ΟΧΙ κ.ΠΡΩΘΥΠΟΥΡΓΕ!

Όχι δεν έχω διάθεση να κατανοήσω τα προβλήματά σας κ.Πρωθυπουργέ. Και όχι μόνο δεν έχω διάθεση. Και να ήθελα δεν μπορώ να καταλάβω τι ακριβώς ζητάτε από μένα.....

Εργάζομαι 27 χρόνια και «αισίως» ο μισθός μου έφτασε στα 950 ευρώ πρόσφατα.

Αφού πέρασα μια ολόκληρη ζωή παρακολουθώντας γύρω μου μια αναιδέστατη χλιδή που ξεχείλιζε από κάθε μεριά....

Δεν κατάφερα ποτέ αποκτήσω ένα σπίτι δικό μου και δυστυχώς οι γονείς μου ήταν φτωχοί και δεν μπόρεσαν να μου αφήσουν κάποια έτοιμη κληρονομιά.

Γνώρισα λοιπόν ανθρώπους που κάθε πρώτη του μηνός περνάνε με μια τσάντα και εισπράττουν ένα πακτωλό από χρήματα από τα δεκάδες διαμερίσματα, γραφεία και καταστήματα που νοικιάζουν. Άνθρωποι που κατέχουν κάποια οικοδομικά τετράγωνα για πάρτη τους.....

Γνώρισα επίσης ανθρώπους που ξοδεύουν για ένα ζευγάρι παπούτσια ένα μισθό δικό μου και άλλοι πιο προχωρημένοι ακόμα ξοδεύουν για ένα ζευγάρι παπούτσια όσο πέντε μισθοί δικοί μου.....

Είδα οικογένειες να ζουν μέσα στη χλιδή. Να έχουν τα πάντα. Βίλες, κότερα, αυτοκίνητα , ελικόπτερα, αεροπλάνα. Να μένουν σε περιοχές γεμάτες πράσινο, σε περιοχές κοντά στη θάλασσα με ιδιωτικές παραλίες ενώ ο υπόλοιπος κοσμάκης είναι στριμωγμένος σε κάτι διαμερίσματα της πλάκας κάτω από ένα μαύρο σύννεφο....

Είδα αυτές τις οικογένειες να περνάνε πάντα πρώτες σε όλα. Στα καλύτερα κολέγια τα παιδιά. Στους καλύτερους γιατρούς οι ασθενείς τους. Στα καλύτερα θέρετρα για τις κούρες τους. Το καλύτερο φαγητό στο στομάχι τους. Η καλύτερη περιποίηση για το δέρμα τους και την ομορφιά τους....

Τι είναι όλοι αυτοί? Φιλότιμα εργαζόμενοι που ξεκίνησαν από ένα μισθό της πλάκας και κάνανε ένα μικρό κομπόδεμα και απόκτησαν όλα αυτά?

Το αμερικάνικο όνειρο που προωθείτε στους βλακώδεις πληθυσμούς νομίζετε ότι μπορούν να το καταπίνουν όλοι οι πολίτες?

Όχι κ.Πρωθυπουργέ.

Λεφτά τέτοια που να εξασφαλίζουν μια ζωή προκλητικά χλιδάτη έναντι των υπόλοιπων κάνανε συγκεκριμένες κατηγορίες.

Αυτοί που τα τσίμπησαν, κλέψανε κοινώς από το δημόσιο.

Οι πολιτικοί με τις μεγάλες μίζες, τις μεγάλες απάτες, τις μεγάλες συμφωνίες

Οι διευθύνοντες  κάθε είδους σε οργανισμούς, Υπουργεία, Τράπεζες,

Οι μεσάζοντες

Οι χαφιέδες

Τα τσιράκια των εκάστοτε πολιτικών

Οι υπάλληλοι που χρηματίστηκαν

Οι υπάλληλοι που εκβίασαν

Οι επιχειρηματίες που έκλεψαν, παραβίασαν το νόμο, έκαναν κομπίνες

Οι επιστήμονες που πάτησαν τον όρκο τους

Οι προικοθήρες

Οι έξυπνες πουτάνες

Οι αδίστακτοι ακαδημαϊκοί

Οι αδίστακτοι εκπρόσωποι της ενημέρωσης

Το οργανωμένο έγκλημα σε όλες του τις προεκτάσεις.

Κάθε βιβλιάριο σ΄αυτό το τόπο για να κάνει τη δουλειά του έκρυβε μέσα κι ένα χαρτονόμισμα. Κάθε αίτηση για να περάσει κρύβει χαρτονομίσματα. Κάθε δουλειά για να γίνει θέλει λάδωμα. Κάθε αρρώστια για να γιατρευτεί θέλει φακελάκι. Κάθε έργο για να ξεκινήσει θέλει μίζες. Κάθε εκατοστό αυτής της χώρας κρύβει και μια κομπίνα.

Όσοι έμειναν να χτυπιούνται τώρα για να επιζήσουν απλά δε δέχτηκαν να κάνουν ούτε το λακέ, ούτε το κομπιναδόρο, ούτε να πατήσουν πάνω σε άλλους, ούτε να παντρευτούν μια ηλίθια γιατί έχει δέκα διαμερίσματα, ούτε να δώσουν κώλο για να παντρευτούν ένα κωλόγερο και να γίνουν κυρίες, ούτε να εκβιάζουν ένα πατέρα για να του χειρουργήσουν το παιδί, ούτε να αρπάζουν τη περιουσία μιας μιας μάνας για να μη μπει το παιδί στη στενή, ούτε να σκεπάσουν ακαθαρσίες, ούτε να βουτηχτούν στις ακαθαρσίες. Και μιλάω για τις απλές αγυρτιές. Εκείνες τις άλλες των εφοπλιστάδων, των βιομηχάνων του χοντρού κεφαλαίου δεν τις πιάνω καν στο στόμα μου γιατί θα χρειαζόντουσαν σελίδες κι όχι μια απλή ανάρτηση σε κάποιο μπλογκ.

Δίπλα σε όλους τους παραπάνω είδα να ζουν μια παράλληλοι ζωή οι δυστυχισμένοι αυτού του κόσμου

Μεροκαματιάρηδες, εργάτες, υπαλληλίσκοι, εργατουπάλληλοι, το κατώτερο προσωπικό κάθε υπηρεσίας σε κάθε τομέα, που γεννήθηκαν και πέθαναν χωρίς να γευτούν ποτέ το πλούτο που γευτήκατε εσείς. Που ιδρώσανε για να μπορέσουν να σπουδάσουν τα παιδιά τους , για να βρουν λίγα φράγκα να περιθάλψουν τους αρρώστους τους, για να έχουν ένα κεραμίδι να βάζουν από κάτω το κεφάλι τους.

Είδα άντρες δυο μέτρα να σκύβουν ταπεινωμένοι και να ικετεύουν για λίγα δανεικά. Μανάδες να κάνουν υποκλίσεις σε κάθε είδους κυρά, για να βγάλουν το μεροκάματο.

Κοπέλες να ξεφτυλίζονται και να κινδυνεύουν από το κάθε διεστραμμένο, το κάθε απατεώνα. Αγόρια να κουβαλάνε καφάσια, να ανεβαίνουν σκαλωσιές, να γεμίζουν με δηλητήρια τα πνευμόνια τους στις πολύτιμες βιομηχανίες σας για πέντε φράγκα

Είδα αγρότες να προσπαθούν να περισώσουν τα τελευταία χωράφια, να κρατήσουν υπαρκτή την υπόλοιπη Ελλάδα εκείνη τη μακρινή χωρίς να τους δίνει σημασία κανένας.

Κι άλλοι ακόμα χειρότεροι από αυτούς. Εκείνοι που δεν μπόρεσαν ούτε αυτό να καταφέρουν γιατί η ζωή τους χτύπησε ακόμα πιο σκληρά...

Όλοι οι άνθρωποι που έζησαν χωρίς να εκμεταλλευτούν ευκαιρίες και ανθρώπους.

Ολοι εκείνοι που δεν πιάσαν τη καλή την ευκαιρία....

Και η ευκαιρία δεν είναι να πάρεις τα Ολυμπιακά έργα.

Ξεκινάει πολύ πιο απλά και καταλήγει εκεί.

Ξεκίνησε από τους παππούδες των τωρινών «ευγενών μας»

Ξεκίνησε όταν σ΄ενα διαλυμένο κράτος η μόνη έγνοια ήταν να μαζέψει τους συμμορίτες τους εαμοβούλγαρους τους κομιτατζήδες και να τους στείλει εξοχή και από την άλλη έδωσε γη και ύδωρ σε ότι πιο σάπιο είχε βγάλει αυτό το χώμα.

Σε ανθρώπους πού μπορούσαν να πουλήσουν και τα κοκάλα της μάνας τους για να πιάσουν τη καλή.

Το φάγωμα της κρατικής περιουσίας, οι κομπίνες, τα λαδώματα και οι μίζες ξεκίνησαν αμέσως μετά το πόλεμο και δε σταμάτησαν ποτέ.

Και το χειρότερο έπλασαν έναν ολόκληρο λαό να είναι απατεώνας.

Από το μπάρμπα που βάζει το σάπιο ζαμπόν στο τοστ και το πασάρει στο κιλικείο του σχολίου χωρίς τύψεις,

Μέχρι τον ανώτερο διευθυντή του δε ξέρω που.

Από το κλεφταράκο που ξαφρίζει τσαντάκια

Μέχρι τον αρχικλέφταρο τύπου Ζίμενς και δεκάδες άλλα....

Ποιος δε τα τσίμπησε μωρέ?

Κόμματα, παρακαθήμενοι, εκκλησία, εφημερίδες, τηλεόραση, ακαδημαϊκοί, όλων των ειδών οι κατέχοντες μια θέση που κάτι μπορεί να έβγαζε. Είτε λεγόταν νομαρχία, είτε δημαρχείο, είτε νοσοκομείο, είτε εργοστάσιο, επιχείρηση, καράβι ή ότι άλλο σκατό.

Ένα κεφάλαιο τόσο αδιάφορο, τόσο άχρηστο για το τόπο, τόσο κοιλιόδουλο που δεν έχει όριο. Και στα άλλα κράτη το κεφάλαιο, το χρήμα ήταν κυρίαρχο, η εξουσία έκανε τα παιχνίδια της, οι λίγοι μασάγανε τα πολλά αλλά κάνανε και κάτι βρε αδερφέ έστω και για κέρδος τους.

Έχει γεμίσει από δεκαετίες τώρα η Ευρώπη αυτοκινητόδρομους, πανεπιστήμια, σχολεία, πόλεις γεμάτες πράσινο, πάρκα, παραλίες ολοκάθαρες, πόλεις σαν κουκλόσπιτα καλοφτιαγμένες, έργα, έργα, έργα. Που μπορεί ένα μέρος του πληθυσμού να μπορεί να τα απολαμβάνει αλλά κάτι κάνανε για να ρίξουν στάχτη στα μάτια.

Εδώ αυτό που έγινε ήταν ανήκουστο.

Καταστράφηκαν τα πάντα χωρίς ν΄ανοίξει μύτη.

Πόλεις τρισάθλιες, βρώμικες, αξιοθρήνητες με 2-3 συνοικίες φτιαγμένες για συγκεκριμένες οικογένειες. Τρομάξαμε να δούμε έναν αυτοκινητόδρομο κι ακόμα τώρα οι περισσότεροι δρόμοι είναι καρμανιόλες. Τρομάξαμε να δούμε μια γέφυρα ή ένα τούνελ.

Νοσοκομεία ντροπής. Ιατρεία ντροπής. Σχολεία να πέφτουν οι σοβάδες. Πανεπιστήμια ρημαγμένα. Στάδια, γήπεδα ανύπαρκτα.

Φτάσαμε στο σημείο να λέμε πως μόνο όταν ήταν ο Παπαδόπουλος έγιναν μερικά έργα και ξεβρόμισε λίγο ο τόπος. Φαντάσου γιατί κατάντια της δημοκρατίας μιλάμε.

Πουλημένοι πολιτικοί, πουλημένο κεφάλαιο, πουλημένη εκπαίδευση, πουλημένη θρησκεία και πατρίδα...

Και μου ζητάς εμένα κ.Πρωθυπουργέ σήμερα να κάνω τι?

Να σου δώσω το ψωρομισθό μου για τσοντάρισμα στην εξαθλίωση?

Να κόψω το φαί μου που της πλάκας είναι κι αυτό?

Να βγάλω τα παιδιά μου στα φανάρια να καθαρίζουν τα τζάμια?

Να δέσω σε καμιά καρέκλα τα γερόντια μου και να τους τρώω τη ψωροσύνταξη?

Να γίνω πουτάνα, βαποράκι, κλεφτρόνι? Τι ακριβώς θέλεις από μένα?

ΝΑ ΒΓΑΛΕΙΣ ΤΗ ΦΟΡΑ ΟΛΟΥΣ ΤΟΥΣ ΚΛΕΦΤΕΣ

ΝΑ ΚΟΨΕΙΣ ΚΕΦΑΛΙΑ Σ΄ΟΛΟΥΣ ΟΣΟΥΣ ΚΑΡΠΩΘΗΚΑΝ ΤΗΝ ΕΘΝΙΚΗ ΠΕΡΙΟΥΣΙΑ

ΝΑ ΒΑΛΕΙΣ ΣΤΗ ΦΥΛΑΚΗ ΤΟΥΣ ΠΡΟΔΟΤΕΣ ΤΗΣ ΠΑΤΡΙΔΑΣ

ΝΑ ΔΩΣΕΙΣ ΣΕ ΛΑΪΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΚΑΘΕ ΚΑΘΙΚΙ ΠΟΥ ΕΚΜΕΤΑΛΛΕΥΤΗΚΕ ΤΗ ΖΩΗ ΜΑΣ ΚΙ ΕΒΓΑΛΕ ΧΡΗΜΑ

ΝΑ ΚΑΤΑΔΙΚΑΣΕΙΣ ΜΕ ΟΝΟΜΑΤΕΠΩΝΥΜΟ ΚΑΙ ΣΤΟΙΧΕΙΑ ΟΛΑ ΤΙΣ ΜΙΖΕΣ, ΤΑ ΛΑΔΩΜΑΤΑ, ΤΙΣ ΥΠΟΠΤΕΣ ΣΥΜΦΩΝΙΕΣ, ΤΑ ΞΕΠΟΥΛΗΜΑΤΑ, ΤΙΣ ΕΓΚΛΗΜΑΤΙΚΕΣ ΠΡΑΞΕΙΣ ΠΟΥ ΔΙΑΠΡΑΧΤΗΚΑΝ ΣΤΙΣ ΠΛΑΤΕΣ ΤΟΥ ΕΛΛΗΝΙΚΟΥ ΛΑΟΥ.

Και τότε μπορεί να σ΄ακούσω τι έχεις να πεις. Τότε μπορεί να σκεφτώ τι μπορώ κι εγώ να προσφέρω γι΄αυτό το δύστυχο λαό. Τότε μπορεί να κάνω και το σκατό μου παξιμάδι για να βοηθήσω τη πατρίδα μου.

ΑΦΟΥ ΤΟΥΣ ΔΩ ΟΛΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ ΠΙΣΩ ΑΠΟ ΤΑ ΚΑΓΚΕΛΑ.

Γιατί μου το χρωστάς.

Μου το χρωστάς γιατί κράτησα ψηλά το κεφάλι όταν όλοι γίναν καμπούρηδες λακέδες. Μου το χρωστάς γιατί μεγάλωσα τα παιδιά μου τίμια με ξάστερα μάτια και περήφανα που είναι ελληνόπουλα. Μου το χρωστάς γιατί δούλεψα ασταμάτητα, φιλότιμα, και με ζήλο 30 χρόνια τώρα χωρίς να ζημιώσω ούτε ένα συμπατριώτη μου, χωρίς να κλέψω, χωρίς να σκοτώσω, χωρίς να κοροϊδέψω κανέναν. Μου το χρωστάς γιατί έζησα εδώ κι έξω κι όταν ήμουν έξω σε έβγαλα ασπροπρόσωπο όπως τόσοι ξενιτεμένοι πατριώτες. Γιατί παρόλα τα βάσανα δεν έγινα εγκλήματίας. Γιατί σε κάθε ευκαιρία που για να τα αρπάξω έπρεπε να αδικήσω ή να ρίξω κάποιον είπα όχι.

Μου τα χρωστάς γιατί απαίτησες από το γιό μου να είναι ετοιμοπόλεμος. Σου δωσα ένα φαντάρο και γιατί απαίτησες από τη κόρη μου να γίνει καλή μάνα κι ετοίμασα μια καλή μάνα.

Μου το χρωστάς γιατί φύλαξα Θερμοπύλες ανάμεσα σε κάθε λογής Εφιάλτη.

Αν δεν γίνει αυτό, ούτε που θέλω να σε ξέρω, ούτε μ΄ενδιαφέρει τι λες, ούτε πιστεύω σε κανένα θεό και σε κανένα διάολο. Απλά θα προσπαθήσω να επιζήσω. Και να επιζήσουν τα παιδιά μου. Όπως έκανα μέχρι σήμερα. ΕΡΗΜΗΝ ΣΑΣ.

Όχι κ.Πρωθυπουργέ δεν θα αλλάξω για να μην βουλιάξετε. Θα μείνω έτσι όπως ήμουν πάντα κι εγώ και μερικοί συμπατριώτες μου ακόμα. Αγνοί, μεροκαματιάρηδες, κουτοί ανάμεσα στους αετονύχηδες , φιλότιμοι ανάμεσα στους αναίσθητους, ευαίσθητοι ανάμεσα στα καθίκια, αξιοπρεπείς ανάμεσα στους ξεφτιλισμένους, πατριώτες ανάμεσα στους προδότες. Έτσι θα παραμείνω. ΔΕΝ ΘΑ ΑΛΛΑΞΩ. Ούτε εγώ ούτε οι ίδιοι με μένα.

ΤΟΥΣ ΚΑΤΕΧΟΝΤΕΣ ΤΟ ΧΡΗΜΑ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΥΠΟΧΡΕΩΣΕΤΕ ΓΙΑ ΑΛΛΑΓΗ.

ΕΚΕΙΝΟΥΣ ΠΟΥ ΕΜΑΘΑΝ ΝΑ ΖΟΥΝ ΣΤΙΣ ΠΛΑΤΕΣ ΤΩΝ ΑΛΛΩΝ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΞΕΜΑΘΕΤΕ.

Και το χειρότερο... πρέπει εσείς να πείτε ΟΧΙ στους άρχοντες αυτού του κόσμου κ.Πρωθυπουργέ. Μπορείτε άραγε? Θέλετε? Αν ούτε μπορείτε ούτε θέλετε δεν συνεχίζουμε όπως είμαστε χωρίς πολλά λόγια γιατί δεν υπάρχει ούτε καιρός πια ούτε υπομονή για μεγάλα λόγια αλλά κούφια.

Ξέρετε κάτι? Ειλικρινά θέλω να με βγάλετε ψεύτρα. Θέλω να αποδειχτούν όλα αυτά απλά γκρίνια, χωρίς βάση. Θέλω αυτά που λέω να είναι το παραλήρημα ενός απαισιόδοξου. Να μην έχει ίχνος αλήθειας κι όλα να γίνουν αλλιώς.

Αποδείξετε ότι είμαι ψεύτρα. Και θα ζητήσω ταπεινά συγνώμη.