Ξέρετε η βία δεν είναι μόνο τακτική. Για ένα σεβαστό μέρος "ανθρώπων" είναι διασκέδαση. Ανάγκη. Είναι ηδονή. Σε πολλούς η άσκηση βίας, το κομματιασμένα κορμιά, τα ουρλιαχτά από τα σκοτεινά κελιά δεν είναι απλά εφαρμογή κάποιας μεθόδου συναίτησης ή καθήκοντος. Είναι το σκοτεινό κομμάτι των μαύρων ψυχών. Η καλύτερα των νεκρών ψυχών. Υπάρχουν άνθρωποι που ακολουθούν μια συγκεκριμένη ιδεολογία ασπαζόμενοι συγκεκριμένες ιδέες, προτάσεις λύσεις, σαν τους οπαδούς κάθε κόμματος. Ομως υπάρχουν κι εκείνοι που επιλέγουν συγκεκριμένες ιδεολογίες απλά γιατί εκεί θα έχουν το περιθώριο να "εκτονώσουν" τα αποτρόπαια ένστικτά τους. Αυτούς τους ανθρώπους τους χρησιμοποιεί η εξουσία από πάντα και σε κάθε περίπτωση για να κάνουν την άσχημη λάτζα. Να κάνουν με ελαφριά καρδιά όλα εκείνα τα πράγματα που οι νορμάλ πολίτες δεν μπορούν να φανταστούν καν.
Μπορεί κάποιο δικαστήριο να αποφασίζει μια εκτέλεση αλλά για να γίνει η εκτέλεση κάποιοι συμπολίτες μας επιλέγουν να κάνουν ακριβώς αυτή τη δουλειά. Να πατήσουν τη σκανδάλη, να κατεβάσουν το μοχλό ή να αδειάσουν την ένεση. Κι από αυτούς μια μερίδα όχι απλά το βλέπει σαν καθήκον αλλά επιλέγει αυτή ακριβώς τη δουλειά γιατί γουστάρει.
Το ίδιο συμβαίνει σε πλειάδα επαγγελμάτων που έχουν να κάνουν με την σύληψη, συμόρφωση, φυλάκιση, ξυλοδαρμό, ή εκτέλεση συμπολιτών. Το ίδιο υπάρχει στις λεγόμενες ακραίες παρατάξεις. Εκείνες που ιδεολογικά προωθούν π.χ. το ρατσισμό, τη βίαιη καταστολή, τη βίαιη κοινωνική "αναμόρφωση", την υπεροχή κάποιου έναντι κάποιου άλλου και την τιμωρία του κατώτερου από κάποιον που θεωρείται ανώτερος.
Αλήθεια που πιστεύετε ότι βρίσκουν στέγη ένα σωρό κατηγορίες. Ο "κύριος" που αυνανίζεται παρακολουθόντας τσόντες με βιασμούς βρεφών, παιδιών, ο επαγγελματίας δολοφόνος, ο σαδιστής, εκείνος που βασανίζει τη γυναίκα του και τα παιδιά του, εκείνος που το γλεντάει καθώς βάζει φωτιά σε ένα αθώο ζωάκι, εκείνος που κάνει πλάκα με τον ανθρώπινο πόνο, που τη βρίσκει όταν οι άλλοι υποφέρουν σωματικά και ψυχικά (γιατί όλοι αυτοί υπάρχουν γύρω μας και το ξέρουμε) που βρίσκονται ιδεολογικά λοιπόν όλοι αυτοί? Τι ονειρεύονται σαν πολίτευμα? Τι θεωρούν ιδανική κοινωνία για να ζήσουν? Το έχετε αναρωτηθεί ποτέ?
Κι αν προχωρήσουμε παρακάτω θα πρέπει να σκεφτούμε ποιοί περιθάλπτουν στους κόλπους τους αυτούς τους ανθρώπους και σε τι ακριβώς χρησιμεύουν ή θα χρησιμεύσουν.
Ανθρωποι τέτοιου είδους έχουν υπηρετήσει πιστά σελίδες της παγκόσμιας ιστορίας και υπηρετούν ακόμα (και στο μέλλον να δείτε) και είναι ιδανικοί. Γιατί μπορούν να κάνουν ότι οι υπόλοιποι αντικρύζουν με φόβο, ότι απωθεί τους συνηθισμένους ανθρώπους. Οι νέοι λοιπόν σήμερα στην Ελλάδα και στα κοντινά μας κράτη, έχουν ένα ακόμα μεγάλο μειονέκτημα έναντι των παλαιότερων. Δεν έχουν μνήμες τέτοιου είδους. Δεν ξέρουν τι σημαίνουν καθεστώτα που οι στρατοί τους είναι ακριβώς ότι οι παραπάνω κύριοι. Ανελέητοι. Στυγνοί. Απάνθρωποι.
Οι συγκεκριμένες ιδεολογίες δεν έχουν βέβαια αυτό το σκοτεινό χρώμα μόνο. Φυσικά περικλείουν και δίκαιες ιδέες. Προτάσεις επαναστατικές για τα προβλήματα που βασανίζουν το κοσμάκη. Μιλάνε για δικαιοσύνη. Για ισότητα. Για ένα καλύτερο αύριο. Μιλάνε για πατριωτισμό και εθνική αξιοπρέπεια. Μιλάνε για ένα καλύτερο αύριο για όλους τους πολίτες. Ομως πίσω από αυτές τις ιδεολογίες αναπτύσσεται κάτι που κάποια στιγμή ξεφεύγει ανακαστικά. Και αυτό το κάτι οι περισσότεροι από τους νεοφώτιστους οπαδούς τέτοιων τάσεων είμαι βέβαιη ότι δεν το υποψιάζονται καν στη πραγματική του διάσταση.
Κάθε φορά που κοιτάζω σκηνές βίας, ξυλοδαρμών, βασανισμών και εκτελέσεων φροντίζω να μην ξεχνώ ότι μερικοί από τους συμμετέχοντες βρίσκονται εκεί ακριβώς γιατί το φχαριστιούνται. Κι αν κάποιοι είναι που θα μπορούσαν να ξεσκεπάσουν αυτή τη θηριωδία είναι οι δικοί τους συνάδελφοι, φίλοι, ή συγγενείς που δεν είναι έτσι κι αν ακόμα μοιράζονται ίδιες ιδεολογίες. Δεν είναι διεφθαρμένοι στη ψυχή. Δεν είναι γεννημένοι σαδιστές, άρρωστοι. Απλά παλεύουν για κάτι που πιστεύουν.
Εκείνοι όμως οι άλλοι δεν παλεύουν. Εκείνοι είναι η μαύρη πλευρά της ανθρώπινης ύπαρξης κι θέλει πάρα πολύ μεγάλη απομάκρυνση από οποιοδήποτε ιδεώδες για να μπορέσεις να τους δώσεις και την ελάχιστη δικαιολογία. Θέλετε να γυρίσουμε στο μεσαίωνα? Νομίζετε πως το σκοτάδι είναι απλά μια ενδιαφέρουσα σκηνή από κάποια θεαματική ταινία τρόμου χολυγουντιανού χαρακτήρα? Το σκοτάδι της ανθρωπινης ψυχής είναι κάτι που μπορεί να κουβαλήσει ασύληπτους τρόμους. Ασύληπτες θηριωδίες. Και θάθελα νάξερα πόσοι από εμάς είναι τόσο ψύχραιμοι για να του δώσουν την ευκαιρία μια φορά ακόμα να βγει από τις στάχτες του.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου