ΤΑ ΑΝΕΠΑΝΑΛΗΠΤΑ ΖΩΝΤΟΒΟΛΑ ΚΑΙ ΟΙ ΤΟΚΙΣΤΕΣ ΣΟΥΛΑΤΣΑΔΟΡΟΙ!

"Παίρνω αυτό το κομμάτι από την ανάρτηση που έκανε ο παππούς-μπόγκερ γιατί θέτει ένα ερώτημα που ίσως να είναι και το μοναδικό που θα έπρεπε να απασχολεί τους χρεωμένους και μη.

Εχω μια απορία και θα ήθελα αν είναι δυνατόν κάποιος πολιτικός, επιστήμων, δημοσιογράφος, αυτοί που ενδιαφέρονται για τα κοινά και τα προβλήματα του λαού, να μου πουν το δάνειο που έχω πάρει από τη τράπεζα σε ποιον το χρωστάω, γιατί δεν μπορεί αυτά τα χρήματα από κάπου προέρχονται. Τράπεζα είναι ένα κτίριο. Τα λεφτά όμως έχουν ιδιοκτήτη με όνομα και διεύθυνση και στη φαντασία μου τον τοποθετώ σε αυτό που έλεγε η γιαγιά μου, που πολλές φορές γινόταν θέμα για το τι δουλειά κάνει αυτός, και η απάντηση ήταν ΤΟΚΙΣΤΗΣ ΚΑΙ ΣΟΥΛΑΤΣΑΔΟΡΟΣ.

Μήπως είναι καιρός να βρούμε τους τοκιστές και τους σουλατσαδόρους? Είναι γνωστό που κατοικούν. Βόρεια προάστια, κολωνάκι, Βουλή, Αρχιεπισκοπή, Λονδίνο, Παρίσι. Μπορεί και στο Λας Βέγκας. Επειδή το επάγγελμά μου ήταν βοηθητικό προσωπικό και γνωρίζω και τα κουτάλια τους και στο Κολωνάκι και στο Ψυχικό και στην Εκάλη, θα σας πω ένα παράδειγμα.
Το 1960 έπαιρνα μισθό 1000 δραχμές. Ο κανακάρης του αφεντικού μου ετών 25 και άνεργος είχε δίπλα στο κομοδίνο του κρεβατιού του δραχμές 3000 ημερησίως. Κολαριστά τα πέρναμε τότε από την Εθνική Τράπεζα στης Βουκουρεστίου που μας τα έφερνε ο τραπεζικός υπάλληλος στο αυτοκίνητο. Συμπλήρωνε εάν είχε χασούρα στην Αθηναική Λέσχη που έπαιζε μπριτζ και έπαιρνε και για το κανακάρη του τα κολαριστά χιλιάρικα, ο οποίος κρατούσε τη καμπάνα του στον Αστέρα για να έχει την ησυχία του.

Ας συμπληρώσω κι εγώ εδώ στη συνέχεια τη δική μου εμπειρία που πιστεύω ότι αντιπροσωπεύει κι ένα μεγάλο κομμάτι δανειοληπτών.

Χωρίς να μπω σε λεπτομέρειες (γιατί είναι θέματα προσωπικά και έτσι θέλω να μείνουν) θα περιγράψω τη προσωπική μου εμπειρία ΑΚΡΙΒΩΣ ΟΠΩΣ ΣΥΝΕΒΗ.

Με τις τράπεζες δεν είχα καμμιά σχέση εκτός από ένα παλιό δάνειο το οποίο είχα εξοφλήσει και πριν την ώρα του και μια κάρτα την οποία επίσης είχα μ΄ενα υπόλοιπο το οποίο ήταν ζήτημα 2-3 μηνών να το κλείσω. Και τότε έρχεται εκείνη η στιγμή που συμβαίνει στη ζωή όλων των ανθρώπων, στον καθένα με διαφορετικό τρόπο, αλλά συμβαίνει, που πέφτει ο ουρανός στο κεφάλι και βρίσκεσαι να μην ξέρεις που πατάς.

Μέσα σε μια τέτοια φάση λοιπόν όπου όλα πήγαιναν σκατά, βρίσκομαι να έχω πιάσει μια δουλειά μετά από ένα χρόνο ανεργείας, δουλειά των 700 ευρώ. (τι πρωτότυπο). Με δυο ανήλικα, κανένα περιουσιακό στοιχείο, νοίκι , και καμμιά βοήθεια οικονομική από κανέναν γιατί δεν υπήρχε δυνατότητα. Οι γονείς μου φτωχοί, αδέλφια δεν έχω, και οι δυο τρεις καλοί φίλοι με τα ζόρια τους κι αυτοί. Εκεί λοιπόν που ήμουν σε φάση δεν έχω ούτε το νοίκι να πληρώσω... τσουπ η Τράπεζα.

Η οποία μου δίνει και κάρτα και δάνειο εν λευκώ.

