Υπάρχουν τρεις πολύ σπουδαίες στιγμές στη ζωή μου που κάποιο γεγονός ξαφνικό και φαινομενικά άσχετο με όσα συνέβαιναν γύρω , φρέναρε τη πορεία που ακολουθούσα και με πέταξε χωρίς να καταλάβω το πως σε άλλο δρόμο. Σαν ξαφνικά να προχωράς και μπροστά ν΄ανοίγεται μια πόρτα από το πουθενά και να μπαίνεις μέσα. Συνηθίζω να λέω στους φίλους πως μέχρι την ηλικία που είμαι αυτή τη στιγμή δεν έχω φτάσει σαν ένας άνθρωπος που απλά που γερνάει, αλλά σαν τρεις διαφορετικοί που γεννήθηκαν ο ένας μετά τον άλλον. Σαν να σκαρφαλώνω ένα βουνό και στο δρόμο μου (από τύχη?) να εμφανίζονται εφόδια για να μην σταματήσω. Το κακό είναι πως όταν μυριζόμουν το κίνδυνο δεν έκανα λάθος. Κι αυτό φοβάμαι τώρα.
Για τους φίλους που με τιμούν και διαβάζουν τα κείμενα που τόσο καιρό αναρτώ σ΄αυτό το μικρό ιστολόγιο, θεώρησα έντιμο να ενημερώσω ότι πάλι βρίσκομαι σε μια τέτοια φάση. Εκεί που όλα έδειχναν έτσι, άνοιξε πόρτα. Δεν μπορώ να αναιρέσω αυτά που έλεγα. Δεν είναι ζήτημα αναίρεσης. Είναι ζήτημα του να προχωράει κανείς πέρα από ότι ήταν χθες. Είναι ανεφοδιασμός.
Συγχωρήστε με λοιπόν αλλά δεν θα μπορέσω πλέον να σιγοντάρω σε όλο αυτό που συμβαίνει αυτές τις μέρες στη πατρίδα μας. Δεν νοιώθω κανέναν ενθουσιασμό για τις εκλογές και το αποτέλεσμά τους. Νοιώθω πως το αποτέλεσμα είναι ήδη προκαθορισμένο. Και δεν είναι εκείνο των εκλογών αλλά εκείνο που ήταν ο στόχος από την αρχή. Διαισθάνομαι πως πίσω από όσα συμβαίνουν αυτή τη στιγμή στην Ελλάδα υπάρχει μια άλλη σοβαρότερη αλήθεια η οποία πολύ σύντομα θα εμφανιστεί μπροστά σε όλους μας και η προετοιμασία για να αντιμετωπίσει κανείς τα επερχόμενα γεγονότα δεν μπορεί να είναι τόσο περιορισμένη όσο τα λίγα λεπτά που χρειάζονται για να ρίξει ένα χαρτάκι στη κάλπη.
Η Ελλάδα έχει φτάσει κατά τη ταπεινή μου γνώμη ίσως στο πιο επικίνδυνο σταυροδρόμι της ιστορίας της. Και όχι δεν είναι μια απλή διάθεση για ιστορίες συνωμοσίας. Πολλοί άνθρωποι αισθανόμαστε σε όλη τη τραγικότητα της αυτή την αλήθεια είτε από ένστικτο, είτε από ένα διαφορετικό τρόπο να αφουγκραζόμαστε τα γεγονότα, είτε από μια ξαφνική έμπνευση.
Δεν πιστεύω λοιπόν πως τα σπουδαία γεγονότα των ημερών είναι οι πολιτικές μηχανογραφίες, οι λυκοφιλίες, οι κωλοτουμπες, οι νέες δόξες οι νεκραναστήσεις και το μνημόνιο. Το σπουδαίο των ημερών είναι η επιβίωση της ίδιας της Ελλάδας. Όχι οικονομικά, κοινωνικά, πολιτικά αλλά συνολικά. Υπάρχουν διάφορες φωνές που εδώ και αρκετό καιρό φωνάζουν για τον αφανισμό από το χάρτη αυτής της χώρας με τη μορφή που τη ξέρουμε. Πολύ καιρό άκουγα αλλά προσπέρναγα αυτούς τους ήχους
Τώρα είμαι σίγουρη πως πολύ σύντομα τίποτα δεν θα είναι όπως ξέραμε. Η φρίκη και η προδοσία όλων των χρόνων που προηγήθηκαν θα φανούν μπροστά μας ξεκάθαρα σε όλη τη τραγικότητα. Δεν νομίζω πως το πρόβλημά μας στο άμεσο μέλλον θα είναι μόνο να βρούμε δουλειά , η αγοραστική μας δύναμη, αν θα μπορούμε να αγοράσουμε φάρμακα, ή αν θα σώσουμε το μικρό κομπόδεμα στη τράπεζα.
Η ελληνική κοινωνία είναι βαριά άρρωστη. Από μια μεγάλη ποικιλία ασθενειών. Οι άνθρωποι είναι άρρωστοι βαθιά μέσα τους. Συνηθισμένοι πλέον να ζουν μέσα στη βρώμα, τόσο συνηθισμένοι που τις περισσότερες φορές να μην μπορούν να αντιληφθούν με ποιο τρόπο τους έχει σκεπάσει. Ανασαίνουν μέσα στη βρώμα, μεγαλώνουν τα παιδιά τους μέσα της. Και τώρα που τα πράγματα σφίγγουν από παντού οι περισσότεροι μέσα σ΄αυτή τη σαπίλα διακρίνουν την επιφάνεια. Τον αφρό του αίσχους. Λίγοι έχουν το θάρρος και τη θέληση φυσικά να κοιτάξουν βαθιά μέσα στην άβυσσο.
Η ελληνική κοινωνία δυστυχώς σύντομα θα δει την άβυσσο εντελώς απροετοίμαστη. Χωρίς να έχει ρίξει ούτε μια κλεφτή ματιά πριν. Υπάρχουν ακόμα άνθρωποι που ζουν μέσα στην ψευδαίσθηση πως βρίσκονται στο απυρόβλητο σε σχέση με την εθνική συμφορά. Θα βρεθούν κυκλωμένοι από μια πρωτοφανή βαρβαρότητα, με μόνο όπλο το ένστικτο επιβίωσης.
Ίσως κάποιοι σκεφτούν πως αυτά είναι γραφικότητες. Δικαίωμα του καθενός να σκέφτεται τα πράγματα όπως θέλει. Άλλωστε το παραμύθιασμα είναι βολικό και καθησυχαστικό μέχρι τη τελευταία στιγμή. Το κακό βέβαια είναι πως όταν κανείς αφήνει περιθώριο στο αίσχος «μέχρι τη τελευταία στιγμή» είναι πια αργά.
Μη με ρωτήσετε να εξηγήσω τι ακριβώς εννοώ. Τι βλέπω. Δεν μπορώ να το διευκρινίσω. Δεν έχω να δώσω εξηγήσεις. Απλά μυρίζω μπαρούτι παντού. Και μια εθνική συμφορά να καταφθάνει. Και το μόνο που εύχομαι είναι να κάνω λάθος. Ναι, ειλικρινά αυτή τη φορά δεν θα νοιώσω καμιά προσωπική δικαίωση αν ότι οσμίζομαι βγει αληθινό. Μόνο θλίψη και οργή θα νοιώσω.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου