ΕΠΑΝΑΣΤΑΤΕΣ ΧΩΡΙΣ ΟΥΣΙΑ....

Υπάρχει ένα  μοντέλο οικογένειας που δεν  μπόρεσα ποτέ να καταλάβω.

Το συμβιβαστικό. 

Σχέση γονιών τυπική. Βαριέται ο ένας να βλέπει τον άλλο στη καλύτερη περίπτωση στη χειρότερη  παίζουν ξύλο κανονικότατα.

Υπάρχουν νεύρα, τσακωμοί, συνεχείς διαφωνίες για  το κάθε τι, βρισίδι ή αντίθετα πλήρης αδιαφορία, σιωπή, απομάκρυνση, δυο ξένοι που τριγυρνάνε μέσα στην ίδια στέγη.

Οι λόγοι  που κρατούν  αυτούς τους δυο ξένους μαζί είναι πολλοί, αλλά συνήθως  οι επικρατέστεροι είναι δυο

Φόβος στο να αλλάξεις

Συμφέρον στο  να μείνεις ο ίδιος.

Είτε λοιπόν γνωρίζουν ότι πρέπει να σπάσουν  τα δεσμά και να απαιτήσουν κάτι αλλιώτικο στη ζωή τους, να μπορέσουν να ανασάνουν ξανά, να ονειρευτούν, να σχεδιάσουν, να βρουν νέους ανθρώπους, ν΄αγαπήσουν, να ζήσουν....

Είτε γνωρίζουν  ότι ζουν σαν σκατά αλλά υπάρχουν μερικά οφέλη (οικονομικά, κοινωνικά, επαγγελματικά κλπ) που δεν θέλουν να τα χάσουν

Συνήθως σ΄αυτές  τις καταστάσεις για να δικαιολογηθεί  το αδικαιολόγητο για να σκεπαστεί  η δειλία, ο οπορτουνισμός ή  η ηλιθιότητα, οι σύζυγοι βρίσκουν φυσικά σαν απόλυτη δικαιολογία τα παιδιά.

Θα κάναμε έτσι αλλά είναι τα παιδιά μωρέ και δεν  θέλουμε να τα ταράξουμε.

Τα οποία παιδιά φυσικά μεγαλώνουν σ΄ενα άθλιο περιβάλλον, κατανοούν απόλυτα ότι οι μάνα τους και ο πατέρας τους είναι  δυο ξένοι ή ακόμα χειρότερα δυο εχθροί και αναπτύσσονται με την ιδεολογία ότι η οικογένεια μπορεί και να είναι μια αφηρημένη έννοια και όχι ουσιαστική του στυλ...

«μια και κάναμε τη μαλακία θα την υποστούμε»

Ή με την ιδεολογία  ότι υπάρχουν και πράγματα που  είναι πιο πολύτιμα από την ευτυχία, την αγάπη, την φιλία, την κατανόηση, τη συντροφικότητα όπως π.χ.

Μια επιχείρηση, τι θα πει ο κόσμος, θα πάει το κουτσομπολιό σύννεφο ή ποιος θα πάρει το σπίτι κλπ..

Η ουσία βέβαια είναι ότι μια τέτοια οικογένεια δεν έχει λόγο ύπαρξης παρά μόνο αν οι κάτοικοί της έχουν διαμορφωμένη μια αλλοιωμένη συνείδηση, που επιζητά ταπεινές απολαύσεις, μετρίων συναισθημάτων ή και καθόλου, παραμυθιάζεται, δεν την ενδιαφέρει η ουσία αλλά η επιφάνεια.

Αν τα μέλη μιας τέτοιας οικογένειας δεν είναι  έτσι και επιζητούν αληθινές αξίες, αληθινές σχέσεις, αληθινή ζωή και έχουν τα κότσια να το απαιτήσουν τότε πολύ απλά θα διαλύσουν όλο αυτό το ψέμα και θα προχωρήσουν πιο πέρα. 

Αντίγραφο μιας τέτοιας οικογένειας είναι αυτό που ζούμε γύρω μας. Όλη αυτή η σύγχυση συμβαίνει γιατί ο πολίτης είτε δεν έχει το θάρρος να αντισταθεί σε ένα σύστημα που απέχει πολύ από αυτό που η προσωπικότητά του, οι προσδοκίες του, η συνείδηση του επιθυμεί, είτε ταιριάζει μ΄αυτό το σύστημα εν τέλει, είναι παρομοίως αλλοιωμένος και σάπιος αλλά παραμυθιάζεται ότι δεν είναι. 

Τελικά κύριοι ζούμε στο καπιταλιστικό σύστημα. Κι αυτό έχει κανόνες, έχει συγκεκριμένους στόχους, λειτουργεί με γνώμονα την  ατομικότητα και το κέρδος, δεν  ενδιαφέρεται ούτε για κοινωνικές ανισότητες, ούτε για άνιση κατανομή του πλούτου, ούτε για δικαιοσύνη για όλους, ούτε για καλύτερες συνθήκες ζωής για όλους. Αν ενδιαφερόταν για όλα αυτά δεν θα ήταν καπιταλιστικό σύστημα. 

Εμείς είμαστε  μέλη αυτής της οικογένειας. Το ζητούμενο  είναι, θέλουμε να είμαστε ή όχι?

Θέλουμε διαζύγιο από το σύστημα ή όχι? 

Ο καθένας ας μετρήσει τι είναι αυτό που επιθυμεί στη ζωή του. Πως θέλει να είναι  διαμορφωμένη η κοινωνία που θα μεγαλώσει  τα παιδιά του. Πως θέλει να είναι  η σχέση του με το κράτος.

Τα πράγματα πηγαίνουν άσχημα γιατί αρχίζουν και αγγίζονται τα συμφέροντα των πολλών. Εκεί ξεκινάει κάθε διαμαρτυρία.

Βγάλανε τα τεφτέρια στο τραπέζι ο κόσμος και μετράνε  πόσα όβολα θα χάσουν. Αν δεν χάνανε θα δίνανε κι άλλη παράταση στο σύστημα , κι άλλη. 

Η ηθική κατάπτωση, η ανισότητες, η άδικη κατανομή των αγαθών, η πνευματική φτώχεια, η συνειδησιακή κατάπτωση θα παρέμεναν και θα χειροτέρευαν αλλά ποιος θα επαναστατούσε γι΄αυτά?

Το καπιταλιστικό  σύστημα βασίζεται στο κέρδος. Βασίζεται στην ατομικότητα. Στην απουσία  αρχών ηθικής και δικαιοσύνης. Στην αναξιοκρατία. Στην παρανοημένη ελευθερία. Στην πνευματική στειρότητα.  

Αυτά είναι  τα θεμέλια της κοινωνίας που  ζούμε. Αυτά τα θεμέλια όμως δεν είναι  το ουσιαστικό ερέθισμα για αντίδραση. Δεν είναι το πρώτο μέλημα των  μελών της οικογενείας. Γιατί αν ήταν αυτά δεν χρειαζόντουσαν περικοπές μισθών ή δυσκολότερες οικονομικές συνθήκες για να φωνάξουμε. Όλο το σύστημα είναι σάπιο και προσφέρει ευκαιρίες για αντίδραση σε κάθε άνθρωπο που έχει διατηρήσει ακόμα ένα επίπεδο υγιούς συνείδησης. 

Η πορνεία, τα ναρκωτικά, το οργανωμένο έγκλημα και μη , η διαφθορά, η ψευτοπαιδεία, η ψευτουγεία, η ψευτοδικαιοσύνη , η πωρωμένες συνειδήσεις, οι επιφανειακές απολαύσεις, οι νοητικές διαστροφές, η αντίληψη της ατομικότητας και όχι της συλλογικότητας, της προσωπικής ευμάρειας και όχι της συνολικής, της προσωπικής ευτυχίας και όχι της συνολικής, υπήρχαν και υπάρχουν συνέχεια. Είναι ο τρόπος που ζούμε,  ο τρόπος που έχουμε μάθει να αντιλαμβανόμαστε τον περίγυρό μας. Είμαστε συνένοχοι και συνεργάτες στα βίτσια του συστήματος. 

Άρα αυτό που ζητούν τώρα οι περισσότεροι είναι ακόμα μια φορά ένα πρόχειρο συμμάζεμα. Ζητάνε πάλι λεφτά. Να ανακτήσουν το χαμένο κέρδος. Να αυγατίσουν πάλι τα όβολά τους. Δεν ζητούν να γίνουν αλλιώτικοι άνθρωποι.  

Στις χώρες  που επιχειρήθηκε η αλλαγή υπήρξε οικτρή αποτυχία. Είναι φυσικό. Και σήμερα αν επαναστατήσουμε γιατί πεινάμε, γιατί έσφιξαν τα λουριά, γιατί τα έχουμε πάρει στο κρανίο και κατορθώσουμε να κερδίσουμε ξανά μερικά ψίχουλα ζωής, μόλις τα ανακτήσουμε,  μετά το νέο σύστημα θα μας πέφτει λίγο γιατί απλά θα θέλουμε περισσότερα ψίχουλα. Γιατί δεν θα έχει αλλάξει η νοοτροπία μας. Δεν θα έχουν αλλάξει οι στόχοι μας. Δεν θα έχουμε γίνει καλύτεροι άνθρωποι. Δεν θα έχουμε σχεδιάσει νέους χάρτες , θα έχουμε απλά μερικές σημειώσεις.  Πάλι με τα τεφτέρια της ζωής θα ζούμε. Θα διαμαρτυρηθούμε ξανά γιατί θα θέλουμε περισσότερα. 

Η ουσία όμως είναι κάποτε οι άνθρωποι να αποκτούσαν συνείδηση όχι για το τι είναι λιγότερο και τι είναι περισσότερο, αλλά για το τι είναι ΟΥΣΙΩΔΕΣ. 

Κι αυτό είναι  όνειρο θερινής νύχτας.

Πολλές φορές φίλοι με ρωτούν , τελικά εσύ τι πρεσβεύεις. Με ποιούς είσαι? Θα μπορούσα να απαντήσω λοιπόν ότι θα θεωρήσω επιτυχημένη μια επανάσταση που θα γίνει από εκείνους που φαινομενικά δεν θα είχαν κανέναν λόγο να την κάνουν κι όμως το αποφάσισαν γιατί έχουν φτάσει στην ουσία του αληθινού προβλήματος κι όχι του εφήμερου. Θα ήμουν με εκείνους που μπορούν να προετοιμάσουν όχι εφήμερες επαναστάσεις αλλά σαρωτικές αλλαγές συνείδησης.

Κάποτε για να πάρεις ένα δάνειο στη τράπεζα έπρεπε να έχεις τόσα πιστοποιητικά ώστε να μην χρειάζεται να πάρεις. Τότε η Τράπεζα θεωρούσε πως έκανε πραγματικά μια επιτυχημένη συναλλαγή. Κάπως έτσι ονειρεύομαι κι εγώ  μια πετυχημένη αλλαγή. Οχι μια κίνηση που θα προσθέσει ή θα αφαιρέσει τα ήδη υπάρχοντα αλλά μια απόφαση που θα δώσει οριστικό διαζύγιο στον άνθρωπο στην μορφή που έχει σήμερα.