους ακόμα και από σύμπτωση, που ανακάλυψαν μετά από μεγάλη και κοπιαστική έρευνα και όλοι αυτοί θεωρούνται ντε φάκτο τρελοί ή ψεύτες επειδή δεν ήμασταν εκεί.... Σκεφθείτε το ενδεχόμενο έστω και λίγες από αυτές τις φωνές να έχουν δίκιο πόσα πράγματα υπάρχουν γύρω μας για τα οποία έχουμε πλήρη άγνοια.

Όλες οι πληροφορίες που καταφθάνουν επάνω μας, και είναι ασυγκράτητες πλέον, χρειάζονται ιδιαίτερη μελέτη κι όχι ντε φάκτο απόρριψη. Υιοθετώντας το κλασικό «δεν υπάρχει καπνός χωρίς φωτιά» και υιοθετώντας μια στάση όχι κοντόφθαλμης οπτικής της καθημερινότητας, ο καθένας μας μπορεί να αποκωδικοποιήσει τα μηνύματα που καταφθάνουν από διάφορες πηγές. Να κάνει ένα ξεσκαρτάρισμα  της  εξόφθαλμης σαβούρας  και να σταθεί πάνω σε πληροφορίες που αναδύουν ένα άρωμα ιδιαίτερο, αρκετό για να ξυπνήσει τους κοιμισμένους νευρώνες μας...  

Γραφικότητα πλέον στην εποχή μας, με όλες τις εξελίξεις που βλέπουμε γύρω μας, δεν είναι να πιστεύεις στις ιστορίες συνωμοσίας αλλά να μην πιστεύεις. Είναι γραφικός εκείνος που επιμένει να μιλάει για τη νέα τάξη πραγμάτων, για επικυρίαρχους, για παγκοσμιοποίηση και για κιμαδοποίηση του συνόλου των ανθρώπων ή εκείνος που η οπτική του μπορεί να φτάσει μέχρι ποιο κόμμα θα βγει στις επόμενες εκλογές, αν θα γίνει ή όχι αύξηση στο μισθό, κι αν θα πέσουν τα τέλη κυκλοφορίας? Γραφικός είναι εκείνος που βλέπει ξεκάθαρα πλέον το μακελειό που θα γίνει σε παγκόσμιο επίπεδο ή εκείνος που έχει μείνει ακόμα στο προηγούμενο αιώνα όπου τα καφενεία γέμιζαν από σημαιάκια και καραμούζες οπαδών των διαφόρων πολιτικάντηδων?

Αργά και μεθοδευμένα τα εφιαλτικά σενάρια που τόσοι άνθρωποι οραματίσθηκαν πάρα πολλά χρόνια πριν επαληθεύονται. Μεθοδευμένα. Με συγκεκριμένο προγραμματισμό και τεχνικές και συγκεκριμένο τελικό στόχο. Βαδίζοντας λοιπόν με τη λογική και το ένστικτο, πρέπει να είναι κανείς ειλικρινά πολύ κολλημένος για να συνεχίζει να λοιδορεί πράγματα πολύ σοβαρά, τα οποία θα είναι το μέλλον του και το μέλλον των παιδιών του. Το πρόβλημα με τα φοβερά σενάρια που προειδοποιούν για τα σχέδια των επικυρίαρχων (και ναι το λέω έτσι και μ΄αρέσει κι ίσως μερικοί να πρέπει να διαβάσουν και αυτό το βιβλίο του Κλαρκ, μεταξύ πολλών άλλων εκατοντάδων «γραφικών» βιβλίων που πλέον μοιάζουν σαν ντοκιμαντέρ κι όχι επιστημονική φαντασία ), είναι πως αν κάποιος περιμένει αποδείξεις, για να πει –ρε συ δίκιο είχαν- την έβαψε. Αν ένα σενάριο σου φωνάζει κατάμουτρα πρόσεξε σε ετοιμάζουν όπως ετοιμάζουν τα πρόβατα πριν τη σφαγή κι εσύ γελάς σαν ηλίθιος και πεις φέρε μου αποδείξεις και θα σε πιστέψω, την απόδειξη θα τη δεις πριν πέσει το μαχαίρι του σφαγέα. Θες να φτάσεις μέχρι εκεί? Παρακαλώ. Ποιος σε κρατάει?

Κανείς από όλους εμάς που ξεκινήσαμε να ερευνάμε με τρόπο αλλιώτικο το φαΐ που μας σερβίρανε, δεν γεννηθήκαμε έτσι. Οι περισσότεροι ήμασταν κάποτε στη κοσμάρα μας, τσακωνόμασταν για πολιτικά, κοροϊδεύαμε τους γραφικούς, θεωρούσαμε τρελούς όσους έλεγαν πράγματα που δεν μπαίνανε στα «κουτάκια» μας κι είχαμε δεδομένο τα δεδομένα που μας έδινε η κατευθυνόμενη πληροφόρηση. Έχοντας όμως ένα ανήσυχο πνεύμα, λογική σε συνδυασμό με ένστικτο, έμπνευση, φαντασία όπως θέλετε πείτε το, μερικά πράγματα δεν κολλάγανε στην εικόνα που μας πλάσαραν. Αρχίζεις να τραβάς έξω το πρώτο κομμάτι που εξόφθαλμα δεν κολλάει και πέφτουν κι άλλα και σιγά σιγά το κάδρο γκρεμίζεται και πίσω εμφανίζεται μια τελείως διαφορετική εικόνα. Κάπως έτσι ξεκινάνε οι περισσότεροι.

Κι εγώ αυτό το θεωρώ δυνατότητα να σκέφτεσαι ακόμα ελεύθερα, χωρίς περιορισμούς και χωρίς να σε νοιάζει το πως θα σε πει ο άλλος ή αν χάνεις τη σοβαρότητα απέναντι στους σοβαροφανείς.  Εννοείται πως ανάμεσα στις αλήθειες κυκλοφορούν τόνοι σαβούρας. Κι αυτό μπορεί να γίνεται εσκεμμένα και από τις δυο πλευρές. Και όσοι θέλουν να κρύψουν την αλήθεια την αφήνουν να κυκλοφορεί ελεύθερα αλλά τυλιγμένη με μπόλικη σάλτσα από ότι ψευτιά μπορεί να φανταστεί κανείς, αλλά και όσοι γνωρίζουν ποτέ δεν θα δώσουν έτοιμο στο πιάτο το τι ακριβώς σημαίνει το κάθε τι γιατί κι αυτοί είναι υποχρεωμένοι να προστατέψουν όσα γνωρίζουν και τον εαυτό τους φυσικά.  

Υπάρχει λοιπόν ένας αχταρμάς υπερπληροφόρησης-παραπληροφόρησης με την οποία δεν αμφιβάλλω πως πολλοί έχουν τρελαθεί κι άλλοι γελάνε βλέποντας όλη αυτή την υπερβολή σαν ένδειξη εξάπλωσης μιας παράνοιας που παρασύρει ανθρώπους που έχουν άγνοια και ψάχνουν για θεούς και δαίμονες. Δεν συζητάω για τον όγκο πληροφοριών μέσα από το διαδίκτυο, από περιοδικά εναλλακτικής πληροφόρησης και βιβλία. Χαμός. Τα πάντα παίζουν στο τραπέζι της νέας εποχής. Ο γνωστός και μη εξαιρετέος μάστερ Κίσινγκερ είχε πει κάποτε «το ότι πάσχω από μανία καταδιώξεως, δεν σημαίνει πως δεν με καταδιώκουν κιόλας» Σ΄αυτή τη φράση  ταιριάζει απόλυτα αυτό που συμβαίνει γύρω μας αυτή τη στιγμή. Είναι ανάλογο με το διάβολο που αδιαφορεί πλήρως αν πιστεύεις πως υπάρχει ή όχι. Το ίδιο αδιαφορούν και οι συμμορίες που ορίζουν τις ζωές μας, πως τους βλέπουμε, αν τους αγαπάμε ή όχι. Αν τους πιστεύουμε ή όχι. Είναι καιρός οι άνθρωποι να συνειδητοποιήσουν πως η εποχή του υποκριτικού «χαιδέματος των αυτιών» πέρασε. Είμαστε ήδη στη φάση όπου ο κανίβαλος δεν θα σου προσφέρει καραμελίτσα για να σε παρασύρει να σε φάει. Θα σε τρώει όπου σε βρει χωρίς τεχνάσματα. Με την εξουσία, τους νόμους και όλες τις δυνάμεις επιβολής της τάξης στα χέρια του. Έχουμε περάσει ήδη στην εποχή που ο κανιβαλισμός των ισχυρών θα είναι αυτονόητο δικαίωμα και η αποδοχή μας πως είμαστε η τροφή τους το ξύπνημα στη πραγματικότητα...

Συνωμοσία δεν υπάρχει. Υπάρχουν αλήθειες που προσπαθούν να αφυπνίσουν τους κοιμισμένους πληθυσμούς και ψέμματα που προσπαθούν να τους αποπροσανατολίσουν. Αν πρέπει οπωσδήποτε να χρησιμοποιούμε τον όρο συνωμοσία ας πούμε πως υπάρχουν δυο. Η συνωμοσία της αλήθειας και η συνωμοσία του ψέματος. Και στη πρώτη και στη δεύτερη γίνεται μεγάλη μάχη. Μια μάχη που κρατάει κι όσο η ιστορία αυτής της γης και των κατοίκων της. Πολλοί ειρωνευόμενοι ρωτάνε σε όσους λένε πράγματα που μοιάζουν εξωπραγματικά, καλά κι εσύ τι είσαι σοφός? Εκλεκτός? Παντογνώστης? Πως μας το παίζεις? Συνήθως αυτές τις ερωτήσεις τις απευθύνουν και μάλιστα με τρόπο εριστικό δυο κατηγορίες. Εκείνοι που θεωρούν πως οι ίδιοι κατέχουν την απόλυτη σοφία και γνώση, οι απόλυτα λογικοί και ισορροπημένοι περήφανοι για την πνευματική τους διαύγεια που προσεγγίζουν πάντα κάθε τι που δεν μπορούν να εξηγήσουν με το γνωστό σνομπ τρόπο, και εκείνοι που  τσαντίζονται γιατί δεν είναι δυνατόν στον τάδε να αποκαλύφθηκαν πράγματα κι όχι σε μένα, άρα μαλακίες λέει. Στη δεύτερη κατηγορία συνήθως ανήκουν πιο αμόρφωτοι άνθρωποι από ότι στη πρώτη. Η λέξη άγνοια και στις δυο αυτές κατηγορίες δεν χωράει στο μυαλό τους γιατί όπως οι περισσότεροι άνθρωποι δεν βλέπουν αυτό που πρέπει να δουν όχι γιατί δεν μπορούν, αλλά γιατί θα ήταν ένα πολιτισμικό σοκ μέσα στον καλά ασφαλισμένο χώρο τους.

Αποδείξεις, αποδείξεις, αποδείξεις... μια συνεχή απαίτηση σε ότι λέμε, σε ότι πληροφορία δίνουμε να έχουμε αποδείξεις. Το έτοιμο πιάτο. Το μασημένο φαΐ. Το παξιμάδι του τεμπέλη. Κι όσοι ζητάνε αποδείξεις, μέσα τους, μια ελπίδα τρέφουν. Μην τυχόν και τους τις φέρει κάποιος. Γι΄αυτό και σε πάρα πολλές περιπτώσεις ακόμα κι όταν κάτι κρέμεται μπροστά στη μούρη τους κι έχει μέγεθος ελέφαντα, πείθουν τον εαυτό τους πως είναι μύγα και το διώχνουν.

Υπάρχει και κάποιος βέβαια πολύ πιο σοβαρός λόγος που οι «λογικοί» άνθρωποι δεν θέλουν να πιστέψουν. Ίσως κάπου διαισθάνονται πως αν ξεκίναγαν να το ψάχνουν μάλλον η «λογική» τους θα κινδύνευε γιατί δεν θα μπορούσε να αντέξει αυτά που θα ανακάλυπταν. Η προσκόλληση στον ασφαλή ψεύτικο κόσμο δεν είναι μόνο άγνοια, είναι κυρίως φόβος. Ο φόβος που κρατάει μέσα στο μαντρί το πρόβατο.

Αρνούμενοι την τελική αλήθεια στο άμεσο μέλλον, θα αποδεχτούμε και τις κάρτες, και τα τσιπάκια, και τις ουρές με το δελτίο, και την υποχρεωτική και κατευθυνόμενη ενημέρωση, και το soylent green που σύντομα θα μας σερβίρουν και καθώς θα το τρώμε θα λέμε, τι νόστιμο είναι.