ΤΟ ΒΟΛΕΜΑ ΣΟΥ ΕΙΝΑΙ Η ΜΟΛΥΝΣΗ....

 Συνειδητοποιώ πως κουβαλάω μια δόση ανυποψίαστου παιδιού ακόμα μέσα μου.

Έχω όρια. Έχω αλλάξει εκατοντάδες παπούτσια στο δρόμο μου έχω κάνει πρόβες με όλων των ειδών τα τακούνια κι ακόμα σκοντάφτω πάνω στους ανθρώπους.

Ακόμα μπορούν να με τρομάξουν.

Είναι πολύπλοκοι, μπορούν να περπατάνε πέρα από τα όρια μου.

Αυτοί εκεί πάνω οι χοντρόπετσοι καλοβολεμένοι ψευταράδες δεν με φοβίζουν. Είναι ένα πλήθος που κουβαλάει τη σαπίλα του σε μεγάλες βαλίτσες με φανταχτερά χρώματα.Το παιχνίδι τους είναι γεμάτο προειδοποιητικά λαμπάκια.

Εκείνο εκεί το μικρό ασήμαντο ανθρωπάκι με τη σκοτεινιά του κλεισμένη στη τσέπη του σακακιού του, εκείνο με τρομάζει.

Δεν περνάει με λιμουζίνα και συνοδεία στη κεντρική λεωφόρο

Σκαρφαλώνει ύπουλα στην άλλη όψη της ζωής, αθόρυβα...

Δεν μπορώ να τον αντιμετωπίσω. Με πιάνει πάντα αδιάβαστη.

Δημιουργώ μόνιμα προσδοκίες , ονειρεύομαι, συμμαχώ μαζί του, τον σκουντάω φιλικά στον ώμο, τον συγχωρώ, βρίσκω χίλιες δυο δικαιολογίες για να σπάσω τις αμφιβολίες μου απέναντί του

Με πιάνει μια ξαφνική λαχτάρα πως τελικά μου έχει απλώσει το χέρι , γινόμαστε σύντροφοι, συναγωνιστές επαναστάτες μιας επανάστασης που θα αρχίσει σε λίγο...

και μόλις ονειρευτώ πως υπάρχει ακόμα συνείδηση μέσα μας..

Μου δίνει μια σπρωξιά απέναντι και με γυρίζει πάλι στην αρχή

Φοβάμαι τους συμπολίτες που φωνάζουν μαζί μου, βρίζουμε μαζί, έχουμε αγανακτήσει, αναγνωρίζουμε την απάτη, τη προδοσία, τα επίπεδα της κόλασης κι όταν θα έρθει η στιγμή, εγώ θα προσπαθώ να μαζέψω λεφτά για το ρεύμα κι εκείνοι θα κανονίζουν τριήμερο σε κάποιο νησί

Όταν θα μείνω άνεργη κι εκείνοι θα έχουν δουλειά και θα με ξεχάσουν

Όταν θα αρρωστήσω εκείνοι θα είναι υγιείς και θα με ξεχάσουν

Όταν θα ζητάει δουλειά το παιδί μου και το δικό τους θα έχει και θα με ξεχάσουν

Όταν θα σαπίζω σε οποιαδήποτε γωνιά του διεφθαρμένου, σάπιου κόσμου που μόλις πριν λίγο αναγνωρίσαμε μαζί την ύπαρξή του....

Κι εκείνοι θα έχουν δεχτεί τα «ταξίματα» και θα μου πουν «δες τη καλή πλευρά...»

Φοβάμαι τους συμπολίτες που θα βρουν τρόπο να τα βολέψουν και θα ξεχάσουν το πλήθος των αβόλευτων, πάλι.

Φτάνω στο σημείο να εύχομαι το συνολικό κακό μήπως και έχει μια ελπίδα το καλό να γεννηθεί

Υπάρχουν πολλοί βολεμένοι ακόμα...

Όχι σημαντικοί, ασήμαντοι βολεμένοι

Κι αυτοί είναι το εμπόδιο ανάμεσα στην ασυδοσία και την αληθινή φτώχεια. Κουνιούνται πέρα δώθε δίνοντας ψήφους στους μεν και ψεύτικες υποσχέσεις στους δε..

Πήγαινε εσύ μπροστά κι εγώ σ΄ακολουθώ...

Και πίσω δεν έρχεται τελικά κανένας.

Κι αν μετρήσεις και τους φοβισμένους που ακόμα και με βούρδουλα ναι θα λένε?

Κι αν μετρήσεις κι εκείνους που θα φάνε άλλους για να σώσουν το τομάρι τους?

Αν από το σύνολο αφαιρέσω

Τους

Ασήμαντους βολεμένους

Τους ασήμαντους φοβισμένους

Τους ασήμαντους προδότες

Τους ασήμαντους εγκληματίες

Και τα αθώα παιδιά...

Βλέπω να ξεπουλιέται και το τελευταίο πετραδάκι αυτής της πατρίδας

Δεν θα αποτύχουν... Θα πετύχουν σημαντικά ότι γουστάρουν..

Κι εσύ, εγώ, εμείς που στ΄αλήθεια είμαστε ξένοι γι΄αυτούς είτε γιατί είμαστε φτωχοί, είτε γιατί έχουμε άλλη συνείδηση  ή και τα δυο μαζί θα μείνουμε μόνοι εκτεθειμένοι δον κιχώτηδες...επαναστάτες χωρίς επανάσταση....ελεύθεροι πολιορκημένοι από

Ανθρωπάκια που τελικά είπαν το ναι. Πάλι.

Αυτό φοβάμαι όταν φωνάζουμε ότι θα πεινάσουμε.

Πως πολλοί φωνάζουν έτσι.. χωρίς να γνωρίζουν καν τι σημαίνει πείνα.

Όπως δεν γνωρίζουν τι σημαίνει αξιοπρέπεια, ιδανικά, αξίες, τι σημαίνει υπάρχει και ζωή έξω από το βόλεμα, υπάρχουν περισσότερα πράγματα από όσα καταλαμβάνει η σόλα τους, κι όμως φωνάζουν τώρα.

Αυτές οι φωνές μπερδεύουν. Όσοι αληθινά πονάτε αυτό το τόπο ακούστε με. Υπάρχουν στ΄αληθεια άνθρωποι που θα περάσουν μαύρες μέρες. Κι η πατρίδα μας είναι υπόδουλη. Και η εθνική μας αξιοπρέπεια είναι στην εντατική. Και τα παιχνίδια τους είναι επικίνδυνα. Μην τα ξεχάσετε όλα αυτά ξανά  αν καταφέρετε να τη βγάλετε καθαρή πάλι...

Σκοτώστε τον ασήμαντο ανθρωπάκο μέσα σας. Γέρασε. Είναι καιροί που πρέπει πια να μπει στην άκρη..

Υπάρχει ζωή πέρα από το βόλεμά μας. Αδημιούργητη ακόμα. 

Υπάρχουν άνθρωποι που υποφέρουν στ΄αλήθεια.

Υπάρχουν κι εκείνοι που πονάνε όταν άλλοι υποφέρουν.

Για να εξαφανιστεί η μια κατηγορία πρέπει οπωσδήποτε η άλλη να γίνει τεράστια...