ΤΟ 2012 ΚΑΙ ΟΙ ΕΛΛΗΝΕΣ

Κατ΄αρχήν μη μου πείτε ότι ο τίτλος αυτής της ανάρτησης δεν είναι πιασάρικος?

Υποθέτω ότι πολλοί θα μπουν εδώ μέσα με την ελπίδα ότι ίσως υπάρχει κάποια νεώτερη πληροφορία για τη μεγάλη χρονιά. Δηλαδή το 2012.

Ναι υπάρχουν νεώτερες πληροφορίες. Ότι οι νεοέλληνες δεν παιζόμαστε. Αυτή τη φορά έχουμε ξεπεράσει τον εαυτό μας. Όχι μόνο σε ότι αφορά το 2012, αλλά σε κάθε είδους  συνομοσιολογία. Αυτή δεν είναι πλέον πληροφόρηση είναι το ΒΑΛΙΣ που έχει κάτσει στα κεφάλια όλων και βαράει υπερωρίες όλο το 24ωρο!  Θες η τηλεόραση που πλέον έχει γίνει πληκτική ακόμα και για όσους έχουν iq ραδικιού, θες η πολιτική που επίσης έχει γίνει τόσο προβλέψιμη όσο οι ανακοινώσεις που θα κάνει ο διευθυντής μου για το νέο έτος, θες η αφραγκιά που έχει βαρέσει κατακέφαλα, όλα αυτά μάλλον έχουν βοηθήσει ώστε να έχουμε ξεπεράσει σ΄αυτή τη περίπτωση ακόμα και τους αμερικάνους.

Στο γραφείο πιάσαμε μια κουβέντα για τη ταινία 2012. Καθώς μιλάγαμε και λέγαμε διάφορα μια συνάδελφος μας εξομολογήθηκε το δράμα που ζουν σπίτι. Η γιαγιά. Κάποια στιγμή έπαθε ένα πρόβλημα στα πόδια και δεν μπορούσε πλέον να βγει έξω. Την τοποθέτησαν μπροστά στη τηλεόραση μ΄ενα τελεκοντρολ στο χέρι κι αυτό ήταν. Θα μπορούσε να κολλήσει σε οποιοδήποτε πρωινάδικο, μεσημεριανάδικο, Λαζόπουλο, τηλεπαιχνίδι ή έστω στα μεταμεσονύκτια θρίλερ του ΣΤΑΡ. Όμως η γιαγιά κάνοντας ζάπινγκ στα κανάλια κόλλησε πάνω στο Λιακόπουλο. Αυτό ήταν. Για πρώτη φορά στη ζωή της άκουσε κάποιον να δίνει λύσεις στα πιο πονεμένα ερωτήματα μετά τον Ιωάννη τον Αποκαλυπτή! Η γιαγιά έκανε ένα συνδυασμό μεταξύ ιπποτών, του μεγάλου θηρίου, το αρνί και το λύκο με τα νέφιλιμ και τα μιαρά γένη κι ήρθε κι έδεσε!!! Βρε γιαγιά έλα να φας μαζί μας, έλα να πούμε δυο κουβέντες σαν άνθρωποι.... τίποτα. Η γιαγιά σε απόλυτη εξάρτηση από τα πρωτόκολλα των σοφών της Σιών, σε ανεξέλεγκτο παραλήρημα για τα βρωμερά που κρύβει η έρημος Τακλαμακάν (δεν ξέρω κι αν το λέω σωστά γαμώτο...)