«Σας έχουμε εγκρίνει ένα δάνειο 15.000 ευρώ και μία κάρτα 6.000 ευρώ και το μόνο που μένει είναι η υπογραφή σας!!» Μια γλυκήτατη φωνή τέτοια που λέω να δεις που οι άγγελοι τελικά είναι τραπεζίτες.

Εννοείται ότι δεν πίστεψα ότι μου κάνουν χάρη. Ηξερα πολύ καλά που έμπλεκα. Ομως εμένα τα 21.000 ευρώ μου κάλυπτα τα επόμενα 2-3 χρόνια. Σε νοίκια, για τρόφιμα, για βασικές ανάγκες. Θα πληρωνα και τη μικρότερη δόση το μήνα κι επί τέλους θα περίμενα μήπως γίνει ένα θαύμα.

Καλού κακού βέβαια ενημέρωσα πριν την υπογραφή.

-Ξερετε έχω ένα εκαθαριστικό εισοδημάτων 9.000 ευρώ όλα κι όλα το χρόνο.

-Μην σας απασχολεί καθόλου μια χαρά είναι

-Ξέρετε πληρώνω και νοίκι κι έχω κι άλλη κάρτα εκρεμμότητα

-Καλά αυτό μην το δηλώσετε......

-Ξέρετε δεν υπάρχει περιουσιακό στοιχείο να βάλω υποθήκες κλπ...

-Μην σας ανησυχεί το δάνειό σας λέω έχει ήδη εγκιθεί!

Σ΄εκείνη τη φάση λοιπόν υπήρχαν τρεις επιλογές.

1.Να βγω στο Σύνταγμα μ΄ενα πανώ και να ξεκινήσω απεργία πείνας μπας και μου δώσει κανείς ελεημοσύνη.

2. Να ξεκινήσω μόνη μου την επανάσταση !!!!

3. Να ενδώσω στη Τράπεζα και να τα «τσπιμπήσω»

Και ναι αγαπητοί μου φίλοι. ΧΡΗΜΑΤΙΣΤΗΚΑ. Γιατί το ήξερα ότι αυτό είναι χρηματισμός. Ηταν το στόμα που θα το βούλωνα και δεν θα φώναζα. Ηταν η επανάσταση που θα ανέβαλα γι΄αργότερα. Ηταν η τσαπατσούλικη λύση αντί για τον αγώνα. Ηταν η ελεημοσύνη έναντι της διεκδίκησης καλύτερης δουλειάς, καλύτερου κράτους, καλύτερης ζωής. Ηταν η επιθυμία του να ξελασπώσεις χωρίς πολλές θυσίες, χωρίς να φτάσεις να γίνεις ρόμπα σε όλους.

Είχαν πετύχει το στόχο τους. Να μπλεχτώ μαζί τους. Αντί να κινδυνεύει οι καρέκλα τους από τα αίσχη τους, από την ασυδοσία τους, από τη περιφρόνηση που έδειξαν για τον αν ο οποιοσδήποτε πολίτης του κράτους τους ζει ή πεθαίνει, κινδύνεψα εγώ. Μ΄εκαναν υποχείριο των τοκογλύφων. Λες και η ανάγκη μου να εξασφαλίσω τα προς το ζειν, η ανάγκη μου να μην είναι η μέρες μου άθλιες και να ονειρευτώ κάτι καλύτερο για μένα για τα παιδιά μου ήταν ΕΞΤΡΑ ΑΠΑΙΤΗΣΗ, πολυτέλεια, βίτσιο μου κι όχι αναφαίρετο δικαίωμα. Λες και το να τρώνε με χρυσά κουτάλια, να απολαμβάνουν μια ζωή μέσα στην άνεση και στη πολυτέλεια, λες και το να έχουν τη καλύτερη εκπαίδευση για τα παιδιά τους, τη καλύτερη υγεία για τις μούρες τους, τα καλύτερα που κυκλοφορούν σ΄αυτό το κόσμο ήταν αποκλειστικό τους δικαίωμα κι εγώ θαπρεπε να τα ζητιανέψω ή να ΜΕ ΔΑΝΕΙΣΟΥΝ.

Με ΔΑΝΕΙΣΑΝ για να καταφέρω ν΄αγοράσω αυτά που μου είχαν υποσχεθεί ότι θα κατάφερνα να αγοράσω αν τους ψήφιζα με καλύτερους μισθούς, παροχές και νόμους. Καταλαβένετε τι έχει γίνει? Καταλαβαίνετε τι θα πει ΘΡΑΣΟΣ????

Φταίω κι εγώ κι εσύ. Φταίω γιατί έμαθα κι έμαθες να χρηματίζεσαι. Συνειδητά. Δεχτήκαμε να μας δανείσουν με τόκο αυτά που είχαν αρπάξει από τις σάρκες μας. Είμαστε τα αδιακαιολόγητα ζωντόβολα που τώρα παρακαλάμε να μας κάνουν χάρη για να συμμαζέψουμε το χρέος μας, κι όταν θα το κάνουμε θα τους φιλήσουμε και τα χέρια από ευγνωμοσύνη.

Δεν υπάρχει τίποτα περισσότερο να πω. Είμαστε απλά οι άθλιοι.