Όταν με ρωτούν πες ένα αγαπημένο σου συγγραφέα, αυθόρμητα, το πρώτο όνομα που λέω είναι Ντοστογιέφσκι. Δεν μπορώ να ξεφύγω απ΄αυτό. Ίσως γιατί εδώ και χρόνια πια, αφού τον διάβασα ξανά και ξανά, τώρα πια η ανάγνωση ενός βιβλίου του, έστω και κάποιας σελίδα που θα πιάσω τυχαία είναι γαλήνη.. Όχι βέβαια γιατί αυτά που γράφει είναι γαλήνια , αλλά γιατί σιγουρεύομαι ότι είναι εκεί οι λέξεις. Όπως την πρώτη φορά που τις διάβασα και με κάνουν να βυθίζομαι σε μια άλλη διάσταση. Είναι ένας ξεχωριστός κόσμος που συστήνεται πάντα με τον ίδιο τρόπο.
«Το όνομα μου είναι...
Γεννήθηκα τότε αλλά δεν ξέρω πότε θα πεθάνω
Στο μεσοδιάστημα λοιπόν.....»
Γι΄αυτό το μεσοδιάστημα τον θαυμάζω τόσο πολύ. Γι΄αυτό το μεσοδιάστημα σκαλίζω συχνά τα ράφια ξετρυπώνω κάποιο από τα παλιά και στέκομαι σε κάποια φράση, πολύ ώρα, χαμογελώντας λιγάκι, σαν να μη πέρασε μια μέρα...
Μ’ εκείνη τη σιγουριά πως όσο υπάρχουν αυτές τα αριστουργήματα στριμωγμένα στα ράφια, ο άνθρωπος μπορεί να βρει το τρόπο να πει κάτι παραπάνω στο μέσα του. Μπορεί να βρει κάποια στιγμή την ευκαιρία ν΄ανοίξει μια τρυπούλα και να κοιτάξει μέσα κι ας φοβηθεί , ας απογοητευτεί, ας δακρύσει...
Αρκεί να δει.
Γράφει λοιπόν στο Μέγα Ιεροεξεταστή....
«....Ο άνθρωπος όταν ελευθερωθεί, δεν έχει καμιά διαρκέστερη και πιο βασανιστική φροντίδα παρά μόνον πως θα βρει όσο γίνεται πιο γρήγορα κάποιον που θα μπορεί να τον λατρεύει Και θέλει να είναι ικέτης σε εκείνο μόνο που είναι αναμφισβήτητο, τόσο αναμφισβήτητο που όλοι από κοινού να το λατρεύουν. Γιατί η φροντίδα αυτών των αξιοθρήνητων πλασμάτων δεν είναι να βρουν κάτι, που εγώ ή ένας άλλος μπορεί να λατρεύει, αλλά να βρει κάτι, που όλοι πιστεύουν και απολύτως όλοι λατρεύουν....»
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου