Πανικός στο γραφείο χτες μετά τις δηλώσεις Τσίπρα. Συζητήσεις και τσακωμοί. Κι απλά μαθήματα καπιταλισμού.
"Τι γελάς, νομίζεις πως είναι αστείο?" λέει ένας συνάδελφος. Θα εκβιάσει ο οποιοσδήποτε εκείνους που έχουν το χρήμα? Θα φύγουν. Πάρε παράδειγμα εμάς. Όσο συμφέρει την εταιρεία θα είναι εδώ. Αμα δεν την συμφέρει το κλείνει το μαγαζί και φεύγει αλλού και μένουμε άνεργοι. Και τότε φάε Τσίπρα.
Ήθελα να απαντήσω κάτι άσχημο αλλά μετά κοίταξα καλύτερα και σκέφτηκα, τι να του πω. Τι να πεις σ΄εναν άνθρωπο που η ζωή του βαδίζει σύμφωνα με τις επιθυμίες της εταιρείας? Δουλεύει ήδη χωρίς ωράριο, 10 - 12 ώρες όσο πάει. Πληρώνεται με όσα του πουν. Τρέμει μήπως κάνει οτιδήποτε που δεν θα είναι αρεστό στη διοίκηση. Η υπόλοιπη ζωή του είναι το περίσσευμα δυο τρεις ώρες το βράδυ, κι ένα σαββατοκύριακο κι αυτό σε περίπτωση που δεν τον φωνάξουν να δουλέψει και Σάββατο ή αν δεν του δώσουν δουλειά στο σπίτι και για τη Κυριακή....
Για 35 μπορεί και για 40 χρόνια πρέπει να κάνει αυτό. Δεν μπορεί να φανταστεί καν πως υπάρχει η δυνατότητα να κάνει και κάτι άλλο. Κι εδώ που τα λέμε όποιο οικονομικό σύστημα και να εφαρμοστεί το ίδιο θα κάνει. Σε όλα τα μήκη και πλάτη επικρατεί ο νόμος "πως η δουλειά είναι η πρωταρχική ανάγκη" Υπάρχεις για αυτήν μέσα από αυτήν. Έχεις, τα βολεύεις, δεν έχεις, δεν υπάρχεις. Οτιδήποτε χρειάζεσαι για να ζήσεις έχει συγκεκριμένη τιμή και πρέπει να διαθέτεις το αντίτιμο για να το έχεις. Η στέγη, το νερό, το ηλεκτρικό, το φαΐ, τα φάρμακα, η μόρφωση, τα παιδιά, τα γεράματα, όλες οι επιθυμίες , όλα όσα μπορείς να φανταστείς και να θελήσεις σαν άνθρωπος έχουν ένα συγκεκριμένο κόστος. Είναι όλα καπαρωμένα πριν από σένα και για να έχεις πρόσβαση πρέπει να μπορείς να πληρώσεις.
Όλη λοιπόν η ψυχοσύνθεση κάθε ανθρώπου αναπτύσσεται με το αξίωμα να μπορεί να αγοράζει. Να έχει χρήματα για να έχει πρόσβαση στα αγαθά. Δεν υπάρχει αγαθό που να μην έχει συγκεκριμένο κόστος. Ακόμα κι αυτά που μοιάζουν πως είναι προσωπική υπόθεση και δεν αγοράζονται είναι σε συνάρτηση με κάποιο κόστος. Η φυσική ανάγκη να κάνεις οικογένεια έχει κόστος. Το να ερωτευτείς και να έχεις ένα συντροφο έχει πρακτικές ανάγκες. Το να θέλεις να ασχοληθείς με τα ταλέντα σου ή τα προσωπικά σου χόμπι έχει κόστος. Το να έχεις το περιθώριο να ξεφύγεις από τα συνηθισμένα και να λειτουργήσεις αυτόνομα κι αυτό έχει κόστος. Γιατί ότι και να κάνεις, σε ότι και να θέλεις να μετατραπείς, σε ψυχρό τεχνοκράτη, ανυπότακτο επαναστάτη ή φιλοσοφημένο γκουρού, πρέπει κάπου να πατάς (μια στέγη) πρέπει κάτι να τρως, πρέπει να πίνεις νερό και να έχεις ρεύμα. Οπότε πρέπει να έχεις λεφτά για να τα κάνεις. Ελάχιστα, πολλά, ή πάρα πολλά. Είτε είσαι σε καπιταλιστικό σύστημα, είτε σε σοσιαλιστικό, είτε σε κομμουνιστικό, είτε σε δικτατορία, είτε σε βασιλεία, ολιγαρχία, είτε στο Θιβέτ να κοιτάς τ΄αστρα με κάποιο τρόπο θα είσαι σε επαφή με το ανθρώπινο μαζοχιστικό σύστημα.
Ο συνάδελφος λοιπόν με την αγωνία μη φύγει η εταιρεία είναι πιο ειλικρινής από τον δήθεν που λέει πως πολεμάει το σύστημα και είναι έτσι κι αλλιώς μέσα. Είναι πιο ταπεινός στη σκέψη αλλά ρεαλιστής, γιατί παραδέχεται πως για να ζήσει χρειάζεται χρήμα, πρόσβαση στο σύστημα, υπακοή στους νόμους , σε αντίθεση με εκείνον που μιλάει συνεχώς για ελευθερία, αντίσταση και αντίδραση στο κατεστημένο, αλλά τρώει επίσης, πίνει νερό, κοιμάται κάπου και αγοράζει συνεχώς αντικείμενα και παλεύει για να δει απλά σε πια μορφή του παγκόσμιου συστήματος σκλαβιάς,θα έχει καλύτερη πρόσβαση, πείθοντας τον εαυτό του ότι στο τάδε σύστημα δεν θα είναι δούλος αλλά ελεύθερος, δεν θα επικρατεί αδικία αλλά δικαιοσύνη.
Μα δεν υπάρχει οργανωμένη κοινωνία που να είναι ελεύθερη. Δεν υπάρχει άνθρωπος που να είναι ενταγμένος σε ένα κοινωνικό σύνολο και να είναι ελεύθερος. Ελεύθερο είναι μόνο το αδέσποτο που βλέπεις στο δρόμο. Κοιμάται όπου βρει, τρώει όπου βρει, ζευγαρώνει όπου του γουστάρει, γιατρεύει τις πληγές και τις αρρώστιες μόνο του, και πεθαίνει όπου ο θάνατος το βρει. Οι ανάγκες του είναι ότι η φύση του επιβάλλει και ο πόλεμος του είναι και πάλι με αυτή. Το μονο αφύσικο που έχει προστεθεί στο δρόμο του είναι .. οι άνθρωποι.
Όλοι εμείς είμαστε ένα κομμάτι ενός συνόλου που επιβάλλει συγκεκριμένους νόμους και κανόνες διαβίωσης και παρέχει με αμοιβή κάθε τι που έχουμε ανάγκη για να ζήσουμε. Κοιτώντας λοιπόν από ψηλά , το σύνολο των ανθρώπων, μπορεί κανείς να δει μια μάζα που γεννιέται, μεγαλώνει και πεθαίνει μέσα σε μια κατάσταση που ντε φάκτο δεν μπορεί να είναι ελεύθερη, γιατί έχει επιλέξει να είναι δέσμια εις τον αιώνα τον αιώνων αμήν. Η οποιαδήποτε μορφή ελευθερίας και αντίστασης στη παγκόσμια ανθρώπινη κοινωνία είναι η εσωτερική συνειδητοποίηση στο καθένα μας των δεσμών που έχουμε και η απαγκίστρωση από αυτά μόνο σε πνευματικό επίπεδο. Δηλαδή βιώνω μια συνεχόμενη μορφή υλικής σκλαβιάς και το μόνο περιθώριο που έχω είναι να το γνωρίζω και προσπαθώ να χτίσω ένα προσωπικό κήπο στο μυαλό μου στον οποίο να φυτέψω και να αναπτύξω λουλούδια που να εκπροσωπούν τις εσωτερικές μου ανάγκες , τα συναισθήματά μου, τα όνειρά μου, τη φυγή μου από το υπόλοιπο σώμα που θα συνεχίσει να βιώνει τη κατάσταση της συνολικής ομηρίας. Σκεφθείτε πως οι άνθρωποι που μπορούν να λαμβάνουν μεγαλύτερη μόρφωση, να διαλογίζονται, να οραματίζονται, να δημιουργούν είναι εκείνοι που έχουν τη πολυτέλεια να έχουν ήδη εξασφαλισμένες τις βασικές ανάγκες και να επιλέγουν να ασχοληθούν με το πνευματικό τους επίπεδο. Ετσι ήταν πάντα εκτός από εκείνα τα φαινόμενα ανθρώπων χαρισματικών που ανέτρεψαν τα δεδομένα και δεν χρειάστηκαν υλική εξασφάλιση και πολυτέλειες για να φτάσουν σε ένα ανώτερο επίπεδο (αυτό είναι άλλη συζήτηση όμως πολύπλοκη)
Ας προσγειωθούμε λοιπόν πάλι στο εδώ και τώρα για να δούμε πως πολύ απλά και η επόμενη εκλογική αναμέτρηση όπως και όλες οι προηγούμενες , όπως και όλες οι μαζικές αποφάσεις που λαμβάνουν οι λαοί, είτε πρόκειται για επανάσταση, για συμμετοχή σε ένα πόλεμο, για ανατροπή ενός καθεστώτος ή για εκπλήρωση των υποχρεώσεων που απορρέουν πάντα από το σύστημα, θα δώσουν το αποτέλεσμα της τάσης της πλειοψηφίας. Και σ΄αυτή τη συγκεκριμένη συγκυρία η πάλη γίνεται ανάμεσα σε όσους έχουν ακόμα πράγματα να χάσουν κι εκείνους που τα έχουν χάσει ήδη όλα, και με γνώμονα το πόσο αποφασισμένοι είναι οι πρώτοι να αγνοήσουν τη δυστυχία των υπόλοιπων και οι δεύτεροι να διεκδικήσουν την ελπίδα χωρίς φόβους.
Η ΝΔ θα συμμαζέψει γύρω της όσους βολεύονται ή κουτσοβολεύονται με την υπάρχουσα κατάσταση κι όσους απλά φοβούνται να πάνε αλλού. Ο ΣΥΡΙΖΑ θα συμμαζέψει όσους δεν έχουν τίποτα να χάσουν, κι όσους ενώ είναι βολεμένοι σκέφτονται και τους υπόλοιπους που δεν είναι. Έχουμε μπροστά μας μια συσπείρωση δεξιάς αντίληψης και μια συσπείρωση αριστερού οράματος. Βέβαια όπως πάντα η συσπείρωση στο δεξιό στρατόπεδο γίνεται με το που θα φανεί ο κίνδυνος. Άμεσα. Το όραμα όμως στο αριστερό στρατόπεδο νομοτελειακά πρέπει να παλεύει με τη Σκύλλα και τη Χάρυβδη. Δεν υπάρχουν πολλές δεξιές συνιστώμενες. Μία είναι. Αριστερές συνιστώμενες όμως αντιμαχόμενες μεταξύ τους σε σημείο σύρραξης ήταν, είναι και θα είναι ο κανόνας. Κι είναι λογικό αυτό να συμβαίνει γιατί η δεξιά αντίληψη των πραγμάτων αντικατοπτριζει τις υλικές επιταγές της ανθρώπινης ζωής ενώ η αριστερά θέλει να δώσει τη δυνατότητα ελπίδας φυγής από αυτές για ένα άλλο κόσμο (που φυσικά ποτέ δεν το κατάφερε γιατί στον ιδεατό της κόσμο μια άλλη μορφή σκλαβιάς προτείνει επίσης μια και μαζί της κουβαλάει ...ανθρώπους που θα πρέπει να το πετύχουν και μια εναλλακτική λύση που είναι μέσα στο διαχρονικό αυτοκατοστροφικό ανθρώπινο σύστημα)
Κι είναι τόσο ισχυρός αυτός ο κανόνας, που και η έκφραση αριστερή κυβέρνηση, φαντάζει κάτι το παράλογο, γιατί το σύστημα που λέγαμε δέχεται την αριστερά ή σαν αντιπολίτευση ή σαν δύναμη ανατροπής που οι τακτικές της και οι στόχοι της είναι επαναστατικές.Ενα όραμα που θέλει να ανατρέψει το υπάρχον κατεστημένο. Κανείς ποτέ , ούτε οι ίδιοι οι αριστεροί, δεν φαντάστηκαν πως μπορεί να κυβερνήσουν μετά από εκλογές και να κατορθώσουν να εφαρμόσουν το πρόγραμμά τους μέσα στο καπιταλιστικό σύστημα, καταργώντας το σιγά σιγά αναίμακτα και ειρηνικά.....
Ο κόσμος των απελπισμένων όμως αυτή τη στιγμή θέλει να έχει φωνή απέναντι στους βολεμένους. Και ψάχνει μια ελπίδα, έστω και απατηλή, ή δύσκολη να εφαρμοστεί. Ζητάει κάτι νέο, αδοκίμαστο, που πλησιάζει τις ανάγκες και τις επιθυμίες για να δώσει λύση στην απελπισία που ζει όσο το δυνατόν συντομότερα γιατί δεν έχει περιθώριο να περιμένει. Συγκεντρώνονται γύρω από το ΣΥΡΙΖΑ άνθρωποι κάθε χρώματος που ονειρεύονται να συμβούν πράγματα πρωτόγνωρα άμεσα. Να δοκιμάσουν τη δύναμή τους στο να που όχι σε όσα τους σερβίρονται ως αναντικατάστατα. Σε ότι έχει γραπωθεί στη καρέκλα και δε λέει να ξεκολλήσει. Υπάρχουν χιλιάδες άστεγοι διαφόρων χρωματισμών που επιθυμούν να βρουν ένα χώρο που να τους φιλοξενήσει τώρα και να έχει δύναμη τόση ώστε να ειναι η ισχυρότερη φωνή στις αποφάσεις που θα ληφθούν. Να έχουν ένα διαπραγματευτή την ώρα που καίγονται. Είναι λοιπόν όχι απλά θλιβερό, αλλά εξωφρενικό ο ΣΥΡΙΖΑ να έχει μείνει μόνος του σ΄αυτό το κάλεσμα του κόσμου, με όλες τις υπόλοιπες προοδευτικές και αριστερές δυνάμεις εναντίον του με λυσσαλέο τρόπο οι οποίες επαναλαμβάνουν με τρόπο στυγνό στους απελπισμένοιυς ανθρώπους πως δεν υπάρχει ελπίδα, δεν υπάρχει δυνατότητα να ανακουφιστούν, εκτος κι αν είτε συνεργαστούν με το σύστημα (ΔΗΜΑΡ) ή αν τρέξει ο Στράτος να γραφτεί στο συνδικάτο (ΚΚΕ)
Ενώ στην ουσία στην επερχόμενη σφαγή, χαίρονται να είναι ο ΣΥΡΙΖΑ που θα τη πατήσει αν χρειαστεί να αποδείξει αυτά που λέει και δεν μπορέσει, γιατί πρώτον θα σβήσουν δια παντός ένα κακό σπυρί στο κώλο τους και δεύτερον εκ τους ασφαλούς δεν θα χρειαστεί να αποδείξουν τι είναι ικανοί να κάνουν, αυτό το σημείο θα είναι στα χαρτιά, στο μακρινό μέλλον ενώ θα συνεχίζουν να έχουν το μισθούλη τους και τη καρεκλίτσα τους. Αυτή τη στιγμή και η δεξιά και το ΚΚΕ και η ΔΗΜΑΡ, για πρώτη φορά έχουν ένα κοινό όνειρο. Να δουν το ΣΥΡΙΖΑ να τρώει τη μούρη του και να πουν στους δυστυχισμένους που θα νοιώσουν τη μπότα του ανέφικτου επάνω τους, με σαρκαστικό χαμόγελο "σας το είπαμε εμείς"... Τόσο άθλιοι. Και θα κάνουν τα πάντα για να συμβεί αυτό. Αν δεν βγει ο ΣΥΡΙΖΑ η αριστερά θα είναι ευχαριστημένη με τη νίκη της δεξιάς που επαναφέρει τις πηγάδες και τα κονσερβοκούτια? Κι αν βγει θα συμμαχήσουν μαζί της για να μην καταφέρει τίποτα? Πόσο πιο άθλιο μπορεί να γίνει το σκηνικό? Πόσο?
Υπάρχει οποιδαδήποτε δικαολογία στο να προσπαθείς με κάθε τρόπο τις έστω και απατηλές ελπίες ενός απελπισμένου κομματιού του λαού να τις διαψεύσεις για να προωθήσεις το δικό σου μαγαζί? Είναι δυνατόν να λες μιλάς για οργάνωση στους χώρους δουλειάς στους άνεργους, καλύερο σύστημα υγείας σε όσους πεθαίνουν ήδη, τροφή για όλους σε όσους πεινάνε τώρα και προοπτική δικαιοσύνης σε όσους είναι ισόβια φυλακισμένοι στην εξαθλίωση? Σε μια ιδεατή κοινωνία που διαλαλείς πως μόνο με επανάσταση του λαού θα μπορέσεις να καταφέρεις χωρίς να υποστηρίξεις τα πρώτα δειλά βήματα ενός λαού που μόλις τώρα ξυπνάει σε ένα εφιάλτη? Για να επιλέξει κάποιος καλύτερη διαχείριση της σκλαβιάς δεν πρέπει πρώτα να απεγκλωβιστεί από τη προηγούμενη? Κι αν επιλέγει το ΣΥΡΙΖΑ σαν πρώτο βήμα είναι αλτρουισμός και αγάπη προς τους δυστυχισμένους να τους αποδείξεις πως κάνουν λάθος και να φυλαξεις τα νώτα σου μην εκτεθείς, αντί να ρισκάρεις να αρπάξεις την ευακαιρία και στη τελική να βοηθήσεις το ΣΥΡΙΖΑ να έχει την ευκαιρία να αποδείξει αυτά που λέει κι αν δεν τον κάνει να να έχεις το δικαίωμα να τον πολεμήσεις και να τον εκθέσεις δίκαια πλέον. Λουφάρονας και βοηθώντας όλες τις δυνάμεις του συστήματος να τον συνθλίψουν, και ρίχνοντας ταυτόχρονα ολοκληρο το λαό στις επόμενες εντολές του σφαγείου, θα αποδειξεις πως είχες δίκιο ή πως κατάφερες να πνίξεις ακόμα μια φορά την ελπίδα?
Αν φύγει η εταιρεία θα χάσω τη δουλειά μου είπε ο Γιάννης. Και θα ψηφίσει ότι συμφέρει την εταιρεία. Κι η Άννα που είναι ήδη απολυμένη θα ψηφίσει ΣΥΡΙΖΑ με οργή. Χαρίστε και στους δυο το σαρκαστικό σας χαμόγελο και περιμένετε το πόλεμο των κόσμων και τη δευτέρα παρουσία, εσείς κι οι προφήτες. Κι εσείς οι επαναστάτες που περιφρονείτε τους ταπεινούς που ασχολούνται με όλες αυτές τις αηδίες και κρίνετε συνέχεια τους πτωχούς τω πνεύματι ανθρωπάκους , τις μαριονέτες όπως φχαριστιόμαστε να τους ονομάζουμε, κάντε επανάσταση στο κατεστημένο αλλά κάτι μου λέει πως πληρώνετε νοίκι, νερό, ηλεκτρικό και το φαΐ σας, δουλεύετε κάπου ή από κάπου έχετε χαρτζιλίκι, και εκείνα τα μπαράκια που μαζεύονται όλοι οι και γαμώ τσάμπα είναι το ποτό? Κι εκείνα τα σκισμένα ρούχα, τα σοφιστικέ τατουάζ και τα κινητά στη τσέπη των σκισμένων παντελονιών τσάμπα είναι? Και το σχολείο, το πανεπιστήμιο, οι εκδοτικοί οίκοι που βγάζουν τα βιβλία που διαβάζετε, οι υπολογιστές που γράφετε τα συνθήματα, το σπρέι που χρειάζεται για τα γκραφίτι, ο ελεύθερος έρωτας κάτω από στέγη όμως- και το χαρτί υγείας για το χέσιμο τσάμπα είναι?
Ειμαστε όλοι σκλαβάκια. Σκλαβάκια ενός παγκόσμιου αιώνιου παζαριού όπου όλα είναι καπαρωμένα ήδη. Επιλέγουμε τη καλύτερη μορφή σκλαβιάς. Τίποτα περισσότερο τίποτα λιγότερο. Τα υπόλοιπα είναι φαντασιώσεις που χρειαζόμαστε για να νοιώθουμε πως διαφέρουμε. Αν για να γεννήσεις χρειάζεσαι μαιετήτρα, αν για να μορφωθείς χρειάζέσαι δάσκαλο, αν για να γιατρευτείς χρειάζεσαι φάρμακα , αν για να κάνεις έρωτα χρειάζεσαι καπότες, κι αν για να πεθάνεις χρειάζεσαι γραφείο κηδειών ντε φάκτο είσαι εξαρτημένος. Είτε οι μαιευτήρες, δάσκαλοι, γιατροί και νεκροθάφτες είναι καπιταλιστές, κουμουνιστές ή φασίστες. Οπότε άραξε και σκέψου εδώ και τώρα τι κάνουμε και τα μεγαλύτερα νοήματα ας τα βρει ο καθένας ανάλογα με τη δυνατότητα που έχει να σπάσει το κουκούλι του.
Κι αν επιθυμείς να το σπάσεις πραγματικά πρέπει και να μπορείς να γλύφεις τις πληγές σου αντί για αντιβίωση. Κι αυτό είναι τρελλό έτσι δεν είναι? Ενας φίλος με κατηγόρισε ότι αν υποστηρίζω το ΣΥΡΙΖΑ είμαι κοντόφθαλμη ή παραπλανημένη. Του απάντησα με ειλικρίνεια αυτό ακριβώς που μου συμβαίνει. Δεν έχω ψευδαισθήσεις, γνωρίζω τη φυλακή μου, γνωρίζω πως ζω σε ένα προκαθορισμένο μοντέλλο όχι οικονομικό αλλά ζωής. Πλησίασα τη φυλή του ΣΥΡΙΖΑ αυτή τη φορά όχι γιατί είναι οι σωτήρες, γιατί δεν πιστεύω σε σωτήρες, ούτε γιατί θα φέρουν τη δικαιοσύνη στο κόσμο, γιατί ούτε σ΄αυτή πιστεύω, αλλά γιατί σε αυτή τη συγκεκριμένη συγκυρία πρέπει να είμαι κοντά σε νέους ανθρώπους που γουστάρουν να ονειρευτούν και να ελπίζουν , ένα όνειρο το οποίο μέσα τους ίσως ξέρουν ότι μπορεί να διαρκέσει 24 ώρες και να σβήσει, αλλά θέλουν να το προσπαθήσουν. Σε αντίθεση με όλους όσους ακόμα και τα όνειρα πρέπει να τα αναγκάζουν να υποτάσσονται σε κανόνες σλαβιάς , χρονοδιαγράμματα και καταστατικά, και να παραμυθιάζονται πως τάχα είναι ελευθερία ενώ για τη πραγματοποίησή τους είναι διατεθειμένοι να εκτελέσουν την όποια ελευθερία δεν συμπίπτει με το "προγραμμα"
Εγώ δεν ζω με ψευδαισθήσεις. Γνωρίζω τι είναι ο άνθρωπος. Βλέπω τη μεγάλη φυλακή που ζω και κάνω τις μικρές μου εξεγέρσεις στην αυλή της. Νοιώθωντας μαζί με τους υπόλοιπους ανθρώπους αυτά που νοιώθουν, κοντά τους, στην ασχήμια τους και την ομορφιά τους, στα λάθη τους και στα σωστά τους, στις ψευδαισθήσεις τους και τις αλήθειες τους, όπως τα αδέσποτα μυρίζονται τη παρέα ή το κίνδυνο, ένας μικρός ασήμαντος κόκκος μέσα στη μεγάλη παραλία. Εσύ μπορείς να νοιώσεις ακόμα ή μόνο να σκέφτεσαι?
ΥΣ. Γνωρίζω πως κάποιος φίλος ή μέλος του ΚΚΕ αν διαβάσει αυτό εδώ θα βγει από τα ρούχα του από αηδία και θα κουνήσει το κεφάλι με το χαρακτηριστικό τρόπο που έχουν όσοι έχουν έχουν ανάγει τις ιδέες τους σε δόγμα. Γνωρίζω επίσης πως χιλιάδες άνθρωποι που ψηφίζουν ΚΚΕ μπορεί να έχουν τα πιο πανανθρώπινα συναισθήματα αλλά το πρόβλημα είναι πως οι ιδέες όταν γίνονται δόγμα δεν μπορούν να είναι πανανθρώπινες πλέον. Γιατί σταματάς να βλέπεις τον συνάνθρωπο σαν τέτοιο και τον βλέπεις σαν εν δυνάμει αντίπαλο ή παραπλανημένο. Ενας Χριστός κάποτε είπε απλά "αγαπάτε αλλήλους" και η θρησκεία που ανέλαβε εργολαβία το όνομά του για να το επιβάλλει σκότωσε ότι κινόταν μπροστά της. Δεν είμαι μαζί σου όχι γιατί δεν πιστεύω στα οράματά σου αλλά γιατί αρνούμαι τα οράματα που μετατρέπονται σε δια της βίας επιβολή. Δηλαδή ή με μένα ή εχθρός μου. Η αντίδραση σου καθώς χλευάζεις ή μισείς όσους δεν είναι μαζί σου, αφήνει μια υποψία πως ίσως τελικά οι ιδέες σου δεν είναι τόσο πανανθρώπινες όσο πιστεύεις. Τα συρματοπλέγματα δεν έχουν χρώμα. Πάντα όταν τα αγγίζεις ματώνεις.
ΥΣ. Γνωρίζω πως κάποιος φίλος ή μέλος του ΚΚΕ αν διαβάσει αυτό εδώ θα βγει από τα ρούχα του από αηδία και θα κουνήσει το κεφάλι με το χαρακτηριστικό τρόπο που έχουν όσοι έχουν έχουν ανάγει τις ιδέες τους σε δόγμα. Γνωρίζω επίσης πως χιλιάδες άνθρωποι που ψηφίζουν ΚΚΕ μπορεί να έχουν τα πιο πανανθρώπινα συναισθήματα αλλά το πρόβλημα είναι πως οι ιδέες όταν γίνονται δόγμα δεν μπορούν να είναι πανανθρώπινες πλέον. Γιατί σταματάς να βλέπεις τον συνάνθρωπο σαν τέτοιο και τον βλέπεις σαν εν δυνάμει αντίπαλο ή παραπλανημένο. Ενας Χριστός κάποτε είπε απλά "αγαπάτε αλλήλους" και η θρησκεία που ανέλαβε εργολαβία το όνομά του για να το επιβάλλει σκότωσε ότι κινόταν μπροστά της. Δεν είμαι μαζί σου όχι γιατί δεν πιστεύω στα οράματά σου αλλά γιατί αρνούμαι τα οράματα που μετατρέπονται σε δια της βίας επιβολή. Δηλαδή ή με μένα ή εχθρός μου. Η αντίδραση σου καθώς χλευάζεις ή μισείς όσους δεν είναι μαζί σου, αφήνει μια υποψία πως ίσως τελικά οι ιδέες σου δεν είναι τόσο πανανθρώπινες όσο πιστεύεις. Τα συρματοπλέγματα δεν έχουν χρώμα. Πάντα όταν τα αγγίζεις ματώνεις.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου