ΠΟΙΟΣ ΘΑ ΤΟΥΣ ΤΟ ΠΕΙ?

Η βάση των δεινών μας είναι μια και μόνιμη.

Να κουτσοπορευόμαστε.

Να τη βγάλουμε καθαρή όπως μας βολεύει καλύτερα.

Σ’αυτό το κόσμο είμαι εγώ κι εγώ και πάλι εγώ , η οικογένειά μου, ενίοτε οι κολλητοί μου, οι συγγενείς πολύ μακριά και όλα αυτά με γνώμονα τη πάρτη μου.

Και μέσα σ΄αυτό το κουτσοπόρεμα έχω βρει και μερικά τεχνάσματα έτσι για να δείχνω και κάπως αλλοιώς.

Κάπου κάπου παριστάνω τον αγανακτισμένο, κάπου κάπου υπόστηρίζω το άδικο, κλαίω με καμμιά σκηνή που βλέπω στη τηλεόραση για τα κακόμοιρα τα παιδάκια, κι αν έχω κέφι και το παρατραβήξω λίγο ακόμα μπορεί να το παίξω και ιδεολόγος!

Μπορεί να γίνω εύκολα και επαναστάτης της πάρλας.

Βρίζω το σχολείο που στέλνω τα παιδιά μου, τα στέλνω όμως.

Βρίζω τους πολιτικούς που είναι όλοι χαμούρες, ρίχνω και ένα βλέφαρο όμως κατά που πάει η ζυγαριά μη μείνω απόξω.

Βρίζω τη βία, την ασυδοσία, την απανθρωπιά, την αδικία, (χάνω και τίποτα ? γιατί να μη το κάνω?)

Είμαι δημόσιος υπάλληλος και βρίζω το δημόσιο.

Είμαι ιδιωτικός σκλάβος αλλά και τι να κάνω έτσι είναι η ζωή.

Είμαι υποταγμένος, φοβισμένος, κουτοπόνηρος, βολεψάκια αλλά τι να κάνω έτσι είναι η ζωή.

ΧΤΙΖΩ ΟΠΟΥ ΒΡΩ ΓΙΑ ΝΑ ΑΡΑΞΩ ΤΟ ΚΩΛΟ ΜΟΥ αλλά τι να κάνω έτσι είναι η ζωή.

ΒΑΖΩ ΜΕΣΟΝ ΜΕ ΟΠΟΙΟ ΚΟΣΤΟΣ ΓΙΑ ΝΑ ΠΑΡΩ ΑΔΕΙΑ ΓΙΑ ΤΟ ΑΥΘΑΙΡΕΤΟ ΠΟΥ ΘΑ ΧΤΙΣΩ ΕΚΕΙ ΠΟΥ ΚΑΗΚΕ ΤΗ ΠΡΟΗΓΟΥΜΕΝΗ ΦΟΡΑ, αλλά τι να κάνω έτσι είναι η ζωή,

ΠΟΥΛΑΩ ΣΥΝΕΙΔΗΣΗ ΚΑΙ ΑΞΙΟΠΡΕΠΕΙΑ ΓΙΑ ΜΕΡΙΚΑ ΜΕΤΡΑ ΚΑΛΩΔΙΟ ΠΟΥ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΦΤΑΣΟΥΝ ΣΤΟ ΤΣΑΡΔΙ ΜΟΥ, αλλά έτσι είναι η ζωή.

Οπως έτσι κυλάει κι η ζωή όταν προσπερνάω ότι δεν με αφορά

Οταν σε κάθε απόφαση που παίρνω μέσα μου ξέρω καλά ότι σκέφτομαι ΜΟΝΟ ΕΜΕΝΑ και ΣΑΝ ΑΛΛΟΘΙ ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ ΜΟΥ.

Κι αφού δε φτάνει η πίτα να φάνε όλοι , κι αυτό ισχύει για το κάθε τι.

Δε φτάνουν δυο τρια δάση να μετακομίσουμε να φτιάξουμε μεζονέτες και τα πέντε εκατομύρια. Κι οι «αρμόδιοι» δε μπόρούν να δώσουν άδεια και για τα πέντε εκατομύρια, και κάτι πιο βασικό άντε και βρήκαμε μεσάζοντα, παρατρεχάμενο, άντε και δώσαμε τις μίζες .... λεφτά που θα βρούμε να ρίξουμε τα μπετά?

Οπότε όποιος προλάβει μπουκάρει. Αρπάζει. Καταπατά. Λαδώνει. Δεν είναι σεσημασμένοι εγκληματίες. Ανθρωποι με «άσπρο κούτελο» φαμελιάρηδες καθως πρέπει και σωστοί πολίτες είναι όλοι αυτοί που έχουν κάνει τη κομπίνα, το λάδωμα, τη πόνηριά , τον ωχαδερφισμό και τη πάρτη τους . ιδεολογία.

Δεν είναι κατά συρροή δολοφόνοι αυτοί που δολοφονούν καθημερινά την αξιοκρατία, τη δικαιοσύνη, την νομιμότητα. Λευκό ποινικό μητρώο έχουν αυτού του είδους οι δολοφόνοι. Και όχι μόνο. Θεωρούνται και «πετυχημένοι πολίτες».

Με ωραίο σπίτι.

Ωραίο αυτοκίνητο.

Παιδιά που σπουδάζουν.

Γυναίκα που κάνει λαμπίκο το σπίτι.

