Γράφω λοιπόν στη μπάρα του google τη φράση πως να... (γιατί ήθελα να βρω ένα αρχείο) και με το που γράφω το πως να εμφανίζονται οι τρεις πρώτες επιλογές
πως να αδυνατίσω
πως να αυτοκτονήσω
πως ν΄ανάψω έναν άντρα
Ισως αυτές οι τρεις φρασούλες είναι μια ανάρτηση από μόνες τους. Τι μπορεί να προσθέσει άλλωστε κανείς?
Παρακάτω ακολουθεί η αναζήτηση
πως να αποκτήσω αυτοπεποίθηση....
Τι να πω
Ισως στο τελευταίο μπορώ να απαντήσω περίπου. Πως να αποκτήσεις αυτοπεποίθηση...
Αδιαφορώντας για μερικούς πόντους παραπανίσιους στα ψωμάκια...
Αγαπώντας κάποιον που σ΄αγαπάει κι αυτός θ΄ανάψει μην ανησυχείς..
Και αγαπώντας τη ζωή η οποία παρεπιπτόντως δεν περιστρέφεται μόνο γύρω από σένα.
Υπάρχει κι αλλος κόσμος γύρω, φύση, το σύμπαν... αν το περιορίσεις σ΄ενα καθημερινό κοίταγμα στο καθρέφτη, μια μόνιμη έννοια του τι θέλεις εσύ και τι θέλουν οι άλλοι από σένα, μια συνεχή ενασχόληση με το εγώ, εγώ, εγώ είναι λίγο δύσκολο να μην τα παίξεις.....
Κι αν κλείσεις λίγο τα "σκονάκια" από τις κωλοφυλάδες, το χαζοκούτι και τις συζητήσεις που ο κάθε βλαμμένος το παίζει ειδήμων.... ίσως ανακαλύψεις ότι είσαι κάτι παραπάνω από αυτό που οι άλλοι αποφάσισαν να είσαι.
Οπότε σε καμμιά γωνία μπορεί να βρεις την αυτοπεποίθησή σου να σε περιμένει.....
Θυμάμαι κάποτε μια νύχτα ήμουν σε ένα μπαλκόνι και προσπαθούσα να συγκρατήσω μια φιλενάδα μου να μη πηδήξει κάτω γιατί μόλις είχε δει ότι έχει πάρει μερικά κιλά. Κι όταν την επανέφερα δεν ήξερα τι να της πω. Δεν μπορούσε το μυαλό μου να χωρέσει τόση αθλιότητα. Δεν ήξερα αν έπρεπε να της πω μερικούς λόγους για να ζήσει ή να βρω έναν πολύ σοβαρό λόγο για να τη βοηθήσω να πεθάνει τουλάχιστον αξιοπρεπώς....
Να βλέπεις ανθρώπους που παλεύουν με όλη τους τη δύναμη άρρωστοι, βασανισμένοι, γεμάτοι πληγές να ζήσουν έστω κι ένα λεπτό περισσότερο και να χαμογελούν μόλις βλέπουν άλλο ένα ξημέρωμα, και την ίδια στιγμή να χάνεται ένα κοριτσάκι γιατί πήρε 2 κιλά...
Να βλέπεις ανθρώπους που χάσαν ότι πιο αγαπημένο να προχωράνε μπροστά με δύναμη και να φτιάχνουν τη ζωή τους απο τη αρχή σφίγγοντας τα δόντια και να να βλέπεις κάποιον να κρεμιέται γιατί δεν κατάφερε "ν΄ανάψει" τις ορμές του Μήτσου...
Να βλέπεις έναν ασήμαντο (για τις δικές τους προδιαγραφές) ανθρωπάκο να σου κάνει μάθημα ζωής και να βλέπεις μια που δε ξέρει τι έχει , που η ζωή της απλώθηκε χαλί, να τραβάει τα κρέατά της στο κάθε χασάπη για ν΄αποκτήσει μια στάλα αυτοπεποίθηση.
Ανθρωπος
Η τραγική ρέπλικα που απέκτησε συνείδηση...
Η τραγική ρέπλικα που γυρνάει μόνιμα στους αιώνες ρωτώντας "γιατί?"
Γιατί μ΄εφτιαξες?
Κι αφου μ΄εφτιαξες γιατί μου δωσες ημερομηνία λήξης?....
Αυτό το τραγικό δίποδο που πέρα από κάθε αρχική πρόβλεψη επέζησε μέχρι σήμερα. Μ' ενα πείσμα που ακόμα κι οι θεοί σήκωσαν τα χέρια ψηλά.
Πάλεψε ν΄απαντήσεις σ΄αυτό το γιατί ακόμα κι αν η απάντηση θάναι οδυνηρή αλλά πριν αποφασίσεις να γελοιοποιησεις τη ζωή σου ή ακόμα και το θάνατό σου,
Πάλεψέ το ρε γαμώτο.....
πως να αδυνατίσω
πως να αυτοκτονήσω
πως ν΄ανάψω έναν άντρα
Ισως αυτές οι τρεις φρασούλες είναι μια ανάρτηση από μόνες τους. Τι μπορεί να προσθέσει άλλωστε κανείς?
Παρακάτω ακολουθεί η αναζήτηση
πως να αποκτήσω αυτοπεποίθηση....
Τι να πω
Ισως στο τελευταίο μπορώ να απαντήσω περίπου. Πως να αποκτήσεις αυτοπεποίθηση...
Αδιαφορώντας για μερικούς πόντους παραπανίσιους στα ψωμάκια...
Αγαπώντας κάποιον που σ΄αγαπάει κι αυτός θ΄ανάψει μην ανησυχείς..
Και αγαπώντας τη ζωή η οποία παρεπιπτόντως δεν περιστρέφεται μόνο γύρω από σένα.
Υπάρχει κι αλλος κόσμος γύρω, φύση, το σύμπαν... αν το περιορίσεις σ΄ενα καθημερινό κοίταγμα στο καθρέφτη, μια μόνιμη έννοια του τι θέλεις εσύ και τι θέλουν οι άλλοι από σένα, μια συνεχή ενασχόληση με το εγώ, εγώ, εγώ είναι λίγο δύσκολο να μην τα παίξεις.....
Κι αν κλείσεις λίγο τα "σκονάκια" από τις κωλοφυλάδες, το χαζοκούτι και τις συζητήσεις που ο κάθε βλαμμένος το παίζει ειδήμων.... ίσως ανακαλύψεις ότι είσαι κάτι παραπάνω από αυτό που οι άλλοι αποφάσισαν να είσαι.
Οπότε σε καμμιά γωνία μπορεί να βρεις την αυτοπεποίθησή σου να σε περιμένει.....
Θυμάμαι κάποτε μια νύχτα ήμουν σε ένα μπαλκόνι και προσπαθούσα να συγκρατήσω μια φιλενάδα μου να μη πηδήξει κάτω γιατί μόλις είχε δει ότι έχει πάρει μερικά κιλά. Κι όταν την επανέφερα δεν ήξερα τι να της πω. Δεν μπορούσε το μυαλό μου να χωρέσει τόση αθλιότητα. Δεν ήξερα αν έπρεπε να της πω μερικούς λόγους για να ζήσει ή να βρω έναν πολύ σοβαρό λόγο για να τη βοηθήσω να πεθάνει τουλάχιστον αξιοπρεπώς....
Να βλέπεις ανθρώπους που παλεύουν με όλη τους τη δύναμη άρρωστοι, βασανισμένοι, γεμάτοι πληγές να ζήσουν έστω κι ένα λεπτό περισσότερο και να χαμογελούν μόλις βλέπουν άλλο ένα ξημέρωμα, και την ίδια στιγμή να χάνεται ένα κοριτσάκι γιατί πήρε 2 κιλά...
Να βλέπεις ανθρώπους που χάσαν ότι πιο αγαπημένο να προχωράνε μπροστά με δύναμη και να φτιάχνουν τη ζωή τους απο τη αρχή σφίγγοντας τα δόντια και να να βλέπεις κάποιον να κρεμιέται γιατί δεν κατάφερε "ν΄ανάψει" τις ορμές του Μήτσου...
Να βλέπεις έναν ασήμαντο (για τις δικές τους προδιαγραφές) ανθρωπάκο να σου κάνει μάθημα ζωής και να βλέπεις μια που δε ξέρει τι έχει , που η ζωή της απλώθηκε χαλί, να τραβάει τα κρέατά της στο κάθε χασάπη για ν΄αποκτήσει μια στάλα αυτοπεποίθηση.
Ανθρωπος
Η τραγική ρέπλικα που απέκτησε συνείδηση...
Η τραγική ρέπλικα που γυρνάει μόνιμα στους αιώνες ρωτώντας "γιατί?"
Γιατί μ΄εφτιαξες?
Κι αφου μ΄εφτιαξες γιατί μου δωσες ημερομηνία λήξης?....
Αυτό το τραγικό δίποδο που πέρα από κάθε αρχική πρόβλεψη επέζησε μέχρι σήμερα. Μ' ενα πείσμα που ακόμα κι οι θεοί σήκωσαν τα χέρια ψηλά.
Πάλεψε ν΄απαντήσεις σ΄αυτό το γιατί ακόμα κι αν η απάντηση θάναι οδυνηρή αλλά πριν αποφασίσεις να γελοιοποιησεις τη ζωή σου ή ακόμα και το θάνατό σου,
Πάλεψέ το ρε γαμώτο.....
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου