ΥΠΑΡΧΕΙ ΜΙΑ ΜΕΓΑΛΗ ΠΑΡΑΝΟΗΣΗ ΣΤΗ ΔΙΑΜΑΧΗ ΜΕΤΑΞΥ ΚΚΕ ΚΑΙ ΑΛΛΩΝ ΑΡΙΣΤΕΡΩΝ ΔΥΝΑΜΕΩΝ ΑΥΤΕΣ ΤΙΣ ΜΕΡΕΣ.

Τόσο καιρό , σε διάφορες ευκαιρίες έκανα κριτική στη στάση του ΚΚΕ στα διάφορα θέματα, τη τακτική του, το τρόπο του, την Αλέκα κλπ. Όπως διαβάζω και σε δεκάδες άλλες σελίδες εντός δικτύου αλλά και όπως συμβαίνει σε συζητήσεις εκτός, όπου τα αίματα έχουν ανάψει.

Κι όμως υπάρχει μια λάθος οπτική σε αυτό το θέμα.  Το γεγονός πως άνθρωποι που δεν είναι  κομμουνιστές κριτικάρουν το ΚΚΕ όχι για την ιδεολογία του αλλά για τη στάση του, για αδιαλλαξία, αμετακίνητες τακτικές και άλλα τέτοια,  είναι παράλογο.  Το συνειδητοποιώ μόλις τώρα σε τι παγίδα έχουμε μπλεχτεί. Δίνουμε λαβή να μας επιτίθεται ο πολύ σωστά αγανακτισμένος ΚΚΕς αφού του κατηγορούμε για το κόμμα του. Λογικό δεν είναι?

Η κριτική αυτή έχει λογική όταν είσαι κουμουνιστής. Το ΚΚΕ είναι κομιστής , η φωνή, μια συγκεκριμένης ιδεολογίας και κοσμοαντίληψης.  Της μαρξιστικής-λενινιστικής ιδεολογίας.  Όλες αυτές τις μέρες ζητάμε να αλλάξει το ΚΚΕ. Αλλά να αλλάξει σε τι ? Και ποιοι το ζητάμε?  Αυτό το γνήσιο κομμουνιστικό τέκνο που όχι μόνο έμεινε πιστό αλλά σταμάτησε το βήμα του στο περασμένο αιώνα ,  που δεν έχει κανένα απολύτως πρόβλημα όταν το αποκαλούν σταλινικό, λάθος ή σωστό ο καθένας ας το κρίνει σύμφωνα με την αντίληψή του και τις ιδέες που τον εμπνέουν, δεν πρόδωσε ποτέ αυτό το μοντέλο σκέψης. Αντίθετα κάνει τα πάντα για να μην υπάρξει σύγχυση και να ξέρει ο καθένας ξεκάθαρα πως όταν ψηφίζει ΚΚΕ ψηφίζει αυτό ακριβώς. 

Το μοντέλο διακυβέρνησης που προτάσσει το ΚΚΕ δεν έχει σχέση με το μοντέλο διακυβέρνησης που προτάσσει ο ΣΥΡΙΖΑ. Κι έχει γίνει αυτές τις μέρες ένας αχταρμάς από τον οποίον μπορεί να ζημιωθούν και οι δυο. Αν εγώ θα ψηφίσω ΣΥΡΙΖΑ είναι λογικό ότι έχω διαφορετικά οράματα από ότι ο Περισσός. Και θα ήταν μεγάλο λάθος να πιστέψει το ΚΚΕ πως αν ο ΣΥΡΙΖΑ έλλειπε από τη μέση οι ψήφοι θα πήγαιναν σ΄αυτό. Είμαστε με τα καλά μας? Τι σχέση έχει η δική μου αντίληψη των πραγμάτων, η κοσμοθεωρία μου, αυτά που ονειρεύομαι για το μέλλον των παιδιών μου και το τρόπο που θα ήθελα να εφαρμοστούν με ένα σταλινικό κόμμα?

Πιθανά οι άνθρωποι που διαμαρτύρονται για τη στάση της Αλέκας, (κι εγώ το έκανα πολλές φορές κι αναγκάζομαι να ζητήσω συγνώμη) δεν έχουν συνειδητοποιήσει κάτι πολύ σοβαρό. Η Αλέκα λέει και πράττει ταυτιζόμενη ακριβώς με θρησκευτική ευλάβεια πάνω σε αυτό το μοντέλο και το λέει κιόλας δεν έχει πρόβλημα κι έτσι γεννιούνται δυο συμπεράσματα.

Κάποιος που έχει μια διαφορετική αντίληψη των πραγμάτων και το πολιτικό, οικονομικό, κοινωνικό και πολιτιστικό του όραμα δεν ταιριάζει με τους οραματισμούς του σταλινικού ΚΚΕ πολύ απλά δεν το ψηφίζει. Τόσο απλά. Δεν συμφωνώ, δεν μ΄αρέσεις, βλέπω το κόσμο με άλλα μάτια δεν το ψηφίζω. Αυτό είναι το πρώτο λογικό συμπέρασμα. Το δεύτερο είναι, πως, εφόσον το ψηφίζεις δηλώνεις με την υποστήριξή σου και την προσήλωση στη γραμμή του κόμματος πως αυτό ακριβώς ονειρεύεσαι για τον κόσμο σου. Για το κόσμο που θέλουν να ζήσουν τα παιδιά σου και ούτε ντρέπεσαι γι΄αυτό ούτε προσπαθείς να τα μπλέκεις στο μυαλό σου. Το να είσαι  κουμουνιστής σημαίνει ότι είσαι ακριβώς ότι είναι και η Αλέκα.  Η Αλέκα δεν είναι καλεσμένη του ΚΚΕ που πέρασε από εκεί για να πει μια κουβέντα. Όλη της η στρουκτούρα σαν άνθρωπος, η αντίληψή της για το κόσμο, τα όνειρα που κάνει για μια μελλοντική κοινωνία, τα βιβλία που διαβάζει, τα τραγούδια που ακούει, τα νοήματα που γοητεύεται, ο τρόπος επιβολής όλων αυτών είναι ακριβώς ότι διδάχτηκε, μυήθηκε, και πίστεψε μέσα στο..ΚΚΕ.

Το κομμουνιστικό μοντέλο δεν είναι θεϊκό δημιούργημα. Είναι όπως όλα τα άλλα οικονομικά συστήματα,  ένα μοντέλο εμπνευσμένο και εφαρμοσμένο από ανθρώπους.  Όπως όλα τα συστήματα μπορεί να είναι η λύση που κάποιος περίμενε ή αντίθετα μπορεί να είναι κάτι που τον απωθεί και δεν ταιριάζει με αυτό που έχει σχηματίσει στο μυαλό του.

Κάνουμε λοιπόν ένα τεράστιο λάθος αυτές τις μέρες.  Δεν είμαστε υποχρεωμένοι να ψηφίσουμε ένα καλύτερο ΚΚΕ γιατί καλύτερο ή χειρότερο ΚΚΕ δεν υπάρχει. Είναι αυτό και λέει, πράττει, ακριβώς αυτά που επιβάλλει η ιδεολογία  που υιοθετεί.  Επίσης δεν είμαστε υποχρεωμένοι να δικαιολογήσουμε σε κανέναν για το αν δεν το ψηφίσουμε και μας λούσει με ένα σωρό κοσμητικά γιατί οφείλουμε να θυμόμαστε κάτι που ίσως το ΚΚΕ το έχει ξεχάσει

Αλλά ο υπόλοιπος κόσμος όχι.

Το αν το μαρξιστικό-λενινιστικό μοντέλο θα είναι αυτό που θα δώσει τη λύση για το μέλλον της ανθρωπότητας δεν το ξέρω. Δεν μπορώ να ξέρω  τι επιθυμεί  ο κόσμος. Αλλά σύμφωνα με τις ενδείξεις που υπάρχουν γύρω μας και μετά από τόση προϊστορία πλέον, ταπεινή μου άποψη είναι πως δεν είναι αυτό που ζητάει η πλειοψηφία των λαών. Κι όχι γιατί δεν έχει κατανοήσει αλλά ίσως γιατί δεν είναι αυτό που τελικά οραματίστηκε για το κόσμο του μέλλοντος. Και δεν είναι παράξενο, ούτε πρωτότυπο κάτι που κάποια στιγμή συγκλόνισε τα θεμέλια της ανθρωπότητας να χάνει τη λάμψη του, να ακυρώνεται από την εξέλιξη των γεγονότων και από την εξέλιξη των ανθρώπων.

Αυτό που δεν μπορούν να κατανοήσουν οι φίλοι, μέλη και οπαδοί του ΚΚΕ κι εκεί ίσως ερχόμαστε σε ρήξη είναι κατι πολύ απλό.

Το να μην επιλέξει ο κόσμος το μοντέλο που επέλεξαν εκείνοι σαν λύση, δεν σημαίνει πως δεν θα συνεχίσουν οι άνθρωποι να ελπίζουν σε μια δίκαιη , ισότιμη και ελεύθερη κοινωνία. Το έκαναν αιώνες πριν γεννηθεί ο Μάρξ και ο Λένιν και θα το κάνουν μέχρι το όραμα να γίνει πραγματικότητα ή κι αν ακόμα ξέρουν πως δεν θα γίνει ποτέ. Όλη η πορεία του ανθρώπου είναι μια πορεία για τη τελική λύτρωση στην οποία προσπαθεί να φτάσει μέσα από κοσμογονικές ανατροπές που έχουν έρθει και παρέλθει στους αιώνες.

Το να θεωρεί ένας άνθρωπος πως η μαρξιστική-λενινιστική θεώρηση των πραγμάτων ήταν μια παρένθεση στην αιώνια αναζήτηση του ανθρώπου για το καλύτερο, το σωστότερο, το δικαιότερο δεν τον καθιστά ούτε παρανοημένο ούτε ύποπτο.  Τον καθιστά απλά αναζητητή της αλήθειας κι όχι υποχρεωτικά ηλίθιο που δεν κατάλαβε ακόμα ποια είναι. Ισως παρανοημένος και πνευματικά φτωχός να είναι εκείνος που καταπίνει αμάσητο ότι του έχουν πασάρει οι προηγούμενοι και δημιουργεί είδωλα και θεούς, αλλά ποτέ δεν είναι ηλίθιος κάποιος που παλεύει για το καλύτερο, με τη λογική του και το ένστικτο,  και συνειδητοποιεί πως "τα πάντα ρει"

Όλοι όσοι μετέτρεψαν τη πίστη τους σε αλάθητο δόγμα, όπου βέβαια δόγμα είναι η μία και μοναδική σωστή αντίληψη των πραγμάτων,  αναγκαστικά ξέφυγαν από την πρωταρχική πανανθρώπινη θεώρηση ενός κόσμου όπου θα επικρατεί η αγάπη, η δικαιοσύνη και η ισότητα. Γιατί ο δογματισμός δεν τοποθετεί τους απέναντι ανθρώπους σε θέση διαφωνούντα αλλά εχθρού. Ο εχθρός παραπέμπει σε αίμα και μίσος, και το αίμα, το μίσος , σε επιβολή δια βίας.

Αυτό ήταν πάντα το τίμημα της επιθυμίας για ανατροπή του ανθρώπου. Η δόξα και μετά η πτώση και ο θάνατος.

Έχουμε μπερδευτεί σήμερα γιατί βγαίνουμε από μια μεγάλη περίοδο πνευματικής στειρότητας. Οι γενιές που αποφασίζουν σήμερα είναι το σιωπηλό και άχαρο μεσοδιάστημα μεταξύ των μεγάλων ανατροπών. Το διάστημα που όλα είχαν σταματήσει σε ένα σημείο, ο κόσμος είχε αναγκαστεί να είναι μοιρασμένος σε δυο συγκεκριμένα στρατόπεδα , και η αναζήτηση για κάτι πέρα από αυτά δεν υπήρχε καν στα μυαλά των περισσότερο ανθρώπων. Έναν αιώνα οι άνθρωποι έμαθαν πως είναι υποχρεωμένοι να είναι δεξιοί ή αριστεροί κι όσοι το έπαιζαν Πιλάτος κεντρώοι. Κι από τη σιχασιά αυτής της ατέλειωτης αντιπαράθεσης και μίσους γεννήθηκε το απρόσωπο σιχαμερό μοντέλο που ζούμε τώρα. Δεν είναι τυχαίο που σ΄αυτό το μεσοδιάστημα γεννήθηκαν και έγιναν τρανές οι αυτοκρατορίες των τραπεζών (τοκογλύφων) των  χρηματιστών (η λατρεία του χρήματος αναγόμενη σε αρρώστια)  κι ένα μοντέλο ζωής και σκέψης  αποκομμένο από κάθε ουσιαστική αξία και αρετή.

Ο ψυχρός πόλεμος και το μοίρασμα των κόσμων δεν δημιούργησε ούτε φιλοσόφους ούτε στρατιώτες αλλά πρωταγωνιστές σε διαφημιστικά σποτ και απρόσωπους, αχυρένιους κερδολάγνους χωρίς πατρίδα, χωρίς θρησκεία, χωρίς ιδεολογίες, χωρίς...τίποτα.

Φτάσαμε όμως στη κρίσιμη καμπή άλλη μια φορά. Κι όχι μόνο στην Ελλάδα σε ολόκληρη την ανθρωπότητα. Και οι λαοί πρέπει να επιλέξουν αν θα είναι μάρτυρες μιας επόμενης ανατροπής, μιας νέας κοσμογονίας ή αν θα υποκύψουν για πολλά χρόνια , για αιώνες ίσως στη νέα τάξη πραγμάτων, παραδίδοντας στα χέρια της το μέλλον τους.

Η ανατροπή που οι άνθρωποι όμως θα επιλέξουν, αν γίνει , δεν ειναι πανάκεια.  Όπως δεν είναι πανάκεια ποιες θα είναι οι επιλογές που ο ελληνικός λαός θα κάνει , τι επιθυμεί και αν έχει μέσα του ξεκαθαρίσει τι επιθυμεί.

Αυτός ο πόλεμος στην αριστερά πρέπει να τελειώνει γιατί το πολύ το κύριε ελέησον το βαριέται και ο παπάς. Ο καθένας να πάρει τη θέση του και να συνειδητοποιήσει τι ακριβώς πρεσβεύει αυτό που ακολουθεί.

Ναι είναι λάθος να κατηγορεί ο κόσμος εκτός ΚΚΕ για στενομυαλιά, αραχνιασμένες απόψεις, σκληρή και αμετακίνητη τακτική, παλαιολιθικές και εκτός εποχής αντιλήψεις γιατί κάνουμε λάθος. Η ιδεολογία που πρεσβεύει το ΚΚΕ αυτή είναι. Και οι άνθρωποι που πιστεύουν σ΄αυτήν αυτούς τους ορίζοντες έχουν. Δεν πάνε κάπου αλλού. Έχεις δει ποτέ το κόμμα να υποδεικνύει πως τα μέλη του εκτός από τα κλασσικά βιβλία Μαρξ Λένιν κλπ πρέπει π.χ. να μελετήσουν οπωσδήποτε αρχαία ελληνική γραμματεία ή ευρωπαϊκό διαφωτισμό?  Η να μελετήσουν τις θρησκείες, τους μύθους και τις παραδόσεις των λαών και ιστορία πριν από τη ρωσική επανάσταση όπως επίσης και ποίηση, λογοτεχνία, ζωγραφική ή αστρονομία που να μην τσεκαριστεί από το κόμμα τι καπνό φουμάρει και αν είναι σύντροφος αυτός που έγραψε, ζωγράφισε ή κοίταξε τ΄αστρα? Είναι κολλημένοι εκεί με θρησκευτική ευλάβεια και δεν επιθυμούν ή δεν  μπορούν να έχουν μια διαφορετική εναλλακτική λύση.  Ένας φανατικός πιστός χριστιανός που θεωρεί ότι η θρησκεία του είναι η μοναδική και αδιαφιλονίκητη αλήθεια έχετε ακούσει ποτέ να λέει ναι αλλά είμαι και λίγο βουδιστής? Κι όχι μόνο ένας χριστιανός αλλά ο οποιοσδήποτε πιστός.

Η διαφορά της δημοκρατίας είναι ακριβώς σ΄αυτό το λεπτό σημείο. Πως μπορεί να ακούει ακόμα κι αυτούς που δεν την ακούνε. Η δημοκρατία για τις κοινωνίες είναι ότι ακριβώς ο αγνωστικισμός στις θρησκείες.   Είναι ελεύθερος ο άνθρωπος να πιστέψει και να μην πιστέψει, να ψάξει για αποδείξεις, να απορρίψει ή να λατρέψει είδωλα ανάλογα με τη λογική του και τη προσωπική του αντίληψη. Δεν είναι σίγουρος πως δεν αλλά ούτε και πως.

Δεν είμαστε εχθροί με το  ΚΚΕ.

Έχουμε άλλη αντίληψη των πραγμάτων αλλά μπορεί να οραματιζόμαστε και οι δυο δικαιοσύνη και ισοτιμία. Το πρόβλημα είναι πως εμείς αναρωτιόμαστε ποιος να είναι ο καλύτερος τρόπος.  Το ΚΚΕ έχει πάψει να αναρωτιέται. Είναι βέβαιο. Και λόγω αυτής της βεβαιότητας βγάζει αυτό το φασιστικό προφίλ εκτός των τειχών του. Όπως αναγκαστικά βγάζει κάθε σίγουρος για το τι πιστεύει. Και σε μια παρέα μπορείς ποτέ να συζητήσεις και να προχωρήσεις μακριά τη συζήτηση μ΄ενα φίλο που είναι 100% βέβαιος ότι αυτός έχει το δίκιο και κανένας άλλος?

Σκέψου όταν πίσω από το υποτιθέμενο δίκιο σου, όπως και στη περίπτωση της εκκλησίας έχεις πολέμους, επαναστάσεις, θυσίες, περγαμηνές και μεγάλες παγκόσμιες ανατροπές που έχουν γίνει λόγω της ιδεολογίας σου. Τότε απλώς δεν νομίζεις πως είσαι σωστός αλλά κάτι παρά πάνω. Θεός....

Αυτά είχα να πω για να είμαι σωστή και ξεκάθαρη. Και όσον αφορά εμένα δεν είμαι ούτε απογοητευμένη πασοκτζού ούτε απογοητευμένη νεοδημοκράτισα γιατί δεν τους ψήφιζα και δεν ασπαζόμουν την ιδεολογία τους. Αλλά δεν είμαι και ΚΚΕ. Και θεωρώ ανόητο να μην ξεκαθαρίζει κανείς τη θέση του και να τα θέλει όλα δικά του. Ολα στα μέτρα του. Οι άνθρωποι είμαστε σε μια συνεχή αντιπαλότητα μεταξύ μας. Εγώ είμαι από τους υποστηρικτές ενός κόσμου που η αντιπαλότητα αυτή να είναι ελεύθερη, η διακίνηση ιδεών ελεύθερη και δημιουργική για να βρίσκουν οι άνθρωποι τη σωστότερη λύση.


ΥΣ. Και για να προλάβω τους καλοθελητές που θα πουν πως είμαι σε σύγχιση, να πω πως κατά τη γνώμη μου  σε σύγχιση είναι όποιος ακόμα θεωρεί πως ένας αριστερός πρέπει να είναι υποχρεωτικά ΚΚΕ ή αν δεν είναι να τον κατατάσσει στους ηλίθιους ή τους ύποπτους. Αυτό είναι ο ορισμός της σύγχισης.