Η μάνα μου φτάνει σε λίγο τα 80. Δεν είναι όμως μια οποιαδήποτε 80αρα. Είναι το 1% που μπορεί να βρεις στο δρόμο σου σ΄αυτό το τόπο. Ο σύντροφός μου συχνά λέει πως προέρχομαι από τη φαμίλια του ιησού χριστού, θέλοντας φυσικά να τονίσει όχι το θρησκευτικό συναίσθημα που απορρέει από τους τοίχους του σπιτιού μας, αλλά το αλλόκοτο που έχει καταλάβει εδώ και χρόνια τους κατοίκους αυτού του σπιτιού.
Η μαμά λοιπόν λάτρης των θρίλερ, (έχει δει κάθε ταινία τρόμου που κυκλοφορεί στη πιάτσα) μέλος των ΚΑΠΙ της γειτονιάς όπου με δυο τρεις άλλες θα μπορούσαν άνετα να πρωταγωνιστούν στους "φύλακες των συνταγών" της γνωστής διαφήμησης, η μαμά που ξεκοκαλίζει τα βιβλία μου (έχει μεγάλη φάση όταν τη βλέπω να είναι βυθισμένη σε κάποιο βιβλίο του Φιλιπ Ντικ....) η μαμά που φοράει τ΄αθλητικά παπούτσια, το παντελονάκι και το πουλοβεράκι της και νομίζεις ότι της λείπει μόνο μια κουκούλα για να γίνει στόχος στα Εξάρχεια, αυτή η συγκεκριμένη μαμά φοβάται γιατί δεν ακολουθώ "τας υποδείξεις"... Προσπαθεί να κατανοήσει αν η επιλογή μου να ζω όπως ζω είναι τελικά επιλογή ή αδυναμία του να κάνω όπως κάνουν οι άλλοι...
Αν προσθέσω το γεγονός πως στο γραφείο καθώς μιλάγαμε προχτές για τις συναυλίες του καλοκαιριού η νεαρή συνάδελφος γύρισε και μου είπε χαμογελώντας "καταλαβαίνεις ότι δεν είσαι νορμάλ μάνα ε?..." τότε κανονικά θα έπρεπε να ανησυχώ. Το κακό όμως είναι ακριβώς αυτό. Πάντα από μικρό παιδί δεν ανησυχούσα για το πόσο νορμαλ ή όχι είμαι εγώ, ανησυχούσα μόνιμα για τη παράνοια που έβλεπα γύρω μου. Η οποία παράνοια χαρακτηριζόταν έτσι με τα δικα μου μέτρα και σταθμά.
Ποτέ δεν θεώρησα παρανοικό κάποιον ας πούμε που θα ριχνόταν σ΄ενα συντριβάνι στη κεντρική πλατεία βραδιάτικα και θα το γλένταγε. Παρανοικός για μένα ήταν μάλλον ο γείτονας ο κυρ Νίκος που γυάλιζε από το πρωί ως το βράδυ μια μάζα παλιοσίδερα (το αυτοκινητάκι του) και το χάιδευε λες και ήταν γκόμενα....
Παρανοική ήταν η γειτόνισα η Ευτέρπη που μου έλεγε συνέχεια πως κάνω μεγάλο κακό στα παιδιά μου που δεν τα κοινωνάω γιατί ο σατανάς θα φωλιάσει μέσα τους.....
Παρανοικοί ήταν η οικογένεια Χ που ζούσαν μέσα στη μιζέρια, τη φτώχεια, τα παιδιά τους φόραγαν κάτι κουρελόρουχα, τρώγανε συνέχεια φασολάδα , ψωμί κι ελιές για να μαζεύουν λεφτά, πολλά λεφτά στη Τράπεζα. Που κοίταζαν κάθε μέρα με λατρεία ένα κωλοβιβλιάριο που γέμιζε καταθέσεις από σκατόχαρτα...
Παρανοικοί ήταν οι γονείς της Καιτούλας που όταν έπαιρνε 18 αντί για 19,5 ή 20 στο σχολείο είχαν κηδεία στο σπίτι γιατί ζούσαν και υπήρχαν για το πως θα μπει το παιδί στο Πανεπιστήμιο. Το παιδί τους υπήρχε μεσω των βαθμών του κι εκείνο είχε γίνει ένα καταθλιπτικό, απομωνομένο, δύστυχο πλάσμα που ευτυχώς πέρασε τελικά στη σχολή, αλλιώς θα είχε πηδήξει από το μπαλκόνι....
Παρανοικοί επίσης ήταν οι συμπολίτες μου, που τους έβλεπα να τρέχουν σαν καλοκουρδισμένα αρκουδάκια από το πρωί ως το βράδυ, να ψηφίζουν ανθρώπους που βγάζαν μάτι ότι είναι απατεώνες, που ξεπουλιόντουσαν για μια άδεια σ΄ενα κωλοαυθαίρετο, ένα διορισμό σε μια θεσούλα χαρτογιακά, μια μετάθεση του κανακάρη στο στρατό, μια άδεια για κάτι (ταξί, κιλικείο, καντίνα, περίπτερο...)
Παρανοικοί μου φαινόντουσαν επίσης κι εκείνοι που δεν μπήκαν καν στην περιέργεια να διαβάσουν ποτέ ένα βιβλίο, δεν είδαν ποτέ μια ταινία, δεν ένοιωσαν ποτέ κάποιας μορφής δέος για ότι υπάρχει γύρω τους, στη γη, στον ουρανό, στο σύμπαν...
Παρανοικοί ήταν για μένα και όλοι εκείνοι που σκεφτόντουσαν με το πουλί τους αντί με το μυαλό τους. Οι εθισμένοι στα γεννητικά τους όργανα που ζούσαν και υπήρχαν για να ξύνουν το απαυτό τους είτε λεγόταν πέος, αιδοίον ή οπίσθια. Οι άνθρωποι που βιαστικά κάναν όπως όπως οτιδήποτε άλλο στην υπόλοιπη ζωή τους για να έχουν άπλετο χρόνο να ασχολούνται μόνο με τις καύλες τους.
Παρανοικό ήταν για μένα γενικότερα η αντίληψη του να ζητάς από τη ζωή συνεχώς να ικανοποιήσει τα βίτσια σου με όποιο κόστος για σένα και τους άλλους. Ισως γιατί τη σεβόμουν τόσο πολύ και δεν μπόρεσα να συλάβω ποτέ το νόημα του να την βλέπεις όπως ο νταβατζής βλέπει τη πουτάνα....
Οι κατηγορίες παρανοικών, ανώμαλων, ανθρώπων χωρίς καμμιά ουσία μέσα στο μυαλό μου είναι δύσκολο να περιγραφούν γιατί τελικά είναι ότι βλέπω γύρω μου εκτός από λίγες λαμπρές εξαιρέσεις που μ΄εκαναν και με κάνουν να εξακολουθώ να ασχολούμαι με αυτό το απίστευτα οδυνηρό είδος που ονομάζεται άνθρωπος....
Ηταν πολύ εύκολο να διαμορφώσω τη δική μου ύπαρξη πως θα είναι. Ακολούθησα έναν πολύ απλό κανόνα. Θα έκανα αυτό που η ψυχή μου φώναζε. Θα αφουγκραζόμουν αυτό που έβγαινε από το δικό μου μέσα και θα το εφάρμοζα ακόμα κι αν στο τέλος με έβλεπαν οι υπόλοιποι όπως ακριβώς τους έβλεπα κι εγώ. Παρανοική....
Μεταξύ της απόρριψης που μπορεί να φας και της απόρριψης που μπορείς να ρίξεις υπάρχει φως. Υπάρχει ελπίδα. Οι απολαβές μπορεί να μην είναι φαινομενικά αξιόλογες αλλά στην ουσία είναι πολύ μεγάλες. Καταλήγεις να έχεις γύρω σου ένα δύο άτομα αντί για εκατό αλλά αυτά τα δύο είναι πολύτιμα κι είσαι το ίδιο γι΄αυτούς. Καταλήγεις να έχεις γύρω σου βιβλία και όχι φυλλάδες, εικόνες φτιαγμένες από σάρκα κι όχι σκίτσα άψυχα . Καταλήγεις να μπορείς ακόμα να σκέφτεσαι ο ίδιος κι όχι οι υπόλοιποι για λογαριασμό σου.....
Και πάνω απ΄ολα διατηρείς ακέραιη μια ιδιότητα πολύτιμη που σε κρατάει ζωντανό. Τη μνήμη για όσα έφύγαν όσα γίνονται κι όσα θα έλθουν. Δεν ξεχνάς. Ζεις το τώρα. Και βλέπεις το αύριο. Οχι με φόβο, όχι γεμάτος προκαταλήψεις, όχι σαν να σε αναγκάζει κάτι να κάνεις αυτό που κάνεις. Ελεύθερος. Για να παλαίψεις για την ελευθερία των υπόλοιπων πρέπει πρώτα να έχεις αποκτήσει τη δική σου.
Κι αυτό που λείπει σήμερα, περισσότερο από ποτέ, είναι η προσωπική μας ελευθερία. Η ικανότητα να σπάμε όχι τα συγκεκριμένα δεσμά. Αλλά όλα τα δεσμά. Το θάρρος να εκτεθούμε. Το θάρρος να είμαστε διαφορετικοί. Παρανοικά ανυπάκουοι στο σύστημα.
Δεν έχουν λείψει τα όνειρα. Δεν έχουν τελειώσει οι προσδοκίες. Δεν χάθηκε η έμπνευση. Ο τρόπος να τα πλησιάσεις έχει χαθεί. Δεν είμαι πρότυπο. Ούτε μητέρας, ούτε γυναίκας, ούτε κόρης, ούτε συναδέλφου, ούτε πολίτη. Η διαφορά μου μ΄εκείνους που αποζητούν ένα πρότυπο για να τοποθετηθούν μέσα στο χάρτη είναι ότι προσπάθησα να κατανοήσω το φόβο τους. Ξεπέρασα την "αδυναμία μου" να τους βλέπω σαν λάθος γιατί είδα στα μάτια τους τους φόβους τους. Εδωσα συγχωροχάρτι στις αδυναμίες τους γιατί ένοιωσα το μαρτύριο του να ψάχνεις να βρεις δικαιολογία για να υπάρχεις.
Το να ξεπεράσεις τους φόβους δεν σημαίνει ότι πρέπει να ξεχάσεις, να απορρίψεις ή να περιφρονήσεις όλους εκείνους που δεν το καταφέρνουν.
Αυτό που πάλαιψαν να μας στερήσουν τελικά δεν ήταν το δικαίωμα να συμμετέχουμε στο παιχνίδι τους. Ηταν το δικαίωμα να μην συμμετέχουμε. Αυτό δεν ήταν πάντα το ζητούμενο? Αυτό δεν είναι σήμερα που κρατάει τους ανθρώπους-ηφαίστεια ανενεργούς ? Αυτό δεν είναι που έχει μετατρέψει τους θαλασσένιους άνθρωπους σε βάλτο? Αυτό δεν είναι που έχει κάνει τους ανθρώπους βράχους σε σκόνη ? Τους ξύλινους σε έπιπλα? Τους φλογερούς σε στάχτη ?
Ολα τα στοιχεία-στοιχειά είναι μέσα μας. Είμαστε εμείς. Αλλά δεν τα ορίζουμε πια. Τα στοιχεία μας στοιχειώνουν σαν στοιχειά ασυμβίβαστα με αυτό που ονόμασαν "πολιτισμό" και μοιάζει με μαύρο ανέκδοτο. Δεν μπορούμε να πάρουμε γιατί δεν μπορούμε να δώσουμε. Παραδόσαμε την ελευθερία του θηρίου της ζούγκλας , με αντάλλαγμα την ασφάλεια ενός ζωολογικού κήπου. Αρα δικαιωματικά ορίζουν μπράβοι τη ζωή μας. Δικαιωματικά εκείνοι μας περικυκλώνουν ορίζοντας το κάθε βήμα μας.
Ξέρετε γιατί γράφω εδώ μέσα? Ξέρετε γιατί ακόμα γράφω? Γιατί το διαδίκτυο ήταν μια ευχάριστη έκπληξη. Κρύβει παγίδες, κινδύνους, κρύβει σαπίλα, κρύβει ψεύτες και απατεώνες αλλά κρύβει κι ένα σωρό διαμάντια που δεν θα είχα ευκαιρία ποτέ να ανακαλύψω αν δεν τριγύριζα εδώ μέσα. Αυτές τις μέρες διαβάζοντας διάφορα μπλογκ, νεαρών και μη ατόμων, χαίρομαι. Χαίρομαι γιατί υπάρχουν πολλοί που ξέρουν να σκέφτονται ακόμα. Πολλοί περισσότεροι από οτι φανταζόμουν. Κι αυτό είναι μη προβλέψιμο. Αρα θαυμάσιο. Είναι οι μονάδες μέσα στη μάζα. Οι αστάθμητοι παράγοντες στο σύστημα.
Η μάνα μου έχει μια ανησυχία. Οταν η κόρη μου αποφασίσει να παντρευτεί πως θα με παρουσιάσει στους καθως πρέπει συμπεθέρους. Γιατί δεν είμαι ούτε συμπεθέρας πρότυπο. Κι εγώ με τη κόρη μου βάζουμε τα γέλια. Τη πειράζουμε. Γιατι φοβάται ακόμα. Ενώ είναι περήφανη, φοβάται. Γιατί οι λόγοι που την κάνουν περήφανη δεν συμπίπτουν με τους κοινούς λόγους περηφάνειας. Κι εμείς προσπαθούμε να της εξηγήσουμε ότι τελικά το φως θα λάμψει όπως πάντα από εκείνους που δεν συμορφώθηκαν από τας υποδείξεις.
Χαιρετώ τους "ασυμόρφωτους" του διαδικτύου και πάσης Ελλάδος...
Υπάρχουμε. Συμμετέχουμε. Δηλώνουμε παρόντες. Γιατί αν τη διαφορετικότητά σου την κάνεις απλά κορώνα και τη κοιτάς στο κλουβάκι σου ικανοποιημένος και χορτασμένος να τη βράσω.
Η διαφορετικότητά μας είναι η ικανότητα να αγαπάμε ακόμα. Να νοιαζόμαστε. Να παλεύουμε. Ακόμα κι για όλους εκείνους που έχουν ξεχάσει να αγαπάνε. Σε πείσμα εκείνων που ονειρεύονται τους μεν από εδώ και τους δε από εκεί. Χωρισμένους. Οχι εμείς είμαστε ανακατεμένοι με ότι αγαπάμε κι ότι μισούμε μαζί γιατί αυτή είναι η παράνοιά μας.
Το πείσμα μας να είμαστε παρόντες στους απόντες.
Γεννήθηκα στο βλέφαρο του κεραυνού,
σβήνω κυλώντας στα νερά.
Ανέβηκα στην κορυφή της συννεφιάς
σαλτάροντας με τις τριχιές
του λιβανιού,
πήρα το δρόμο της σποράς.
Κοιμήθηκα στο προσκεφάλι
του σπαθιού,
είχα τον ύπνο του λαγού.
Αγνάντευα την πυρκαγιά
της θεμωνιάς
αμίλητος την ώρα της συγκομιδής,
πήρα ταγάρι ζητιανιάς.
Αντάμωσα τον χάρο της ξερολιθιάς,
το άλογο στ' αλώνι να ψυχομαχεί,
πήρα ταγάρι ζητιανιάς.
Η μαμά λοιπόν λάτρης των θρίλερ, (έχει δει κάθε ταινία τρόμου που κυκλοφορεί στη πιάτσα) μέλος των ΚΑΠΙ της γειτονιάς όπου με δυο τρεις άλλες θα μπορούσαν άνετα να πρωταγωνιστούν στους "φύλακες των συνταγών" της γνωστής διαφήμησης, η μαμά που ξεκοκαλίζει τα βιβλία μου (έχει μεγάλη φάση όταν τη βλέπω να είναι βυθισμένη σε κάποιο βιβλίο του Φιλιπ Ντικ....) η μαμά που φοράει τ΄αθλητικά παπούτσια, το παντελονάκι και το πουλοβεράκι της και νομίζεις ότι της λείπει μόνο μια κουκούλα για να γίνει στόχος στα Εξάρχεια, αυτή η συγκεκριμένη μαμά φοβάται γιατί δεν ακολουθώ "τας υποδείξεις"... Προσπαθεί να κατανοήσει αν η επιλογή μου να ζω όπως ζω είναι τελικά επιλογή ή αδυναμία του να κάνω όπως κάνουν οι άλλοι...
Αν προσθέσω το γεγονός πως στο γραφείο καθώς μιλάγαμε προχτές για τις συναυλίες του καλοκαιριού η νεαρή συνάδελφος γύρισε και μου είπε χαμογελώντας "καταλαβαίνεις ότι δεν είσαι νορμάλ μάνα ε?..." τότε κανονικά θα έπρεπε να ανησυχώ. Το κακό όμως είναι ακριβώς αυτό. Πάντα από μικρό παιδί δεν ανησυχούσα για το πόσο νορμαλ ή όχι είμαι εγώ, ανησυχούσα μόνιμα για τη παράνοια που έβλεπα γύρω μου. Η οποία παράνοια χαρακτηριζόταν έτσι με τα δικα μου μέτρα και σταθμά.
Ποτέ δεν θεώρησα παρανοικό κάποιον ας πούμε που θα ριχνόταν σ΄ενα συντριβάνι στη κεντρική πλατεία βραδιάτικα και θα το γλένταγε. Παρανοικός για μένα ήταν μάλλον ο γείτονας ο κυρ Νίκος που γυάλιζε από το πρωί ως το βράδυ μια μάζα παλιοσίδερα (το αυτοκινητάκι του) και το χάιδευε λες και ήταν γκόμενα....
Παρανοική ήταν η γειτόνισα η Ευτέρπη που μου έλεγε συνέχεια πως κάνω μεγάλο κακό στα παιδιά μου που δεν τα κοινωνάω γιατί ο σατανάς θα φωλιάσει μέσα τους.....
Παρανοικοί ήταν η οικογένεια Χ που ζούσαν μέσα στη μιζέρια, τη φτώχεια, τα παιδιά τους φόραγαν κάτι κουρελόρουχα, τρώγανε συνέχεια φασολάδα , ψωμί κι ελιές για να μαζεύουν λεφτά, πολλά λεφτά στη Τράπεζα. Που κοίταζαν κάθε μέρα με λατρεία ένα κωλοβιβλιάριο που γέμιζε καταθέσεις από σκατόχαρτα...
Παρανοικοί ήταν οι γονείς της Καιτούλας που όταν έπαιρνε 18 αντί για 19,5 ή 20 στο σχολείο είχαν κηδεία στο σπίτι γιατί ζούσαν και υπήρχαν για το πως θα μπει το παιδί στο Πανεπιστήμιο. Το παιδί τους υπήρχε μεσω των βαθμών του κι εκείνο είχε γίνει ένα καταθλιπτικό, απομωνομένο, δύστυχο πλάσμα που ευτυχώς πέρασε τελικά στη σχολή, αλλιώς θα είχε πηδήξει από το μπαλκόνι....
Παρανοικοί επίσης ήταν οι συμπολίτες μου, που τους έβλεπα να τρέχουν σαν καλοκουρδισμένα αρκουδάκια από το πρωί ως το βράδυ, να ψηφίζουν ανθρώπους που βγάζαν μάτι ότι είναι απατεώνες, που ξεπουλιόντουσαν για μια άδεια σ΄ενα κωλοαυθαίρετο, ένα διορισμό σε μια θεσούλα χαρτογιακά, μια μετάθεση του κανακάρη στο στρατό, μια άδεια για κάτι (ταξί, κιλικείο, καντίνα, περίπτερο...)
Παρανοικοί μου φαινόντουσαν επίσης κι εκείνοι που δεν μπήκαν καν στην περιέργεια να διαβάσουν ποτέ ένα βιβλίο, δεν είδαν ποτέ μια ταινία, δεν ένοιωσαν ποτέ κάποιας μορφής δέος για ότι υπάρχει γύρω τους, στη γη, στον ουρανό, στο σύμπαν...
Παρανοικοί ήταν για μένα και όλοι εκείνοι που σκεφτόντουσαν με το πουλί τους αντί με το μυαλό τους. Οι εθισμένοι στα γεννητικά τους όργανα που ζούσαν και υπήρχαν για να ξύνουν το απαυτό τους είτε λεγόταν πέος, αιδοίον ή οπίσθια. Οι άνθρωποι που βιαστικά κάναν όπως όπως οτιδήποτε άλλο στην υπόλοιπη ζωή τους για να έχουν άπλετο χρόνο να ασχολούνται μόνο με τις καύλες τους.
Παρανοικό ήταν για μένα γενικότερα η αντίληψη του να ζητάς από τη ζωή συνεχώς να ικανοποιήσει τα βίτσια σου με όποιο κόστος για σένα και τους άλλους. Ισως γιατί τη σεβόμουν τόσο πολύ και δεν μπόρεσα να συλάβω ποτέ το νόημα του να την βλέπεις όπως ο νταβατζής βλέπει τη πουτάνα....
Οι κατηγορίες παρανοικών, ανώμαλων, ανθρώπων χωρίς καμμιά ουσία μέσα στο μυαλό μου είναι δύσκολο να περιγραφούν γιατί τελικά είναι ότι βλέπω γύρω μου εκτός από λίγες λαμπρές εξαιρέσεις που μ΄εκαναν και με κάνουν να εξακολουθώ να ασχολούμαι με αυτό το απίστευτα οδυνηρό είδος που ονομάζεται άνθρωπος....
Ηταν πολύ εύκολο να διαμορφώσω τη δική μου ύπαρξη πως θα είναι. Ακολούθησα έναν πολύ απλό κανόνα. Θα έκανα αυτό που η ψυχή μου φώναζε. Θα αφουγκραζόμουν αυτό που έβγαινε από το δικό μου μέσα και θα το εφάρμοζα ακόμα κι αν στο τέλος με έβλεπαν οι υπόλοιποι όπως ακριβώς τους έβλεπα κι εγώ. Παρανοική....
Μεταξύ της απόρριψης που μπορεί να φας και της απόρριψης που μπορείς να ρίξεις υπάρχει φως. Υπάρχει ελπίδα. Οι απολαβές μπορεί να μην είναι φαινομενικά αξιόλογες αλλά στην ουσία είναι πολύ μεγάλες. Καταλήγεις να έχεις γύρω σου ένα δύο άτομα αντί για εκατό αλλά αυτά τα δύο είναι πολύτιμα κι είσαι το ίδιο γι΄αυτούς. Καταλήγεις να έχεις γύρω σου βιβλία και όχι φυλλάδες, εικόνες φτιαγμένες από σάρκα κι όχι σκίτσα άψυχα . Καταλήγεις να μπορείς ακόμα να σκέφτεσαι ο ίδιος κι όχι οι υπόλοιποι για λογαριασμό σου.....
Και πάνω απ΄ολα διατηρείς ακέραιη μια ιδιότητα πολύτιμη που σε κρατάει ζωντανό. Τη μνήμη για όσα έφύγαν όσα γίνονται κι όσα θα έλθουν. Δεν ξεχνάς. Ζεις το τώρα. Και βλέπεις το αύριο. Οχι με φόβο, όχι γεμάτος προκαταλήψεις, όχι σαν να σε αναγκάζει κάτι να κάνεις αυτό που κάνεις. Ελεύθερος. Για να παλαίψεις για την ελευθερία των υπόλοιπων πρέπει πρώτα να έχεις αποκτήσει τη δική σου.
Κι αυτό που λείπει σήμερα, περισσότερο από ποτέ, είναι η προσωπική μας ελευθερία. Η ικανότητα να σπάμε όχι τα συγκεκριμένα δεσμά. Αλλά όλα τα δεσμά. Το θάρρος να εκτεθούμε. Το θάρρος να είμαστε διαφορετικοί. Παρανοικά ανυπάκουοι στο σύστημα.
Δεν έχουν λείψει τα όνειρα. Δεν έχουν τελειώσει οι προσδοκίες. Δεν χάθηκε η έμπνευση. Ο τρόπος να τα πλησιάσεις έχει χαθεί. Δεν είμαι πρότυπο. Ούτε μητέρας, ούτε γυναίκας, ούτε κόρης, ούτε συναδέλφου, ούτε πολίτη. Η διαφορά μου μ΄εκείνους που αποζητούν ένα πρότυπο για να τοποθετηθούν μέσα στο χάρτη είναι ότι προσπάθησα να κατανοήσω το φόβο τους. Ξεπέρασα την "αδυναμία μου" να τους βλέπω σαν λάθος γιατί είδα στα μάτια τους τους φόβους τους. Εδωσα συγχωροχάρτι στις αδυναμίες τους γιατί ένοιωσα το μαρτύριο του να ψάχνεις να βρεις δικαιολογία για να υπάρχεις.
Το να ξεπεράσεις τους φόβους δεν σημαίνει ότι πρέπει να ξεχάσεις, να απορρίψεις ή να περιφρονήσεις όλους εκείνους που δεν το καταφέρνουν.
Αυτό που πάλαιψαν να μας στερήσουν τελικά δεν ήταν το δικαίωμα να συμμετέχουμε στο παιχνίδι τους. Ηταν το δικαίωμα να μην συμμετέχουμε. Αυτό δεν ήταν πάντα το ζητούμενο? Αυτό δεν είναι σήμερα που κρατάει τους ανθρώπους-ηφαίστεια ανενεργούς ? Αυτό δεν είναι που έχει μετατρέψει τους θαλασσένιους άνθρωπους σε βάλτο? Αυτό δεν είναι που έχει κάνει τους ανθρώπους βράχους σε σκόνη ? Τους ξύλινους σε έπιπλα? Τους φλογερούς σε στάχτη ?
Ολα τα στοιχεία-στοιχειά είναι μέσα μας. Είμαστε εμείς. Αλλά δεν τα ορίζουμε πια. Τα στοιχεία μας στοιχειώνουν σαν στοιχειά ασυμβίβαστα με αυτό που ονόμασαν "πολιτισμό" και μοιάζει με μαύρο ανέκδοτο. Δεν μπορούμε να πάρουμε γιατί δεν μπορούμε να δώσουμε. Παραδόσαμε την ελευθερία του θηρίου της ζούγκλας , με αντάλλαγμα την ασφάλεια ενός ζωολογικού κήπου. Αρα δικαιωματικά ορίζουν μπράβοι τη ζωή μας. Δικαιωματικά εκείνοι μας περικυκλώνουν ορίζοντας το κάθε βήμα μας.
Ξέρετε γιατί γράφω εδώ μέσα? Ξέρετε γιατί ακόμα γράφω? Γιατί το διαδίκτυο ήταν μια ευχάριστη έκπληξη. Κρύβει παγίδες, κινδύνους, κρύβει σαπίλα, κρύβει ψεύτες και απατεώνες αλλά κρύβει κι ένα σωρό διαμάντια που δεν θα είχα ευκαιρία ποτέ να ανακαλύψω αν δεν τριγύριζα εδώ μέσα. Αυτές τις μέρες διαβάζοντας διάφορα μπλογκ, νεαρών και μη ατόμων, χαίρομαι. Χαίρομαι γιατί υπάρχουν πολλοί που ξέρουν να σκέφτονται ακόμα. Πολλοί περισσότεροι από οτι φανταζόμουν. Κι αυτό είναι μη προβλέψιμο. Αρα θαυμάσιο. Είναι οι μονάδες μέσα στη μάζα. Οι αστάθμητοι παράγοντες στο σύστημα.
Η μάνα μου έχει μια ανησυχία. Οταν η κόρη μου αποφασίσει να παντρευτεί πως θα με παρουσιάσει στους καθως πρέπει συμπεθέρους. Γιατί δεν είμαι ούτε συμπεθέρας πρότυπο. Κι εγώ με τη κόρη μου βάζουμε τα γέλια. Τη πειράζουμε. Γιατι φοβάται ακόμα. Ενώ είναι περήφανη, φοβάται. Γιατί οι λόγοι που την κάνουν περήφανη δεν συμπίπτουν με τους κοινούς λόγους περηφάνειας. Κι εμείς προσπαθούμε να της εξηγήσουμε ότι τελικά το φως θα λάμψει όπως πάντα από εκείνους που δεν συμορφώθηκαν από τας υποδείξεις.
Χαιρετώ τους "ασυμόρφωτους" του διαδικτύου και πάσης Ελλάδος...
Υπάρχουμε. Συμμετέχουμε. Δηλώνουμε παρόντες. Γιατί αν τη διαφορετικότητά σου την κάνεις απλά κορώνα και τη κοιτάς στο κλουβάκι σου ικανοποιημένος και χορτασμένος να τη βράσω.
Η διαφορετικότητά μας είναι η ικανότητα να αγαπάμε ακόμα. Να νοιαζόμαστε. Να παλεύουμε. Ακόμα κι για όλους εκείνους που έχουν ξεχάσει να αγαπάνε. Σε πείσμα εκείνων που ονειρεύονται τους μεν από εδώ και τους δε από εκεί. Χωρισμένους. Οχι εμείς είμαστε ανακατεμένοι με ότι αγαπάμε κι ότι μισούμε μαζί γιατί αυτή είναι η παράνοιά μας.
Το πείσμα μας να είμαστε παρόντες στους απόντες.
Γεννήθηκα στο βλέφαρο του κεραυνού,
σβήνω κυλώντας στα νερά.
Ανέβηκα στην κορυφή της συννεφιάς
σαλτάροντας με τις τριχιές
του λιβανιού,
πήρα το δρόμο της σποράς.
Κοιμήθηκα στο προσκεφάλι
του σπαθιού,
είχα τον ύπνο του λαγού.
Αγνάντευα την πυρκαγιά
της θεμωνιάς
αμίλητος την ώρα της συγκομιδής,
πήρα ταγάρι ζητιανιάς.
Αντάμωσα τον χάρο της ξερολιθιάς,
το άλογο στ' αλώνι να ψυχομαχεί,
πήρα ταγάρι ζητιανιάς.
2 σχόλια:
Οσο υπάρχουν ασυμόρφωτοι θα υπάρχει και ελπίδα.Μπράβο σας για το κείμενο!
Ευχαριστώ, τώρα διαβάζω το "φαντάσου". Δεν το γνώριζα. Ευτυχώς όμως διαθέτουμε κεραίες ικανές να βρίσκουν μέσα στο δίκτυο το δρόμο τους!
Δημοσίευση σχολίου