Ανατρίχιασα σκεφτόμενη το σκηνικό. Είναι η ίδια ανατριχίλα που έπαθα πριν τις γιορτές μέσα σ΄ενα ταξί. Όταν έπιασα κουβέντα με το ταξιτζή για τη κατάσταση που επικρατεί γύρω μας ,(ξέρετε εκείνες οι συζητήσεις που γίνονται μόνο στο ταξί η με τη παρέα τα ξημερώματα μετά από μια νταμιτζάνα ξύδια) κι εκείνος γυρίζει και μου λέει με στόμφο, «όπου νάναι θα τελειώσουν όλα αυτά, δεν ξέρω κυρία μου πόσο ασχολείσαι με το θέμα αλλά στην Ελλάδα μετά το 2012 θα έρθουν οι πραγματικοί έλληνες. Θα πέσει το πέπλο....(αυτό το τελευταίο ήταν κάτι μεταξύ nevermore-Ποε και Σόδομα και Γόμορρα-Νοταρά) . Ήταν η ίδια ανατριχίλα που ένοιωσα τη πρώτη φορά που άκουσα τη φράση «η αρπαγή πριν τη μεγάλη θλίψη». Η δε θεια που την είχε προφέρει ήταν φτυστή ο Ηλίας Κοτέας στη Προφητεία την ώρα που χειροτονούταν παπάς!.

Ας αφήσω το γεγονός της ίδιας μου της μάνας (ναι εκείνης που με γέννησε) που έχει χωθεί μέσα σ΄ενα βιβλίο που λέγεται 2012 και έχει αφήσει το πατέρα μου να τη βγάζει με γιαούρτι και φρυγανιές μέχρι να το τελειώσει. Στη τελευταία βέβαια περίπτωση φταίω ξεκάθαρα κι εγώ. Γιατί κάθισα και της ανέλυσα το θέμα. Δεν μπορούσα να δεχτώ ότι η δική μου μάνα θα ήταν έξω από τα πράγματα. Κι ενώ τόσα και τόσα της έχω πει σ΄αυτή τη ζωή και το μόνο που μου απάνταγε ήταν «αυτά τα βιβλία θα σε χαλάσουν παιδάκι μου, να μου το θυμηθείς...» με το θέμα 2012 γούσταρε τρελά!

Σε μια γενικότερη έρευνα δε, παρατήρησα ότι ακόμα και τύποι που νομίζουν πως ο Κάφκα είναι προπονητής κάποιας τσέχικης ομάδας μπάσκετ, ο Ντοστογιέφσκι πρώην αξιωματούχος της ΚΑΚΕΜΠΕ, και ο Δάντης απλά τραγουδιστής, για το θέμα 2012, έψιλον, νεφιλιμ, ελοχιμ και το κακό συναπάντημα, ξέρουν τα πάντα.

Την είχα ψυλλιαστεί τη δουλειά από τότε με τον άρχοντα. Μόλις άκουσα ότι υπάρχουν σχολές που μπορείς να μάθεις τη γλώσσα των ξωτικών(!!!) και σχετικά λεξικά(!!!) τότε κατάλαβα ότι κάτι άλλαζε στο μέλλον της ανθρωπότητας. Μάταια ήμουν περήφανη για τη σχιζοφρένειά μου μέχρι τότε. Η ικανότητά μου να σοκάρω το κόσμο με τις ουφοφιλολογίες μου και να τον βάζω στη πρίζα ν΄ακούει για πρώτη φορά μυστηριώδεις φράσεις, παράξενα βιβλία, παράξενα όντα και παράξενες εμπειρίες, είχε περάσει... Τώρα η μεταφυσική πέρναγε στη τηλεόραση. Στρογγυλοκαθόταν σαν σούπερ ντίβα στο καναπέ της Δρούζα, βούταγε το μικρόφωνο από το χέρι του Χαρδαβέλα  σαν να βλέπεις τον Λένιν της ζώνης του λυκόφωτος, κι άρχισε να μπαίνει κατ΄ευθείαν στο τσερβέλο των απλών ανθρώπων. Σαν ένα νέο είδος διαφήμισης.

Ακόμα και οι οπαδοί του πιο καλτ βιβλίου που έχει σκεφτεί ποτέ ανθρώπού νους, την Αποκάλυψη εννοώ φυσικά, ενώ πίστευαν ότι τα ήξεραν όλα αποδείχτηκαν λίγοι στις γνώσεις. Αυτό το νέο μίγμα Βίβλου, Προφητείες Μάγια, Φιλιπ Ντικ, X-files, Τόλκιν, Πόλεμος Λυκανθρώπων-Βαμπίρ και Ταραντίνο μαζί (!!!)  Σορύ, ξέχασα τη νύχτα των ζωντανών νεκρών , το Σέβεν και το Ομεν... αυτό το μίγμα λοιπόν είναι όλα τα λεφτά. Περνάς κατ΄ευθείαν από τη σφαίρα της άγνοιας στο Δαφνί. Και η αλήθεια? Αυτό είναι ο μεγαλύτερος φόβος μου. Γιατί ξαφνικά έχει ξαμοληθεί έτσι χύμα όλο αυτό το σκουπιδαριό? Γιατί οι άνθρωποι από κλασσικοί πιστοί, αδιάφοροι άπιστοι ή μικρομεσαίοι αμφισβητίες άρχισαν να παθαίνουν αυτή τη παράκρουση?

Και κυρίως γιατί εμείς πρωτοστατούμε? Δεν μπορώ να τα ρίξω όλα στο έρημο το νέφος. Γιατί και σ΄ενα απομακρυσμένο χωριό πάνω στο Πάρνωνα που βρέθηκα το καλοκαίρι, για τους έψιλον  μιλάγανε! Κατανοώ ότι ο μύθος περί δρακονιανών δεν μοιάζει τόσο μύθος όταν κοιτάζει κανείς συγκεκριμένα πρόσωπα της πολιτικής σκηνής αυτού του τόπου, κατανοώ επίσης ότι η «αρπαγή» που λέγαμε είναι εντελώς οικεία λέξη στο νεοέλληνα (εκ του αρπάζω), κατανοώ ακόμα ότι για να είναι τόσο μαλάκας ένας λαός και να μην κόψει φλέβες από τύψεις, πρέπει να αποδεχτεί πως απλά είναι κάτω από mind control (είναι πιο γλυκό να λες είμαι κατευθυνόμενος δεν είμαι μαλάκας) αλλά γιατί τώρα όλα αυτά?

Η όλη ιστορία μου θυμίζει κάτι φάσεις που η μάνα μου έπρεπε να αναγγείλει κάτι πολύ σοβαρό στον πατέρα (του είδους ο λογαριασμός της ΔΕΗ είναι λίγο τσιμπημένος αυτή τη φορά....) και άρχιζε να τον προετοιμάζει πηγαίνοντας Κόρινθο μέσω Θεσσαλονίκης και τελικά το έσκαγε το παραμύθι αφού τον είχε κάνει να φανταστεί πολύ χειρότερα και του ερχόταν σχεδόν ανακουφιστικό το γεγονός ότι θα κατέθετε μισθό μισθό στη ΔΕΗ! Κάτι τέτοιο μου μυρίζει και τώρα. Σκέψου να έχεις προετοιμαστεί πως το 2012 είναι το τέλος σου και όχι μόνο μπορεί να γίνεις και μεζές σε κάποια εξωγήινη φυλή, να έχεις για 5 χρόνια φάει στη μάπα εικόνες απόλυτης καταστροφής, σενάρια με επιζήσαντες που τρώνε ο ένας τον άλλον, επιζήσαντες γεμάτους πληγές σ΄ενα κόσμο που έχει γίνει στάχτη (για να μη μιλήσουμε και για τον Αντίχριστο που θαχει καβαλήσει το πλανήτη και θα κάθετε σταυροπόδι) κι εκεί που έχει παραδοθεί το πνεύμα σου έτοιμο για το αιώνιο τέλος να σου πουν απλά... πόλεμος. Τι ξενέρα ε? Ούτε το μάτι από την εφημερίδα δεν θα σηκώσεις.  Γιατί εδώ που τα λέμε το ζητάει ο οργανισμός σου το τέλος έτσι?

Το τέλος που εξασφαλίζει ότι δεν θα πας μόνος σου αλλά θα πάρεις κι άλλα 5 δις μαζί. Έχει άλλη χάρη το ομαδικό. Γιατί όταν φτάσεις στο σημείο να νοιώθεις ανίκανος να αλλάξεις έστω και μια μικρή παράμετρο στη ζωή σου, όταν νοιώθεις ότι έχεις καταντήσει ένα αρκουδάκι με ενισχυμένες μπαταρίες που χτυπάει τα χεράκια όλη μέρα, όταν νοιώθεις ότι τελικά είσαι ένα παραφουσκωμένο τίποτα σαν εκατομμύρια άλλα τίποτα, όταν δηλ. Τη ζωή σου την έχεις καταλάβει σαν κάτι που γίνεται ερήμην σου, τότε που αλλού να στρέψεις τα μάτια?

Στο παραμύθι. Σ΄αυτό δηλαδή που ξέρεις να χειρίζεσαι και να νοιώθεις βαθύτερα από κάθε αλήθεια. Το παραμύθι. Μια φορά κι ένα καιρό γεννήθηκες. Και έζησαν αυτοί καλά κι εσύ καλύτερα. Και θα είσαι αιώνιος στους αιώνες των αιώνων αμήν. Κι όπως μόνιμα είσαι συνεπαρμένος από τα ειδικά εφέ που τυλίγονται γύρω από την ανωνυμία σου, που να δεις το μικρό εγχειρίδιο πάνω στο ράφι στριμωγμένο ανάμεσα στους φανταχτερούς τόμους με τα καλογυαλισμένα εξώφυλλα. Που να δεις την αρπαγή που ήδη έχει γίνει, τα ούφο που έχουν ήδη κερδίσει το πόλεμο, τους βρικόλακες που ήδη σου πίνουν το αίμα, και τα πρωτόκολλα των σοφών που είναι κομμένα και ραμμένα να κουρδίζουν ανθρωπάκια σαν και σένα σαν και μένα.

Η γιαγιά έχει μείνει ακίνητη μπροστά στο χαζοκούτι με το τηλεκοντρόλ στο χέρι με τα μάτια καρφωμένα σε μια πίστη που την έχει ανάγκη σαν τον αέρα που αναπνέει για να επιβιώσει.

Εσύ έχεις μείνει καρφωμένος στην ελπίδα πως αν κάποιος πρέπει να τιμωρηθεί για όλο αυτό το αίσχος είναι όλη η ανθρωπότητα μαζί. Και περιμένοντας να ξεσκεπαστεί το πανανθρώπινο έγκλημα, περνάς στη ζούλα τα καθημερινά σου άθλια ψιλοεγκληματα... Εκείνα τα φτηνιάρικα. Ξέρεις. Ξέρουν.

Και το 2012 τι?

Θα πουλάνε πάλι συγχωροχάρτια?

Κλείνοντας αυτή την ανάρτηση θέλω να υπενθυμίσω τη γνωστή (σε πολλούς ιστορία)

Οι εντολές δεν ήταν 10 όπως σωστά το έχετε υποπτευθεί , ήταν 11.

Τι έλεγε η 11^η?

«Τα παραπάνω ισχύουν για όλους πλην ελλήνων».

ΥΣ.

Εννοείται ότι μιλούσε περί ελλήνων όχι νεοελλήνων που θεωρούν τον ευαυτό τους απόγονο εκείνων που δεν έχουν ξοδέψει ούτε λεπτό για να διαβάσουν τι έγραψαν, έτσι από περιέργεια βρε αδελφέ. Ετσι για να έχουν μια ελάχιστη γνώση τι ήταν η αντίληψη εκείνων που τόσο καλά έχουν μάθει να σφετερίζονται το όνομά τους και να το παίζουν όχι έλληνες αλλά ελληναράδες.