Εξοχικό μέσα στο πεύκο.

Λίγα λεφτουδάκια στην άκρη γιατί ήταν σεμνοί και σωστοί.

Καλή δουλειά γιατί όλα με την αξία τους τα κάνανε.

Και καλοί πατριώτες, και καλοί χριστιανοί και καλοί άνθρωποι προπαντώς.

Τι κι αν σπρώξαμε λιγάκι για να μπούμε πρώτοι στην ουρά ε?

Τι κι αν ψιλοκλείσαμε το μάτι στην ασχήμια, τη μύτη στη βρώμα ε?

Τι κι αν σταυρώσαμε στα απλωμένα χέρια που ζήταγαν βοήθεια ε?

Τι κι αν η ζωή μας όλη είναι ακριβώς όπως ένας γάμος από συμβιβασμό. Μηδέν έρωτας, βαριεστημάρα, κεράτωμα κατ΄εξακολούθηση, υποκρισία, ρουτίνα αλλά όλα κι όλα είναι γάμος. Δεν είμαστε από κεινους τους διευζευγμένους από το καθωσπρεπισμό. Εμεις το καθως πρέπει το χουμε κορώνα στο κεφάλι μας

.

Και η ψήφος μας καθως πρέπει είναι.

Οταν είμαστε βολεμένοι ψηφίζουμε αυτόν που θα διατηρήσει το βόλεμά μας. Οταν δεν έχουμε βολευτεί ακόμα κοιτάμε να ψηφίσουμε ποιόν θα μας βολέψει. Κι όταν ακόμα το παίζουμε ιδεολόγοι και επαναστάτες τη πάρτη μας κοιτάμε. Είμαι βέβαιη γι αυτό. Απλά το ονομάζουμε αλλοιώς γιατί δεν αντέχουμε την αλήθεια μέσα μας.

Κι όταν κάποια στιγμή όταν μας γυρίσει μπουμεραγκ και ρθουν τα πάνω κάτω ζητάμε κατανόηση? Κατανόηση από ποιόν? Από εκείνους που έχουν την ίδια μούρη με εμάς, δηλαδή δεν τους καίγεται καρφί αν καίγεσαι, ή από εκείνους που τους δείχναμε με το δάχτυλο σαν παράδειγμα προς αποφυγή?

Η ζωή έχει μια τρομερή αρμονία ακόμα κι αν δεν φαίνεται.

Σου ανταποδίδει αργά ή γρήγορα τις επιλογές σου.

Ακόμα κι αν στο φτωχό μυαλουδάκι σου δε μπορείς ποτέ να συνδυάσεις ότι αυτό που έπαθες ΤΩΡΑ είναι η πληρωμή για αυτό που έκανες ΤΟΤΕ. Και το τώρα με το τότε μπορεί να είναι ποοοοοοολυ απομακρυσμένα στο χρόνο τόσο όσο να χεις ξεχάσει το τότε να βαδίζεις χαλαρός και με αυτοπεποίθηση κι όταν σου κοπεί η μαγκιά να μην ξέρεις από που σουρθε.

Είναι περιττό λοιπόν να κουνάς με απογοήτευση το κεφάλι σου για την απανθρωπιά, την ασυδοσία, την αδικία που υπάρχει γύρω σου όταν ΕΣΕΝΑ ΣΟΥ ΚΑΠΝΙΣΕΙ ΝΑ ΤΑ ΘΥΜΗΘΕΙΣ ΟΛΑ ΑΥΤΑ.

Είναι περιττό να ψάχνεις για λύση πως να καθαρίσεις τα σκατά σου αφού πριν την έκανες τη βρωμιά σου κι έχεσες (συγνώμη για τα γαλλικά μου)

Δεν ενδιαφέρεις. Σε βαρέθηκα πια ανθρωπάκο καθως πρέπει.

Σε βαρέθηκα υποκριτή ευνουχισμένε όποια ιδεολογία κι αν πρεσβεύεις. Και τα κροκοδείλια δάκρυά σου τα βαρέθηκα κι αυτά. Ποτέ μου δε θαύμασα τις κλαίουσες μαντόνες. Αντίθετα προτιμούσα πάντα τους άγιους που οπλοφορούσαν.

Καήκαμε ε? Οχι πονηράκια μου. Δε καήκαμε. Κάηκες εσύ. Το σύνολο που έτσι κι αλλοιώς ζει και πεθαίνει σε μια απέραντη τσιμεντούπολη, φτύνοντας κάθε πρωί δηλητήριο, επειδή ιδεολογία σ΄αυτό το κράτος είναι το «το όνειρό μου είναι το γαμημένο το τσαρδάκι και προκειμένου να το αποκτήσω στάχτη και μπούρμπερη ας γίνουν όλα » αυτό το σύνολο έχει καεί προ πολλού. Στη ψυχή του, στο μυαλό του, στο κορμί του.

Κοιτώ γύρω μου τους νεκρούς κι αναρωτιέμαι... ποιός θα τολμήσει να τους το αποκαλύψει επί τέλους, πως εδώ και καιρό έχουν πεθάνει αλλά δεν το ξέρουν? Ποιός?

Κοιτώ γύρω μου και σκέφτομαι ότι αυτοί που έχουν ξεφύγει απ΄ολη αυτή τη γελοιότητα είναι τόσοι λίγοι... Είναι τόσο ωραίοι, μα τόσο λίγοι...