Δεν είναι πολλά πράγματα πράγματα που μπορουν να φέρουν περήφανα το όνομα «δικό μου». Ισως το μοναδικό δημιούργημα που μας ανήκει πέρα από κάθε τι άλλο είναι τα όνειρά μας.
Αλλά τώρα που το σκέφτομαι...
Κι αυτά ακόμα, είναι όντως δημιούργημά μας?..
Μνήμη. Μεγάλο πρόβλημα. Ξυπνάς και δεν θυμάσαι ποιο είναι το τελευταίο πραγμα που σκέφτηκες πριν κλείσεις τα μάτια. Λες και το ξύπνημα με το κοίμισμα παίζουν ένα ατέλειωτο κρυφτό. Ενα κρυφτό που είναι δύσκολο να αποφασίσεις ποιός θέλεις να νικήσει.
Γεννιέσαι με μια μούρη γεμάτη ρυτίδες και δε θυμάσαι που τις απέκτησες. Αλήθεια τοχεις σκεφτεί? Εχεις καθήσει να χαζέψεις προσεκτικά το πρόσωπο ενός νεογέννητου. Δεν υπάρχει πιο μικρομέγαλη φάτσα. Πρέπει να περάσουν κάμποσοι μήνες για να ξεκινήσει ο άνθρωπος να γίνεται παιδί. Μέχρι τότε εκείνο το πλασματάκι που δε μπορεί ν΄αρθρώσει μια λέξη, δεν μπορει να κάνει ένα βήμα, μοιάζει σαν νάρχεται από πολύ μακρυά...
Μας αρέσει να σκεφτόμαστε ότι η ζωή μας ξεκινά από το 0. Είναι πιό ανώδυνο ετσι. Πιο ασφαλές. Να νοιώθουμε ότι ξεκινάμε tabula rasa. Χωρίς αναμνήσεις, ενοχές, απώλειες, υποχρεώσεις... Δεν ξέρω εσείς αλλά εγω όταν κοίταξα για πρώτη φορά ένα τέτοιο προσωπάκι, το βάθος των ματιών του, το σμίξιμο των φρυδιών, εκείνη η βαθεια απόσταση που μας χώριζε, μ΄εκανε να βάλω τα γέλια με τη θεωρία της tabula rasa.
Ο άνθρωπος μοιάζει τρομαγμένος από τη σκέψη του θανάτου του.Θάλεγα ότι μοιάζει περισσότερο τρομαγμένος γιατί απλά δεν ξέρει πότε θάναι αυτή. Οταν σου ζητούν να περπατήσεις ανάμεσα στις δυο εισόδους της ζωής με συγκεκριμένους κανόνες, υποχρεώσεις, θεωρίες.... είναι τόσο σαδιστικό να σου κρύβουν το καλύτερο.
Μπαίνεις σ΄ενα δωμάτιο και νοιώθεις ασφαλής γιατί ξέρεις που είναι η έξοδος και ξέρεις τι θα βρεις όταν βγεις. Ακριβώς αυτό που υπήρχε κι όταν μπήκες. Κι εδώ εντελώς ανέμελα σου λένε ότι σ΄αυτή τη περίπτωση που λέγεται ζωή μπήκες από μια πόρτα γεμάτη ζεστό υγρό όπου υποτίθεται ότι ήσουν μέσα στην απόλυτη ζεστή ευτυχία, και θα βγεις χωμένος σ΄ενα παγωμένο χώμα γεμάτο σκουλήκια.
Αν υπάρχουν θεωρίες συνομωσίας τούτη δω θάπρεπε να πάρει το όσκαρ!
Μνήμη. Φαντάζομαι ότι σε κάποιο συμπαντικό ταχυδρομείο υπάρχει η δική μου θυρίδα. Δεν εξηγείται αλλοιώς πως λαβαίνω συνεχώς γράμματα από άγνωστο παραλήπτη. Κι είναι πολύ που τα λαβαίνουν αυτά τα έρημα τα γράμματα. Ετσι για να ξεχωρίζουν από τον καθωσπρεπισμό της λογικής. Ετσι για πείσμα όσων επιμένουν να πιστεύουν ότι ένα κι ένα κάνει δυο. Δεν είναι ευκολο να ρωτήσεις γιατί κάνει δύο.
Πόσοι θέλουν να παραδεχτουν ότι δεν έχουν τη παραμικρή ιδέα του τι συμβαίνει. Κι όσο τα χαρτιά από τα πανεπιστήμια της γνώσης εκδίδονται με βούλα και σφραγίδα τόσο είναι απαράδεκτο να αφήνεσαι σ΄αυτό το γιατί. Ενα γιατί σε κάτι τόσο σίγουρο είναι απαράδεκτο για τους νάρκισσους της γνώσης.
Είχα διαβάσει κάποτε μια ιστοριουλα. Δε θυμάμαι που...
Κάποιος άφησε ένα σημείωμα έξω από τη πόρτα του κι έγραψε «για τον άγγελό μου»
Το πρωί όταν ξύπνσε κάποιος τόχε πάρει.
Ποιός τοχε πάρει?
1. Η καθως πρέπει θεωρία – κάποιος περίεργος περαστικός
2. Η οφθαλμοφανής θεωρία – μα ο σκουπιδιάρης του δήμου καθώς καθάριζε το πρωί
3. Η επιστημονική θεωρία – είχε αέρα σήμερα το πρωί, λογικά θα πρέπει να το έχει παρασύρει μέχρι τον τέταρτο υπόνομο αριστερά
4. Η θεωρία συνομωσίας – το σημείωμα ήταν «συνθηματικό» για όσους γνωρίζουν...
5. Η ρομαντική θεωρία – η ερωτευμένη γειτόνισσα
6. Η μη θεωρία – και τι με νοιάζει εμένα
Υπάρχει όμως μια απάντηση εντελώς απλή – «μα το πήρε ο άγγελος»
Αυτή την απάντηση με διαφορετικό όμως χαμόγελο ζωγραφισμένο στο πρόσωπο μόνο 2 δύο είδη ανθρώπων θα μπορούσαν να τη δώσουν
-Οι πιστοί
-Κι εκείνη που αφήνουν στη σκέψη τους πάντα το περιθώριο για να πει «γιατί όχι?»
Εννοείται ότι και οι δυο κατηγορίες από εκείνους που βαδίζουν σαν παραφουσκωμένα παγώνια από περηφάνια για τις βεβαιότητες που μαζέψανε στη ζωή τους, είναι γραφικές....
Οπως είναι γραφική κι απάντηση που δίνει ο καθένας για την έξοδο που δεν έχει ιδέα που ειναι. Για το δρόμο που αγνοεί παντελώς που οδηγεί. Απλά μια βεβαιότητα, όπως κι ενα ψέμμα μας κάνουν να κοιμόμαστε πιο «ήσυχα» το βράδυ.
Ομως εγώ, και πολλοί άλλοι είμαστε γραφικοί. Και κρατάμε τα γράμματα από τον άγνωστο αποστολέα στα χέρια μας. Και επίσης γραφικά πιστεύουμε ότι για κάποιο λόγο φθάσαν στα χέρια μας.
Κι εδώ θα μιλάμε για θεωρίες συνομωσίας. Οχι εκείνες τις γνωστές που επίσης είναι γεμάτες βεβαιότητες. Θα μιλήσουμε για εκείνες τις θεωρίες συνομωσίας που δεν έχουν καμμιά απολύτως βεβαιότητα πλην μιας. Οτι υπάρχει λόγος σοβαρός που γεννήθηκαν.
Ποιό είναι το καλύτερο μέρος για να κρύψεις κάτι. Στο πιο φανερό σημείο. Κανείς δεν θα ψάξει μπροστά στη μύτη του να βρει κάτι υποτίθεται πολύ «κρυφό».
Μια καλή θεωρία συνομωσίας ξεκινάει λοιπόν από το πιο εμφανές.
Μια φορά κι ένα καιρό, γεννήθηκα.....
Αλλά τώρα που το σκέφτομαι...
Κι αυτά ακόμα, είναι όντως δημιούργημά μας?..
Μνήμη. Μεγάλο πρόβλημα. Ξυπνάς και δεν θυμάσαι ποιο είναι το τελευταίο πραγμα που σκέφτηκες πριν κλείσεις τα μάτια. Λες και το ξύπνημα με το κοίμισμα παίζουν ένα ατέλειωτο κρυφτό. Ενα κρυφτό που είναι δύσκολο να αποφασίσεις ποιός θέλεις να νικήσει.
Γεννιέσαι με μια μούρη γεμάτη ρυτίδες και δε θυμάσαι που τις απέκτησες. Αλήθεια τοχεις σκεφτεί? Εχεις καθήσει να χαζέψεις προσεκτικά το πρόσωπο ενός νεογέννητου. Δεν υπάρχει πιο μικρομέγαλη φάτσα. Πρέπει να περάσουν κάμποσοι μήνες για να ξεκινήσει ο άνθρωπος να γίνεται παιδί. Μέχρι τότε εκείνο το πλασματάκι που δε μπορεί ν΄αρθρώσει μια λέξη, δεν μπορει να κάνει ένα βήμα, μοιάζει σαν νάρχεται από πολύ μακρυά...
Μας αρέσει να σκεφτόμαστε ότι η ζωή μας ξεκινά από το 0. Είναι πιό ανώδυνο ετσι. Πιο ασφαλές. Να νοιώθουμε ότι ξεκινάμε tabula rasa. Χωρίς αναμνήσεις, ενοχές, απώλειες, υποχρεώσεις... Δεν ξέρω εσείς αλλά εγω όταν κοίταξα για πρώτη φορά ένα τέτοιο προσωπάκι, το βάθος των ματιών του, το σμίξιμο των φρυδιών, εκείνη η βαθεια απόσταση που μας χώριζε, μ΄εκανε να βάλω τα γέλια με τη θεωρία της tabula rasa.
Ο άνθρωπος μοιάζει τρομαγμένος από τη σκέψη του θανάτου του.Θάλεγα ότι μοιάζει περισσότερο τρομαγμένος γιατί απλά δεν ξέρει πότε θάναι αυτή. Οταν σου ζητούν να περπατήσεις ανάμεσα στις δυο εισόδους της ζωής με συγκεκριμένους κανόνες, υποχρεώσεις, θεωρίες.... είναι τόσο σαδιστικό να σου κρύβουν το καλύτερο.
Μπαίνεις σ΄ενα δωμάτιο και νοιώθεις ασφαλής γιατί ξέρεις που είναι η έξοδος και ξέρεις τι θα βρεις όταν βγεις. Ακριβώς αυτό που υπήρχε κι όταν μπήκες. Κι εδώ εντελώς ανέμελα σου λένε ότι σ΄αυτή τη περίπτωση που λέγεται ζωή μπήκες από μια πόρτα γεμάτη ζεστό υγρό όπου υποτίθεται ότι ήσουν μέσα στην απόλυτη ζεστή ευτυχία, και θα βγεις χωμένος σ΄ενα παγωμένο χώμα γεμάτο σκουλήκια.
Αν υπάρχουν θεωρίες συνομωσίας τούτη δω θάπρεπε να πάρει το όσκαρ!
Μνήμη. Φαντάζομαι ότι σε κάποιο συμπαντικό ταχυδρομείο υπάρχει η δική μου θυρίδα. Δεν εξηγείται αλλοιώς πως λαβαίνω συνεχώς γράμματα από άγνωστο παραλήπτη. Κι είναι πολύ που τα λαβαίνουν αυτά τα έρημα τα γράμματα. Ετσι για να ξεχωρίζουν από τον καθωσπρεπισμό της λογικής. Ετσι για πείσμα όσων επιμένουν να πιστεύουν ότι ένα κι ένα κάνει δυο. Δεν είναι ευκολο να ρωτήσεις γιατί κάνει δύο.
Πόσοι θέλουν να παραδεχτουν ότι δεν έχουν τη παραμικρή ιδέα του τι συμβαίνει. Κι όσο τα χαρτιά από τα πανεπιστήμια της γνώσης εκδίδονται με βούλα και σφραγίδα τόσο είναι απαράδεκτο να αφήνεσαι σ΄αυτό το γιατί. Ενα γιατί σε κάτι τόσο σίγουρο είναι απαράδεκτο για τους νάρκισσους της γνώσης.
Είχα διαβάσει κάποτε μια ιστοριουλα. Δε θυμάμαι που...
Κάποιος άφησε ένα σημείωμα έξω από τη πόρτα του κι έγραψε «για τον άγγελό μου»
Το πρωί όταν ξύπνσε κάποιος τόχε πάρει.
Ποιός τοχε πάρει?
1. Η καθως πρέπει θεωρία – κάποιος περίεργος περαστικός
2. Η οφθαλμοφανής θεωρία – μα ο σκουπιδιάρης του δήμου καθώς καθάριζε το πρωί
3. Η επιστημονική θεωρία – είχε αέρα σήμερα το πρωί, λογικά θα πρέπει να το έχει παρασύρει μέχρι τον τέταρτο υπόνομο αριστερά
4. Η θεωρία συνομωσίας – το σημείωμα ήταν «συνθηματικό» για όσους γνωρίζουν...
5. Η ρομαντική θεωρία – η ερωτευμένη γειτόνισσα
6. Η μη θεωρία – και τι με νοιάζει εμένα
Υπάρχει όμως μια απάντηση εντελώς απλή – «μα το πήρε ο άγγελος»
Αυτή την απάντηση με διαφορετικό όμως χαμόγελο ζωγραφισμένο στο πρόσωπο μόνο 2 δύο είδη ανθρώπων θα μπορούσαν να τη δώσουν
-Οι πιστοί
-Κι εκείνη που αφήνουν στη σκέψη τους πάντα το περιθώριο για να πει «γιατί όχι?»
Εννοείται ότι και οι δυο κατηγορίες από εκείνους που βαδίζουν σαν παραφουσκωμένα παγώνια από περηφάνια για τις βεβαιότητες που μαζέψανε στη ζωή τους, είναι γραφικές....
Οπως είναι γραφική κι απάντηση που δίνει ο καθένας για την έξοδο που δεν έχει ιδέα που ειναι. Για το δρόμο που αγνοεί παντελώς που οδηγεί. Απλά μια βεβαιότητα, όπως κι ενα ψέμμα μας κάνουν να κοιμόμαστε πιο «ήσυχα» το βράδυ.
Ομως εγώ, και πολλοί άλλοι είμαστε γραφικοί. Και κρατάμε τα γράμματα από τον άγνωστο αποστολέα στα χέρια μας. Και επίσης γραφικά πιστεύουμε ότι για κάποιο λόγο φθάσαν στα χέρια μας.
Κι εδώ θα μιλάμε για θεωρίες συνομωσίας. Οχι εκείνες τις γνωστές που επίσης είναι γεμάτες βεβαιότητες. Θα μιλήσουμε για εκείνες τις θεωρίες συνομωσίας που δεν έχουν καμμιά απολύτως βεβαιότητα πλην μιας. Οτι υπάρχει λόγος σοβαρός που γεννήθηκαν.
Ποιό είναι το καλύτερο μέρος για να κρύψεις κάτι. Στο πιο φανερό σημείο. Κανείς δεν θα ψάξει μπροστά στη μύτη του να βρει κάτι υποτίθεται πολύ «κρυφό».
Μια καλή θεωρία συνομωσίας ξεκινάει λοιπόν από το πιο εμφανές.
Μια φορά κι ένα καιρό, γεννήθηκα.....
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου