ΙΣΤΟΡΙΕΣ ΣΥΝΩΜΟΣΙΑΣ - ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΟ ΣΚΟΤΑΔΙΣΜΟ

ΕΝΟΧΗ ΕΠΙΘΥΜΙΑ

2012-01-27T12:33:00.000+02:00

Είναι μια από αυτές τις μέρες που δεν πρέπει να γράφω, ούτε να μιλάω με κανέναν. Γιατί έχω μια ένοχη επιθυμία να αφήσω κάθε πρόσχημα στην άκρη, κάθε προσπάθεια κόσμιας έκφρασης... και να βρίσω, ασύστολα.

Να βρίσω αισχρά. Να βγει από μέσα μου ο άνθρωπος ο ενστικτώδης, εκείνος που έχει κουρδιστεί στο τέρμα και του φαίνεται λίγη ακόμα κι η πιο χυδαία έκφραση. Που δεν του φτάνει και κουνάει και χέρια και πόδια σαν αγριεμένος πίθηκος για να δώσει καλύτερα να καταλάβουν οι γύρω πως δεν υπάρχει σκέψη, ούτε λογική, ούτε επικοινωνία απλά γουστάρει να δαγκώσει ότι βρει μπροστά του.

Γι΄αυτό σας λέω καλύτερα από Δευτέρα με τη μάσκα της υπομονής και της ευγένειας. Με τη λογική να προσπαθεί να κατανοήσει τη παράνοια και να βγάλει συμπεράσματα.

Πίθηκος θα είμαι και πάλι, στη ζούγκλα θα παλεύω και πάλι αλλά θα παριστάνω το εξελιγμένο μοντέλο, από Δευτέρα, σήμερα είμαι κανονικός πίθηκος της παλιάς καλής εποχής...

(ΣΗΜ. Αύριο κατεβαίνουνε όλοι Σύνταγμα! Τι πως είπες? Αν αρχίζει η επανάσταση? Όχι βρε κουτό. Μοιράζουν μπανάνες να φάμε καμιά!)

ΜΑΣ ΤΟ ΦΩΝΑΖΟΥΝ! ΦΥΓΕΤΕ! ΝΑ ΦΥΓΕΤΕ!

2012-01-26T17:09:00.000+02:00

«Φύγετε από το ευρώ ή δεχθείτε αρμοστή»
Λέει ο γερμανός ! Να φύγετε!

http://www.ethnos.gr/article.asp?catid=22769&subid=2&pubid=63607654

Αχ αυτή η μυρουδιά που σας έλεγα στην ατμόσφαιρα...

Ολο και πυκνώνει.

ΠΙΣΤΕΥΩ ΣΕ ΕΝΑ ΟΝΕΙΡΟ. ΘΕΛΩ ΝΑ ΓΙΝΕΙ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑ. ΑΛΛΑ ΑΥΤΟ ΔΕΝ ΣΗΜΑΙΝΕΙ ΠΩΣ ΕΙΝΑΙ ΑΥΤΟ ΠΟΥ ΟΝΕΙΡΕΥΟΝΤΑΙ ΚΑΙ ΟΙ ΥΠΟΛΟΙΠΟΙ.

2012-01-26T11:43:00.000+02:00

ΠΟΙΑ ΕΙ ΝΑΙ Η ΕΛΑΧΊΣΤΗ ΚΟΙΝΉ ΣΥΝΙΣΤΑΜΈΝΗ ΣΥΝΕΝΝΌΗΣΗΣ ΚΑΙ ΣΥΜΒΊΩΣΗΣ ΑΝΆΜΕΣΑ ΜΑΣ ΩΣΤΕ ΝΑ ΖΗΣΟΥΜΕ ΜΕ ΑΞΙΟΠΡΈΠΕΙΑ ΚΑΙ ΑΡΜΌΝΙΑ? ΥΠΆΡΧΕΙ ΕΛΠΊΔΑ ΝΑ ΤΗ ΒΡΟΥΜΕ? ΠΟΙΟ ΠΟΛΊΤΕΥΜΑ ΤΕΛΙΚΑ ΔΙΝΕΙ ΤΗ ΔΥΝΑΤΌΤΗΤΑ ΝΑ ΠΑΛΕΎΕΙΣ ΓΙΑ ΤΗ ΔΥΝΑΤΌΤΗΤΑ?

Είχα ένα καθηγητή που του έμοιαζε. Παλιά πολύ παλιά στο Λύκειο. Με τα γυαλάκια του, ντυμένος αυστηρά, με εκείνη τη χαρακτηριστική φάτσα που μοιάζει με κουίζ οπτικής «ποιον νομίζεις πως βλέπεις?» Ξέρετε εκείνες τις διφορούμενες εικόνες που άλλοι βλέπουν μια γριά κακιασμένη κι άλλη μια πανέμορφη νεανίσκη! Κι οι ψυχίατροι μετά κάνουν τις εκτιμήσεις τους για το πως και το γιατί...

Θυμάμαι πως ο κύριος καθηγητής, καλή ώρα σαν τούτον εδώ που μας έχει προκύψει, όσο και να προσπαθούσε να χαμογελάσει αν είχες κλειδώσει να τον βλέπεις σαν τη κακιασμένη γριά το χαμόγελό του έμοιαζε απλά μια κατά λάθος προσθήκη στη στάνταρ εικόνα.

Το κακό μ΄εκείνο το παλιό καθηγητή ήταν πως είχε τη τύχη των αρχαίων ελληνικών στα χέρια του. Δυστυχώς ήταν ο φιλόλογός μας. Πιστεύω πως εκτός από ελάχιστες εξαιρέσεις ανυπότακτων μαθητών που κατάφεραν τελικά να αγαπήσουν τα αρχαία ελληνικά έτσι μόνο και μόνο για να του τη σπάσουν, όπως έκανα κι εγώ, τα υπόλοιπα παιδιά στη τάξη έπεσαν θύματα.

Μίσησαν τα αρχαία. Ένοιωθαν μέσα τους πως αφού σε μια τέτοια κακιασμένη γριά δίνεται το δικαίωμα από το σύστημα να διδάσκει την ομορφιά του λόγου (η απόλυτη σχιζοφρένεια δηλαδή) τότε μόνο τους όπλο αντίδρασης ήταν να μισήσουν και το σύστημα, και το δάσκαλο και τα αρχαία όλα μαζί πακέτο.

Όπως πολύ επικίνδυνα αυτή τη στιγμή συμπολίτες τείνουν προς το να μισήσουν τη δημοκρατία. Την ελευθερία. Την ανθρωπιά. Την αλληλεγγύη. Την κοινωνία των ανθρώπων στο σύνολό της. Και προχωρώντας ακόμα πιο πέρα, τον ίδιο τον άνθρωπο. Τοποθετώντας συνέχεια στις ανώτερες βαθμίδες της εξουσίας τέτοιου είδους δασκάλους, μόνο έχοντας μεγάλο πείσμα μέσα σου μπορείς να μην πέσεις στη λούμπα να μισήσεις, όλα αυτά που θέλουν να μισήσεις.

Αν στο σχολείο είχαν π.χ. απαγορέψει το μάθημα των αρχαίων και έβγαζαν φιρμάνια διωγμών για κάθε μαθητή που θα πρόφερε έστω και μια λέξη, θα είχαμε φτιάξει συμμορίες που θα μίλαγαν μόνο αρχαία ελληνικά, θα γράφαμε συνθήματα στους τοίχους τα ρητά των αρχαίων σοφών, θα συλλαμβάναμε τον καθηγητή και θα τον υποχρεώναμε να γράψει 100 φορές όλη την Οδύσσεια.

Όμως δεν το απαγόρεψαν. Έβαλαν απλά υπεύθυνο του μαθήματος κάποιον που θα το εξευτέλιζε, θα το μετέτρεπε σε εφιάλτη, θα το έκανε ανούσιο. Θα το κατάνταγε σε κάτι που οι περισσότεροι θα ήθελαν να αποφύγουν.

Δεν έχουμε έλλειψη δημοκρατίας σήμερα στην Ελλάδα. Έλλειψη πίστης στη δημοκρατία έχουμε, δηλητηριάζεται το μυαλό μας από διάφορους εντεταλμένους καθηγητίσκους πως είναι άχρηστη και αναποτελεσματική.... και για να το προχωρήσω πιο πέρα δεν είχαμε ποτέ δημοκρατία στη νεώτερη Ελλάδα. Το δικαίωμα να την υποψιαζόμαστε είχαμε μόνο και στις πιο «ελεύθερες» εποχές της μεταπολίτευσης να τη δημιουργήσουμε ο καθένας στην ατομική του Πολιτεία αν είχαμε τη διάθεση.

Τα αρχαία ελληνικά θα μπορούσαν να είναι ένα υπέροχο μάθημα αν δίδασκε κάποιος που τα αγάπαγε, κάποιος που κατανοούσε τι αξία είχαν τα βιβλία που κράταγε στα χέρια του, αν κάποιος μπορούσε να εμπνευστεί και να δημιουργήσει από όσα διάβαζε. Δεν έφταιγε το μάθημα των αρχαίων για το γεγονός πως αυτός που κατείχε την έδρα και τη βέργα δεν είχε κατανοήσει ποτέ την σπουδαιότητα της θέσης του ή την είχε κατανοήσει λάθος.

Για αυτό φίλε μου , λυπάμαι, αλλά δεν μπορώ να δεχτώ οποιαδήποτε ιδεολογία μπορεί να μετατρέψει το πανέμορφο μάθημα της ζωής σε μια υποχρεωτική αγγαρεία. Δεν μπορώ να υπερασπιστώ καμιά ιδεολογία που αλλάζει απλά θέση στις αλυσίδες και τις βάζει από τα πόδια στο κεφάλι ή το αντίθετο. Έχω πλέον βρει μικρά τρικ για να σιγουρεύομαι για τις επιλογές που έχω κάνει εδώ και αρκετό καιρό. Πρώτα από όλα διέγραψα από το μυαλό μου την εντύπωση πως κάτι από όλα όσα έχω μάθει μέχρι σήμερα είναι στα σίγουρα το σωστό.

Μόλις ακούσω τη φράση «είμαι απόλυτα βέβαιος, δεν υπάρχει άλλη λύση εκτός από αυτήν» βλέπω κιόλας τη πυρά που ετοιμάζει, σε περίπτωση που προσπαθήσεις να του γκρεμίσεις τη πλάνη του.

Στον 21^ο αιώνα όπου όλα είναι εισηγμένα στο χρηματιστήριο των ανάξιων, μερικοί από εμάς θα συνεχίσουμε να πιστεύουμε στην ομορφιά της ζωής όσοι κακιασμένοι δάσκαλοι κι αν προσπαθούν να μας πείσουν για το αντίθετο. Και για να αντιλαμβανόμαστε την ομορφιά πρέπει να αφήσουμε ένα περιθώριο στη ψυχή μας να ανασαίνει με το δικό της τρόπο, πιστεύοντας τουλάχιστον πως υπάρχει.

Γιατί σε λίγο θα βλέπουμε το αίμα μας όταν κοβόμαστε και θα προσπαθούν να μας πείσουν πως είναι απλά μια χρωστική ουσία....

Και θα συνεχίζουμε στο ίδιο μοτίβο να ψάχνουμε σε ποιανού το κουβαδάκι θα το ρίξουμε.

Ε λοιπόν αν τυχόν κοπούμε ας ρίξουμε το χρώμα στο τοίχο του σπιτιού που θα έχουμε φτιάξει με τις δικές μας προδιαγραφές. Τώρα όσοι δεν θέλουν να μάθουν να χτίσουν, υπάρχει πάντα μια μεγάλη ποικιλία από έτοιμα κελιά.

Το κείμενο αυτό το αφιερώνω ειδικά σε ένα φίλο που δεν εννοεί να κατανοήσει πως δεν ακολουθώ το δρόμο που πιστεύει για σωστό, πολύ απλά γιατί δεν πιστεύω πως είναι σωστός! Υπάρχουν εκατομμύρια άνθρωποι αυτή τη στιγμή χωρισμένοι σε στρατόπεδα που έφτιαξαν οι ίδιοι αλλά που έχουν δημιουργήσει την αντίληψη μιας ιερότητας που δεν επιδέχεται αμφισβήτηση.

Φίλε ξύπνα. Άνθρωποι έχουμε φτιάξει όλο αυτό το συρφετό που βλέπεις γύρω σου. Τα πολιτικά, οικονομικά συστήματα, τους νόμους, τους κανόνες, τα δόγματα ξέρεις άνθρωποι τα φτιάχνουν που δίνουν την ιδέα κι άλλοι επίσης άνθρωποι ακολουθούν. Αν κάτι από όλα αυτά που είχε ειπωθεί ήταν η υπέρτατη αλήθεια κι ευλογία για την ανθρώπινη κοινωνία σήμερα θα ήμασταν ήδη στο παράδεισο.

Βλέπεις κάτι τέτοιο γύρω σου? Κατέβασε λίγο πιο χαμηλά ακόμα και τα ινδάλματά σου γιατί μπορεί να τα βλέπεις σαν την όμορφη κοπελιά αλλά άλλοι κοιτάνε αλλιώς την εικόνα και τα βλέπουν σαν την κακιασμένη γριά.

ΔΑΚΡΥΣΕ ΕΝΑΣ ΒΡΑΧΟΣ.

2012-01-25T19:11:00.000+02:00

Γύρισα στο σπίτι και με περίμενε η μάνα μου με μια μούρη μέχρι το πάτωμα.
Τρόμαξα. Τη ρώτησα αν συνέβη κάτι.
Τι παραπάνω θέλεις να συνέβη από τις εικόνες που έδειχναν από το Σύνταγμα σήμερα, μου είπε.
Την κοίταξα καλά, είδα τα μάτια της να είναι κλαμένα. Είναι 81 χρονών, κι είχα πάρα πολύ καιρό να τη δω έτσι...

Είδα συνομιλικές μου ανάμεσα στο κόσμο , μου είπε, και σκέφτηκα πως ίσως ήταν τα ίδια παιδιά όπως κι εγώ που μαζεύαμε σκουπίδια το χειμώνα του 41 για να ζήσουμε, κι αν τα βρίσκαμε κι αυτά. Θυμήθηκα τα δυο μου αδέλφια που πέθαναν από τη πείνα στη κατοχή. Γύρισα πολύ πίσω σ΄εκείνες τις φριχτές μέρες που προσπάθήσα χρόνια να βγάλω από το μυαλό μου και δεν τα κατάφερα. Κα τώρα βλέποντας τους ανθρώπόυς να περιμένουν στην ουρά για πατάτες και ντομάτες, έτσι υποταγμένοι σαν να υπάρχουν γύρω στρατεύματα που τους απειλούν με όπλα αντί να μπουκάρουν όλοι μαζί και να τους πετάξουν όλους έξω, ένοιωσα μια μαχαιριά στη καρδιά, μου είπε.

Κι είδα κι εκείνο το νεαρό που μίλησε που τον είχε στείλει η γιαγιά του να πάρει πατάτες για να έχουν φαί... και σκέφτηκα πως εβδομήντα χρόνια, εβδομήντα ολόκληρα χρόνια σε τούτο εδώ το βασανισμένο τόπο δεν σταθήκαμε ικανοί να φροντίσουμε να φτιάξουμε μια πατρίδα που να εξασφαλίσει τουλάχιστον στα εγγόνια μας το φαί. Το καταλαβαίνεις αυτό που σου λέω? Δεν αξίζουμε μια πεντάρα, δεν αξίζουμε τίποτα.

Ηταν η πρώτη φορά που συνειδητοποίησα πόσο καλά έκρυβε τη φρίκη μέσα της τόσα χρόνια. Χιλιάδες φορές είχα ακούσει να διηγείται πράγματα από τότε αλλά έμοιαζε σαν να τα λέει κάποιος τρίτος, σαν να διηγόταν μια ταινία που κάποτε είχε δει....

Και σήμερα, ένοιωσα για πρώτη φορά εκείνο που ένοιωθε...

Στην Ελλάδα άρχισαν να δακρύζουν και τα βράχια, γιατί η μάνα μου ξέρετε είναι βράχος.

Σύντομα ο φόβος θα αλλάξει στρατόπεδο...

2012-01-25T14:42:00.000+02:00

Να γράψω για τους Υπουργούς που δεν ξέρουν να διαβάζουν?

Να γράψω για την απόλυτη ανικανότητα όλου του πολιτικού σκηνικού να δείξει μία έστω μία στάλα γνώσης, λογικής και αξιοπρέπειας?

Για τους ανθρώπους που πέσαν σαν τα σπουργιτάκια να αρπάξουν λαχανικά και πατάτες στο Σύνταγμα?

Για τους φίλους μου που ντρέπονται να ζητάνε πια δανεικά κι εξαφανίστηκαν για να κρύψουν κάπου περήφανα τη δυστυχία τους? (σύντομα μπορεί να είμαι κι εγώ και τα παιδιά μου στη θέση τους....)

Για τη σειρά από χέρια που περιμένουν κάθε μέρα μπροστά στο μετρό (κυρίως γεροντάκια) για να μαζέψουν χαρτζιλίκι?

Για τις οικογένειες στη γειτονιά που δεν έχουν ούτε φαΐ για τα παιδιά τους και κάνουμε όλοι έρανο?

Να γράψω για όλους τους ηλίθιους, χοντρόπετσους, φαφλατάδες, βολεμένους στη σκατοζωούλα τους που τα παραπάνω θα τα θεωρήσουν λαϊκισμούς και φτηνιάρικες κλαψούρες?

Να γράψω για τους μεγάλους που χάνονται ένας ένας και δεν μπορούν να αντικατασταθούν γιατί στη χώρα αυτή πια απαγορεύεται ότι είναι σπουδαίο, δημιουργικό, χρήσιμο, όμορφο?

Γιατί στη χώρα αυτή υπάρχει μόνο μια σύγχιση μέσα στην απόλυτη απατεωνιά και ξεφτίλα?

Να γράψω για όλους μας που η επανάστασή μας και η αντίδρασή μας σε όλο αυτό το θέατρο γελοιότητας ξεκινάει από ένα αι σιχτίρ , σε μια πορεία όπου μοιάζουμε περισσότερο με ζόμπι παρά με επαναστάτες και καταλήγει σε κείμενα βρισίδι στο διαδίκτυο?

Δεν υπάρχει τίποτα να γράψουμε που να μην κινδυνεύει να καταντήσει γραφικό τώρα πια.

Η μόνη ελπίδα που αρχίζω και δημιουργώ είναι μια μυρουδιά στην ατμόσφαιρα καινούργια. Δεν φαίνεται. Διασκορπίζεται σιγά σιγά. Είναι σαν μια υποψία θύελλας ακόμα που κανείς δεν ξέρει τι θα συμβεί όταν ξεσπάσει.

Επειδή όμως το δούλεμα πλέον έχει πάρει διαστάσεις πολύ μεγάλες, το θράσος δεν περιορίζεται από τίποτα και κανέναν, η φτώχεια των ήδη αδύναμων εξαπλώνεται πολύ πιο γρήγορα από ότι μερικοί φανταζόντουσαν , η ατιμωρησία των ενόχων εξασφαλίζεται με κάθε ξεδιάντροπο τρόπο, η συνέχιση της καλοπέρασης των παχύδερμων συνεχίζεται ανενόχλητα επίσης με ξεδιάντροπο τρόπο, κι ο εκβιασμός στις ζωές των παιδιών, των αδύναμων, των δυστυχισμένων, των θυμάτων της ασυδοσίας είναι πολύ στυγνός...

Δεν θα πάει μακριά η βαλίτσα.. Ήδη βαριανασαίνουν οι μνημονιακοί νεροκουβαλητές... Ήδη μερικοί προσπαθούν να σώσουν τα άσωστα μήπως και ξεφύγουν από το μεγάλο ξέσπασμα της οργής.

Όσο κι αν δεν φαίνεται ακόμα, ο φόβος, έχει ήδη αρχίζει να μετακομίζει στο απέναντι στρατόπεδο.

Ακόμα και με την υποψία αρχίζουν και κάνουν σπασμωδικές κινήσεις, χωρίς κανένα νόημα, δεν ξέρουν πλέον πως να βρουν μια χρυσή τομή και να κοροϊδεύουν τον πελάτη σ' αυτό που του πουλάνε και να μην τις φάνε όταν αυτός ανοίξει το πακέτο στο σπίτι και δει την απάτη

ΥΠΑΡΧΟΥΝ ΠΡΑΓΜΑΤΑ ΠΟΥ ΔΕΝ ΜΠΟΡΟΥΝ ΝΑ ΜΑΣ ΑΡΠΑΞΟΥΝ. Ο ΚΑΘΕΝΑΣ ΜΑΣ ΑΣ ΒΡΕΙ ΠΟΙΑ ΕΙΝΑΙ ΑΥΤΑ.

2012-01-24T11:15:00.000+02:00

Δεν έχω όρεξη να γράφω αυτές τις μέρες γιατί νοιώθω μια ανάγκη να κοιτάζω αυτό το αίσχος που συμβαίνει γύρω μας χωρίς να βουτάω μέσα.

Το πρόβλημα με τον περισσότερο κόσμο είναι πως αφέθηκαν να ζουν ολοκληρωτικά στον κόσμο που τους υπέδειξαν. Δεν αναρωτήθηκαν ποτέ αν υπάρχει η δυνατότητα, όσο δύσκολο κι αν είναι, ο καθένας μας να δημιουργήσει τον δικό του κόσμο μέσα στον προκαθορισμένο. Κι ο κόσμος αυτός μπορεί να έχει τις δικές του αξίες, τα δικά του χρονοδιαγράμματα, τις δικές του προτεραιότητες. Εκεί οι νόμοι μπορούν να είναι άλλοι για το τι είναι αναγκαίο και τι όχι. Για το τι είναι ζωτικής σημασίας και το τι είναι ευτελές. Πέρα από όλους και όλα υπάρχει μια δυνατότητα προσωπικής ελευθερίας που δεν υπάρχουν ανθρώπινα δεσμά ικανά να την περιορίσουν εκτός κι αν το επιτρέψουμε εμείς.

Το χρήμα, οι καθημερινές ανάγκες, η αγωνία της επιβίωσης, το φαί, το σπίτι, τα ρούχα, τα κάθε είδους αγαθά είναι ένα ασταμάτητο τρέξιμο, μια συνεχής αγωνία που όταν τα πράγματα ζορίζονται όπως συμβαίνει σήμερα στην Ελλάδα, μετατρέπονται σε εφιάλτη. Σε έναν εφιάλτη που ροκανίζει σιγά σιγά και ύπουλα όλη την ενέργεια ενός ανθρώπου μέχρι που τον αφήνει ένα ζαρωμένο κουφάρι να σέρνεται. Αυτή τη στιγμή αυτό που επιχειρείται γύρω μας δεν είναι απλά η υποδούλωση εκατομυρίων ανθρώπων σε απάνθρωπες πολιτικές και μελλοντικά σενάρια παγκόσμιας υποταγής, αυτό που πάνω από όλα προσπαθούν να κάνουν είναι να αποκτήσει την πεποίθηση κάθε άνθρωπος ΠΩΣ ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ ΤΡΟΠΟΣ ΔΙΑΦΥΓΗΣ ΟΥΤΕ ΕΛΠΙΔΑ ΓΙΑ ΚΑΤΙ ΔΙΑΦΟΡΕΤΙΚΟ.

Δεν είναι όμως έτσι. Σήμερα που όλα μοιάζουν να περιορίζονται σε ένα ψυχρό πόλεμο για επιβίωση, τώρα περισσότερο από κάθε άλλη φορά υπάρχει ανάγκη να τιθασεύσουμε όλους αυτούς τους φόβους που εξαπολύουν επάνω μας, να περιφρονήσουμε τις απειλές και τους εκβιασμούς, να μην παραδοθούμε στη κάθε μορφή βαρβαρότητας που πλασσάρουν μπροστά στα μάτια μας σαν λύση.

Υπάρχει μια ψεύτικη αντίληψη πως η εναλλακτική προσέγγιση της ζωής, η εσωτερική σοφία, η απόδραση από τον απατηλό κόσμο που είναι στρωμένος γύρο μας είναι μια πολυτέλεια για αρχόσχολους φιλόσοφους και εύπορους που ψάχνουν για ένα χόμπι. Υπάρχει μια λανθασμένη αντίληψη πως η απαντηση στα μεγάλα υπαρξιακά ερωτήματα είναι κάτι το πολύπλοκο και δυσνόητο για τον απλό άνθρωπο. Η μεγαλύτερη πλάνη είναι αυτό. Οι απαντήσεις στα μεγαλύτερα ερωτήματα της ύπαρξής μας είναι μέσα μας. Ντυμένα με μια απλότητα, κατανοητά ακόμα κι από το πιο μικρό πλασματάκι. Μέσα σ΄αυτήν την απλότητα κρύβεται όλη η ομορφιά, η ζεστασιά αυτού του κόσμου.

Στις πιο σκοτεινές εποχές της ανθρωπότητας, ο άνθρωπος κατόρθωνε ακόμα να πιστεύει σε κάτι, να γοητεύεται από κάτι, να μαγεύεται, να αναζητά τη λύση στα μυστήρια της ζωής του, να μετράει τα άστρα, να αγαπάει με πάθος, να πολεμάει για κάποιο ιδανικό. Αναρωτηθηκατε ποτέ γιατί ο σημερινός κόσμος αποζητά χαρισματικούς ηγέτες και δεν βρίσκει? Γιατί δεν γεννιούνται ήρωες? Γιατί θεωρείται ανούσια η έννοια της θυσίας? Γιατί εξευτελίζεται η έννοια κάθε πίστης? Γιατί υπάρχει τόση μεγάλη πρεμούρα να γελοιοποιείται, να γίνεται γραφικό κάθε τι που ξεφεύγει από τη ψυχρή λογική, κάθε τι που γεννιέται με συναίσθημα και φαντασία? Γιατί ακόμα κι ο πνευματικός κόσμος στην ουσία δεν μιλάει για πνευματικότητα? Γιατί ακόμα και οι επιστήμες , οι έρευνες μοιάζουν με ψυχρές παραγγελιοληψίες που εξυπηρετούν απρόσωπους χρηματοδότες?

Λέμε συχνά, πως γυρίζουμε σε ένα νέο Μεσαίωνα. Σιγά μη γυρίζουμε στο Μεσαίωνα, σιγά μην ετοιμάζεται η αναγέννηση μετά, ο διαφωτισμός. Στο τίποτα γυρίζουμε. Σε ένα απόλυτο τίποτα. Ενα κόσμο φτιαγμένο από μηχανές και μηχανικούς ανθρώπους.

Οταν όλα σε απειλούν, όταν υπάρχουν οι πιο σκοτεινές και δύσκολες ώρες η μόνη διέξοδος είναι κάποιος να φρενάρει και να δει όλα τα γεγονότα που σημάδεψαν τη ζωή του και όλα όσα συνέβησαν γύρω του , να κατανοήσει τα δικά του λάθη και τις παγίδες που στήθηκαν γύρω του και να αποφασίσει τι πραγματικά έχει αξία γι΄αυτόν, για ποιο σκοπό θέλει να παλαίψει, για ποιο λόγο υπάρχει. Ζωή δεν είναι όλο αυτό το τσίρκο που έχουν φτιάξει γύρω μας. Ζωή δεν είναι ένας συνεχής εκβιασμός, μια απειλή, ένα σύνολο από φόβους . Ζωή δεν είναι τα χρηματοπιστωτικά συστήματα, οι οθόνες των τζογαδόρων , η ηλίθια αντιγραφή γελοίων προτύπων που πλασσάρονται από γελοίους ανθρώπους, η αρρωστημένη κατανάλωση κάθε αηδίας, η συνεχής αγωνία για χρήμα, χρήμα, χρήμα.

Ναι ξέρω υπάρχει η άμεση αντίδραση. Κι όταν ο κώλος σου καίγεται , άνεργος, άφραγκος, πεινασμένος, δεν μπορείς να θρέψεις τα παιδιά, δεν μπορείς να βγάλεις την επόμενη μέρα, θα καθίσεις να φιλοσοφείς?

Κι απαντώ . Και τι στ΄αλήθεια θα κάνεις? Θα κλαίγεσαι συνέχεια? Θα οδηγηθείς εκτός από τη φτώχεια και στην αυτοκτονία ή τη τρέλλα? Θα βρίζεις άσκοπα? Θα πλακωθείς με τους συνανθρώπους για να ξεσπάσεις την οργή σου? Θα παρασυρθείς από οποιονδήποτε πονηρό εκμεταλλευτεί τη απελπισία σου? Θα σκύψεις το κεφάλι και θα αποδεχτείς τα ψίχουλα που σου προσφέρουν για ζωή?

Μήπως κάποια στιγμή πρέπει και να αντέξεις να πεινάσεις? Μήπως κάποια στιγμή πρέπει να αντέξεις το γεγονός ότι έχασες όλα τα μπιχλιμπίδια και να βρεις την ευκαιρία να δεις επί τέλους πόσο πολύ εξαρτημένη ήταν η ζωή σου από όλα αυτά? Μήπως να συνειδητοποιήσεις πριν από την όποια εξέγερσή σου, αντίστασή σου, ή απλά επόμενη ψήφο σου, πως η μεγάλη πληγή ήταν αυτή η εξάρτησή σου. Ο μηχανισμός που κατόρθωσαν να σε καταντήσουν δούλο ήταν ακριβώς αυτή η εξάρτησή σου. Η κενότητά σου. Η επιφανειακή οπτική της ζωής. Η πνευματική αμορφωσιά. Η μηδενική αναζήτηση της πραγματικής ουσίας της ζωής. Μια μαριονέττα που μπορεί να τη σέρνει ο καθένας όπου θέλει και να την απειλεί με όποιο τρόπο θέλει.

Το ίδιο έμαθες και τα παιδιά σου να είναι. Εξαρτημένα και απροετοίμαστα. Υπερφίαλα όπως εσύ. Με ευτελή όνειρα και επιθυμίες. Με μια συνεχή ροπή στο να αγαπάς άρρωστα και γελοία πράγματα. Με μια συνεχή ενασχόληση με σκουπίδια . Αγάπη, σεβασμός, αξιοπρέπεια, καλωσύνη, αγάπη για τη φύση και τον άνθρωπο, έρωτας, όνειρα, πίστη, ιδανικά, αναζήτηση της αλήθειας, αναζήτηση για τις αιτίες της ύπαρξης, ο σκοπός που είσαι εδώ, ο σκοπός που όλα είναι εδώ, μετατράπηκαν σε προϊόντα που μπορούν να τα κατέχουν λίγοι να τα μετατρέπουν όπως θέλουν και να τα πλασσάρουν όπως θέλουν κι εσύ να είσαι απλά ο αγοραστή των μεταλλαγμένων αξιών όποτε και αν σου δώσουν τη δυνατότητα.

Αυτή είναι η αληθινή φτώχεια. Η ανικανότητα ελεύθερης επιλογής. Αυτή η ανικανότητα νομίζεις πως θα λυθεί αν ρίξεις κάτω μια οποιαδήποτε κυβέρνηση και φέρεις μια άλλη? Αυτή η υποδούλωσή σου νομίζεις ότι θα λήξει με το να αλλάξεις διαχειριστές στη ζωή σου? Το πρόβλημά σου είναι ποιος διαχειρίζεται τη ζωή σου ή το γεγονός ΠΩΣ ΚΑΠΟΙΟΣ ΑΛΛΟΣ τη διαχειρίζεται ερήμην σου....

Πρέπει να αντέξουνε και τη φτώχεια, και τη πείνα, και όλα τα δεινά που έρχονται. Να πολεμήσουμε με κάθε τρόπο με το κεφάλι ψηλά. Αυτό που δεν πρέπει να αντέχουμε πλέον είναι η τυφλότητά μας και η άγνοιά μας για τις μεγάλες αλήθειες της ζωής.

Ερχεται στο μυαλό μου μια φράση που είχε πει ο Αινσταιν...

Αραγε το φεγγάρι είναι στη θέση του όταν δεν το κοιτάζει κανείς?

Ασχετα για ποιο λόγο είχε ειπωθεί αυτή η φράση μου δίνεται μια καλή ευκαιρία να σε ρωτήσω κι εγώ.

Αραγε αυτοί θα συνεχίσουν να υπάρχουν αν δεν τους κοιτάξει κανένας πια?

Εγώ έχω εδώ και πολύ καιρό φτιάξει ένα κόσμο μέσα σ΄αυτόν που μου πλασσάρουν. Κι όχι δεν είναι φτιαγμένος ούτε από χόμπυ, ούτε γιατί βαριόμουν και δεν είχα κάτι καλύτερο να κάνω από το να φιλοσοφώ. Ας πούμε πως ήμουν από εκείνους τους τυχερούς που φτώχυναν πριν έρθει η μεγάλη φτώχεια. Υπάρχουν πολλοί που έχουν μάθει να περπατάνε ξυπόλητοι πριν τους πάρει κάποιος τα παπούτσια. Πιστέψτε με υπάρχουν πολλοί.

ΠΑΖΑΡΙ ΒΙΒΛΙΟΥ 2012

2012-01-21T08:45:00.000+02:00

ΟΝΕΙΡΟ ΖΟΥΜΕ ΑΛΛΑ ΘΑ ΞΥΠΝΗΣΟΥΜΕ.

2012-01-19T12:33:00.001+02:00

Ο κ.Πρωθυπουργός μας ζήτησε να δούμε τα πράγματα στη σωστή τους διάσταση.

Επίσης είπε ότι δεν πρέπει να κοιτάμε μόνο τους αριθμούς π.χ. ανεργία 18% αλλά να βγούμε στη πόλη να δούμε.

Ακόμα είναι αισιόδοξος.

Υπάρχει κι ένας λοιπόν σ΄αυτό το τόπο που είναι αισιόδοξος. Και είναι ο κ.Πρωθυπουργός. Με εκείνο το μειδίασμα που δεν είναι ούτε χαρά ούτε λύπη, μ΄εκείνες τις σωστά υπολογισμένες κουβέντες ώστε να λέει με περίσσια ηρεμία ότι μας πάει για εκτέλεση αλλά να επικεντρωθούμε στο τρόπο που θα γίνει , μ΄εκείνο το στυλ που δεν αφήνει περιθώρια ούτε να το αγαπήσεις ούτε να το μισήσεις.

Ο «μη δίνουμε πολύ θάρρος στο κάθε πικραμένο» αλλά και μην ξυρίσουμε και το σβέρκο με τη ψιλή και μ’αναγνωρίσουν. Ο Πρωθυπουργός που κατόρθωσε να σπάσει κάθε μορφή διαμαρτυρίας γιατί πολύ απλά έδωσε απλά και κατανοητά στο κόσμο να καταλάβει πως και χαρακίρι να κάνει ενώπιον του Κοινοβουλίου, το πρόγραμμα θα προχωρήσει κανονικα χωρίς να υπολογίζει (πως τις λενε? Παράπλευρες απώλειες?) . Δεν υπάρχουν κόκκινες γραμμές ούτε στο χαρακίρι!!

Πρέπει να είμαστε αισιόδοξοι. Δεν αμφιβάλω. Και ο Τεντ Μπάντυ πάντα ήταν αισιόδοξος πως κι ο επόμενος φόνος θα πετύχει, όπως αισιόδοξη ήταν η θειά μου η Θεοφύλακτη πως όλα θα γίνουν με το θέλημα του θεού. Αισιόδοξη είναι κι η χαζοχαρούμενη η Μαρίτσα η γειτόνισσα γιατί ο κόσμος καίγεται και το μ ... της χτενίζεται, αισιόδοξος είνα κι ο Μητσάρας ότι θα πιάσει το στοίχημα...

Εκείνο το 18% δεν ξέρω αν είναι τόσο αισιόδοξο.

Εκτός κι αν δεν έχει καταλάβει ότι το 18% εκπροσωπεί ανθρώπους. Ξέρεις εκείνα τα πλάσματα με κεφάλι, στομάχι, καρδιά, συκώτι, κόκκαλα, σάρκα, αίμα....you know…

Ναι δεν είναι ένα μαγκουράκι με το σήμα του άπειρου κολλημένο παραδίπλα

Άνθρωποι είναι

Κι εκείνοι οι άλλοι που βλέπουμε στο δρόμο (δεν ξέρω αν σας πληροφόρησαν αλλά κάνουμε βόλτα στη πόλη) που κοιμούνται κάτω από τα χαρτόκουτα με ένα κυπελλάκι δίπλα , κάτι άλλοι αριθμοί που ψάχνουν για ένα μεροκάματο, κάτι πανικόβλητοι στις ουρές στη ΔΕΗ, κάτι κατατονικοί που κοιτάνε τα λουκέτα σαν να είναι ο λόφος του μαρτυρίου, κάτι άλλοι που σαλτάρουν από τα μπαλκόνια, άνθρωποι είναι καλέ, άμα τους μιλήσετε να δείτε που ξέρουν να αρθρώουν και λόγο. Ναι βρε, αλήθεια σου λέω, μιλάνε κιόλας!

Βέβαια υπάρχει κι ένα δικαιολογητικό. Οταν λειτουργεί κανείς ερήμην των υπόλοιπων, όταν δεν υπάρχουν καν «οι υπόλοιποι» στα σχέδιά του, κάποια στιγμή μπορεί να το μπερδέψει το θεματάκι και να μην τους βλέπει καν. Αλλωστε υπάρχει αυτό που μπορεί να συλλάβει ο νους μας. Αν δεν υπάρχει στο νου μας δεν υπάρχει ούτε στη πραγματικότητα έτσι δεν είναι?

Οπότε εκείνη εκεί η γριά που ζητιανεύει για να φάει μια τυρόπιτα, δεν την σκέφτομαι, παφ! Εξαφανίστηκε από το χάρτη. Απλό δεν είναι? Καλέ δεν ήταν αληθινή η γριά. Ηταν στα πλαίσια των ασκήσεων που έκανε ο Μορφέας στο Νίο!!!

Ομως ξέρετε κάτι? Εχω την εντύπωση ακόμα κι έτσι κοιμισμένοι που είμαστε και καλωδιωμένοι στη παγκόσμια κασέτα που λέει ασταμάτητα sleep sleep sleep …. έχουν κάποιο φόβο για εμάς.

Γιατί βλέπω ακόμα κάτι δηλωσεις του είδους, «και αφού κάνουμε αυτά τον επόμενο χρόνο θα αρχίσει η ανάκαμψη» Σε εκείνο το τελικό ψέμμα που καταλήγουν όλες οι καρμπόν δηλώσεις και που όλος ο κόσμος το βλέπει πλέον σαν ανέκδοτο, διακρίνω ένα φόβο να υπάρχει ακόμα για το λαό (λαός=εκείνα τα διάφορα target group που προς το παρόν μασουλάνε ακόμα κάθε μνημονιακό προϊόν με το απλανές βλέμμα της αγελάδας)

Αλλιώς γιατί το λένε ρε παιδιά. Αν δεν μας υπολόγιζαν καθόλου η κάθε ανακοίνωση θα τελείωνε κάπως έτσι

«βρε άντε στο διάολο που θέλεις κι ενηνέρωση φτωχομπινέ, ψωριάρη!»

Αν δείτε λοιπόν κάποιον από αυτούς κάποια μέρα να βγαίνει και να λέει ακριβώς τη παραπάνω φράση... τότε αδέλφια ναι, θα έχουν τσεκάρει από όλες τις μεριές πως και το βούρδουλα να βγάλουν και να μας τουλουμιάσουν στο ξύλο θα λέμε «σφάξε με αγά μου ν΄αγιάσω...»

Προς το παρόν όλα είναι λίγο θολά, παίζει κάτι στην ατμόσφαιρα. Εκείνη η ενδιάμεση λάμψη λογικής μεταξύ μιας δόσης και της άλλης. Εκείνο το πεντάλεπτο διαύγειας του μαστούρη.

Γιατί είμαστε υπό την επίρρεια μιας κοσμικής μαστούρας. Μια πνευματική ντάγκλα. Ερχονται σαν μακρινοί ήχοι στ΄αυτιά μας κάτι μούτζες από τους αγανακτισμένους, το τρίξιμο από κάποια πανώ του ΠΑΜΕ, οι φωνές του Καμμένου στη Βουλή, το βρισίδι του Τράγκα, οι ατάκες του Λαζόπουλου, τα πατριωτικά συνθήματα από τη μία, κάτι ξεχασμένα αντάρτικα από την άλλη, κάπου στο βάθος διακρίνουμε το Λεωνίδα, το Κολοκοτρώνη ή τον Τσε (ανάλογα με τις οικογενειακές παραδόσεις), βλέπουμε όλο το Κοινοβούλιο να κάνει κολοτούμπες, είναι και το πετρέλαιο στη τελευταία γραμμή και οι λογαριασμοί οι καρφιτσωμένοι στο τοίχο άρχισαν και πέφτουν από το βάρος, είναι κι ο κακός λύκος ντυμένος κοκκινοσκουφίτσα που θα μας φάει καλύτερα, είναι και το βατράχι που δεν μεταμοφρώνεται σε πρίγκηπα όσες μετάνοιες και να κάνουμε.....

Πολύ ντάγκλα,

Ονειρο ζούμε μην μας ξυπνάτε.

ΤΟ ΧΡΟΝΙΚΟ ΜΙΑΣ ΠΡΟΑΝΑΓΓΕΛΘΕΙΣΑΣ ΧΡΕΟΚΟΠΙΑΣ.

2012-01-18T16:33:00.000+02:00

Ελεύθερη μετάφραση από ΕΔΩ

http://www.linkiesta.it/la-grecia-e-fallita-e-l-europa-lo-sa-da-giugno

18/1/12

Το περασμένο Ιούνιο το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο ζήτησε διάφορες μελέτες για την Ελλάδα. Μια από αυτές που έγινε από την Anne Sibert, λέει ρητά ότι η «Ελλάδα είναι αφερέγγυα» . Και όχι μόνο. Η οικονομολόγος εξηγεί ότι «παρά την επιμονή των μελών της εκτελεστικής επιτροπής της ΕΚΤ και των Ευρωπαίων πολιτικών που λένε το αντίθετο» η Αθήνα θα χρεοκοπήσει πριν το 2013 Και όμως δεν εισακούστηκε. Τώρα που είμαστε πιο κοντά παρά ποτέ στη χρεοκοπία, δημοσιεύουμε αυτή τη μελέτη που διατύπωσε τα γεγονότα πολλούς μήνες πριν.

«Η Ελλάδα είναι αφερέγγυα». Αυτή τη φράση μπορεί να τη διαβάσει κανείς από τη πρώτη σελίδα από τις δεκατέσσερις σελίδες που αποτελούν το report Debt Restructuring: Ramifications for the Euro Area, που δημοσιεύτηκε τον Ιούνιο του 2011 και γράφτηκε από την Anne Sibert, επικεφαλής του οικονομικού τμήματος του Birkbeck College. Αυτό που μας εκπλήσσει είναι ποιος το ζήτησε: Το ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο. Ένα μήνα πριν την έγκριση του δεύτερου πλάνου διάσωσης, δηλαδή οι Βρυξέλλες γνώριζαν τι θα συμβεί. Το ντοκουμέντο της Sibert, πράγματι, αφήνει μικρό περιθώριο στην αισιοδοξία και επικρίνει σκληρά την ΕΕ. «Παρά την επιμονή της εκτελεστικής επιτροπής της ΕΚΤ και των Ευρωπαίων πολιτικών να ισχυρίζονται το αντίθετο , εξηγεί η οικονομολόγος η Ελλάδα θα χρεοκοπήσει πριν το 2013. Και όχι μόνο. Το paper αναφέρει πριν γίνει το Ευρωπαϊκό Συμβούλιο της 21 Ιουλίου, όταν εισήχθη το , Private sector involvement (Psi), δηλαδή η άμεση εμπλοκή των ιδιωτών στην αναδιάρθρωση του ελληνικού χρέους. Ακριβώς αυτό στο οποίο τώρα επικεντρώνεται η συζήτηση μεταξύ τραπεζών και κυβέρνησης Λουκά Παπαδήμου.

Αναδιάρθρωση του χρέους , νομικά προβλήματα, αποτελέσματα της χρεοκοπίας στο ευρωπαϊκό εμπόριο, μετάδοση στις τράπεζες. Η ανάλυση είναι ξεκάθαρη και προηγείται. Η Sibert, χωρίς μισόλογα, εξηγεί τι θα συμβεί στην Ελλάδα. Και το κάνει με τις παραμικρές λεπτομέρειες, προσπαθώντας να εξηγήσει με ποιο τρόπο η Ευρώπη θα μπορέσει να εφαρμόσει ένα αμυντικό σύστημα. Δεδομένου ότι είναι αφερέγγυα, η Αθήνα θα πρέπει να δηλώσει default, δηλαδή χρεοκοπία , πριν να μπει σε λειτουργία ο μηχανισμός European stability mechanism (Esm). Η αναφορά της στο Esm είναι ακόμα στο αρχικό, το 2013, αλλά όπως είδαμε τους τελευταίους έξι μήνες οι Βρυξέλλες μείωσαν τους χρόνους κατά ένα έτος , δηλώνοντας ότι θέλουν να ενεργοποιήσουν το Esm τον Ιούλιο τυ 2012. Η εύλογη ερώτηση διαβάζοντας αυτή τη μελέτη είναι μόνο μία: πως και δεν άκουσαν την Sibert?

Το κείμενο της οικονομολόγου μαζί με άλλα της ίδιας άποψης παρουσιάστηκε στον τότε Πρόεδρο της ΕΚΤ Jean-Claude Trichet, στο ευρωπαϊκό κοινοβούλιο. Ήταν 30 Ιουνίου, ένα μήνα πριν το δεύτερο bailout της Αθήνας. Πολλές φορές ο Trichet εξήγησε ότι πρέπει να αποφευχθεί το default της Ελλάδας ,ειτε άτακτη χρεοκοπία είτε ελεγχόμενη. . Και όμως ο Γάλλος τραπεζίτης είχε μπροστά διάφορους οικονομολόγους, οι υπηρεσίες των οποίων ζητήθηκαν από το ευρωπαϊκό κοινοβούλιο, και οι οποίοι επεσήμαναν πως η Αθήνα δεν μπορεί πλέον να κάνει τίποτα. Πέρασαν βδομάδες η κατάσταση χειροτερεύει και φθάνουμε στο Psi. Με αυτό το τρόπο η ΕΕ θέλει να μοιραστεί με τους ιδιώτες, δηλαδή τράπεζες και επενδυτές το χάσιμο από μια ενδεχόμενη χρεοκοπία της Αθήνας. Η πρώτη ιδέα είναι εκείνη του να εφαρμοστεί ένα κούρεμα, δηλαδή μια υποτίμηση της ονομαστικής αξίας των bond που υπάρχουν στο χαρτοφυλάκιο κατά 21%. Και όμως συνεχίζουν να διαψεύδουν αυτή την υπόθεση. « η Ελλάδα δεν θα πτωχεύσει» λέει με δύναμη το νούμερο ένα του Eurogroup, Jean-Claude Juncker σε πολλές περιστάσεις .Η κατάσταση όμως δεν καλυτερεύει. Αντίθετα, χειροτερεύει όλο και περισσότερο.

Στις 21 Οκτωβρίου κατά την διάρκεια μιας ακόμα αποστολής τυ ΔΝΤ οι τεχνοκράτες λένε τι θα συμβεί. Η Debt sustainability analysis (Dsa) δεν αφήνει περιθώρια για διαφορετικές ερμηνείες. Το ελληνικό χρέος περίπου 365 δις ευρώ, ξεπέρασε ήδη το 165% του ΑΕΠ και χωρίς μια πρώτη εφαρμογή του προγράμματος του ΔΝΤ θα μπρούσε να ξεπεράσει το 186% το 2013. Οι ιδιώτες με επικεφαλής το Iif, πρέπει να κάνουν μια μεγαλύτερη προσπάθεια, ένα κούρεμα της τάξης του 50% . Μόνο με αυτό το τρόπο εξηγούν οι υπεύθυνοι του ΔΝΤ μπορεί κανείς να σκεφτεί ότι το ελληνικό χρέος μπορεί να επιστρέψει σε ένα επίπεδο κάτω από 120% του ΑΕΠ κατά τα τέλη του 2020. Εναλλακτικά, μπορεί να γίνει ένα κούρεμα της τάξης του 60%, που θα έφερνε τη σχέση χρέος/ΑΕΠ στο 110% την ίδια χρονική περίοδο.

Τόσο η ΕΚΤ όσο και η ΕΕ γνωρίζουν εδώ και καιρό ποια είναι η κατάσταση στην Ελλάδα Στη πραγματικότητα πηγαίνοντας προς τα πίσω, η πρώτη φορά που η Sibert είπε τη γνώμη της για την Ελλάδα, πάντα μετά από αίτηση του ευρωπαϊκού κοινοβουλίου, ήταν 5 Ιουνίου του 2010. «Η Ελλάδα είπε, είναι πιθανότατα αφερέγγυα, πρέπει να κάνουμε το παν για να αποφύγουμε την μόλυνση και να πράξουμε γρήγορα, χωρίς φόβο να εξηγήσει με ευκρίνεια την κατάσταση» έγραψε σε ένα χαρτί που ακόμα μπορεί να βρεθεί στα αρχεία του ευρωπαϊκού κοινοβουλίου.. Και όμως και σε αυτή τη περίπτωση η ΕΕ δεν έκανε τίποτα.

Η Αθήνα τώρα βρίσκεται πλέον κοντά στην άβυσσο. Η ευρωπαϊκή επιτροπή, μαζί με ΔΝΤ και ΕΚΤ έστειλε τους τεχνοκράτες στην Ελλάδα για να βρουν μια λύση σε αυτό που πιθανότατα θα συμβεί. Το προσεχή μάρτιο στις 20 λήγει ένα ελληνικό ομόλογο 14,4 δις ευρώ .Πρέπει να πληρωθεί και βλέποντας τους αριθμούς που δίνει το ΔΝΤ στα ταμεία τον Οκτώβριο υπήρχαν 11 δις ευρώ. Πολύ λίγα για να γίνει η πληρωμή. Τη κατάσταση χειροτέρεψε το αδιέξοδο μεταξύ Iif και κυβέρνησης. Σήμερα θα ξεκινήσει μια συζήτηση μετά από μια παύση περισυλλογής 4 ημερών. Ο φόβος που είναι στο πιάτο, δεν είναι πως να αποφύγουν τη χρεοκοπία αλλά πως να τη συγκρατήσουν.

ΚΑΙ Η ΜΕΛΕΤΗ ΠΟΥ ΠΑΡΟΥΣΙΑΣΤΗΚΕ ΣΤΟ ΕΥΡΩΚΟΙΝΟΒΟΥΛΙΟ ΕΔΩ

http://www.linkiesta.it/sites/default/files/uploads/articolo/Sibert%20Greece%20EU%20Parliament%20June%202011.pdf

Ο ΚΑΘΩΣ ΠΡΕΠΕΙ ΓΙΩΡΓΟΣ ΠΟΥ ΔΕΝ ΤΑ ΕΦΑΓΕ ΜΑΖΙ ΜΕ ΤΟΥΣ ΥΠΟΛΟΙΠΟΥΣ. Ο ΑΓΑΘΟΒΙΟΛΗΣ.

2012-01-18T10:11:00.000+02:00

Ο Γιώργος είναι 50 χρονών. Η γυναίκα του 45. Εχουν δυο παιδιά. Το ένα ετοιμάζεται να δώσει πανελλήνιες. Το άλλο στο γυμνάσιο. Περιουσιακό τους στοιχείο. Ενα σπίτι με δάνειο στο οποίο πληρώνουν δόση 500 ευρώ το μήνα. Πριν από ένα μόνο χρόνο ο Γιώργος δούλευε σε μια εταιρεία, υπάλληλος, κι έπαιρνε 1200 ευρώ. Η γυναίκα του σε μια άλλη δουλειά με ένα μισθό 900 ευρώ. Σύνολο εισοδήματος 2100. Ενα εισόδημα που τους επέτρεπε να κάνουμε μερικά ελάχιστα σχέδια, με πολύ κόπο. Δηλαδή να πληρώνουν τη δόση για το δάνειο, το οποίο δεν πήραν απερίσκεπτα, απλά τόσα θα έδιναν και σε ένα νοίκι, να φροντίζουν για τους λογαριασμούς του σπιτιού, το φαγητό και την ανατροφή των παιδιών. Πολύ σεμνά χωρίς καμιά διάθεση σπατάλης ή νεοπλουτισμού φυσικά. Το μόνο έξοδο εκτός από τα βασικά, το φροντιστήριο του μεγαλύτερου παιδιού που ετοιμαζόταν για πανελλήνιες. Ούτε αυτοκίνητο δεν είχαν πάρει για να κάνουν οικονομία.

Πριν από ένα χρόνο λοιπόν με την επέλαση του μνημονίου πέφτει θύμα και απολύεται από τη δουλειά του. Πάει ο μισθός του. Μετατρέπεται σε επίδομα ανεργίας το οποίο κι αυτό λήγει. Η γυναίκα του έχει ακόμα δουλειά αλλά επί ξύλου κρεμάμενη γιατί στην επιχείρηση ήδη ξεκίνησαν απολύσεις και δεν ξέρει αν την επόμενη θα έχει δουλειά. Η ήδη τραγική κατάσταση που βιώνουν επιβαρύνεται από τα διάφορα χαράτσια που πληρώνουν με δανεικά, με βοήθεια από το παππού (ευτυχώς υπάρχει ένας παππούς στην ιστορία του οποίου επίσης έχουν μειώσει τη σύνταξη) και έχουν αρχίσει πολύ συγκεκριμένα και σοβαρά προβλήματα. Πρώτα από όλα φυσικά δεν μπορούν να πληρώσουν το δάνειο. Δεύτερον άν το παιδί (του οποίου χρωστάνε τα φροντιστήρια ) περάσει τελικά σε κάποια σχολή πρέπει να του εξηγήσουν ότι αν περάσει εκτός Αθηνών δεν μπορούν να το βοηθήσουν και θα πρέπει να πάει μόνο με τη προυπόθεση πως θα βρει και μια δουλειά να πληρώνει τα έξοδά του. Για το επόμενο παιδί δεν υπάρχει καν σκέψη για φροντιστήρια και τέτοιου είδους πολυτέλειες.

Ο Γιώργος και η οικογένειά του δεν τα έφαγαν μαζί με τους υπόλοιπους. Δεν ήταν λαμόγια. Δεν ήταν κλεφτρόνια. Δεν ήταν πελάτες κάποιου βουλευτή. Δεν φορτώθηκαν με κάρτες για να πηγαίνουν εξωτικά ταξίδια και να φοράνε επώνυμα ρούχα. Δεν έχουν καν κινητά τελευταίας τεχνολογίας ή τηλεόραση πλάσμα ή κάτι τέτοιο. Δουλεύουν από τα 20 τους χρόνια, με λιτότητα, κατάφεραν τους καλούς καιρούς να έχουν ένα ελάχιστο ποσό στην άκρη (από μεγάλες στερήσεις) που το έδωσαν για να πάρουν το σπίτι μαζί με το δάνειο, και σαν ευσυνείδητοι οικογενειάρχες δεν αγόρασαν καν ένα αυτοκίνητο όπως χιλιάδες άλλοι σκεπτόμενοι πως δεν θα μπορούσαν να επιβαρυνθούν με ένα τέτοιο έξοδο γιατί προείχαν οι σπουδές των παιδιών και η εξασφάλιση του σπιτιού.

Στη καλή οικογένεια του Γιώργου αισθάνονται σήμερα οι απόλυτοι μαλάκες. Κοιτάζοντας γύρω τι έχει συμβεί και έχοντας πέσει θύματα της πρώτης φάσης εκκαθάρισης του πληθυσμού, δηλαδή οι μη έχοντες και κατέχοντες, αισθάνονται πως ίσως θα έπρεπε να ήταν λίγο κλεφτρόνια, να έχουν φορτωθεί με λίγες κάρτες για να κάνουν το κέφι τους τότε, να έχουν γλύψει τους καλούς καιρούς κάποιες κατουρημένες ποδιές για να έχουν βάλει στην άκρη το φακελλάκι για τις δύσκολες ώρες. Σκέφτονται πως ήταν έντιμοι μεροκαματιάρηδες, συνεπείς στις υποχρεώσεις τους μέσα σε ένα μπουρδέλο. Νόμιζαν πως ήταν καλοί πολίτες ενώ στην ουσία το κράτος ετοιμαζόταν να τους τιμωρήσει γιατί δεν τους θεωρούσε καλούς αλλά μαλάκες . Και σαν μαλάκες ή αγαθομούνηδες αν θέλετε καλύτερα (και συγνώμη για τα γαλλικά αλλά δεν πάει άλλο) όταν έφτασε η ώρα της κρίσης ξεκινάει από αυτούς το κοπάνημα στη κεφάλα, γιατί στην ουσία δεν αυτό το κράτος θεωρεί ανάξια λόγου την ύπαρξη τους. Το κράτος συναλάσσεται με κομπιναδόρους, λαμόγια, τοκογλύφους και μεγάλους τζογαδόρους. Τι δουλειά έχει να ασχοληθεί με το κάθε φτωχομπινέ.

Και το χειρότερο είναι πως εκβιάζονται κιόλας. Από τη Τράπεζα πως θα χάσουν το σπίτι. Από τη ΔΕΗ πως θα τους κόψει το ρεύμα. Από την εφορία που ζητάει συνέχεια χαράτσια. Από το τον κ.Πρωθυπουργό που δεν βλέπει κόκκινες γραμμές άρα σύντομα η σύζυγος του κ.Γιώργου μπορεί να βρεθεί κι αυτή άνεργη ή με κάποιο μισθό της τάξης δυο κατοστάρικα...

Και τότε η έντιμη οικογένεια δεν θα έχει ούτε να φάει. Ούτε φως. Ούτε τρόπο να βοηθήσει τα παιδιά της εκτός κι αν ζητιανέψει, αν παρακαλάει γνωστούς και φίλους για κανένα ψιλό, ή εκτός κι αν γίνουν κλεφτες, αν κάνουν πιάτσα, αν γίνουν βαποράκια, νταβατζήδες ή πουτάνες...

Ο κύριος Γιώργος με την οικογένειά του συνειδητοποιούν ξαφνικά πως το κράτος που ζουν θεωρεί επιτρεπτό να επιβιώσουν μόνο όσοι έκλεψαν κι έχουν λεφτά σε τράπεζες του εξωτερικού, μόνο όσοι κατέχουν αξιώματα και υψηλές θέσεις, μόνο όσοι είναι στο οργανωμένο έγκλημα. Οι υπόλοιποι πιθανά θα πρέπει να αναθεωρήσουν τις απόψεις τους για τη ζωή και να συνειδητοποιήσουν πως αν παντρευτείς, αν κάνεις παιδιά, αν προσπαθήσεις να φτιάξεις ένα σπίτι, αν τολμήσεις να έχεις ένα αυτοκίνητο ή οποιαδήποτε θρασύτατη πολυτέλεια , εσύ ο φτωχομπινές, θα το κάνεις με δική σου ευθύνη γνωρίζοντας τις συνέπειες του νόμου.

Στη νέα Ελλάδα που βγαίνει από τις στάχτες εκείνης της παλιάς , που τη νανούριζαν οι απατεώνες και οι λάγνές σειρήνες με ψέμματα και φούμαρα για να πάρουν και τα τελευταία κομποδέματα που ήταν κρυμμένα κάτω από τα στρώματα , το σύνολο του πληθυσμού, δηλαδή οι περισσευούμενοι, εκείνοι που δεν έχει κανένα συμφέρον το χρηματοπιστωτικό σύστημα να καλοπιάσει ή να παίξει μαζί τους, εκείνοι δηλαδή που δεν ανήκουν σε κάποια standard and poor αλλά είναι standard poor πρέπει να συνειδητοποιήσουν πως από δω και στο εξής το να έχουν μια δουλίτσα ακόμα και σε επίπεδο δυο κατοστάρικων μισθό, το να έχουν μια στέγη να βάζουν από κάτω το κεφάλι τους και το να έχουν φαί να φάνε θα είναι η μόνη ευχή που μπορούν να κάνουν και πολύ τους πάει.

Φυσικά ο κ.Γιώργος μπορεί να κατέβει στο δρόμο και να ξεκινήσει με τα λάβαρα της όποιας επανάστασης. Προς το παρόν όμως δεν βλέπει κανένα κονεκτ με τους υπόλοιπους νεόπτωχους. Με έναν ανύπαρκτο συνδικαλισμό και μια σειρά από κομματικούς δεινόσαυρους επαγγελματίες της πολιτικής που δεν γνωρίζουν καν τον κύριο Γιώργο ούτε ασχολούνται μαζί του εφόσον δεν έχει ανάλογη κομματική ταυτότητα και δεν βαπτιστεί στο όνομά τους, δεν μπορεί μόνος του να βρει ονόματα και διευθύνσεις των θυμάτων, που βρίσκονται, τι σκέφτονται, τι είναι διατεθειμένοι να κάνουν. Πρέπει να αρχίσει να κυκλοφορεί στα συσίτια της εκκλησίας, στα φιλανθρωπικά παζάρια των δήμων, ή στις φιλανθρωπικές εκδηλώσεις που κάνουν οι φιλεύσπλαχνες κυρίες για να τους μαζέψει, κι αυτό με τι τρόπο να το καταφέρει δεν είναι ο Τσε... αλλιώς αν κατέβει πλατεία από ότι φάνηκε τη τελευταία φορά από τους δυο κούκους που μαζεύτηκαν (μετά εποχής ξυλοκοπήματος από τα ΜΑΤ εννοώ) μάλλον σαν Δελαπατρίδη θα τον πάνε μέσα κι όχι σαν αντιστασιακό...

Κι όχι ο κύριος Γιώργος δεν θα τρέξει γρήγορα βρε Στράτο να γραφτεί στο συνδικάτο γιατί μαλάκας είναι όχι χαζός. Ζητάνε όλοι τα τελευταία απομεινάρια της ύπαρξής του δεν θα ζητήσουν κι εκείνοι που τόσα χρόνια πριν και τώρα στη δυσκολότερη περίοδο δεν κατάφεραν ΟΥΤΕ ΕΝΑ ληστρικό νόμο να σταματήσουν, δεν κατάφεραν ούτε μια φωνίτσα να βγάλουν μέσα από τις αραχνιασμένες συνειδήσεις τους και τα στείρα κυρήγματά τους. Δεν πιστεύει κανέναν ο κ.Γιώργος. Και μέσα του βαθειά, χωρίς να το ομολογεί ελπίζει σε μια χρεοκοπία , σε ένα μεγάλο χάος , στη Δευτέρα παρουσία, σε ότιδήποτε , για να διαλυθούν τα πάντα να νοιώσουν στο πετσί τους όλοι το χαμό . Μήπως όταν όλα γρεμιστούν χωρίς ψεύτικα λόγια πια, βγει κάποια αλήθεια στην επιφάνεια. Γιατί ο θάνατος μετά των πολλών ουκ εστί θάνατος...

Οι οικογένειες σαν του κυρίου Γιώργου είναι χιλιάδες. Και επιβιώνουν στον απόλυτο πανικό αυτή τη στιγμή. Τρομαγμένοι, καταθλιπτικοί, με το μυαλό να χάνεται σε επικίνδυνα μονοπάτια, με καυγάδες ατέλειωτους μέσα στο σπίτι, ντροπιασμένοι από τα δανεικά που δεν μπορούν να επιστρέψουν και το συμπονετικό βλέμμα του γείτονα στη καλύτερη περίπτωση ή ντροπιασμένοι από το περιφρονητικό κούνημα του κεφαλιού του κάθε ηλίθιου αναίσθητου που τους κρίνει παριστάνοντας τον σοφό λέγοντας «ας μην έπαιρνε το δάνειο, ας μην έκανε και δεύτερο παιδί, ας μην αγόραζε έπιπλα ή τηλεόραση»....

Γιώργο ήθρε η στιγμή να καταλάβεις πως σ΄αυτό το κόσμο της αισχρής χλιδής που βλέπεις γύρω σου, σ΄αυτό το κόσμο τον γεμάτο περιττά αγαθά και ανθρώπους περιττώματα, το κουστούμι που σου έχουν ράψει για τη πάρτη σου είναι ένα κομμάτι ψωμί κι αν δεν το έχεις κι αυτό ένα λάκκο να πέσεις μέσα. Οτιδήποτε επιθυμήσεις περισσότερο είτε θα το διεκδικήσεις με νύχια και με δόντια κι όποιον πάρει ο Χάρος, είτε κλείσου σε κανένα μοναστήρι κι εσύ κι η οικογένειά σου (δύσκολο κι αυτό γιατί έχει μεγάλη ζήτηση τώρα τελευταία η τσάμπα στέγη) και σώπασε.

ΝΕΑ ΕΠΑΓΓΕΛΜΑΤΑ ΤΡΑΜΠΟΥΚΟΣ ΤΗΣ ΤΡΑΠΕΖΑΣ

2012-01-17T19:42:00.001+02:00

Η εποχή της οικονομικής τρομοκρατίας όπως ήταν φυσικό έχει γεννήσει καινούργια φρούτα που κυκλοφορούν ανάμεσά μας. Το πιο γνωστό που αλίμονο όποιος το έχει βιώσει τα τελευταία χρόνια είναι οι υπαλληλίσκοι τραμπούκοι των εισπρακτικών εταιρειών. Νεαρά αγόρια και κορίτσια που έναντι πινακίου φακής εκπαιδεύονται στο πως να φοβίζουν, να εκβιάζουν, να απειλούν όποιον γράφει το χαρτάκι τους. Δεν έχει σημασία ποιος είναι αυτός ο κάποιος και γιατί έχει βρεθεί στη λίστα τους. Υπάρχει μια συγκεκριμένη εντολή. Χρωστάει. Πρέπει να πληρώσει κι αν το καταφέρεις θα πάρεις το κατιτίς σου.

Αναγκάζομαι να φέρω το θέμα ακόμα μια φορά στην επιφάνεια γιατί τα κοράκια των εισπρακτικών έχουν κάνει νέα έφοδο σε χιλιάδες οφειλέτες εκ νέου (για λίγο καιρό μετά από κάτι μηνύσεις, βρισίδια κλπ είχαν ησυχάσει λιγάκι). Ομως οι αδυνατούντες να ξοφλήσουν τα χρέη τους αυξάνονται με ιλιγγιώδη ρυθμό. Νέοι άνεργοι, άνθρωποι με πετσοκομένους τους μισθούς πλέον, εργαζόμενοι υποαπασχολούμενοι, εργαζόμενοι του μεροκάματου της πείνας, είναι λογικό ότι δεν μπορούν να ανταπεξέλθουν στις υποχρεώσεις τους. Και δεν μιλάω γι εκείνους που έπαιρναν κάρτες αβέρτα για να πάνε διακοπές, ή για να πάρουν φιρμάτα ρούχα. Μιλάω για απλούς ανθρώπους που είχαν πάρει κάποια κάρτα κάποιο δάνειο για να καλύψουν βασικές τους ανάγκες βασιζόμενοι σε ένα συγκεκριμένο εισόδημα, βασιζόμενοι στις δυνάμεις τους που τώρα πλέον είναι παρελθόν.

Πέρα όμως από όλα αυτά, όλοι αυτοί οι άνθρωποι είχαν συνάψει κάποια συμβόλαια με Τράπεζες. Πιθανότατα δεν είχε περάσει ποτέ από το μυαλό τους πως αυτά τα χρέη θα μπορούσαν να κυκλοφορούν σε γραφεία ιδιωτικών εταιρειών, χωρίς καμιά έγκρισή τους, πως θα έπαιρνε ο κάθε θρασύτατος να τους εξευτελίζει κι εκείνους και τους συγγενείς τους και τους γέροντες γονείς τους ακόμα.

Σε μια συζήτηση κάποιος προσπαθούσε να υπερασπιστεί "τους κακόμοιρους" που αναγκάζονται να κάνουν αυτή τη δουλειά γιατί δεν βρίσκουν τίποτα άλλο. Εχω τρία παραδείγματα στο περιβάλλον μου που δοκίμασαν και προτίμησαν να κάνουν το σκατό τους παξιμάδι παρά να βγάλουν ένα μεροκάματο τραμπούκου. Σε όλους μας άλλωστε στη ζωή μας έτυχαν ευκαιρίες που μπορούσαμε να γίνουμε τραμπούκοι και να βγάζουμε ψωμί αλλά δεν πέρασε καν σαν υποψία από το μυαλό μας να το κάνουμε.

Αυτά είναι τα φρικιαστικά νέα φαινόμενα μιας φρικιαστικής εποχής. Μια εποχής που η τοκογλυφία έχει γίνει νόμος και οι τοκογλύφοι εκβιαστές κυκλοφορούν ελεύθεροι για να εκβιάζουν ανθρώπους ή και πατρίδες. Είναι μια στιγνή πραγματικότητα ανάμεσα σε όλες τις άλλες και σε άλλες πολλές που θα δούμε ακόμα. Η κατάντια του ανθρώπινου είδους. Ισως το εύκολο είναι να σκεφτούμε πως όσοι δανείστηκαν καλά να πάθουνε γιατί έξω από το χορό πολλά τραγούδια μπορούμε να λέμε. Είναι μια μεγάλη ιστορία να αναλύσουμε τα πως και τα γιατί. Αυτό όμως που δεν έχει καμιά δικαιολογία και σε καμιά περίπτωση είναι αυτό που συμβαίνει αυτή τη στιγμή σε χιλιάδες ανθρώπους ήδη απελπισμένους από τα προβλήματα της φτώχειας, μέσα στην απόγνωση να έχει δικαίωμα κάποιος να παραβιάζει το τελευταίο τους καταφύγιο, το σπίτι , το τηλεφωνο, την προσωπικότητά τους με πάθος βασιλικότερο του βασιλέως, και να στέλνει ψυχές στα ψυχιατρεία ή ακόμα και στην ύστατη πράξη απελπισίας.

ΑΙΣΧΟΣ. ΑΠΛΑ ΑΙΣΧΟΣ.

Δεν έχω τίποτα περισσότερο να συμβουλέψω κάθε άνθρωπο που βιώνει κάτι τέτοιο από το να σηκώσει το κεφάλι με δύναμη και να πατήσει πόδι. Να μάθει τα δικαιώματά του όσα υπάρχουν ακόμα, και να μην φοβάται. Ο φόβος αυτή τη στιγμή με χίλιους δυο τρόπους τρώει τα σωθικά όλης της ελληνικής κοινωνίας.

ΦΤΑΝΕΙ ΠΙΑ. ΑΝΤΙΣΤΑΘΕΙΤΕ.

ΜΑΣ ΞΕΡΙΖΩΝΟΥΝ ΑΡΓΑ ΚΑΙ ΒΑΣΑΝΙΣΤΙΚΑ.. ΜΕΧΡΙ ΝΑ ΜΗΝ ΜΕΙΝΕΙ ΤΙΠΟΤΑ.

2012-01-13T16:39:00.000+02:00

Τα χρόνια του μνημονίου έχουμε ζήσει και ακούσει τραγικά πράγματα και συνεχίζουν χωρίς να τους σταματάει κανείς...

Λίγα πράγματα όμως με έκαναν να νοιώσω ένα τόσο ύπουλο φόβο όσο αυτή η είδηση που διάβασα...

Δεν ξέρω ίσως ένοιωσα για πρώτη φορά τόσο έντονα πως είναι να σε ξεριζώνουν. Ισως σας φανώ υπερβολική ή εντελώς απαισιόδοξη αλλά δεν μπορώ να το περιγράψω καλύτερα.

Ενοιωσα πως είναι έτοιμοι να μας ξεσκίσουν από τη ρίζα μας. Να μην μείνει τίποτα που να θυμίζει πως υπήρξαμε...

Και ναι, αυτό είναι ένας φόβος που από ότι φαίνεται θα κυριεύσει τους περισσότερους όταν θα είναι πολύ αργά για να γίνει το οτιδήποτε.

Θυμήθηκα τώρα τη συζήτηση με ένα φίλο που ήθελε να γυρίσει επαρχία και να καλλιεργήσει μόνος του τη γη. Τον αγώνα του για να βρει ελληνικό σπόρο. Σαν να έψαχνε για σπάνια και πολύτιμα διαμάντια...

Το καταλαβένετε? Σαν να ψάχνουμε πολύτιμα διαμάντια έχουν γίνει οι σπόροι μας. Οι σπόροι που μεγάλωσαν κι έθρεψαν τους πατεράδες μας , τους παππούδες μας , τους προππάπους μας, αυτούς τους σπόρους που ανταλλάξαμε με το τίποτα.

ΣΤΟΝ ΑΕΡΑ ΤΟ DNA ΤΗΣ ΕΛΛΗΝΙΚΗΣ ΦΥΣΗΣ

ΠΗΓΗ - http://www.enet.gr/?i=news.el.article&id=332924

Στο σφυρί βγαίνει πολύτιμο γενετικό υλικό αφού η κυβέρνηση διαλύει την τράπεζα διατήρησης της βιοποικιλότητας με νομοθετική πρωτοβουλία του υπουργείου Αγροτικής Ανάπτυξης και Τροφίμων, επισημαίνουν οικολογικές ομάδες που θεωρούν λάθος τις συγχωνεύσεις οργανισμών χωρίς κριτήρια.

Αποστολή της τράπεζας γενετικού υλικού ήταν η προστασία και διάσωση των φυτών της ελληνικής βιοποικιλότητας. Από το 1981 έως σήμερα συγκέντρωσε και διατηρεί 14.500 πολύτιμους σπόρους άγριων και καλλιεργούμενων συγγενών φυτών.

Τα αγροτικά ιδρύματα που υπάγονται στο Εθνικό Ιδρυμα Αγροτικής Ερευνας βάσει του «σχεδίου» του υπουργείου Αγροτικής Ανάπτυξης και Τροφίμων συγχωνεύονται-διαλύονται και τριάντα χρόνια κόπων τινάζονται στον αέρα, τονίζουν η ΒΙΟΖΩ και το ΗΛΕΣΙΟΝ.

Ασφαλές θησαυροφυλάκιο

Για την ιστορία αναφέρουμε ότι η παγκόσμια τράπεζα σπόρων «είναι ένα ασφαλές θησαυροφυλάκιο σπόρων που βρίσκεται στο νησί Spitsbergen του νορβηγικού αρχιπελάγους Svalbard και είναι σε απόσταση 1.120 χιλιομέτρων από το Βόρειο Πόλο. Ξεκίνησε να λειτουργεί το 2008 και στόχος της είναι να συμβάλει στη συντήρηση της βιοποικιλότητας του πλανήτη και να συγκεντρωθούν εκεί σπόροι από κάθε γνωστό είδος φυτού της γης».

Το θησαυροφυλάκιο σπόρων, όπως μας ενημερώνει το «ΗΛΕΣΙΟΝ», χτίστηκε σε ένα παλιό ορυχείο, στο εσωτερικό του οποίου υπάρχουν κρυμμένα αποθέματα σπόρων απ' όλη τη διατροφική αλυσίδα. Το υψόμετρο που βρίσκεται δεν επιλέχθηκε τυχαία αφού έτσι μπορεί να αποφευχθεί το πρόβλημα ενδεχόμενης αύξησης της στάθμης της θάλασσας και είναι πολύ βαθιά στη γη ώστε να προστατεύεται ακόμη και από πυρηνική έκρηξη και ακόμα από σύγκρουση μετεωρίτη. Την κατασκευή του «θησαυροφυλακίου» χρηματοδότησαν οι ΗΠΑ και η Νορβηγία.

Στην Ελλάδα, τις τελευταίες δεκαετίες, φορείς που ξεκίνησαν από διαφορετικές αφετηρίες συνειδητοποίησαν τον κίνδυνο απώλειας των τοπικών ποικιλιών και την πολύπλευρη αξία τους.

Οι τοπικές ποικιλίες των καλλιεργούμενων ειδών είναι δημιούργημα της επιλογής των αγροτών και της προσαρμογής τους στο περιβάλλον όπου καλλιεργούνται. Ορισμένες από αυτές, που είναι και αρκετά εμπορεύσιμες, είναι τα ρόδια Ερμιόνης, η κορινθιακή σταφίδα, τα φασόλια Πρεσπών, το τοματάκι Σαντορίνης, ο ξινόμαυρος οίνος της Νάουσας, οι επιτραπέζιες ελιές Χαλκιδικής κ.λπ.

Καρποί με φυσικό τρόπο

Η ομάδα του ΗΛΕΣΙΟΝ έχει στόχο να προστατεύσει το αγαθό της διατροφής και βλέπει το περιβάλλον σαν ένα κοινωνικό και συλλογικό αγαθό προσπαθώντας να βάζει φρένο στην κερδοσκοπία, δίνοντας συνάμα εναλλακτικές λύσεις και προβάλλοντας την αξία της εμπειρίας των προγόνων μας και την αξία της ποικιλίας. Οι βασικές παραγωγικές διαδικασίες που επέλεξε η ομάδα είναι: Η πρωτογενής παραγωγή των καρπών να γίνεται με φυσικό τρόπο και χωρίς τεχνητά λιπάσματα ή φυτοφάρμακα. Το λιγότερο αποδεκτό είναι τα πιστοποιημένα βιολογικά προϊόντα.

Η συλλογή των αγαθών γίνεται αφού ωριμάσει ο σπόρος τους και η φυσική συντήρησή τους γίνεται «χωρίς ακρότητες».

Η τράπεζα διατήρησης γενετικού υλικού στη Θεσσαλονίκη μαζί με άλλα ιδρύματα του ΕΘΙΑΓ έπαιξαν αποφασιστικό ρόλο διασώζοντας τα φυτά της ελληνικής βιοποικιλότητας. Ας ελπίσουμε να μη χαθούν όλοι οι κόποι με μία υπουργική απόφαση. Φ.Κ.

Η ΔΙΑΦΘΟΡΑ - ΜΕΡΟΣ 2ον

2012-01-12T10:44:00.000+02:00

Έζησα εκτός συνόρων για 25 χρόνια. Σε άλλο ευρωπαϊκό κράτος. Θες να τους κατηγορήσεις για ξενέρωτους, εργασιομανείς, θέλεις να νιώθεις ηδονή λέγοντας πως εμείς τους μάθαμε να τρώνε, να μιλάνε, να σκέφτονται? Παραμυθιάσου όσο θες αλλά υπάρχουν μικρές καθημερινές εικόνες που τσούζουν...

Θυμάμαι έμπαινα σε χασάπικα που έμοιαζαν φαρμακεία και ψώνιζα 100 γρ. κρέας όσο χρειαζόμουν χωρίς να με χλευάσει, χωρίς να με βρίσει ο μπυροκοιλιάς χασάπης που θεωρούσε πελάτη άξιο να του ρίξει ένα βλέμμα μόνο όποιον αγόραζε μερικά κιλά κρέας από εκείνο το εκτεθειμένο πάνω στα ράφια το γεμάτο μύγες... Για να φάει να σκάσει και να πετάξει το μισό στα σκουπίδια.

Θυμάμαι επίσης τα φαρμακεία που χρειαζόταν ιατρική συνταγή φυσικά για να πάρεις ένα φάρμακο, ακόμα κι ένα απλό παυσίπονο, σε αντίθεση με το πιάσε μισό κιλό αντιβιοτικά που επικρατεί στην όμορφη πατρίδα μας.

Θυμάμαι αγόραζα τρία μήλα στη λαϊκή όσα χρειαζόμουν και μου έκοβαν κι απόδειξη. Όχι τώρα είκοσι χρόνια πριν.

Φυσικά κι εκεί έξω αλωνίζει η απάτη στα υψηλά στρώματα, αλωνίζει το έγκλημα και η ασυδοσία, εννοείται πως οι πληγές του συστήματος είναι ίδιες κι εκεί αλλά υπήρχε κάτι στη καθημερινότητα που σου έδινε την εντύπωση μιας σοβαρότητας. Ίσως κάποτε οι παππούδες μας περηφανεύονταν για το ελληνικό φιλότιμο σε αντίθεση με την ξενική ψυχρότητα. Αλλά αυτό ήταν παλιά, πολύ παλιά. Στη συνέχεια το φιλότιμο χάθηκε και τη θέση του πήρε η χοντροκομμένη ασέβεια, η ψευτομαγκιά κι ο ψευτοτσαμπουκάς, ενώ μέσα στη ψυχρότητά τους οι ξένοι οι «ξενέρωτοι» διαφύλαξαν μέσα στο μυαλό τους τι σημαίνει τουλάχιστον σεβασμός. Τι σημαίνει υπάρχουν ορισμένοι κανόνες για να μην ξευτιλίζομαι και να μην ξεφτιλίζω και τους άλλους. Οι ξενέρωτοι γνωρίζουν ότι ακόμα και τα μπουρδέλα πρέπει να έχουν κάποιους κανόνες.

Είναι τυχαίο που όλοι αυτή τη στιγμή εκτός συνόρων λένε πως αν αυτό που κάνουν στους Έλληνες είχε γίνει σε κάποιους άλλους λαούς θα είχε γίνει χαμός? Μήπως μόνο εμείς συνεχίζουμε να παραμυθιαζόμαστε για μια ανωτερότητα που ακόμα δεν έχουμε αποδείξει. Γιατί με το νου χορταίνει η κόρη με τον ύπνο η ακαμάτα...

Το πιάσε ρε μεγάλε τούτα , τσίμπα κι αυτά και ρίχτα όπου γουστάρεις είναι ντόπια συνήθεια των ανθρώπων που θεωρούν πως τα έχουν όλα μπόλικα κι όταν λένε τη λέξη μπόλικα γελάνε ηλιθιωδώς για το πικάντικο υπονοούμενο. Όπως κάνουν όλοι οι αδύναμοι πνευματικά πληθυσμοί.

Πονηρούλικα , πικάντικα υπονοούμενα αντί θαρραλέας ελευθεροστομίας. Η υποκριτική σεμνοτυφία.

Χερίκωμα κάτω από το τραπέζι αντί για αγκάλιασμα μπροστά σ΄ολο το κόσμο.

Υποκριτικά ανθρωπάκια στο ζύγι της ζωής ....

Μην τσαντίζεσαι. Σε αφορά όλο αυτό. Ήσουν ποτέ έτσι? Όχι? Τότε δεν έχεις πρόβλημα με όσο βρισίδι και να ρίξω. Ήσουν κάπως έτσι? Τότε έληξε ο χρόνος σου. Πρέπει κάποια στιγμή να πονέσουμε άγρια για να έχουμε ελπίδα να ξυπνήσουμε. Και πάλι δύσκολο το βρίσκω. Πρέπει να ταπεινωθούμε άγρια για να συνειδητοποιήσουμε ποιο είναι το αληθινό μας χάλι...

Δυστυχώς. Πρέπει.

Διπλά στην Ελλάδα των πελατών, των φτηνιάρικων ασμάτων, της φτηνιάρικης τέχνης, της φτηνιάρικης ενημέρωσης, της φτηνιάρικης παιδείας, της φτηνιάρικης αντίληψης για το κόσμο και τη ζωή γενικότερα, δίπλα στην Ελλάδα των στριμωγμένων στα βουλευτικά γραφεία, των αργόσχολων και άχρηστων συνδικαλιστών, των προδοτών, των δοσίλογων, των μαυραγοριτών, των ακατοίκητων εγκεφάλων γενικότερα από οτιδήποτε αξιόλογο και ουσιώδες,

Υπήρχε πάντα μια Ελλάδα που προσπαθούσε με όποιες δυνάμεις διέθετε να αποδείξει πως υπάρχει έδαφος για καλλιέργεια, πως υπάρχει ελπίδα για μια ανατροπή όλου αυτού του σάπιου κατεστημένου. Το προσπάθησαν πνευματικοί άνθρωποι, επιστήμονες, καλλιτέχνες που φώναξαν, μίλησαν, προσπάθησαν να ξυπνήσουν τα κοιμισμένα πνεύματα , πολλοί από αυτούς καταξιωμένοι περισσότερο εκτός συνόρων και αγνοημένοι από τη μεγαλύτερη μάζα των συμπατριωτών τους... Υπήρξαν απλοί άνθρωποι, άγνωστοι μεταξύ αγνώστων αλλά σπουδαίοι, που μεγάλωσαν τα παιδιά τους με άλλα πρότυπα, που δίψασαν να αποκτήσουν περισσότερη γνώση μέσα στην γενική αποχαύνωση ή τουλάχιστον να κατορθώσουν να αποκτήσουν τα παιδιά τους αυτή τη γνώση.

Αυτή η δεύτερη Ελλάδα όμως ήταν και είναι ολιγάριθμη. Διασκορπισμένη. Μακριά από κομματικά μαγαζάκια και συνδικαλιστικά καφενεία. Μακριά από προθαλάμους Υπουργείων. Άλλοι κατόρθωσαν να προσφέρουν μεγάλο έργο είτε πνευματικό είτε επιστημονικό ακόμα κι αν έμεινε στα συρτάρια της στείρας πολιτείας. Άλλοι πρόσφεραν έργο με το καθημερινό τους παράδειγμα, στη γειτονιά τους, στη δουλειά τους, στην οικογένειά τους στο μικρό τους περιβάλλον, όπου ξεχώρισαν για την αξιοπρέπεια, την αρετή τους τα χαρίσματά τους έστω κι αν ήταν απένταροι ή χτυπημένοι από τα βάσανα της ζωής. Οι άγνωστοι καθημερινοί ήρωες, οι άγνωστοι αλλά ωραίοι Έλληνες.

Δυστυχώς όμως οι δομές του κράτους, η νοοτροπία της εξουσίας, οι απαιτήσεις των πολιτών-πελατών κατόρθωσαν να φτιάξουν αυτό το κράτος τέρας, αυτή την αθλιότητα που είμαστε όλοι αναγκασμένοι να υποστούμε τις συνέπειες της. Αθώοι και ένοχοι βρίσκονται σε ένα τόπο που δεν προνόησε για τίποτα άλλο εκτός από το προσωρινό του βόλεμα. Παλάτια στην άμμο. Ενας άρρωστος οργανισμός που για πολλά χρόνια κάλυπτε την αρρώστια του με φτιασίδια ψεύτικα χωρίς να κάνει τίποτα για να γιατρευτεί από μέσα, να χτίσει τις προοπτικές για να ανταπεξέλθει τις δύσκολες ώρες, να φτιάξει τις ελάχιστες έστω δομές ώστε να πατήσει όταν θα κλονίζεται από τη παγκόσμια κρίση.

Φαγώθηκαν όλα. Κι όχι μόνο όσα υπήρχαν χτες ή σήμερα αλλά έχουμε πάρει και τις προκαταβολές από το μέλλον. Εχουμε φάει ακόμα κι αυτά που ακόμα δεν υπήρξαν. Λες και το κράτος είναι ένα παιχνίδι μιας χρήσης. Το παίζω όσο θέλω και μετά το πετάω. Λες κι οι κόποι, οι θυσίες, οι αγώνες όλων των προηγούμενων ήταν μια τούρτα για να τη καταβροχθίσουμε μονομιάς αδιαφορώντας παντελώς τι θα φάμε αύριο...

Δεν αγαπιούνται μεταξύ τους. Δεν έχουν καν εμπιστοσύνη ο ένας στο άλλον ακόμα και οι στενότεροι συνεργάτες. Εν δυνάμει απατεώνες και μπαμπέσηδες θεωρούν ο ένας τον άλλον. Οπως εν δυνάμει εχθρό μας μάθαμε να έχουμε τον διπλανό μας. Ύποπτο να μας την φέρει. Πονηρό κι αναξιόπιστο.

Κι όταν έχεις αποβάλλει όλα τα καλά στοιχεία από τη πολιτική ζωή του τόπου, όταν έχεις αφήσει τα συνδικαλιστικά όργανα να είναι κάποια ξεχαρβαλωμένα φερέφωνα του εργασιακού τοπίου, όταν έχεις κλείσει τα εργοστάσια παραγωγής, όταν έχεις αφήσει τη γη να ερημώσει, όταν έχεις ξεφτιλίσει τη παιδεία και τις τέχνες, όταν έχεις στερέψει από επιστημονικές και τεχνολογικές γνώσεις, όταν έχεις μείνει χρεωμένος, μπατίρης ,αναξιόπιστος και ατάλαντος, ποια λύση μπορείς να βρεις για να βγεις από το αδιέξοδο?

Σ’αυτό ακριβώς το σημείο μένουμε αυτή τη στιγμή μετέωροι. Ποιος πολιτικός φορέας έχει τις γνώσεις, τη θέληση, την ικανότητα, και τον τρόπο να αλλάξει όλη αυτή τη σαπίλα, όχι στα λόγια, στη πράξη? Κι όποιος έχει απάντηση έτοιμη σ΄αυτή την ερώτηση σε όποια παράταξη και να ανήκει ας αναρωτηθεί. Έχει όντως την απάντηση ή εξακολουθεί να επιμένει σε κάποιο από τα παλιά παραμυθάκια που έχουν όλα εκτεθεί ανεπανόρθωτα είτε μας αρέσει είτε όχι?

Η ΔΙΑΦΘΟΡΑ ΞΕΚΙΝΑΕΙ ΑΠΟ ΕΝΑ ΑΠΛΟ...ΤΟΣΤ!

2012-01-11T16:31:00.001+02:00

Στην Ελλάδα αρχίσαμε όλοι να σκίζουμε τα ιμάτιά μας περί διαφθοράς μόλις ξεκίνησαν τα ζόρια του μνημονίου. Ανακαλύψαμε τον τροχό, μόλις οι άλλοι υπονόησαν πως είμαστε λαμόγια. Κι όμως η διαφθορά στην Ελλάδα δεν είναι η Siemens, τα υποβρύχια, οι κρατικές μίζες, οι λαδωμένοι δημόσιοι λειτουργοί, τα αμαρτωλά φακελάκια. Στην Ελλάδα η διαφθορά ξεκινάει από ένα απλό τοστ!

Πάνε πολλά χρόνια που ο πατέρας μου αποφάσισε να ανοίξει με ένα φίλο ένα μικρό κυλικείο για να πουλάνε καφέδες και σάντουιτς. Αυτά τα γνωστά μικρά χρυσωρυχεία που κάποτε άνοιγαν και μετά από λίγο καιρό έβλεπες το καφετζή να κυκλοφορεί με μερσεντές...

Όταν ήρθε η ώρα να κλείσουν από που θα προμηθεύονται τα διάφορα υλικά προς βρώση, ο πατέρας μου, αιώνιος κουβαλητής του σταυρού της ηθικής εις τον μάταιον τούτο κόσμο, μόλις είδε που σκόπευε να αγοράσει και τι ο συνεργάτης (ο οποίος είχε και το λιγοστό κεφάλαιο για το ξεκίνημα...) φρίκαρε! Στο πρώτο του σχόλιο «είναι δυνατόν ρε Γιώργο να δώσουμε στο κόσμο να φάει αυτά τα αλλαντικά κι αυτά τα τυριά?..» ο φίλος Γιώργος αναφώνησε ειρωνικά «μήπως θέλεις να τους δίνουμε το ζαμπονάκι που τρώει η βασίλισσα της Αγγλίας?»

Ο πατέρας μου αποχώρησε από την φιλόδοξη επιχείρηση βρίζοντας. Όμως χιλιάδες τοστ και όχι μόνο από το Γιώργο, όπως χιλιάδες άλλα κρεατικά, ζαρζαβατικά, γαλακτοκομικά , και άλλες κατηγορίες από σάπια, ληγμένα, φτηνιάρικα, περισσεύματα άγνωστης προέλευσης και συσκευασίας που δεν έκαναν ούτε γι ανα σκουπίσεις τα πόδια, τάισαν το Έλληνα τον μερακλή όλα αυτά τα χρόνια και αυγάτισαν τις τσέπες των μικρών αλλά φιλόδοξων επιχειρηματιών.

Η Ελλάδα των μεγάλων κρατικών μιζών, από κάτω έκρυβε το – στη κυριολεξία – βρώμικο χρήμα. Δεν είχε τη μεγαλοπρέπεια μιας διακρατικής συμφωνίας, την αίγλη μιας μίζας εκατομμυρίων, την αρχοντιά ενός μεγαλολαμόγιου, αλλά έκρυβε όλη τη βρώμα της ανθρώπινης αθλιότητας.

Σάπια φαγιά, κλέψιμο στο ζύγι, ότι πιο φτηνιάρικο για εύκολο χρήμα. Πολύ χρήμα χτίστηκε πάνω σε δηλητηριάσεις κάθε είδους, πολύ χρήμα χτίστηκε στο κλέψιμο της γριούλας την ώρα που αγόραζε τα ζαρζαβατικά της, χτίστηκε πάνω σε ψευτόμαγκες που ψάχνανε ένα «κοροϊδάκι» με προίκα, χτίστηκε από σκουπιδιαρέους που βάζανε μέσα ποιος θα πάρει βάρδια στις χλιδάτες συνοικίες, σε καφετζήδες που χρέωναν σαμπάνια τη πορτοκαλάδα στους μαλάκες τους ξένους, σε ταβερνιάρηδες που πάσαραν το σάπιο ψάρι για ολόφρεσκο που μοσχοβολάει, χτίστηκε σε κάθε είδους επάγγελμα και με όποιο τρόπο κλοπής και απάτης μπορεί να επινοήσει ανθρώπινος νους.

Από τον απλό μικρο-μαναβάκο στο πάγκο της λαϊκής που τράβαγε γρήγορα τις ντομάτες σαν ταχυδακτυλουργός πριν προλάβεις να δεις τι γράφει το ζύγι, μέχρι το άγιο παγκάρι της εκκλησίας που δεν έκοψε ποτέ απόδειξη για να δούμε έτσι από περιέργεια πόσο κοστίζουν βρε αδελφέ οι προσευχές των ενοριτών τους . Και όχι μην προσβάλεστε. Φυσικά και δεν ήταν όλοι έτσι ξεφτιλισμένοι. Αλλά ήταν πάρα πολλοί. Πολύ περισσότεροι από ότι μπορεί να αντέξει ένα κράτος για να μην γίνει χαβούζα. Πολύ περισσότεροι από το επιτρεπόμενο ποσοστό ασυνειδησίας ακόμα και στις πιο αμαρτωλές πρωτεύουσες του κόσμου. Εδώ κυρίες και κύριοι δεν υπήρξε ΠΟΤΕ ΤΙΠΟΤΑ ΠΟΥ ΝΑ ΧΑΙΡΕΙ ΣΕΒΑΣΜΟΥ. Ούτε οι ζωντανοί, ούτε οι άρρωστοι, ούτε οι νεκροί. Δεν υπήρχε τίποτα από το οποίο να μη μπορούσε κάποιος να τα «τσιμπήσει» Είτε αυτό το κάτι ήταν η πατρίδα, είτε η θρησκεία είτε η οικογένεια. Το πολυδιαφημισμένο πατριωτικό τρίπτυχο που το έχουν όλοι χεσμένο γενικώς αλλά παραμυθιάζονται πως είναι κορώνα στο κεφάλι τους.

Η Ελλάδα δεν χάθηκε μόνο από το βάρος των μεγάλων κλεφτών και απατεώνων, των επικίνδυνων λαμόγιων της εξουσίας, χάθηκε και από την έκταση της διαφθοράς σε όλα τα μήκη και πλάτη του πληθυσμού. Κι η διαφθορά αυτή δεν ήταν μόνο ο διορισμός στο δημόσιο όπως μας αρέσει να επαναλαμβάνουμε τώρα τελευταία, ή το φακελάκι του γιατρού, ή το μιζάρισμα ενός εφοριακού...

Η διαφθορά ξεκίναγε από τους βόθρους ενός κτιρίου μέχρι το ρετιρέ.

Ο Υπουργός κορόιδευε τον πολίτη του για να του αποσπάσει τη ψήφο , κι ο πολίτης ταβερνιάρης κορόιδευε τον υπουργό του πλασάροντας ένα σάπιο φιλέτο ενίοτε κατουρημένο...

Τους έχω γνωρίσει σε όλες τις φάσεις όλους αυτούς. Όλοι τους ξέρετε. Όλοι γνωριζόμαστε μεταξύ μας. Μια μεγάλη καλύβα η Ελλάδα κατοικημένη από κουτοπόνηρους ραγιάδες με ελάχιστες εξαιρέσεις ανθρώπων με φυσική μεγαλοπρέπεια, αρχοντιά, αξιοπρέπεια, που είναι τυχεροί αν κατάφεραν να επιβιώσουν μέσα σ΄αυτό τη σαπίλα χωρίς να έχουν χάσει τα λογικά τους ή χωρίς να έχουν πεθάνει στη ψάθα. Πολλοί από αυτούς απλά έμειναν μονάχοι , μακριά από τη μόλυνση να μην τους ενοχλεί και να μην ενοχλούν κανέναν.

Ψάχνουμε απεγνωσμένα να βρούμε την χαμένη μας αξιοπρέπεια. Πότε μας ξέφυγε και δεν την πήραμε χαμπάρι Ψάχνουμε να ταυτίσουμε το μεγαλείο των αρχαίων μας προγόνων με τη σημερινή μας ιδιότητα. Και δεν βλέπουμε το αυτονόητο πως το μεγαλείο αυτό έχει χαθεί προ πολλού σ΄εκείνο το σάπιο τοστ που πλάσαρε ο ψευτο-νεο-ελληναράς στο κορόιδο «τον ξένο» μπροστά στην Ακρόπολη....

Ο ψευτο-νεο-ελληναράς που συνήθιζε να αποκαλεί τους αρχαίους αδελφές και τεμπέληδες και το τσιφτετέλι με τα καλαθάκια τις γαρδένιες ευτυχία.... εκείνος ο ίδιος που συνήθιζε να λέει «του την έφερα του μαλάκα».. και να εννοεί ακόμα και το πατέρα του...

Ο χαρτζηλικάκιας και προικοαναθρεμένος άντρακλας κι η θεοφοβούμενη και χαμηλοβλεπούσα ψευτοπαρθενίτσα που έψαχνε ένα κορόϊδο «να το τυλίξει»...

Όλοι αυτοί οι – δεν ξέρω σε τι στο διάολο πιστεύουν – άνθρωποι ξεφτίλες ήταν η ραχοκοκκαλιά της νεώτερης Ελλάδας. Αυτοί κι όχι οι 300 του Λεωνίδα...

Ποιος είναι αυτός ο ανθρωπάκος με το τίμιο κούτελο που απόκτησε ένα σπίτι για πάρτη του, ένα για κάθε παιδί, ένα εξοχικό, δυο-τρία αυτοκίνητα, λεφτά στη τράπεζα, ταξίδια σε μέρη εξωτικά, παιδιά στο εξωτερικό να σπουδάζουν, και τις λουλουδούδες να τις ξέρει με το μικρό τους ονοματάκι από ένα τοστ που έψηνε? Ποιος?

Ραγιαδο-καπιταλιστές ήμασταν. Με πεσκέσια στους άρχοντες και χαράτσια στους δύστυχους. Ούτε άρχουσα τάξη είχαμε ούτε προλεταριάτο. Βεζύρηδες κι αγάδες είχαμε vs κακομοίρηδων μόνιμα.

(Ειλικρινά ζητώ ένα συγνώμη για όσους δεν είναι έτσι, αλλά αυτοί δεν βρίσκονται σε αυτό το κείμενο και το ξέρουν. Βρίσκονται μόνοι τους κάπου θλιμμένοι για τη κατάντια και ξένοι, εντελώς ξένοι σ΄αυτό το τόπο. Έχουν πάρει την ελληνική τους αξιοπρέπεια και την ταξιδεύουν αλλού. Κάπου που δεν βρωμάει τόσο μήπως και διαφυλάξουν τα τελευταία ίχνη της).

ΟΙ ΑΝΙΚΗΤΟΙ ΕΛΛΗΝΕΣ ΕΙΝΑΙ ΠΛΕΟΝ ΟΙ ΑΚΙΝΗΤΟΙ ΕΛΛΗΝΕΣ...

2012-01-10T10:00:00.002+02:00

Δεν υπάρχει έμπνευση. Πόσο να περιγράψει κανείς το ακίνητο? Πόση φαντασία να επιστρατευτεί για να περιγράψει το τίποτα? Είναι ένα ακίνητο πράγμα, γράφει κανείς κείμενα για το τι υπάρχει γύρω του, για ενδεχόμενους κινδύνους αν δεν μετακινηθεί τουλάχιστον λίγο πιο εκεί, για το ότι συμβαίνε γύρω από αυτό. Κάποια στιγμή οι περιγραφές , κοιτάζοντας αυτό το λιποθυμισμένο? Κλινικά νεκρό? Κανονικά νεκρό? , πλάσμα στερεύουν.

Είναι στο μάτι του κυκλώνα, γύρω γκρεμίζονται τα πάντα αλλά αυτό είναι στο μάτι του κυκλώνα. Ακίνητο, αδύναμο να αντιληφθεί το μέγεθος του κυκλώνα, τα θύματα που έχουν αρχίσει και σωριάζονται στις γύρω περιοχές, τη καταστροφή πάνω στη φύση, στους ανθρώπους, στα πάντα. Εχει κατεβάσει διακόπτη. Το αντιλαμβάνεται σαν το παιχνίδι «στρατιωτάκια αμίλητα, ακούνητα κι αγέλαστα» και έχει μείνει σε όποια στάση τον βρήκε το πρώτο σοκ, θεωρώντας πως αν κάνει έστω και μια κίνηση... έχασε!!

Τι άλλο να πούμε λοιπόν για την Ελλάδα του μνημονίου 1, 2, 3, 4 , 10 , 100... Την Ελλάδα της επέλασης του οικονομικού ράιχ και του υποταγμένου, ακίνητου λαού που απλά περιμένει.. ακίνητος σε όποια στάση ήταν μόλις οι σύμμαχοι είπαν την λέξη κλειδί «...κι αγέλαστα!»

Να περιγράψουμε πως το επόμενο διάστημα θα ασχοληθούμε με τα τελευταία τυπικά εργατικά δικαιώματα που θα καταργηθούν? Να φωνάξουμε ξεσηκωθείτε καταργούν μισθούς, συμβάσεις, εργατικό δίκαιο? Μα ήδη χιλιάδες δουλεύουν χωρίς να πληρώνονται, χωρίς ασφάλεια, χωρίς ωράριο, εκβιαζόμενοι με σκυμένο το κεφάλι, φοβισμένοι, καταθλιπτικοί, με μάτια αδειανά και κουράγιο διαλυμένο. Ενας ψιλοτσαμπουκάς από αγανακτισμένα γεροντάκια όταν περνάει καμιά κάμερα από τη λαϊκή ή τις ουρές στο ΙΚΑ... ένα γαμοσταυρίδι στο τοίχο του σπιτιού, στη καλύτερη περίπτωση φιλότιμοι πολίτες που βοηθάνε σε φιλανθρωπίες και συσίτια για τους δυστυχισμένους..

Ενας λαός που ελπίζει στη φιλανθρωπία. Ενας λαός που μετατρέπεται σιγά σιγά σε ήρωα του Ντίκενς. Το αλητάκι της Ευρώπης το κατατρεγμένο με τα παλιωμένα ρούχα, το χέρι απλωμένο στη ζητηνιά και τους κακούς που το βαράνε...

Να του δώσει ένα ψίχουλο δικαιοσύνης η Πολιτεία ή ένα ψίχουλο φαί ο γείτονας....

Οχι όλο αυτό το σκηνικό δεν αξίζει ούτε περιγραφή. Μου προκαλεί αηδία. Δεν αξίζει πλέον σχολιασμό, αγανάκτιση, θυμό ή κατανόηση. Στο μετρό κάθε πρωί κοιτάζω έξω από το τζάμι το σκοτάδι, γιατί έχω την εντύπωση πως αν κοιτάξω όλα αυτά τα σβησμένα μάτια γύρω μου θα φρικάρω. Και δεν υπάρχει λόγος σοβαρός. Δεν είναι κακόμοιροι, δεν είναι αδικημένοι, δεν είναι φουκαριάρηδες. Δεν χτυπήθηκαν από κάποια φυσική καταστροφή. Συνήθισαν να ζουν στη μιζέρια. Είναι έτοιμοι να υπομείνουν ότι τους είναι γραμμένο. Μοιρολάτρες. Σήμερα έχουμε φαί , αύριο θα δούμε. Χτες τρώγαμε χωρίς να υπολογίζουμε το αύριο. Αύριο δεν θα φάμε γιατί δεν υπολογίσαμε το χτες...

Ακίνητοι. Αγέλαστοι. Με τους διακόπτες κατεβασμένους.

Η Ελλάδα στην εντατική περιμένει ένα θαύμα.

Δυστυχώς όμως οι ανατροπές στην ιστορία, οι ξεσηκωμοί των δυστυχισμένων, η διεκδίκηση των ονείρων τους, δεν έγιναν ποτέ ούτε με ελεημοσύνες ούτε με θαύματα. Εγιναν με αγώνες.

Μ’ εκείνη τη φλόγα αξιοπρέπειας που δεν μπορεί να σβήσει καμιά φωτιά. Το ανάστημα που δεν λογαριάζει τυράννους και εκβιασμούς. Οπως και στη καθημερινότητα, στους απλούς που χτυπιούνται από ένα σωρό βάσανα άλλοι σηκώνουν ανάστημα και παίρνουν τη ζωή στα χέρια τους με όποιο κόστος, κι άλλοι σκύβουν το κεφάλι καμπούρηδες και ικέτες.

Πρέπει κάποια στιγμή να αποφασίσουμε τι από τα δύο είμαστε τελικά. Και πολύ φοβάμαι πως είναι αργά. Από ότι βλέπω ένα πολύ μεγάλο ποσοστό, έμαθε να ζει χωρίς ανάστημα εδώ και πολλά χρόνια. Συνήθισε να είναι υποχείριο κάποιου. Είτε λεγόταν αφεντικό, είτε βουλευτής, είτε τραπεζίτης, είτε απλά ο εαυτός του. Εκτός από τα τζιπ, τα ακίνητα και τα κινητά, το χρήμα και την αδιαφορία γιας τις πραγματικές αξίες της ζωής, οι περισσότεροι δεν έχουν μάθει τίποτα περισσότερο . Αυτά ονειρεύονται να έχουν ξανά και γι΄αυτά κλαίγονται.

Το κακό είναι πως όταν αυτά που νοιώθεις ότι σου λείπουν είναι ένα μάτσο παλιοσίδερα, ένα μάτσο παλιόρουχα, μια χούφτα μπιχλιμπίδια... δεν θα επαναστατήσεις για να τα έχεις. Θα μηχανευτεί το μυαλό τρόπους να τα αποκτήσει ξανά. Θα κάνεις πιάτσα, θα γίνεις νταβατζής, θα κλέψεις, θα σκοτώσεις, θα πουλήσεις τη ψυχή σου στο διάβολο ή θα γυρνάς ζητιανεύοντας αλλά μέχρι εκεί. Για να μείνεις καθαρός και να απαιτήσεις ανώτερα ιδανικά, για να θυσιαστείς γι΄αυτά,.... πρέπει και να ξέρεις ποια είναι....

ΤΟ ΓΚΡΕΜΙΣΜΑ ΤΗΣ ΟΥΤΟΠΙΑΣ.

2012-01-04T10:45:00.001+02:00

Ενα χρόνο πριν όταν ανακοινώθηκαν τα στοιχεία για τη φτώχεια στο κόσμο από τη Παγκόσμια Τράπεζα μάθαμε πως 1,2 δισεκατομύρια άνθρωποι ζουν κάτω από το όριο της φτώχειας στο πλανήτη μας. Μόνο μέσα στο 2010 44 εκατομύρια πέρασαν σ΄αυτή τη κατηγορία και τα πράγματα βαδίζουν προς το χειρότερο. Οπου όριο φτώχειας είναι 1,25 δολάρίο την ημέρα ανά άτομο... 1,2 δισεκατομύρια άνθρωποι λοιπόν ζουν κάτω από αυτό το όριο.

Μόλις σήμερα διαβάζουμε πως στην πατρίδα μας πλέον τρία εκατομύρια άνθρωποι ζούν κάτω από το όριο της φτώχεια που ορίζουν σε 7.178 ευρώ το άτομο ετησίως.

Κι ενώ αυτά τα στοιχεία μας ανατριχιάζουν σκέφτομαι πως για τους ευρωπαίους ηγέτες που κινούν τα νήματα στο χάρτη της Ευρώπης του μέλλοντος υπάρχει μια δυσαναλογία που πιθανά θα κοιτάξουν να διορθώσουν άμεσα. Τα 7.178 ευρώ ετησίως είναι υπερβολικά. Το 1,25 δολάρια την ημέρα σαφέστατα είναι πιο χρήσιμο για τους ανθρώπους σκουπίδια. Μέσα τους από ότι φαίνεται πλέον καθαρά υπάρχει η επιθυμία να μην υπάρχει ούτε ένας κακομοίρης με ελπίδα.

Θεωρούν υπερβολικό που ο κάθε τυχαίος ασήμαντος πολίτης έχει ακόμα ασφάλεια ή ένα σχετικό ωράριο εργασίας. Που υπογράφει μια σύμβαση από την οποία απορρέουν υποχρεώσεις για τον εργοδότη. Που μπορεί ακόμα και στέλνει τα παιδιά του σχολείο ή φροντιστήριο. Που μπορεί να αγοράσει φάρμακα ή να πληρώσει ένα γιατρό. Δεν συζητώ το γεγονός πως κυκλοφορούν ακόμα με αυτοκίνητο και πίνουν καφέ σε κάποια καφετέρια...

Πρέπει το τοπίο να καθαρίσει άμεσα. Ολα αυτά τα κεκτημένα εργασιακά, ασφαλιστικά, κοινωνικά δικαιώματα ήταν μια μεγάλη χασούρα για το 1% του πλανήτη που δεν μπορεί να κατανοήσει στο ελάχιστον γιατί και οι υπόλοιποι, το ασήμαντο πλήθος, θα πρέπει να φάνε, να ντυθούν, να ζήσουν, να μορφωθούν, να γιατρεύουνται ή ακόμα πιο παράλογο να ..ευτυχίσουν.

Θα επιστρέψουμε σε μια εποχή που η καλύτερη δουλειά θα είναι να είσαι το υπηρετικό προσωπικό σε κάποιο επώνυμο πρόσωπο που έχει δύναμη στα δρώμενα. Οπως εκείνες τις παλιές καλές εποχές που ένας ολόκληρος λαός υπηρχε για να μπορεί να εξυπηρετήσει έναν πρίγκηπά του. Αλλοι δούλευαν στα χωράφια του, άλλοι υπηρέτες στο παλάτι του, άλλοι ήταν οι γιατροί του, οι δικηγόροι του, οι καλλιτέχνες του... Ολοι με αντάλλαγμα ένα πιάτο φαί, ένα ρούχο, ένα καλύβι για το χειμώνα, ένα ποτήρι κρασί στο καπηλειό το βράδυ, Οι πιο ευνοούμενοι , δηλαδή οι ενδιάμεσοι λακέδες, ήταν απλά οι καλοντυμένοι διασκεδαστές γελωτοποιοί του στα πάρτυ του. Η στη καλύτερη περίπτωση οι δάσκαλοι των παιδιών του, οι γιατροί της οικογένειάς του, οι επίσκοποι της εκκλησίας του, άντε κι οι επιστήμονες που εργαζόντουσαν πυρετωδώς για να του βρουν το μυστικό της αθανασίας για να γίνει ο επίγειος θεός...

Νομίζετε ότι διαφέρουν σε τίποτα οι σημερινοί από εκείνες τις άθλιες Αντουανέτες? Νομίζετε ότι έχει υποτάξει έστω και στο ελάχιστο ο κάθε παλαβός την αρρωστημένη ματαιοδοξία του και την επιθυμία του να είναι ο κυρίαρχος πάνω στη ζωή και το θάνατο των ανθρώπων? Νομίζετε ότι διαφέρουν όλες οι σημερινές Μπάθορυ πνιγμένες στο αίμα αθώων ανθρώπων για να χορταίνουν το κούφιο τομάρι τους από εκείνη την παλιά, αυθεντική που έπαιρνε το μπάνιο της στο αίμα αγνό παρθένων? Νομίζετε πως δεν υπάρχουν οι κλώνοι των Λουδοβίκων ή των Τσάρων , των Ρασπούτιν και της Αικατερίνης των Μεδίκων με σύγχρονα κουστούμια και λαπ τοπ στα χέρια τους στα σαλόνια διαπραγματεύσεων των ΔΝΤ, ΕΚΤ και λοιπές ευγενείς λέσχες?

Εκείνες οι ενδιάμεσες «ατυχείς» σελίδες της ιστορίας, οι επαναστάσεις των λαών, οι ξεσηκωμοί, οι μεγάλες ανατροπές, μαζί με το σοκ της αχαλίνωτης τεχνολογικής εξέλιξης ανάγκασαν για μερικές δεκαετίες σε μια ανακωχή και μια αναγκαστική τάχα κατανόηση των ανθρώπινων αναγκών. Η ξέφρενη παραγωγή , η μετατροπή της τυρανίας στον τάχα ελεύθερο καπιταλισμό, στην ουσία δεν έκανε τίποτα άλλο από το να δημιουργήσει νέα τέρατα, με σύγχρονο προφίλ και νέα εργαλεία υποταγής και βασανισμού της ανθρώπινης ζωής. Οι νέοι Λουδοβίκοι και Τσάροι καιροφυλακτούν και με την προσθήκη των βασιλιάδων της παγκόσμιας αιματοχυσίας όπως ο Χίτλερ ο Στάλιν και οι θεόσταλτοι αμερικανοί σχιζοφρενείς ηγέτες και άλλοι πολλοί φιλόδοξοι τύραννοι και τυρανίσκοι που στερούνται ενός βασικού χαρακτηριστικού της ανθρώπινης ύπαρξης.

Ψυχής.

Υπήρξε μια μεγάλη ευκαιρία για τους λαούς να προχωρήσουν σε μια αληθινή επανάσταση. Βασισμένοι στις θυσίες όσων σήκωσαν το ανάστημα στις πιο σκοτεινές εποχές, και λαμβάνοντας διδάγματα από τα λάθη και τις ελλείψεις που οδήγησαν στην αποτυχία θα μπορούσαν οι άνθρωποι να σηκώσουν ξανά το κεφάλι στις νέες τυραννίες. Αλλά ας σταθούμε μια στιγμή να αναλογιστούμε? Τι είναι οι λαοί τελικά. Από τι αποτελούνται? Δεν είναι μήπως φτιαγμένοι από το ίδιο υλικό με τους τυράννους τους. Τα ίδια ένστικτα? Τις ίδιες βασανιστικές επιθυμίες? Την ίδια ματαιοδοξία, απληστία? Μήπως οι μονάδες μαζεμένες όλες μαζί δεν είναι που ανακηρύσσουν τον επόμενο δυνάστη τους που είναι πάντα φτιαγμένος από τις προσωπικές τους προσδοκίες. Τα οράματά τους ? Μήπως λαμόγια ηγέτες δεν επιλέχτηκαν από λαμόγια λαούς? Μήπως αιμοσταγείς ηγέτες δεν επιλέχτηκαν από λαούς διψασμένους για εκδίκηση ? Μήπως τύραννοι δεν υποστηρίχτηκαν από την ενεργή ή σιωπηλή αποδοχή της μάζας ?

Εχει σημασία τελικά να χυθεί κι άλλο αίμα άδικα? Να θυσιαστούν εκατομύρια άνθρωποι πάλι για το καλό της ανθρωπότητας, για να αλλάξουν το κόσμο ΑΦΟΥ ΔΕΝ ΘΑ ΕΧΟΥΝ ΑΛΛΑΞΕΙ ΟΙ ΙΔΙΟΙ? Σε μια επόμενη αποτυχία δεν θα οδηγηθούμε μοιραία? Αφού ο κάθε δυστυχισμένος αυτό που θα ονειρεύεται πάλι είναι να είναι σε μια καλύτερη θέση ΣΤΟΝ ΙΔΙΟ ΚΟΣΜΟ που αιώνες τώρα ανακυκλώνεται αλλάζοντας απλά κουστούμι. Η ίδια θεατρική παράσταση με άλλους σκηνοθέτες, άλλους πρωταγωνιστές αλλά με το δράμα ίδιο κι απαράλλαχτο. Αλλάζου οι ηθοποιοί αλλά κινούνται σε μια συνεχή ανακύκλωση του ΙΔΙΟΥ ΝΟΗΜΑΤΟΣ.

Η σημερινή υποταγή των λαών, αυτή η αδιαφορία που βλέπουμε των ανθρώπων να πάρουν τη τύχη τους στα χέρια τους, αυτή η παράδοση άνευ όρων στις διαταγές μιας κάστας ανθρώπων που κανονίζουν τα πάντα δεν είναι φόβος. Είναι η συνειδητοποίηση πως ότι και να γίνει στο τέλος όλα θα είναι μάταια.

Είναι η εμπειρία που έχουν πια οι άνθρωποι για το πόσο δύσκολο είναι να δαμάσουν τα εσωτερικά τους τέρατα. Ολο και περισσότεροι συνειδητοποιούν πως ο πραγματικός εχθρός δεν είναι ένας τύραννος που δυναστεύει τη ζωή τους αλλά ο τυρανικός άπληστος ευαυτός που οδηγεί συνέχεια την υπάρξη σε μια μαζοχιστική επιθυμία αυτοκαταστροφής...

Η φράση όλοι ίδιοι είναι δεν είναι καθόλου απλή. Είναι η φράση – καθρέφτης του ότι ακριβώς συμβαίνει στη νέα εποχή που έχει ξημερώσει. Οι άνθρωποι δεν πιστεύουν σε είδωλα πλέον, ούτε σε ήρωες, ούτε σε αναμφισβήτητης ηθικής ηγέτες ή πολιτικές παρατάξεις. Οσοι συνεχίζουν να ακολουθούν κάποιον που υπόσχεται μια από τα ίδια, το κάνουν για δυο λόγους. Είτε γιατί προσβλέπουν σε κάποιο καπάρωμα κάποιας καλής θέσης με το νέο καθεστώς είτε γιατί αρέσκονται να παραμυθιάζονται κλείνοντας τα μάτια σε όλο το αίσχος που έχει παιχτεί μπροστά στη μούρη τους. Οι υποστηρικτές των δεινοσαύρων που ακόμα θρασύτατα συνεχίζουν να πιπιλάνε τις καραμέλες τους είναι οι τελευταίες ασπίδες στο κόσμο του τίποτα που έχει ήδη ξημερώσει.

ΟΛΟΙ ΙΔΙΟΙ ΕΙΝΑΙ είναι η σημαντικότερη αλήθεια απόρροια όλης της μέχρι τώρα εμπειρίας μας. Σε τοπικό και παγκόσμιο επίπεδο. Οσο κι αν πληγώνει, όσο κι αν υπάρχουν οι αφελείς που προσπαθούν να σκίσουν τα ιμάτια για το αντίθετο η αλήθεια είναι πως ΚΑΝΕΙΣ μέχρι σήμερα δεν απέδειξε τελικά πως δεν ήταν ίδιος με όλους τους υπόλοιπους άσχετα με το τι ιδεολογίες πρέσβευε, τι λόγια πουλούσε στους ανθρώπους, τι ψεύτικες υποσχέσεις έδωσε, ή τι φαντασιώσεις μπορεί να είχε πλάσει για τις ουτοπίες του.

Κατά περίεργο τρόπο ότι αποδείχτηκε πως όποιος αλήθινά διέφερε, άνθρωποι ευφυείς, με ιδανικά και οράματα που ξέφευγαν από την ενασχόληση με το τομάρι τους και τη δόξα του, που έπιασαν το νόημα πριν τους άλλους, που εννοούσαν στ΄αλήθεια αυτά που έλεγαν, άνθρωποι που είδαν τα είδωλα να γκρεμίζονται και το μέλλον της ανθρωπότητας πιο θα είναι στ΄αλήθεια, άσχετα σε πιο πολιτικό στρατόπεδο ανήκαν, για σκέψου ...ή θάφτηκαν στο χώμα, ή σάπισαν σε κάποια φυλακή, ή γελοιοποιήθηκαν ακόμα κι από τους συντρόφους τους στους αγώνες, ή έκλεισαν τη ζωή τους σε κάποιο ψυχιατρείο.

Οι δε κοινοί άνθρωποι που καταφέρνουν να ξεφύγουν από τη μαζικοποιημένη αποχαύνωση, απλά βιώνουν ήσυχα, ανώνυμα σε ένα δικό τους σύμπαν που οι υπόλοιποι αγνοούν χωρίς να έχουν δύναμη να αλλάξουν τη ρότα των πραγμάτων.

Η φτώχεια μέσα μας είναι κάτω κι από το 1,25 δολλάρια ανά άτομο... Η φτώχεια μας επεκτείνεται πλέον

σε επίπεδο οραμάτων που είτε δεν υπάρχουν είτε είναι κάποια καπελωμένα ακόμα από απατεώνες,

σε επίπεδο προσωπικής αναγέννησης – που για τους περισσότερους δεν υφίσταται καν –

Η ανθρωπότητα εγκυμονεί πάντα κάτι. Αυτή τη φορά ειλικρινά κανείς δεν μπορεί να φανταστεί τι εγκυμονεί. Μια ελάχιστη ελπίδα που απομένει είναι μέσα από αυτή τη τελευταία πιο βασανισμένη από όλες εγκυμοσύνη να βγει όχι ένας νέος θεός αλλά ένας νέος άνθρωπος.

ΦΑΡΜΑΚΑ, ΦΑΡΜΑΚΙ.

2012-01-03T14:28:00.001+02:00

Αφού ευχηθώ ότι καλύτερο για όλους σας για το καινούργιο χρόνο να σας πω πως η καινούργια χρονιά με βρίσκει σε μια πολύ περίεργη φάση.

Πρώτον με ένα κρυολόγημα που με κάνει να μην έχω όρεξη για πολλά πράγματα, κι ένα συναίσθημα που είχα ήδη πριν το κρυολόγημα απλά τώρα επιδεινώθηκε.

Μοιάζω σαν ένα φυλακισμένο που αφού αντιστάθηκε όσο μπορούσε στη πρώτη σύληψη, μετά έφαγα διάφορες καρπαζιές άγριες για να το βουλώσω και τώρα μ΄εχουν πετάξει σ΄ενα κελί κι έχει επέλθει μια κούραση και των δεσμοφυλάκων να με βαράνε κι εμένα να αντιστέκομαι. Είναι εκείνο το μεσοδιάστημα μέχρι να «παλιώσω» στη φυλακή και να χρειαστεί να αποφασίσω ή να μείνω εκεί μέσα σε υπάκουα ισόβια ή να βρω τρόπο για απόδραση.

Κάπως έτσι δεν αισθάνεστε? Πείτε την αλήθεια... Το ξύπνημα στον εφιάλτη του χρέους και της εθνικής κατάντιας, είχε πολλά χαστούκια. Τα μέτρα λιτότητας, τη συνειδητοποίηση του προφίλ της μεταπολιτευτικής Ελλάδας και του μεταπολιτευτικού ελληναρά, τη συνειδητοποίηση πως τίποτα δεν έχει μείνει όρθιο, έχουν ξαφρίσει τα πάντα, οι περισότεροι τελικά τα έφαγαν μαζί, η υποταγή κι ο ραγιαδισμός είναι πέραν κάθε φαντασίας, χρωστάμε σε όλους τους διεθνείς εκβιαστές, δεν υπάρχει καμιά απολύτως διάθεση ούτε για ριζικές τομές από τους κυβερνώντες, ούτε αντίστασης και εξέγερσης από τα κοπάδια. Το ξύπνημα μας βρήκε σε ένα κόσμο γεμάτο ηλίθιους αριθμούς, αρρωστημένους χρηματιστές, άχρωμους κι άοσμους πολιτικούς, και υποθηκευμένα κράτη όπου κυβερνώντες οφειλέτες και τύραννοι δανειστές δεν βλέπουν τον άνθρωπο παρά σαν ένα αριθμό στις οθόνες. Τίποτα περισσότερο, τίποτα λιγότερο.

Βρισκόμαστε σε μια φάση πολύ επικίνδυνη όπου κινδυνεύουμε να θεωρήσουμε επιτυχία αν μας φάει το λιγώτερο άσχημο τέρας... Ασε που βλέπω διαφόρους πολίτες-ομήρους να αναπτύσσουν γοργά το σύνδρομο της Στοκχόλμης ...

Δεν ξέρω , δεν έχω κέφι για τίποτα προς το παρόν. Μαζί με το κρυολόγημα με ακολουθεί κι ένα συνεχές συναίσθημα καθολικής αηδίας που δυναμώνει ακόμα περισσότερο στη φράση του φαρμακοποιού μου τη Παρασκευή πριν τη Πρωτοχρονιά. Είχα πάει να πάρω ένα φάρμακο για το πατέρα μου και με ενημέρωσε πως είναι Η ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΦΟΡΑ που μου δίνει φάρμακο με το γνωστό τρόπο. Από 1^η του μηνός θα τα σκάω για να αγοράζω ότι και ταμείο να έχω.....

Επειδή όπως είπα είμαι στη φάση κακής πνευματικής μαστούρας, όπου τριγυρνάω αδιάφορα μέσω αδιάφορων δεν κάθισα να το σκεφτώ ιδιαιτέρως. Εριξα βέβαια μια ματιά σε ένα από τα φάρμακα που παίρνει ο πατέρας μου,( ο οποίος είναι χρόνια σοβαρά άρρωστος από διάφορα και παίρνει ένα απίστευτο κοκτέιλ φάρμακα ) ενά σπρέυ , και είδα 45 ευρώ. Προς το παρόν βλέπω στο συρτάρι άρτια όλη τη συλλογή. Αλλά σύντομα τα κουτιά θα τελειώσουν και θα χρειάζονται αντικατάσταση και μετά από την εκπαίδευση στη λιτότητα γενικώς απ΄οτι βλέπω θέλουν να δουν αν μπορούμε εξ΄ίσου καλά να εξασκηθούμε και στη λιτότητα της υγείας.

Δεν ξέρω τι έχει ακριβώς παιχτεί. Απλήρωτοι φαρμακοποιοί, αδιάφορο κράτος και πέφτει ο εκβιασμός πάνω στους πολίτες που ασθενούν.. Ελπίζω πως είναι μόνο μια απειλή χωρίς πρόθεση να γίνει πραγματικότητα, ένα ταρακούνημα που δεν θα εφαρμόσει κανένας , γιατί αν δεν είναι απλά απειλή χωρίς αντίκρυσμα και πεθάνει έστω κι ένας ασφαλισμένος που έχει πληρώσει με τον ιδρώτα του τριάντα και σαράντα χρόνια ταμεία για να μπορεί να πάρει ένα κωλοφάρμακο όταν θα το χρειαστεί, για να πάρουν τα φάρμακά τους κανονικά οι χιλιάδες χρόνια πάσχοντες που δεν έχουν άλλη διέξοδο διαφυγής, τότε ας ανοίξουμε ένα νέου τύπου Καιάδα να ρίχνουμε μέσα ανθρώπους, ανθρώπους που αρρωσταίνουν, που μένουν άνεργοι, που είναι φτωχοί, ανθρώπους που το σύστημα θεωρεί «περιττούς».

Προς το παρόν μέσα στη ζάλη από το κρυολόγημα, και την αίσθηση ναυτίας από τη βρώμα που έρχεται από τα σκατά που έχουν μαζευτεί γύρω μας... ανήκω κι εγώ στους ασθενείς πολίτες ενός άρρωστου κράτους που σύντομα μου τελειώνουν τα φάρμακα και θα προσπαθήσω να επιβιώσω ακόμα κι επιστρέφοντας στην αρχική μου μορφή του πρωτόγονου θηρίου. Το ρόπαλο από τις εποχές των σπηλαίων κάπου το έχω κρυμμένο μέσα μου όπως όλοι μας. Η μεμβράνη που μας χωρίζει από εκείνη την εποχή της άγριας επιβίωσης είναι λεπτότατη....και μπορεί να σπάσει ακόμα και με την άκρη ενός νυχιού...

ΠΟΛΛΕΣ ΕΥΧΕΣ ΓΙΑ ΟΛΟΥΣ!

2011-12-31T19:28:00.000+02:00

ΕΜΕΙΣ..

2011-12-29T10:58:00.002+02:00

Τέτοια ησυχία...

Κι αυτό που με τρομάζει περισσότερο δεν είναι πως οι άνθρωποι είναι «ήσυχοι». Αυτό που με τρομάζει σε αυτό το στάδιο αναμονής είναι ΤΙ ΠΕΡΙΜΕΝΟΥΝ. Γιατί είναι άλλο πράγμα να είσαι σε κατάσταση αναμονής για να ετοιμάσεις την αντεπίθεσή σου, κι είναι τελείως άλλο να προετοιμάζεσαι απλά για να δεχτείς κι άλλα χτυπήματα..

Αυτή η ησυχία μοιάζει να κρύβει κάτι το πολύ άρρωστο. Είναι σαν να μας είχαν προετοιμάσει από καιρό στο μοιραίο κι εμείς καλά εκπαιδευμένοι, το αποδεχόμαστε. Ενα ολόκληρο σύστημα μελέτησε επάνω μας την ιδέα του «μοιραίου». Του αναπόφευκτου. Μέσα από την ματαιότητα της ύπαρξης, την ματαιότητα την αντίστασης σε νόμους προκαθορισμένους , την ματαιότητα να αντισταθείς σε κάτι πολύ ανώτερο, ο μικρούλης άνθρωπος έχει πάθει μπλακ αουτ στη μνήμη του για το τι είναι σωστό και τι είναι παρανοϊκό να συμβαίνει. Δεν γνωρίζει πλέον τι είναι ζωτικής σημασίας να διαφυλάξει να μην του τα κλέψουν και τι πρέπει να πετάξει από πάνω του για να πάψει να είναι είναι μια καλοκουρδισμένη μαριονέτα. Υπάρχουν αξίες ΖΩΤΙΚΗΣ ΣΗΜΑΣΙΑΣ που εξαφανίζονται σιγά σιγά με συνένοχο τον κουτό άνθρωπο που τις θεωρεί ΔΕΔΟΜΕΝΕΣ και θα συνειδητοποιήσει τι του έχει συμβεί όταν θα έχουν πατήσει το delete ακόμα και στο κάδο ανακύκλωσης....

Μου έρχεται στο μυαλό ένα απόσπασμα από το ανατριχιαστικό ΕΜΕΙΣ του Ζαμιάτιν ..

Έχω ακούσει και έχω διαβάσει διάφορα απίστευτα πράγματα για την εποχή εκείνη που οι άνθρωποι ζούσαν ακόμα στην ελευθερία, σε αποδιοργανωμένη αγριότητα δηλαδή. Αλλά το πιο απίστευτο από όλα ήταν για μένα το πως η κυβερνητική ισχύς της εποχής, ακόμα και ας ήταν σε εμβρυακή κατάσταση, επέτρεπε να ζουν οι άνθρωποι χωρίς τη δομή του Πίνακα, των υποχρεωτικών περιπάτων, των με ακρίβεια οργανωμένων γευμάτων και τους άφηνε να ξυπνάνε και να κοιμούνται όποτε ήθελαν οι ίδιοι. Κάποιοι ιστορικοί υποστηρίζουν μάλιστα ότι εκείνη την εποχή οι λάμπες των δρόμων ήταν αναμμένες όλη τη νύχτα και άνθρωποι περπατούσαν και οδηγούσαν στους δρόμους ολόκληρη τη νύχτα.

Το έχετε διαβάσει αυτό το ΕΜΕΙΣ? Διαβάστε το.

τα 2 δέκατα που επέζησαν ... γεύτηκαν τη γήινη ευδαιμονία στο λαμπερό παλάτι του ΜονοΚράτους...

Αναρωτιέμαι αν είμαστε ήδη έτοιμοι να υποταχθούμε στις κοινωνίες του μέλλοντος.

Γιατί πρέπει να φτάσουμε στο σημείο να είμαστε εκείνη η δύστυχη μονάδα που θα ξυπνήσει μέσα στον απόλυτο εφιάλτη της ολοκληρωτικής ισοπέδωσης και να μην σταματήσουμε τώρα τη πορεία προς αυτόν...

Σε εκείνο το γιατί που μένει αναπάντητο κρύβεται η ανησυχία μου για αυτή την ησυχία. Φοβάμαι πως είναι αργά εδώ και πολύ καιρό.

Κάποτε όταν ήμουν μικρή, στο δημοτικό, ένα πρωί κατέφθασε ξαφνικά στο σχολείο μια ομάδα από γιατρούς κι έβαλαν όλα τα παιδιά στη σειρά για το εμβόλιο της ευλογιάς. Εκείνο το σημαδάκι που κάποτε έφεραν όλα τα παιδιά στο μπράτσο.

Εγώ φυσικά δεν ήξερα τι ήταν αυτοί οι γιατροί , ούτε είχα ιδέα τι θα μας έκαναν. Μόλις είδα τα παιδιά στη σειρά, να περνάνε ένα ένα με το χέρι απλωμένο έφαγα μια φρίκη χωρίς προηγούμενο.

Ετρεξα και κρύφτηκα στις τουαλέτες έτσι κι αλλιώς ακόμα δεν είχαμε προλάβει να μπούμε στις τάξεις δεν είχε πάρει η δασκάλα παρουσίες. Σκέφτηκα ότι αν έμενα εκεί κρυμμένη το πολύ πολύ να σκεφτόντουσαν πως δεν είχα πάει σχολείο εκείνη τη μέρα. Δεν θα ξεχάσω ποτέ την αγωνία μου κρυμένη μέσα στις τουαλέτες με το φόβο πως θα με ανακάλυπταν και θα μου έκαναν ότι έκαναν και στα άλλα παιδιά....

Πρέπει να ήταν και το πρώτο όχι που είπα στη ζωή μου σε κάτι που όλοι ΕΠΡΕΠΕ να κάνουν. Δεν με βρήκαν αλλά από εκείνη τη στιγμή αισθανόμουν πως όλοι είχαν κάτι στο μπράτσο που εγώ δεν είχα και φοβόμουν να το πω στους γονείς μου γιατί δεν ήξερα αν είναι καλό που δεν το είχα ή κακό...

Ολο το πρόβλημα είναι ακριβώς εκεί. Με ένα συνεχή βομβαρδισμό στη σκέψη μας έχουν εμφυσήσει πως αν δεν εμβολιαστείς με ότι έχει προκαθοριστεί για όλο το πληθυσμό, θα είσαι μόνος και απροστάτευτος στον ιό της διαφορετικότητας ο οποίος είναι τρομερός... Είναι το ποίμνιο που αμάρτησε κι ο θεός δεν θα το βοηθήσει. Είναι το παιδί που ξεστράτισε κι ο πατέρας θα το αποκληρώσει. Είναι ο άνθρωπος που οι υπόλοιποι θα αποφασίσουν πως καλύτερα είναι να μην έχουν πολλά πολλά μαζί του.

Και σε ακραίες επαναστάσεις του νου, όταν κατορθώσεις να ξεφύγεις από κάθε παραμύθιασμα που προωθούν οι πλασιέ της ανθρώπινης υποταγής, κινδυνεύεις να βρεθείς κλεισμένος μέσα σε ένα άσυλο με μια χούφτα χάπια συμόρφωσης ή απλά αποκλεισμένος από όλες τις «δυνατότητες» του συστήματος.

Κι ο εγκλωβισμός προχωρά σε τέτοια μέτρα ασφαλείας πλέον που ναι θα υπάρξει σοβαρό πρόβλημα για όσους θα τολμούν να κρυφτούν στις τουαλέτες.

Σκεφτείτε το αμέσως κοντινό μέλλον τι θα κάνει όποιος δεν θέλει καμιά συναλλαγή με τις τράπεζες αλλά θα έχουν απαγορευτεί πάσης φύσεως συναλλαγές με μετρητά....

Τι θα κάνει όποιος φοβάται τα φάρμακα αλλά θα υπάρχει κανόνας υποχρεωτικής λήψης κάποιου σκευάσματος που χωρίς αυτό δεν θα μπορείς να προσλαμβάνεσαι σε καμιά δουλειά.....

Τι θα κάνει όποιος δεν επιθυμεί να φάει τυποποιημένα τρόφιμα όταν όλα τα τρόφιμα θα είναι υποχρεωτικό να είναι τυποποιημένα....

Κι ο κατάλογος ατελείωτος.

Πέρασαν χρόνια από εκείνη τη μέρα στις τουαλέτες και το είχα ξεχάσει πια. Είχα στογγυλοκαθίσει στο σαλόνι μου και παρακολουθούσα xfiles κι όταν έφτασε στο ζουμί η σειρά ξέρετε σε εκείνους τους αχανείς διαδρόμους με τους χιλιάδες φακέλλους των «εμβολιασμένων» ανθρώπων, θυμήθηκα το επεισόδιο στο δημοτικό κι έβαλα τα γέλια. Σκέφτηκα πως ίσως συνωμοσιολόγος γεννιέσαι δεν γίνεσαι!!

Ησυχία παντού... Ολοι κάτι περιμένουν. Κι εγώ έχω φτάσει στο σημείο να σκέφτομαι πως αν δεν παρέμβει ο όποιος από μηχανής θεός στις 21.12.2012.. στις 22 θα είμαστε βέβαοι πως μπαίνουμε πανηγυρικά πλέον στην εποχή του ΕΜΕΙΣ.

ΠΑΙΔΟΦΙΛΙΑ, ΤΟ ΝΟΥΜΕΡΟ 1 ΣΤΗ ΣΚΑΛΑ ΤΗΣ ΚΤΗΝΩΔΙΑΣ ΜΑΣ..

2011-12-27T14:56:00.003+02:00

Σύμφωνα με τα αποτελέσματα έρευνας που έγινε από το Ινστιτούτο Υγείας του Παιδιού, το 15% των αγοριών και το 11% των κοριτσιών έχουν δεχθεί σεξουαλική παρενόχληση ή και κακοποίηση ακόμη, στα τρυφερά χρόνια της παιδικής ηλικίας τους…

http://www.protothema.gr/greece/article/?aid=167733

Διαβάζοντας αυτό, και σκεπτόμενη τα υπόλοιπα ποσοστά της ανθρώπινης κτηνωδίας δηλαδή,

Πόσοι σκοτώνουν, βασανίζουν ψυχικά ή σωματικά, πόσοι εκβιάζουν, τρομοκρατούν, εξαπατούν, τους συνανθρώπους τους με κάθε δυνατό τρόπο, και με τη φρίκη σε πολλές περιπτώσεις να φτάνει σε όρια που δύσκολα αντέχει οποιοδήποτε στομάχι..

Πόσοι είναι γεμάτοι μίσος, ζήλεια, κακίες , έτοιμοι να βγάλουν το μάτι στο διπλανό, να του φάνε τη θέση που καταλαμβάνει και να στρογγυλοκαθίσουν εκείνοι, έτοιμοι να δυσφημίσουν, να ψευδομαρτυρήσουν, να εκθέσουν και να εξευτελίσουν έναν συνάνθρωπο είτε για κέρδος είτε γιατί απλά δεν τον γουστάρουν... ( στη φύση του ανθρώπου λένε...)

Πόσοι είναι έτοιμοι να σκοτώσουν κάποιον που είναι αντίθετος στις πολιτικές ιδέες τους, στις θρησκευτικές ή ακόμα και γιατί απλά διαφέρει το χρώμα του, πόσοι απαξιώνουν και περιφρονούν συνανθρώπους νιώθοντας πως είναι κάτι πιο πάνω από τους υπόλοιπους, πόσοι θεωρούν θεϊκό έργο τον αφανισμό συνανθρώπων που τυχαίνει να πιστεύουν ή να είναι αλλιώτικοι ... (και δοξάζονται από άλλες στρατιές ανεγκέφαλων)

Πόσοι και πόσο εύκολα μπορούν να βιαιοπραγήσουν σε ένα δικό τους άτομο ή ένα ξένο μόνο και μόνο γιατί «τους την είπε» ή «γιατί απλά τους έκατσε στραβά», γιατί τους σκούντησε λίγο στον ώμο, ή γιατί τους χάλασε το μεσημεριανό ύπνο, γιατί τους προσπέρασε στο φανάρι ή γιατί δεν είχε πετύχει καλά τις πατάτες στο φούρνο... (και πολλοί τους θεωρούν και πολύ μάγκες...)

Πόσοι μπορούν άνετα να ζουν με εντελώς ελαστική συνείδηση την οποία ξεχειλώνουν ή συμμαζεύουν ανάλογα με τη περίσταση , βασιλιάδες της πρόζας , που μετατρέπονται από κακομοίρηδες σε δυνάστες και το αντίθετο για να τρυπώνουν συνέχεια όπου μυρίζονται φαΐ και βόλεμα σαν αρουραίοι στους υπονόμους, έχοντας μετατρέψει σε υπόνομο την ύπαρξή τους.. (αυτό πλέον έχει γίνει απαραίτητο συστατικό επιβίωσης)

Πόσοι αδιαφορούν για το τι κάνουν όλες οι παραπάνω κατηγορίες διεφθαρμένων, χωμένοι στο μικρόκοσμό τους σκεπτόμενοι μόνο τη πάρτη τους και το βόλεμά τους, παραμυθιάζοντας των εαυτό τους πως είναι καλοί άνθρωποι και έντιμοι και πως δεν φταίνε σε τίποτα (οι λεγόμενοι καλοί νοικοκυραίοι της διπλανής πόρτας που συνήθως όταν πέφτει ξύλο στο διπλανό διαμέρισμα απλά κλείνουν τα παράθυρα γιατί δεν τους αφορά...)

Κι αθροίζοντας όλα τα παραπάνω ποσοστά, ψάχνω πλέον να βρω σοβαρούς λόγους για να αγαπώ το ανθρώπινο γένος. Δεν μπορώ να προσχωρήσω στο κλαμπ των μισανθρώπων , γιατί συνήθως σ΄αυτό ανήκουν όσοι ήταν απροετοίμαστοι για την ανθρώπινη θηριωδία και κάποια στιγμή ζούσαν σε ένα ροζ συννεφάκι . Μισάνθρωποι συνήθως καταντάνε όσοι αγάπησαν πολύ τους ανθρώπους, έτσι δεν είπε κάποιος? Δεν πιστεύω πως ήμουν ανυποψίαστη. Οι γονείς μου δεν μου μίλησαν για τον Άγιο Βασίλη που φέρνει δώρα ίσως γιατί δεν είχαμε καμινάδα στο σπίτι....

Κάνω φιλότιμες προσπάθειες πλέον , με τη λογική μου να βρω αν υπάρχει τελικά κάτι να διαλέξει κανείς μέσα σε όλη αυτή τη σαβούρα. Κι επειδή η ανθρωπότητα είναι γριά πια κι άσχημη κι όχι καμιά άβγαλτη αθώα παιδούλα, δεν υπάρχει κι εκείνο το ελαφρυντικό που κάποτε πίστευαν οι ονειροπόλοι (περίμενε , είμαστε φρέσκοι ακόμα θα βρούμε το δρόμο μας...) Πέρασαν πολλοί άνθρωποι που δίδαξαν το καλό και το κακό, θυσιάστηκαν πάρα πολλοί για να δείξουν το σωστό δρόμο, ο δρόμος της αρετής και της κακίας είναι γνωστός εδώ και πάρα πολύ καιρό, οπότε δυστυχώς δεν υπάρχουν αγράμματοι κι αθώοι ούτε και μεταξύ των αγραμμάτων και φαινομενικά αθώων πλέον (εκτός κι αν ανατρέξουμε να βρούμε καμιά φυλή χαμένη στο χάρτη) Τελευταίο οχυρό αθωότητας είναι τα παιδιά που απλώνουν τα χέρια ανυποψίαστα , που ζητάνε ένα χέρι για να κάνουν τα πρώτα τους βήματα στη ζωή. Και ναι εκατό χιλιάδες εδώ, πενήντα χιλιάδες παραπέρα κι άλλες διακόσιες πιο εκεί ανθρώπων με το Α κεφαλαίο, που παλεύουν να κρατηθούν αμόλυντοι μέσα σ΄ολη αυτή την αρρώστια ... είναι δυστυχώς ψίχουλα μπροστά στα δισεκατομμύρια που μολύνουν συνεχώς χωρίς καμιά συνείδηση όλο το πλανήτη και η ύπαρξή των λίγων εκλεκτών που έχει γίνει πλέον εξαίρεση, δεν μπορεί να δικαιολογήσει τον κανόνα.

Τα ποσοστά παιδοφιλίας σε ένα οποιοδήποτε κράτος είναι η κορυφή μιας σαπισμένης κοινωνίας από τα θεμέλιά μέχρι τις ταράτσες της. Μιας κοινωνίας ανήθικης, βίαιης, απάνθρωπης που γεννάει συνέχεια τέρατα κι αυτά γεννούν κι άλλα και κυκλοφορούν με τις μάσκες του καθωσπρεπισμού ελεύθερα, μεχρι να ξεσκεπαστεί η φριχτή τους εικόνα. Κι αυτή η εικόνα σε χιλιάδες περιπτώσεις είναι γνωστή, το ξέρουν όλοι, το βλέπουν αλλά σωπαίνουν, αδιαφορούν, κλείνουν πόρτες και παράθυρα ενώ η μπόχα έχει ήδη ποτίσει τα ρούχα τους...

Δεν είναι η φτώχεια που μας απειλεί σήμερα. Η φτώχεια της τσέπης μας. Είναι η φτώχεια που υπάρχει μέσα μας η μεγαλύτερη απειλή. Είναι το γεγονός πως κάθε θηριωδία, κάθε διαφθορά, κάθε ασέλγεια πάνω στη φύση και όλα τα πλάσματα που την κατοικούν μπήκε στα πλαίσια «των συμβάντων». Ναι, και αυτό μπορεί να συμβεί. Υπάρχει κι αυτό τι να κάνουμε? Αυτή η ανεκτικότητα και η εύρεση δικαιολογιών για κάθε βαρβαρότητα δείχνει πως όντως ο άνθρωπος είναι ένας ιός που στις κατάλληλες συνθήκες μπορεί να μολύνει ότι βρίσκεται στο πέρασμά του.

Δεν υπάρχει τίποτα πιο σιχαμερό από ένα κτήνος που βασανίζει ένα παιδικό κορμάκι που τσακίζει μια αθώα ψυχή. Ένα παιδί είναι το τελευταίο κάστρο αθωότητας ακόμα. Είναι ένας άγγελος που πρέπει να τσακιστούν τα φτερά του για να μοιάζει με τις υπόλοιπες ανάπηρες ψυχές. Όμως, δεν υπάρχει τίποτα πιο ξεφτιλισμένο από όποιον βλέπει το έγκλημα να συμβαίνει και δεν παίρνει πρωτοβουλία να σώσει την αθωότητα. Εκείνη η φράση «ακούγαμε φωνές τα βράδια κι είχαμε υποπτευθεί τι γινόταν...» με χτυπάει κατακέφαλα ακόμα περισσότερο από την αγριότητα του κτήνους.

Το σύμπαν θα συνεχίσει να υπάρχει άσχετα με το αν εμείς το αντιλαμβανόμαστε ή όχι. Εμείς όμως παραδίδοντας τη ψυχή μας στην ανυπαρξία, χάνουμε τα φτερά μας , τη δυνατότητα ενός ονείρου κι αυτό θα είναι ο αληθινός μας διωγμός από το παράδεισο. Όταν κατανοήσουμε πως εδώ βρισκόταν μέσα στα πόδια μας αλλά τον καταστρέψαμε. Οταν συνειδητοποιήσουμε πως ζήσαμε χωρίς ενοχές μέσα σε συνεχή ψέμματα γιατί η αλήθεια έμοιαζε πολύ φτωχική για την αφεντιά μας. Γιατί ένα πλάσμα που αρνείται να δει το κόσμο που τον περιβάλλει όπως είναι και να τον αγαπήσει γι΄αυτό που είναι, επιμένοντας να αγαπάει μόνο τα κατασκευασμένα ψέματά του, μοιραία κάποια στιγμή θα πνιγεί στο βλαβερό ναρκισιστικό του πέπλο.

ΘΥΜΑΜΑΙ ΤΟΥΣ ΑΓΑΝΑΚΤΙΣΜΕΝΟΥΣ ΠΟΥ ΕΛΕΓΑΝ ΕΔΩ ΘΑ ΞΕΧΕΙΜΩΝΙΑΣΟΥΜΕ....

2011-12-25T09:01:00.000+02:00

Κατέβηκα χτες Σύνταγμα μετά από πολύ καιρό. Μόλις ανέβηκα τις σκάλες του μετρό κι αντίκρυσα τη πλατεία ήρθαν στο μυαλό μου εκείνες οι σαράντα μέρες των αγανακτισμένων. Τότε που άνθρωποι δήλωναν κατηγορηματικά πως εδώ θα ξεχειμωνιάσουμε...

Από εκείνες τις μέρες δεν είχε μείνει ΤΙΠΟΤΑ. Η πλατεία χτες και οι γύρω δρόμοι ήταν ασφυκτικά γεμάτοι από κάθε λογής ανθρώπους που κουβάλαγαν τσάντες με ψώνια. Τα πολυκαταστήματα ίσα που χώραγε κανείς να περάσει στους διαδρόμους. Οι καφετέρειες φίσκα....

Σετ από καλυντικά, μαλιά φτιαμένα στη τρίχα από το κομμωτήριο, οικογένειες που κουβάλαγαν κάθε λογής τσάντες, είχαν αντικαταστήσει τις άδειες κατσαρόλες και τις μούτζες.

Ενας δυστυχισμένος πόυ ήταν ξαπλωμένος δίπλα σε μια κολώνα με σκισμένα ρούχα και το χέρι απλωμένο ήταν η μοναδική αντίθεση στους τρελλαμένους καταναλωτές της εποχής του ΔΝΤ που πέρναγαν βιαστικά δίπλα του χωρίς καν να του ρίξουν μια ματιά.

Αν ήμουν η Τρόικα και με πέταγαν χτες απότομα έτσι στη τύχη σε κάποιο δρόμο του κέντρου θα έκοβα τις φλέβες μου από το πολιτισμικό σοκ που θα πάθαινα! Η θα μηχανευόταν το μυαλό μου άλλα πεντακόσια τουλάχιστον μέτρα λιτότητας πρόταση στους υπαλλήλους της κυβέρνησής μου....

Οι χιλιάδες άνεργοι, οι ουρές στα συσίτια, οι έρανοι για τρόφιμα και ρούχα, οι εξαθλιωμένοι άστεγοι, τα παιδιά που λιποθυμούν στα σχολεία, οι υπερχρεωμένοι που πηδάνε από τα μπαλκόνια χτες δεν υπήρχαν για τις αποικίες των στριμωγμένων σαν σαρδέλες στα αγιο-βασιλιάτικα παλάτια των κάθε είδους αγαθών...

Κατηφόρησα έτσι για πείσμα στο γνωστό πολυκατάστημα στην Ομόνοια. Μπλέχτηκα μέσα στο πλήθος στους διάφορους ορόφους και παρακολουθούσα τις ατέλειωτες ουρές στα ταμεία. Μια κυρία περίμενε το λογαριασμό για ένα μάτσο από μπιχλιμπίδια που είχε βάλει στο καλαθάκι της. 180 ευρώ της λέει η ταμίας....

180 ευρώ για μπιχλιμπίδα... 120 ευρώ πήρε ένας φίλος έναντι μισθού και δώρου και τον είδα να δακύρζει προχτές... 120 ευρώ πήρε μετά από μήνες απλήρωτος και μ΄αυτά έπρεπε να ζήσει ευτυχισμένος τις γιορτές αυτός τα δυο του μικρά παιδιά και η άνεργη εδώ και δυο χρόνια γυναίκα του... 180 ευρώ έκαναν τα μπιχλιμπίδια της κυρίας που κράταγε ήδη τρεις τσάντες από άλλα μαγαζιά.

Ομως αυτή η κυρία και οι παρόμοιοί της είχαν καταλάβει τα στέκια της επανάστασης που δεν έγινε τελικά. Που δεν ξεκίνησε ποτέ. Η μόνη παραφωνία στη πλατεία ήταν που δεν φτιάχτηκε δέντρο φέτος για να κάνουμε οικονομία. Υστατη κοροϊδία για τα μάτια του κόσμου. Υστατη δικαιολογία για το ξήλωμα από τα παγκάκια των αστέγων για να μην βρωμίζουν το τόπο την ώρα που θα επέλαζαν οι ορδές ενός άλλου κόσμου.

Θα μου πείτε, σιγά, ηρέμισε, χρονιάρες μέρες φυσιολογικό είναι όλοι να βγουν να αγοράσουν τα δωράκια τους και τα ψώνια τους για το χριστουγεννιάτικο τραπέζι. Οχι σε μια χώρα που πτωχεύει δεν είναι φυσιολογικό. Σε μια χώρα που φτωχεύει όμως ένα μέρος του πληθυσμού και εκτελείται χωρίς να δίνει κανείς σημασία ναι είναι φυσιολογικό. Σε μια χώρα που απλά σέρνει τους φτωχότερους στα κρεματόρια και καθησυχάζει τους ευνοούμενούς της πως όλα θα πάνε καλά είναι φυσιολογικό...

Εγώ απλά έψαχνα έναν έστω αγανακτισμένο που ξεχειμώνιαζε... αλλά δεν τον βρήκα.

Χρόνια σας πολλά καλοί χριστιανοί και φιλήσυχοι πολίτες. Ολα θα πάνε καλά. Δεν ξέρω πόσοι δεν θα μπορέσουν να γιορτάσουν τις φετεινες γιορτές πνιγμένοι μέσα στη μιζέρια και τη φτώχεια ξέρω όμως πόσοι ακόμα κυκλοφορούν με τις ψυχές τους βουτηγμένες στα πολύχρωμα κορδελάκια και τις μπαλίτσες σαν καλοκουρδισμένα αρκουδάκια στη εποχή της μεγάλης σφαγής. Πόσοι αντάλλαξαν ήδη την αγανάκτησή τους με μια σιωπηλή ανοχή της ντροπής και ένοιωσαν ήσυχοι που ακόμα μπορούν κι αγοράζουν..

Στο σουπερ μάρκετ χτες μόλις μπήκα ήταν μια σειρά από καρότισα, μια μεγάλη σειρά από καρότσια που είχαν πάνω χαρτάκια για παράδοση στο σπίτι. Δηλαδή καροτσια που είχαν λογαριασμούς από κατοστάρικο κι επάνω. Είναι μακρύς ακόμα ο δρόμος. Τελικά έχει κυλίσει πολύ χρήμα στις τσέπες των φτωχών ελλήνων και πολλές κάρτες ευτυχίας από τις Τράπεζες. Κι αυτό το χρήμα, αυτές οι κάρτες κουκουλώνουν τα σκατά χωρίς ενοχές και ειδικά αυτές τις μέρες τα τυλίγουν και μέσα σε πολύχρωμα πακέτα.

Ζουν ανάμεσά μας και ζούμε ανάμεσά τους κι αυτό κάποια στιγμή θα επιφέρει μεγάλη ταραχή...

ΤΟ 2012 ΜΑΣ ΒΡΙΣΚΕΙ ΑΠΟΛΥΤΑ ΥΠΟΤΑΓΜΕΝΟΥΣ ΣΤΑ ΤΕΡΑΤΑ ΠΟΥ ΟΙ ΙΔΙΟΙ ΔΗΜΙΟΥΡΓΗΣΑΜΕ.

2011-12-21T13:08:00.001+02:00

Η πολυδιαφημισμένη και πολυαναμενόμενη χρονιά , το 2012, καταφθάνει ολοταχώς. Η χρονιά της συνομωσιολογίας και της αναμονής του μεγάλου γεγονότος. Οι άνθρωποι ψάχνουν να βρουν τις «αόρατες κυβερνήσεις» που εξουσιάζουν την ανθρωπότητα.

Και αρέσκονται να πιστεύουν πως αυτές οι κυβερνήσεις δημιουργήθηκαν ερήμην τους μέσα από κάποια μυστικά μονοπάτια , περίεργες τελετουργίες και μυστικές δυνάμεις που χειραγωγούν τα πλήθη και σχεδιάζουν το μέλλον στα μέτρα τους. Πάρα πολλοί πλέον αρέσκονται στο να πιστεύουν πως αυτοί οι «αόρατοι κυβερνήτες» δεν είναι καν άνθρωποι.

Λες και όλα τα τέρατα που έχουμε δημιουργήσει δεν οφείλονται στα ανθρώπινα μυαλά... Ο άνθρωπος άσχετα από το πως δημιουργήθηκε (από θεούς, από εξωγήινους, από ένα αυγό που έσκασε στη γη, από ένα σπόρο που έπεσε ή από μια πορδή που ξέφυγε....) στη συνέχεια και αφού σηκώθηκε στα δυο του πόδια δημιούργησε τα δικά του τέρατα. Συχνά ακούμε αυτές τις μέρες για την επέλαση της μιας ή της άλλης κακιάς φυλής που καταδυναστεύει τους υπόλοιπους από τα βάθη των αιώνων. Ωραία.. και οι υπόλοιποι τι κάνουν? Δεν το αποδέχτηκαν? Ακούμε για τέρατα και δαίμονες που κρύβονται πίσω από τα αίσχη και που κάθε στιγμή παρασύρουν τους κακόμοιρους αθώους. Και οι αθώοι γιατί παρασύρονται συνέχεια? Αν ο άνθρωπος είναι τόσο αδύναμος, ανίκανος να λειτουργήσει εκτός σχεδίων των όποιων τυράννων γήινων, εξωγήινων ή εσωγήινων... τότε δεν υπάρχει λόγος να συζητάμε. Ας υποταχτούμε όλοι στα παιχνίδια θανάτου των ισχυρότερών μας.

Είναι πολύ βολικό για τον άνθρωπο να κατασκευάζει ένα θεό για να έχει καβάτζα για τη μετά θάνατο ζωή κι ένα διάβολο για να δικαιολογεί τις εδώ γουρουνιές του. Στη τελική ακόμα και στο ενδεχόμενο που παίζουν σκακιέρα πάνω στη πλάτη σου και σε ωθούν στον ένα δρόμο ή στον άλλο εσύ δεν είσαι που πρέπει να αποφασίσεις ποιον δρόμο θα πάρεις? Επιβιώσαμε μέχρι σήμερα από το απίστευτο πείσμα μας. Ολα τα στοιχήματα έλεγαν πως ήδη θα έπρεπε να είμαστε εξαφανισμένοι. Επιβιώσαμε γιατί ίσως υπάρχει κάποιος λόγος σοβαρός ή απλά γιατί η φύση αγαπάει το δικό μας λίπασμα. Οποια και να είναι η αιτία της ύπαρξή μας, το αποτέλεσμα είναι πως ΟΙ ΔΙΚΕΣ ΜΑΣ ΕΠΙΛΟΓΕΣ καθορίζουν το ΠΟΙΑ ΜΟΡΦΗ θα έχει η ύπαρξή μας...

Οι αόρατες κυβερνήσεις είναι οι τερατώδεις συλλογικότητές μας . Είναι οι κυβερνήτες που φτιάχτηκαν από τα υλικά που επιλέξαμε εμείς. Σε όλη την ιστορία της ανθρωπότητας οι αληθινοί εξουσιαστές ήταν τα δημιουργήματα των επιλογών μας. Οι τύραννοι, οι πόλεμοι, οι θρησκείες μας, οι επαναστάσεις μας, είναι συλλογικότητες δημιουργημένες από εμάς που στο τέλος κατορθώνουν να έχουν τόσο μεγάλη δύναμη ώστε να λειτουργούν ερήμην των ίδιων των δημιουργών οι οποίοι πλέον με τη σειρά τους ανάλογα με την όλεθρο που έχει επιφέρει το δημιούργημά τους αποστασιοπιούνται και ψάχνουν να αποδώσουν την ευθύνη σε αόρατους κυβερνήτες

Αυτές οι μεγάλες οντότητες που φτιάχονται από τα σπλάχνα των επιθυμιών μας και των φόβων μας, σήμερα έχουν φτάσει στο σημείο βρασμού. Εχουν καλύψει τα πάντα και έχουν αφήσει πλήθη ανίκανα να δημιουργήσουν κάποιο νέο τέρας ή έστω κάποια νέα ελπίδα για να αλλάξει αυτό το σήμερα που μοιάζει αποτυχημένο σε όλες τις εκφράσεις του. Κάτω οι σημαίες των δυναστών κάτω οι σημαίες των επαναστάσεων.

Σήμερα η ανθρωπότητα στο κατώφλι του 2012 βρίσκεται ανίκανη να πολεμήσει τα τέρατά της και το μόνο που κάνει είναι να προσκαλεί συνεχώς τα ήδη υπάρχοντα σαν ύστατο αποκούμπι πριν ένα τέλος που διαισθάνεται πως καταφθάνει γοργά.

Η παγκοσμιοποίηση των τραπεζών, ο διεθνισμός του προλεταριάτου, ο εθνικισμός των υπερπατριωτών, ο υπερ-φανατισμός των θρησκευτικών κοπαδιών, είναι ιδέες σπασμένες σε κομμάτια τεράστια, ικανές να καλύπτουν τα δισεκατομύρια των ανθρώπων, τις συλλογικές τους ανάγκες, μια σκέψη ομαδική, ένας τρόπος ζωής ομαδικός, που σέβεται ελάχιστα ή καθόλου την ιδιαιτερότητα της κάθε ψυχής, ή μάλλον για να ακριβολογούμε το άψυχο δημιούργημα αγνοεί την ύπαρξη της, και ανακυκλώνει τις αποτυχημένες συνταγές για επίγειους και μη παραδείσους οι οποίοι καθορίζονται από αγαθά που ικανοποιούν μόνο την επιφάνεια του οικοδομήματος και δεν προχωρούν ποτέ στο σκάψιμο των θεμελίων. Τα θεμέλια στα οποία πατάνε οι μαζσικοποιημένες προσδοκίες μας είναι ίδια. Κι η μικρή ταπεινή στον αιώνα της ταχύτητας μένει ακίνητη χωρίς να μπορεί να προχωρήσει ούτε ένα βήμα παραπάνω από τα όρια που ίδια σκέφτηκε να βάλει . Οι μικροί ασήμαντοι Φρανγκεστάιν όλων των εποχών παρέδωσαν προ πολλού στα δημιουργηματά τους τα κλειδιά του σπιτιού τους.

Κι ο νέος μπερδεμένος προσπαθεί να επιλέξει τι πρέπει αλήθεια να διαφυλάξει? Μια κοινωνία που τον αγνοεί , τους συνανθρώπους που στην ουσία είναι ξένοι, τις πατρίδες που έχουν όρια στα σύνορά τους αλλά όχι όρια στην ανηθικότητά τους, τις πολιτικές ιδεολογίες που έχουν μετατραπεί σε γελωτοποιούς μια χιλιοπαιγμένης κακόγουστης φάρσας? Κι ο ίδιος τι χώρο καταλαμβάνει σε όλα αυτά και πόσο μπορεί να είναι ο ίδιος....

Μου έρχονται συνέχεια στο μυαλό κάποιοι στίχοι που διάβασα τώρα τελευταία σε κάποιο βιβλίο..

«Με ολοκληρο το βλέμμα του το πλάσμα κοιτάζει εκεί έξω.. και δεν βλέπει τον εαυτό του, γιατί

δεν έχει ευαυτό...»

Μ’ αυτούς τους στίχους ίσως πρέπει να καλωσορίσουμε το 2012 και να αποφασίσουμε τι να ζητήσουμε να μας φέρει...

ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΑ, ΗΛΙΟΓΕΝΝΑ

2011-12-20T10:10:00.000+02:00

ΕΙΝΑΙ ΤΑ ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΑ ΠΑΓΑΝΙΣΤΙΚΑ?

http://www.antidogma.gr/Christmas.htm

Λουκάς Καβακόπουλος

Η 25η Δεκεμβρίου συμπίπτει παραδοσιακά με το χειμερινό ηλιοστάσιο, δηλαδή με τη νύχτα με τη μεγαλύτερη διάρκεια. Η επόμενη νύχτα είναι θεωρητικά μικρότερη για κάποια δευτερόλεπτα, καθώς ο ήλιος ανατέλλει νωρίτερα και δύει αργότερα, ενώ μέχρι την ημερομηνία αυτή συμβαίνει το αντίθετο (λόγω όμως των εκατοντάδων χρόνων που έχουν περάσει από την καθιέρωση της ημερομηνίας αυτής, αυτή δεν είναι πια σωστή, καθώς μετακινείται αργά ¾η ακριβής ημερομηνία του χειμερινού ηλιοστασίου του 1999 είναι το ξημέρωμα της 22ης Δεκεμβρίου).

Όλοι οι πολιτισμοί είχαν καθιερώσει γιορτές για αυτή την ημερομηνία, καθώς πίστευαν πως είναι η μέρα της ανάστασης του ηλιακού θεού.

Η αρχαιότερη απόδειξη της σημαντικότητας της ημερομηνίας αυτής για τους αρχαίους λαούς είναι το μεγαλιθικό μνημείο του Newgrange στην Ιρλανδία, το οποίο θεωρείται παλιότερο από τις πυραμίδες και είναι μια κυκλικό πέτρινο κτίριο απίστευτης τεχνικής. Κατασκευασμένο, υποτίθεται, από πρωτόγονους, είναι παρόλα αυτά έτσι χτισμένο που ο κεντρικός του θάλαμος φωτίζεται κάθε χειμερινό ηλιοστάσιο και μόνο. Η ακτίνα του ήλιου περνά μέσα από πολλά μέτρα πέτρας και φωτίζει μια λεκάνη στολισμένη με ηλιακά σύμβολα και σπείρες. Σήμερα δε γνωρίζουμε ποιο σκοπό εξυπηρετούσε και τον τρόπο με τον οποίο κατασκευάστηκε.

Οι Σουμέριοι και οι Μεσοποτάμιοι γιόρταζαν το ηλιοστάσιο σαν την ημέρα της μάχης του Μαρντούκ με τις δυνάμεις του Χάους. Επειδή, μάλιστα, η παράδοση απαιτούσε την αυτοκτονία του βασιλιά τους για να «μεταφερθεί» στο πλευρό του Μαρντούκ και να τον βοηθήσει, ανακήρυτταν βασιλιά τους για την περίοδο του δωδεκαήμερου κάποιον τυχαίο και, αφού του πρόσφεραν βασιλικές τιμές, τον έσφαζαν τη δωδέκατη μέρα τελετουργικά.

Οι Βαβυλώνιοι και οι Πέρσες εκτελούσαν την ίδια περίοδο παρόμοιους εορτασμούς, στους οποίους οι άρχοντες και οι δούλοι άλλαζαν τίτλους.

Οι Σκανδιναβοί, που αντιμετώπιζαν νύχτες μεγαλύτερες από 25 ώρες(!), γιόρταζαν το Yuletide, κατά το οποίο οι κυνηγοί έφευγαν στα ψηλά βουνά για να δουν πρώτοι την επιστροφή του Ήλιου που είχε χαθεί για μεγάλο χρονικό διάστημα. Ο πρώτος που θα την αντίκριζε έφερνε τα καλά νέα στους καταυλισμούς και ήταν επικεφαλής στο πλούσιο γλέντι που διοργανωνόταν στην επιστροφή του. Στα ίδια μέρη του Βορρά, έδεναν μήλα στα κλαδιά των δέντρων για να υπενθυμίζουν πως η άνοιξη θα γυρίσει, ξεκινώντας ίσως έτσι την παράδοση του χριστουγεννιάτικου δέντρου.

Δεν ήταν μόνο ο Χριστός και ο μιθραϊκός ηλιακός θεός που λέγεται πως γεννήθηκαν τη μέρα αυτή, αλλά και ο Όσιρις, ο Ώρος, ο Διόνυσος, ο Άδωνις, ο Δίας και ο Jupiter, ο Tammuz, ο Ηρακλής και όλοι οι ηλιακοί ημίθεοι. Η περσική μυστηριακή θρησκεία του Μίθρα, που μέχρι την επίσημη καθιέρωση του χριστιανισμού ήταν η βασική θρησκεία των Ρωμαίων στρατιωτών, την ονόμαζε «Ημέρα της Γέννησης του Ήλιου».

Οι αρχαίοι Έλληνες και οι Ρωμαίοι γιόρταζαν την περίοδο αυτή τα Σατουρνάλια και τα Κρόνια, τις γιορτές που ήταν αφιερωμένες στο χθόνιο θεό της γης, τον Κρόνο. Οι εορτάζοντες φώναζαν στους δρόμους «Ιώ Σατουρνάλια!», αντάλλασσαν δώρα και γλυκά και διοργάνωναν γλέντια με φαγητό. Θεωρούσαν πως η εποχή της κυριαρχίας του Κρόνου ήταν η Χρυσή Εποχή της ζωής, μια παραδείσια κατάσταση ευδαιμονίας, που την έκλεψε και τη σταμάτησε ο Δίας, όταν μαχαίρωσε τον Κρόνο για να του αποσπάσει την εξουσία.

Σαν χθόνιος θεός, ο Κρόνος ήταν ταυτόχρονα και θεός του θανάτου και του σκότους. Έτσι, οι εκδηλώσεις είχαν αρκετά σκοτεινά σημεία. Σε συνδυασμό με τους εορτασμούς του Βάκχου Διόνυσου που γίνονταν την ίδια εποχή, πολλοί «μετατρέπονταν» σε σάτυρους και κρατώντας τεράστιους φαλλούς, επιτίθονταν στους περαστικούς με σκοπό να τους τρομοκρατήσουν. Η υποχρεωτική δωροδοκία ήταν ο κανόνας, για να τους αφήσουν τελικά στην ησυχία τους. Ο σάτυρος, που μιμούνταν τον Βάκχο, υποδυόταν την εμφάνιση που σήμερα θεωρούμε μορφή του διαβόλου: φορούσε κέρατα, τριχωτά ενδύματα, προβιές και οπλές κατσίκας.

Η «τραγωδία», τα τραγούδια των τράγων δηλαδή, ήταν στην πρώτη τους μορφή μέρη των πρωτόγονων αυτών εορτασμών. Αν νομίζετε πως τελικά εξαφανίστηκαν με την έλευση του χριστιανισμού, έχετε μεγάλο λάθος! Θα σας περιγράψω το τυπικό που ακολουθούσαν πχ. έξω από τη Θεσσαλονίκη, στα Κουφάλια μέχρι πρόσφατα, το 1950: Τις μέρες των Χριστουγέννων, τα παιδιά έπαιρναν ξύλα στα χέρια τους και έβγαιναν στους δρόμους φωνάζοντας «Κόλιεντα!» (Κόλεντα ή Κόλιεντα ονομάζονταν και οι σλάβικες τελετές προς τιμή του Τρίγκλαβ, που σημαίνει Τρικέφαλος). Μετά χτυπούσαν τις πόρτες των σπιτιών και απαιτούσαν φιλοδώρημα, απειλώντας τους σπιτονοικοκύρηδες με το ποιηματάκι αυτό: «Δώσε μπάμπω μια κουρούδα (μπισκότο ή κουλούρι ή γλύκισμα) μη σε βγάλ’ απ’ την καμινούδα (καμινάδα)», που φυσικά συσχετίζεται με την δοξασία πως η καμινάδα κρύβει μια μαγική είσοδο-έξοδο. Μετά όμως οι μεγαλύτεροι σε ηλικία εκδικούνταν τα παιδιά, καθώς ντύνονταν «καμήλες», φορούσαν κακομούτσουνες στολές με δερμάτινες μάσκες και κουδούνια και τρομοκρατούσαν τα μικρά παιδιά, απαιτώντας χρήματα. Παρόμοιες παραδόσεις κρατούσαν σε όλη την Ευρώπη σε κάθε τόπο, παραδόσεις που σταμάτησαν ξαφνικά καθώς τα Χριστούγεννα μετατράπηκαν στην αμερικανική έκδοσή τους, που είναι στο μεγαλύτερο μέρος της κατασκευασμένη για εμπορικούς σκοπούς.

Ο Μέγας Κωνσταντίνος, που επέβαλε το χριστιανισμό έχοντας αρκετούς πολιτικούς σκοπούς (βλέπε «εν τούτω νίκα»), στην προσπάθειά του να σιγάσει τους εορτασμούς του Μίθρα που συνεχίζονταν κρυφά και μετά την επιβολή του χριστιανισμού, διέταξε το 336 μ.Χ. τον επίσκοπο της Ρώμης, Ιούλιο Α΄, να επιβάλει την 25η Δεκεμβρίου σαν τη μέρα των Χριστουγέννων. Ο σκοπός του ήταν να «υπεξαιρέσει» τους εορτασμούς των Μιθραϊστών και των υπόλοιπων παγανιστών, επειδή δεν μπορούσε να τους σταματήσει με άλλο τρόπο.

Αν είστε φανατικός χριστιανός και βυθίζεστε κάθε χρόνο στον υπερβατικό εορτασμό της γέννησης του Χριστού, καλό είναι να διατηρείτε και ένα σεβασμό προς το παγανιστικό, αλλά απελευθερωτικό και ευφάνταστο παρελθόν αυτής της περιόδου που παλεύει για την επιβίωσή του και τα καταφέρνει εδώ και χιλιάδες χρόνια…

(Σημείωση - Αύριο βράδυ όλοι όσοι ελπίζουμε σε ένα άλλο κόσμο έξω από το βαθύ σκοτάδι που μας έχουν επιβάλλει , ας φωτίσουμε λίγο διαφορετικά το σκοτάδι μας.... Κι ένα κερί αρκεί όπως θα έλεγε ο ποιητής)

ΔΕΝ ΩΦΕΛΕΙ Ο ΘΥΜΟΣ ΓΙΑ ΟΠΟΙΟΝ ΜΙΛΑΕΙ ΓΙΑ ΕΚΠΟΡΝΕΥΣΗ ΤΩΝ ΠΑΙΔΙΩΝ ΜΑΣ. ΝΑ ΑΠΟΔΕΙΞΟΥΜΕ ΠΩΣ ΔΕΝ ΕΧΕΙ ΔΙΚΙΟ, ΧΡΕΙΑΖΕΤΑΙ.

2011-12-17T08:01:00.001+02:00

Εκπόρνευση των παιδιών μας για να επιζήσουν, κάπως έτσι οραματίζονται το μέλλον μας. Ενας οίκος ανοχής όπου οι νταβατζήδες, οι τσατσάδες διατάζουν και οι εκδιδόμενοι πολίτες τα κάνουν όλα για να επιβιώσουν. Μοιάζει φυσιολογικό και λογικό σε ανθρώπους που έχουν πλήρη ασυμβατότητα με τη λέξη αξιοπρέπεια. Το πρόβλημα είναι πως εμείς πρέπει να αποδείξουμε πως αυτά τα λεγόμενα είναι μια θρασύτατη βρισιά κι ένα "λέρωμα" που πρέπει να ξεπλύνουμε με κάθε τρόπο. Θα το κάνουμε?

Η εκπόρνευση ενός λαού έχει τα στάδιά της. Γίνεται σιγά σιγά, ύπουλα στην αρχή και πιο ξεκάθαρα μετά. Μια κουβέντα που πετάχτηκε τυχαία σε μια τηλεοπτική εκπομπή δεν είναι αθώα και αβάσιμη. Ο άνθρωπος που τη ξεστόμισε όπως και όλοι οι άλλοι που εδώ και δυο χρόνια ασελγούν επάνω μας χωρίς καμιά ενοχή έχουν δημιουργήσει την εντύπωση πως είμαστε εν δυνάμει πόρνες.

Δημιούργησαν αυτή την αντίληψη εδώ και πολλά χρόνια όταν έβλεπαν τους πελάτες να σέρνονται στα βουλευτικά γραφεία, να ζητάνε κάθε είδους χάρες και να ξεπουλάνε τη ψήφο τους ακόμα και σε άτομα που βγάζαν μάτι πως είναι λαμόγια, κλεφταράδες, απατεώνες. Οταν έβλπεπαν τους πολίτες να μολύνονται καθημερινά από την αρώστια της απληστίας, της αδιαφορίας για το κοινωνικό σύνολο, του πιο χυδαίου φιλοτομαρισμού, της προθυμίας να παρανομήσουν, να οικονομήσουν εύκολα, να πατήσουν πάνω σε κάθε είδους σκατά για να μασαμπουκώσουν αδιάφοροι ποιος ζει ποιος πεθαίνει κι αν όλο το κράτος καταρρέει κάτω από το ζυγό μιας απίστευτη ρεμούλας.

Βλέποντας λοιπόν αυτά και με δεδομένο ότι δίπλα σε όλη αυτή τη χυδαιότητα οι καλοζωισμένοι τότε γονείς πνευματικά στείροι παρόμοια ανατροφή έδωσαν στα τέκνα τους, τα μεγαλωμένα σαν άψογοι λοβοτομημένοι καταναλωτές και τηλεορασόπληκτοι, υπολογίζουν πως ένα βήμα πιο πέρα, δηλαδή να τα βγάλουν και στο πεζοδρόμιο δεν είναι και σπουδαίο πράγμα....

Ολα αυτά τα κάνουν, όλα αυτά τα λένε γιατί μας βλέπουν σαν ξεφτυλισμένα ανθρωπάκια που ούτε λόγο μπορούμε να αρθρώσουμε, ούτε ΄να αντισταθούμε, ούτε να τους ξεβρακώσουμε. Κι έχουν αποκτήσει περισσότερη σιγουριά για την μιζέρια μας τα δυο τελευταία χρόνια. Μήπως εκπόρνευση δεν είναι να παρακαλάει κάποιος να δουλεψει με τρια κατοστάρικα ανασφάλιστος και να κάνει κωλοτούμπες στον εργοδότη μη τυχόν και τον διώξει? (ξέρεις πόσα κοριτσάκια αφήνουν το αφεντικό να τους πιάνει το κώλο για να επιβιώσουν αγανακτισμένε μου?) Μήπως εκπόρνευση δεν είναι να βαράνε αλύπητα και να φουσκώνουν με χημικά ακόμα και παιδιά και γερόντους στις πλατείες και να τρέχεις να κρυφτείς φοβισμένος? (ξέρεις πόσοι γονείς λένε ακόμα και τώρα στα παιδιά ΄μη τυχόν και κατέβεις εσύ με εκείνους τους άλλου στη πλατεία, να καθίσεις ήσυχος και να κοιτάς τη δουλειά σου) Μήπως εκπόρνευση δεν είναι να σε αποκαλεί όλος ο κόσμος τεμπέλη, ρεμπεσκέ και κλεφταράκο και να λουφάζεις απλά συσωρεύοντας οργή που το πολύ πολύ όταν τη βγάζεις να κάνει τόσο θόρυβο όσο μια κούφια κλανιά?

Μήπως εκπόρνευση δεν είναι όσοι μάθανε τις κορούλες πως το άλφα και το ωμέγα στη ζωή είναι να φοράνε μοδάτα ρούχα, να περιφέρονται στις καφετέρειες και τα μπαράκια ντυμένες σαν καραγκιόζηδες με τα ακριβά κινητά στα χέρια , κούφιες , γεμάτες αγωνία μη πάρει δυο πόντους παραπάνω ο κώλος τους ? (ήδη είναι ουρές οι υποψήφιες που βολιδοσκοπούν πιο γεράκο θα βρουν να του τα πάρουν....) Μήπως εκπόρνευση δεν είναι όσοι έμαθαν στους γιους να ξυπνάνε και να κοιμούνται με όνειρο ένα μάτσο παλιοσίδερα και διάφορους τρόπους να λουφάρουν και να βγάλουν εύκολη κονόμα? ( μήπως θέλετε να αναφέρουμε τι γίνεται στα κωλόμπαρα με τους κωλομπαράδες που προσφέρουν γη και ύδωρ για ένα πήδημα από τον νεανία?ακόμα και καινούργιο αμάξι?) Μήπως εκπόρνευση δεν είναι να βλέπεις τα παιδιά να δουλεύουν δώδεκα-δεκατέσσερις ώρες τη μέρα, με ψίχουλα, και να τους λες να το βουλώσουν για να κάνουν καριέρα? Μήπως εκπόρνευση δεν είναι να προωθείς τη κορούλα να βρει ένα καλό κορόϊ΄δο ματσωμένο και το γιο να προσέξει μην τον τυλίξει καμιά ξεβράκωτη?

Τίποτα δεν γίνεται τυχαία. Οι κουβέντες μοιάζουν βαριές όταν τις ξεστομίζει κάποιος. Οπως βαρύ μας έπεσε και το μαζί τα φάγαμε, όπως βαρύ μας έπεσαν και τα εξώφυλλα στο focus που μας ξεφτυλίζουν, όπως πολύ βαρύς φυσικά μας έπεσε ο Καρατζαφέρης που μίλησε για τις μανάδες στην Ιταλία που προτίμησαν να δίνουν το κωλαράκι των παιδιών τους στους εισβολείς από το να τα αφήσουν να πεινάσουν. Και βγήκαν πάλι οι Σπαρτιάτες και οι Σουλιώτισσες στο προσκήνιο. Ομως δεν είναι ούτε τα λόγια που ξεστομίζει κάποιος ούτε η οργισμένη αντίδραση που καθορίζουν τις εξελίξεις.

Το αν τελικά θα εκπορνευθούν τα παιδιά μας ή όχι θα το δούμε στο μέλλον. Γιατί στο μέλλον θα φανεί πόσοι κατόρθωσαν να έχουν μεγαλώσει παιδιά που δεν θα στήσουν κώλο για να έοχυν ένα καλύτερο κινητό. Πόσοι μεγάλωσαν παιδιά που δεν θα γλύψουν τα παπούτσια σ΄ενα αφεντικό αλλά θα το στείλουν στο διάολο. Πόσοι μεγάλωσαν παιδιά που δεν θα μυξοκλαίνε γιατί δεν έχουν να πάρουν καινούργια ρούχα και αμάξια. Πόσοι μεγάλωσαν παιδιά που θα είναι ικανά να πεινάσουν αλλά να μην τους πιάσουν το κώλο.

Αν το έχουμε κατορθώσει αυτό κι αν βοηθήσουμε τα παιδιά μας με προσωπικές θυσίες και αγώνες να βγουν στον αγώνα της ζωής με το κεφάλι ψηλά και με όποιο κόστος ακόμα και τη πείνα, χωρίς ΄να φοβούνται, χωρίς να υποκύψουν σε τίποτα τότε μπορούμε να τρίψουμε στη μούρη κάθε πορνολάγνου τα αποδεικτικά στοιχεία της αξιοπρέπειάς μας. Μέχρι τότε όμως δεν ξέρω αν το έχετε καταλάβει, αλλά κάθε μέρα σε εκπόρνευση βρισκόμαστε κι εμείς και τα παιδιά ΄μας και ακολουθούν και τα εγγόνια μας.

ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΑ, ΠΑΓΚΟΣΜΙΑ ΗΜΕΡΑ ΑΓΑΠΗΣ...

2011-12-16T07:18:00.001+02:00

Πως λέμε παγκόσμια ημέρα για το τάδε θέμα...
Εχουμε και μια μέρα για τη αγάπη.
Μια μέρα για να θυμόμαστε ότι υπάρχει κι η αγάπη
Λες κι αυτοί που ξέρουν να αγαπούν χρειάζονται επαιτείους για να το αποδείξουν
Λες κι αυτοί που δεν αγαπάνε ούτε τ΄άντερά τους λόγω επετείοιυ θα μπορέσουν να αγαπήσουν

Χριστούγεννα ένα ακόμα "μεμο" καρφωμένο στη γήινη σφαίρα καθώς γυρίζει. Συνοδευόμενο από λαμπάκια, κορδέλες χρωματιστές πακέτα δώρων και ιδιαίτερους μεζέδες στα τραπέζια. Για να περάσει το μήνυμα. Κάνε μια προσπάθεια ν΄αγαπήσεις, μπορείς αν το θέλεις.

Οπως όλες οι παγκόσμιες ημέρες, έτσι και η γιορτή της αγάπης δεν θα είχε νόημα πλέον αν το μήνυμα είχε μπει στη συνείδηση και είχε γίνει πράξη. Υπάρχει η παγκόσμια ημέρα της γυναίκας για να θυμόμαστε πως εκατομύρια γυναίκες έζησαν και ζουν σαν κατώτερα όντα, υπάρχει η μέρα για το ρατσισμό για να θυμόμαστε πως εκατομύρια άνθρωποι έζησαν και ζουν σαν κατώτερα όντα για το χρώμα τους, υπάρχει η παγκόσμια ημέρα για τον αγώνα κατά της τάδε αρρώστειας για να θυμόμαστε πως αυτή ακόμα θερίζει.

Υπάρχει η παγκόσμια ημέρα της αγάπης για να θυμόμαστε πως η αγάπη δεν είναι εφικτή ακόμα.

Στο ασταμάτητο στριφογύρισμα της γης, δυο πράγματα αποδεικνύονται διαχρονικά. Η δυστυχία που έχει το ίδιο πρόσωπο παντού και ο άπληστος πλούτος που επίσης έχει το ίδιο πρόσωπο παντού. Οι εποχές που περνάνε απλά κάνουν μετατροπές στα ποσοστά του ενός και του άλλου. Και βρίσκονται σε απόλυτη συνάρτηση μεταξύ τους. Οσο πιο μεγάλη είναι η απληστία τόσο αυξάνονται οι δυστυχισμένοι.

Στο γνωστό παραμύθι των Χριστουγέννων ο τσιγκούναρος και απομονομένος απ΄ολους γέρος βλέπει τα φαντασματα του χτες, του τώρα και του αύριο. Βλέπει τη φρίκη που γεννάει η απόλυτη προσήλωση στο σκοτεινή πλευρά του εαυτού του. Και το τελικό νόημα είναι η αγάπη. Η αγάπη για τη ζωή, το συνάνθρωπο, το κοινωνικό σύνολο. Αν αυτή λείψει είμαστε μια θλιβερή μονάδα που σέρνεται σε ένα συνεχές σκοτάδι και σέρνουμε μαζί μας κι όποιον πέσει στο δρόμο μας.

Αν το μήνυμα της αγάπης είχε φτάσει στο προορισμό του δεν θα χρειαζόμασταν κανένα νόμο, κανένα σύστημα, κανένα σωτήρα για να μας κατευθύνει στο τι να κάνουμε. Η δικαιοσύνη, η ισονομία, η καλλιέργεια ενός άλλου επίπεδου ζωής θα ήταν αξίες αυτονόητες που θα γινόντουσαν πράξη στη καθημερινότητά μας. Οι άνθρωποι που εξουσιάζουν το πλανήτη αυτή τη στιγμή όπως όλοι οι υπόλοιποι τύραννοι που έχουν κατά καιρούς δυναστεύσει την ανθρωπότητα είναι ανάπηροι ψυχικά. Ανίκανοι να βγουν από το σκοτάδι της ψυχής τους. Φορτώνονται με χρυσάφι για να κρύψουν τη βρώμα τους. Και σ΄αυτό το σκοτάδι επιθυμούν διαρκώς να βουτήξουν και όλους τους άλλους.

Η ζωή είναι μια δημιουργία αγάπης. Μια έκφραση αγάπης. Η μετατροπή της στη κόλαση που ζούμε είναι η ανικανότητά μας να δούμε αυτή την αγάπη με το Α κεφαλαίο και να της δείξουμε τον απαραίτητο σεβασμό. Υπάρχει κόσμος που αν διαβάσει κάτι σαν κι αυτό το κείμενο όπως χιλιάδες άλλα παρόμοια, θα τα βρει απλά γλυκανάλατα, ανούσια και ουτοπικά. Θα προσπεράσει γρήγορα τη λέξη αγάπη γιατί μας έχουν κάνει να πιστέψουμε πως είναι μια λέξη φτωχή, ανεπαρκής κι ίσως κι επικίνδυνη για όποιον θέλει να επιβιώσει στη ζούγκλα.

Μας εμφυσούν συνέχεια μέσα μας πως πρέπει να είμαστε θηρία, να έχουμε σκληράδά και βιαιότητα γιατί τάχα έτσι θα επιζήσουμε. Και μας πετάνε στη μούρη μια ημέρα αγάπης λες και τόσή είναι η επιτρεπτή καλωσύνη για το βάρβαρο και κτηνώδη άνθρωπο.

Τα Χριστούγεννα λοιπόν που τόσο αγαπάνε οι φιλάνθρωποι των 24 ωρών και οι πολιτείες της υποκρισίας είναι μια ακόμα επέτειος ευκαιρία για επί πλέον κέρδος. Μια καλή προωθητική ενέργεια των προϊόντων που κυκλοφορούν για να τοποθετηθούν σε γιορτινές συσκευασίες. Και τα προϊόντα αυτά είμαστε κι εμείς. Γαλοπούλες για σφάξιμο είμαστε κι εμείς αλλά σε αντίθεση με τις κανονικές γαλοπούλες που δεν παραμυθιάζονται και βιώνουν τη φρίκη πριν το σφάξιμο, εμείς νομίζουμε πως είμαστε η κορωνίδα της δημιουργίας. Τόσο παραμυθιασμένοι είμαστε εδώ στο πάτο του ουρανού....

ΜΙΑ ΒΟΛΤΑ ΑΓΑΠΗΣ ΣΤΟ ΠΕΡΙΣΤΕΡΙ!

2011-12-14T18:07:00.000+02:00

ΕΛΛΑΔΑ 800 ΜΕΡΕΣ ΜΕΤΑ...

2011-12-12T10:39:00.000+02:00

O ιός έχει επεκταθεί παντού. Εχει χτυπήσει όλο το πολιτικό σύστημα . Ο ιός που χτυπάει ύπουλα και με ταχύτατους ρυθμούς , αλλοιώνει την επαφή με την πραγματικότητα , οδηγεί σιγά σιγά τον όποιον κυβερνώντα έχει μολυνθεί από τον ιο, σε μια παραληρηματική απομόνωση από την αληθινή ζωή. Δεν αναγνωρίζει μάνα, πατέρα, φίλο, γείτονα, λοιπούς συγγενείς.. τίποτα.

Μέσα σε ένα συνεχές μαρτύριο του λεγόμενου χρηματοπιστωτικού πυρετού, βλέπει αριθμούς, τόκους, χρέη, δόσεις, οικονομικά διαγράμματα, ένα είδος λύσσας που ψάχνει απεγνωσμένα να βρει ανθρώπινη σάρκα όπου μυρίζει για να δαγκώσει.

Ενα μεγάλο μέρος του πληθυσμού έχει ήδη φαγωθεί από τα δυστυχισμένα ανθρωποειδή, ένα άλλο μέρος έχει χωθεί σε καταφύγια, σπήλαια, υπονόμους και αφουγκράζεται τους ήχους μήπως ανακαλυφθεί η κρυψώνα από τις στρατιές των μολυσμένων.

Η εμφάνιση του ιού είχε γίνει για πρώτη φορά πολλά χρόνια πριν με ένα γενικό εμβολιασμό του πληθυσμού, σε παγκόσμιο επίπεδο, με ένα νέου τύπου μοντέλο οικονομικής ανάπτυξης. Λίγοι έδωσαν τότε σημασία στα πρώτα σημάδια παρενεργειών που το θανατηφόρο εμβόλιο άρχισε να εμφανίζει στον άνθρωπο.

Υπήρχε μια συνεχώς αυξανόμενη διαπίστωση εγκεφαλικών αλλοιώσεων. Σε εξειδικευμένες ιατρικές εξετάσεις μπορούσε κανείς να δει μια διάβρωση στον εγκέφαλο , κοινώς ένα σκουλήκι έτρωγε τα μυαλά, μερικοί μάλιστα κυκλοφορούσαν πλέον χωρίς... μυαλό! Αλλά θεωρήθηκε πως η ανθρωπότητα μπορούσε να προχωρήσει με ανθρωποειδή στερούμενα εγκεφαλικής ουσίας.

Υπήρξε μια τάξη ανθρώπων που όχι μόνο δεν εμβολιάστηκε αλλά είχε και συγκεκριμένο αντίδοτο , μόνο για πάρτη της, κι αυτή η τάξη κατόρθωσε να κυριαρχήσει όπως ήταν φυσικό πάνω στις λεγεώνες ανεγκέφαλων ηγετών και λαών οι οποίοι πλέον στα προχωρημένα στάδια της νόσου είχαν χάσει κάθε επαφή με την πραγματικότητα.

Οι δικοί μας πολιτικοί δυστυχώς εμβολιάστηκαν. Κι από τους πρώτους, πρόθυμοι όπως πάντα να είναι τα πρώτα στη σειρά πειραματόζωα των παρανοϊκών επιστημόνων της νέας τάξης. Μάλιστα τώρα που το σκέφτομαι , κοιτώντας πίσω στη νεώτερη ιστορία μας, οι πολιτικοί μας τωρινοί και περασμένοι μοιάζουν να έχουν γεννηθεί σαν πειραματόζωα. Δεν υπάρχουν ενδείξεις πως κάποια στιγμή λειτούργησαν σαν κανονικοί άνθρωποι...

800 μέρες ή περίπου τόσες... η Ελλάδα βιώνει τις επιπτώσεις ενός ύπουλου πολέμου χωρίς να μπορεί να αναπτύξει αντιστάσεις γιατί το μεγαλύτερο μέρος του πληθυσμού ασθενεί είτε σε καλπάζουσα μορφή είτε σαν υγιείς φορείς που μολύνουν όμως τους υπόλοιπους.

Οι ελάχιστοι που έχουν ξεφύγει ακόμα προσπαθούν να οργανωθούν για να χτυπήσουν τις εγκαταστάσεις της ευρωπαϊκής επιχείρησης ...Ομπρέλα... οπς συγνώμη κάπου εδώ σταματάω γιατί άρχισα να μπερδεύω τους ιούς και τους αρρώστους, κι ακούω και κάτι γρυλίσματα έξω από τη πόρτα που κοιτάνε λυσσασμένα τη μισθοδοσία μου και το δώρο μου.

Κρύφτε τις αποδοχές, όσοι έχετε ακόμα σε κάποιο μυστικό υπόγειο και ραντίστε με κάποιο υγρό που να αλλοιώνει την οσμή γιατί τα ζόμπι έχουν ιδιαίτερα ανεπτυγμένη την όσφρηση και μπορούν από χιλιόμετρα μακριά να δουν αν έχεις κρυμμένο κάποιο ευρουδάκι ακόμα. Και μόλις μυρίσουν ευρώ, γρυλίζουν φριχτά σαν το γκόλουμ όταν μύριζε το δαχτυλίδι στον άρχοντα.... οπς ... κι αυτό είναι άλλο παραμύθι.

Κλείνω. Κρύβομαι μαζί με κάτι άλλους σε ένα αγρόκτημα. Προς το παρόν τρώμε κουτόχορτο αλλά που θα πάει θα καλλιεργήσουμε και κάτι άλλο. Που θα πάει....

Αυτό που συμβαίνει μόνο σαν αρρώστια μπορούμε να το αντιμετωπίσουμε.

Αλίμονο αν συνεχίσουμε να αναλύουμε τα γεγονότα σαν να είναι μια ακόμα καμπή της ανθρωπότητας. Δεν είναι. Είναι η πανδημία που οραματιζόντουσαν οι καστροφολόγοι, είναι τα ζόμπι του Ρομέρο, είναι οι κανίβαλοι του doomsday, είναι οι ακρίδες της Αποκάλυψης, είναι ... κάτι άρρωστο και αφύσικο που απειλεί τις ζωές μας. Αν το υποβιβάσουμε σε κάτι άλλο από μόλυνση, θα συνεχίσουμε να βάζουμε κάτι χαζό-τσιροτάκια στις πληγές κι εκείνες όλο και θα μολύνονται περισσότερο.

Σταματήστε τους τρελούς επιστήμονες και τα υπάκουα πειραματόζωα τους ΤΏΡΑ, όποιος έχει ακόμα τη δυνατότητα να αντιλαμβάνεται....

ΤΑ ΠΡΩΤΑ ΘΥΜΑΤΑ ΤΗΣ ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΗΣ ΓΕΝΝΟΚΤΟΝΙΑΣ.

2011-12-10T12:47:00.002+02:00

Περνώντας σ΄ενα δρόμο λίγο πιο κάτω από το σπίτι μου είδα κόσμο μαζεμένο να συζητάνε. Κάποιος ακόμα, είχε επιλέξει να πέσει από τη ταράτσα του. Καθημερινά πλέον μαζί με το δελτίο συσσιτίων, το δελτίο λιποθυμιών από τη πείνα, έχουμε και τις "παράπλευρες" απώλειες του μνημονιακού θαύματος.. Κι υπάρχουν κι άλλοι πολλοί που δεν θα καταλάβει κανείς πως αφαίρεσαν τη ζωή τους. Γιατί θα μοιάζει τροχαίο ενώ πολύ απλά θα έριξαν το αυτοκίνητο επίτηδες πάνω σε μια κολώνα και πολλά άλλα....

Η αυτοκτονία είναι το τελευταίο βήμα στον πανικό της απόγνωσης. Κι ο πανικός προκαλείται όταν το ανθρώπινο μυαλό μπλοκάρεται σε ένα τούνελ στο οποίο δεν βλέπει καμιά έξοδο για τον εφιάλτη που αντιμετωπίζει. Η αυτοκτονία στην νέα περίλαμπρη εποχή που διανύουμε θα είναι μια κατ΄εικόνα και ομοίωση κόρη των γονιών που την έθρεψαν. Ο πολιτισμός του φόβου, της πεποίθησης πως τίποτα άλλο δεν υπάρχει από αυτό που ήδη συμβαίνει, η εμφύσηση στα μυαλά των ανθρώπων της ιδέας πως ότι και να γίνει τα πράγματα θα έχουν αυτή τη μορφή που βλέπουμε , ο συνεχής βομβαρδισμός με την ιδέα της περιττής αντίδρασης. Αυτό το έκτρωμα χυδαιότητας δημιούργημα χυδαίων μυαλών θα σπρώχνει ανθρώπους από ταράτσες, θα τους κρεμάει στο μπάνιο τους, θα τους κόβει τις φλέβες, θα τους αποκεφαλίζει τα όνειρά τους.

Ναι ξέρω, σε όλες τις εποχές η ανρθωπότητα γνώρισε διάφορες μορφές ηθικής και σωματικής βίας, αλλά η βία είναι διαφορετική από τη χυδαιότητα. Η βία δημιουργεί αντιπάλους, γεννάει στρατιώτες, η χυδαιότητα γεννάει ασθένειες. Ασθένειες κάθε μορφής που βυθίζουν τις ανθρώπινες ψυχές σε ένα τούνελ ματαιότητας. Οι άνθρωποι μπορούν να βρουν δύναμη να πολεμήσουν ακόμα και στο πιο σκληρό πόλεμο όμως νοιώθουν απόλυτα αδύναμοι σ'αυτή την εκτρωματική αντίληψη της πραγματικότητας. Οταν όλο το οικοδόμημα έχει χτιστεί πάνω σε σάπια θεμέλια είναι λογικό πως κάποια στιγμή θα καταρρεύσει και μαζί και όλοι οι κάτοικοι της πολυκατοικίας. Αλλοι θα καταπλακωθούν από τα ερείπια κι άλλοι φοβισμένοι θα πηδήξουν από τη ταράτσα κάτω μην αντέχοντας να δουν τη συνέχεια του δράματος.

Οταν κάποιος πέφτει μπορεί να υπάρχει μπροστά του ένα κλαδί να κρατηθεί και να το βουτήξει για να ανέβει ξανά επάνω. Αλλά όταν πέφτει τυφλός πλέον και αδειασμένος από κάθε ελπίδα δεν μπορεί να απλώσει τα χέρια να τραβήξει τη ζωή του από τα μαλλιά κυρίως όταν έχει υποβιβάσει τη ζωή του σε ένα σύνολο από άχρηστα αντικείμενα χωρίς υποψία πως μπορεί να υπάρχει κάτι άλλο έξω από τουνελ.

Ο πολιτισμός του μάρκετινγκ και της υστερίας παραγωγής και κατανάλωσης, ο πολιτισμός της ξέφρενης κούρσας ενός απρόσωπου και ανελέητου κέρδους, φέρνει την μικρή αδύναμη μονάδα σε ένα πρωτοφανές πνευματικό αδιέξοδο. Οταν όλο το δημιούργημα επαναλαμβάνει από το πρωί ως το βράδυ "get the shit... get this shit... get those shit... είναι φυσικό επακόλουθο αυτή η μονάδα να βρεθεί στα σκατά.

Οι χαζεμένοι κοιτάνε εκείνους να αυτοκτονούν και χάσκουν λεγοντας ένα "που έχουμε καταντήσει" κουνώντας τα κεφάλια σαν εκείνα τα σκυλάκια που βάζανε στο παρμπρίζ της νταλίκας οι φορτηγατζήδες... άλλοι με τα φάρμακα για τη χοληστερίνη στη τσέπη και τα αντιόξινα για τις καούρες κοιτάνε μισοκοιμισμένοι κάτι ουρές να αυξάνονται στα συσίτια, κάποιοι άλλοι ορθώνουν τάχα ανάστημα με μερικές βρισιές απειλώντας "ξέρεις τι θα σας κάνουμε ρε" και στο ρε γυρίζουν πλευρό στο κρεβάτι. Κι οι νεόπτωχοι και νεοφώτιστοι στο πόσο κούφιος και στυγνός είναι ο κόσμος που έχουμε κατασκευάσει έχουν δυο επιλογές ή να σκοτώσουν ή να αφαιρέσουν τη ζωή τους και ακόμα οι περισσότεροι θα κάνουν το δεύτερο γιατί αποχαυνωμένους κατασκεύασε το μάρκετινγκ δεν κατασκεύασε δολοφόνους.

Οταν έρθει όμως η κατάλληλη στιγμή και το μυαλό ξεπεράσει το όριο της κατάθλιψης και περάσει σε εκείνο της παράνοιας μπορεί και να βαράμε ο ένας τον άλλον. Γιατί χωρίς αξίες, χωρίς εσωτερική καλλιέργεια, χωρίς ανώτερα ιδανικά, χωρίς σεβασμό για τη ζωή και το περιβάλλον, χωρίς πνευματική επαγρύπνιση και χωρίς αντίληψη πως ο άνθρωπος πρέπει να λειτουργεί με γνώμονα το σεβασμό της ζωής του και το σεβασμό σε ότι το περιβάλλει, υπάρχει ένα μεγάλο κενό σαν μαύρη τρύπα που οποιοσδήποτε ηλίθιος, χυδαίος, μπορεί να τον σπρώξει μέσα με το μικρό του δαχτυλάκι.

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΕΛΛΗΝΕΣ.

2011-12-09T07:22:00.002+02:00

Πάντα αυτός εδώ ο τόπος, η φύση του, οι εικόνες που κατέγραφε το μυαλό μου από μικρή ήταν οικείες. Ονειρεύτηκα χιλιάδες φορές χαζεύοντας τη θάλασσα αυτήν εδώ που βλέπουμε, περπάτησα στα δάση και δεν ένοιωσα φόβο σαν να είχα γεννηθεί εκεί μέσα ανάμεσα, σαν να έμοιαζε η μυρουδιά τους με τη μυρουδιά της μάνας μου. Προσπάθησα όσο μπορούσα να σεβαστώ τον ευαυτό μου και ότι υπήρχε γύρω μου.

Κι αυτή την ομορφιά δεν την ήθελα μόνο δική μου. Ηθελα να τη φωνάξω παντού. Ηθελα κι οι ξένοι να τη μοιραστούν μαζί μου. Ενοιωθα περήφανη όταν τους έβλεπα να θαυμάζουν τη μάνα που θαύμαζα κι εγώ. Κι ακόμα πιο περήφανη ένοιωθα όταν έβλεπα ανθρώπους μοναχικούς, φερμένους από άλλα μέρη μακρινά να κάθονται και να ονειρεύονται στα μέρη που είχα απλώσει και τα δικά μου όνειρα και να μιλάνε με σεβασμό για την ιστορία αυτού του τόπου. Οταν βρέθηκα έξω και μάλιστα για πολλά χρόνια προσπάθησα να σεβαστώ το τόπο που με φιλοξενούσε μαθαίνοντας όσα ο καινούργιος τόπος μου έδινε και μεταδίδοντας όσα στο δικό μου τόπο είχα μάθει. Κι όσους τίμησαν και το δικό μου σπίτι με τον ίδιο τρόπο, ντόπιους ή ξένους τους τίμησα κι εγώ.

Δεν ένοιωσα ποτέ μίσος, φθόνο, εκδικητικότητα για κανέναν άνθρωπο. Δεν ταίριαζε με την αγάπη μου για αυτή την ομορφιά, δεν ταίριαζε με το πολιτισμό της δικής μου πατρίδας η βαρβαρότητα. Ολα γύρω, στα μοναχικά ταξίδια που έκανα με τα πόδια μου ή το μυαλό μου στην ιστορία του πανάρχαιου αυτού τόπου με έκαναν να είμαι αλλιώτικος άνθρωπος από την αθλιότητα που έβλεπα να σκορπίζεται στον έξω από τα σύνορα μου κόσμο.

Τα πρώτα παραμύθια που με μάγεψαν ήταν βγαλμένα από τη μυθολογία μας και τις περιπέτειες των θεών και των ηρώων μας. Είχα διαλέξει την αγαπημένη μου Θεά , είχα διαλέξει τους αγαπημένους μου μύθους, τους ήρωες που ταίριαζαν με το τοπίο που περπατούσα. Είχα διαλέξει να διαβάζω ξανά και ξανά το μεγάλο ταξίδι του Οδυσσέα και πολλές φορές έψαξα σε μύθους άλλων λαών του αρχαίου κόσμου να ενώσω τα νήματα του
του τότε κόσμου. Να κατανοήσω το σύνδεσμο της πατρίδας μου με όλους τους λαούς . Να νοιώσω τι είχαμε μεταδώσει στους άλλους και τι είχαμε πάρει από αυτούς, γιατί ποτέ ούτε μια στιγμή δεν σκέφτηκα πως η ελληνικότητά μου μπορούσε να περιοριστεί από σύνορα και χρόνο. Για μένα το ελληνικό πνεύμα ήταν ένα φως που μπορούσε και έπρεπε να φωτίζει όπου και να βρίσκεται.

Αργότερα μελετώντας ελληνική γραμματεία, στην αρχή δύσκολα γιατί όλα ήταν αλλιώτικα από αυτά που μάθαινα στο κουρασμένο σχολείο, κι ύστερα πιο ξεκάθαρα, βρισκόμουν κάθε στιγμή μπροστά σε ένα θαύμα και τότε ένας πανικός με κυρίευε γιατί αδυνατούσα να καταλάβω τι ήταν οι χιλιάδες άνθρωποι σκιές που περπάταγαν γύρω μο. Οση οικειότητα ένοιωθα με τη πατρίδα μου τόσο ξένοι μου φαινόντουσαν οι κάτοικοί της. Προσπαθούσα να βρω δικαιολογίες συνέχεια για τη κατάσταση που επικρατούσε. Εδινα ένα περιθώριο πως κάποια στιγμή το σβησμένο πνεύμα θα ξυπνήσει μέχρι που άρχισα με θλίψη να βλέπω πως δεν μπορούσε να αναζωπυρωθεί μια φλόγα σε ανθρώπους τόσο μακρόχρονα και βαθειά αλλοιωμένους.

Είχα κέφι να ανακαλύψω τα πάντα. Να μην σταματάω πουθενά. Είδα τη ζωή σαν μια μάχη ανάμεσα στο ευτελές και το σπουδαίο. Το άχρηστο από το χρήσιμο. Την ουσία από το περιττό. Πίστεψα πως το μεγαλύτερο αγαθό στον άνθρωπο είναι η ελευθερία. Δεν μπορούσα να γίνω δούλος κανενός. Ούτε του Θεού. Πόσο μεγάλη βλασφήμια ακουγόταν εκείνο το δούλη του Θεού. Ποιος δημιουργός θα έβλεπε ποτέ το παιδί του σαν δούλο? Ποιος δημιουργός θα ήθελε το λαό του ταπεινωμένο, σκυμένο, μόνιμα αμαρτωλό να ζητάει συγχώρεση και να φοβάται σε κάθε βήμα μια αιώνια τιμωρία? Ποιος θεός θα πέταγε τις ανθρώπινες ψυχές σε μέρη φριχτά για να βασανίζονται αιώνια? Αν ο Θεός ήταν έτσι η έκφραση του που είναι η δημιουργία του σύμπαντος θα μπορούσε να κρύβει τόση αθάνατη ομορφιά?

Κι όταν η καθημερινότητα συγκρουόταν με όλα αυτά τα ιδανικά που πλαθόντουσαν σιγά σιγά μέσα μου? Δεν ήταν δύσκολο να επιλέξω γιατί το χωράφι είχε καλλιεργηθεί. Η καλλιέργεια της ελληνικότητας οδηγούσε και τις επιλογές. Σφάλματα ναι όπως κάθε άνθρωπος μπορεί να κάνει. Επιλογές άσχημες κι αυτές υπήρξαν. Σειρήνες που με μάγεψαν ναι κι αυτές μπήκαν πολλές φορές στο δρόμο μου και μπαίνουν ακόμα. Ομως εύρισκα το δρόμο να τις διώξω γιατί το ξεκίνημα είχε γίνει.

Ολες αυτές τις μέρες νοιώθουμε επάνω μας στραμμένα μάτια γεμάτα περιφρόνηση που προσβάλουν και εξευτελίζουν τους έλληνες. Κι εγώ βλέπω ανθρώπους γύρω μου, όπως έβλεπα όλα τα χρόνια που απλά δεν έχουν καμιά σχέση με όλα τα παραπάνω. Ελλάδα είναι σήμερα μια χώρα που οριοθετείται μέσα σε συγκεκριμένα σύνορα, αλλά έλληνες είναι μόνο όσοι στη ζωή τους επέλεξαν να μετέχουν της ελληνικής παιδείας.

Ούτε οι ψεύτικες πατριωτικές κορώνες από τη μία ούτε ο αφορισμός τους από την άλλη, έχουν καμιά σχέση με την καλλιέργεια, το πολιτισμό, την ευγενική αντίληψη του ανθρώπου και του φύσης, την λαχτάρα για μάθηση και εξερεύνηση των μυστικών της δημιουργίας, το σεβασμό για τις τέχνες, την επιστήμη, την πρόοδο, την δίψα για μάθηση και το ασίγαστο δαιμόνιο πνεύμα.

Το συνάφι που εξουσιάζει αυτό το τόπο, οι πολίτες - πελάτες που υπέκυψαν και υποκύπτουν ακόμα στις λάγνες σειρήνες που τους οδηγούν σε μια συνεχή πνευματική στειρότητα, υποταγμένους, δούλους, περιορισμένης αντίληψης, τα ακαλιέργητα χωράφια που κοιτάζουν σαστισμένα και φοβισμένα τα πάντα να καταρρέουν γύρω τους, τα ίδια αυτά ακαλιέργητα χωράφια που δεν επιθύμησαν ποτέ τίποτα περισσότερο από το να βουτάνε στις εφήμερες απολαύσεις μια ζωής γεμάτης ασέβειας για τον άνθρωπο και τη φύση, τα ακαλιέργητα χωράφια που κορόιδεψαν και θεώρησαν περιττούς όσους ανθρώπους προσπάθησαν να τους αφυπνίσουν δεν είναι έλληνες είναι βάρβαροι με μια βαρβαρότητα χειρότερη από εκείνη των κατακτητών τους οι οποίοι τους εξευτελίζουν και επίμονα τους διαχωρίζουν από την αρχαία ιστορία τους επαναλαμβάνοντας με κάθε ευκαιρία πως δεν έχουν καμιά σχέση αυτοί οι κάτοικοι με τους ένδοξους προγόνους τους.

Και το πρόβλημα είναι πως ο μεγαλύτερος εξευτελισμός είναι αυτός ακριβώς. Πως οι "ξένοι" έχουν δίκιο. Γιατί οι περισσότεροι από αυτούς έχουν διαβάσει πιο πολύ ελληνική ιστορία, έχουν μελετήσει πιο πολύ ελληνική γραμματεία, έχουν διδαχτεί κι έχουν "στήσει" τους πολιτισμούς τους πάνω στις διδαχές του παρελθόντος περισσότερο από τους κατοίκους αυτού του τόπου.

Οι γερμανοί οι γάλλοι που τόσο θρασύτατα προσβάλουν το κάνουν εντελώς συνειδητά και χωρίς καμιά ενοχή γιατί δεν μας θεωρούν έλληνες αλλά κάποιο παράξενο μίγμα κουτοπονηριάς, ραγιαδισμού και φαυλότητας που έχει βγει από αιώνες προσμίξεων με όλους τους λαούς που παρελάσανε από αυτό εδώ το τόπο. Ενα μίγμα που δεν φύλαξε τίποτα από ότι έπρεπε να φυλάξει για να δικαιούται τα διαπιστευτήριά του στη νεωτερη ιστορία.

Κι όμως ανάμεσα σε αυτό το χάος υπάρχουν ακόμα άνθρωποι χαμένοι μεσα στο πλήθος των σκιών, που είναι έλληνες. Το έχουν αποδείξειμε την ίδια τους τη ζωή, με τη στάση τους απέναντι στον κόσμο που τους περιβάλλει, με την αντίληψη τους για τον άνθρωπο, τη φύση, τη δημιουργία, έχουν δεχτεί την απαξίωση, τη καχυποψία ή την εύκολη κριτική, ή ακόμα και τον αφορισμό, από διάφορες κατηγορίες συμπολιτών σε κάθε συναναστροφή τους, έχουν τραβήξει δρόμους δύσκολους και επίπονους μέσα στη γενική αποχαύνωση και δεν θα επιτρέψουν σε κανέναν να τους αφαιρέσει την ελληνικότητά τους στο όνομα όλων εκείνων που εξευτέλισαν τις ζωές τους και τις ζωές των παιδιών τους.

Στη νεώτερη Ελλάδα υπάρχουν άνθρωποι απλοί, πολλοί από αυτούς χωρίς καν να το αντιλαμβάνονται που έχουν ρίζες βαθειές μέσα τους και τις φύλαξαν με τα πιο απλά πράγματα. Ανθρωποι πολιτισμένοι που δεν είναι απαραίτητο πως είχαν ακαδημαίκές έδρες ή άλλες περγαμηνές. Μπορεί να ήταν απλοί χωρικοί ανάμεσα στους υπόλοιπους ή εργάτες στριμωγμένοι μέσα στη μάζα. Μπορεί να ήταν καλλιτέχνες ή επιστήμονες. Δάσκαλοι ή μαθητές. Εχω γνωρίσει πολλούς ανθρώπους που η φυσική τους καλλιέργεια, το ανήσυχο πνεύμα τους, η δημιουργική τους φαντασία, ο σεβασμός που είχαν για τους συνανθρώπους και για ότι μας περιβάλλει, η σοφία τους, η εφυία τους ξεχώριζε ανάμεσα στο υπόλοιπο σαστισμένο πλήθος.

Είναι οι γονείς μου, είναι η κυρία Φωτεινή η πρώτη μου δασκάλα που με φώναξε σε ένα διάλειμμα και μου χάρισε μια σειρά από βιβλία και με έβαλε σε ένα άλλο κόσμο αφουγκραζόμενη τη διαφορετικότητά μου, είναι εκείνος ο άνθρωπος που είχα δει να δακρύζει μπροστά στον Ηνίοχο κι όταν τον ρώτησα γιατί μου είπε "κοίτα τη φλέβα στο πόδι του, είναι σαν να χτυπάει ακόμα..." Είναι η σοφή γιαγιά στο χωριό που κράτησε μύθους και θρύλους αναλλοίωτους μέχρι που κατόρθωσα κι εγώ να τους μεταφέρω στα παιδιά μου, είναι η παρέα από μικρά παιδιά που καθόμασταν ξαπλωμένοι κάτω από τ΄αστρα και διαλέγαμε ο καθένας το δικό του και του δίναμε ονόματα, είναι όλοι εκείνοι , που ενώ οι λεγεώνες στριγμωνόντουσαν στα βουλευτικά γραφεία με τα χέρια απλωμένα, ενώ οι άλλοι κοίταζαν με πιο τρόπο να κλέψουν μικροί και μεγάλοι κλεφταράδες, ενώ πέρναγαν τη ζωή τους λατρεύοντας λαμαρίνες αυτοκινήτων, σκυλάδικους καυμούς και κομποδέματα κάτω από το στρώμα, εκείνοι βρίσκανε νοήματα και ουσίες ακόμα και στις πιο ταπεινές καθημερινές τους πράξεις.

Η βαρβαρότητα στην ανθρωπότητα ντύθηκε με πολλά προσωπεία.. Σε κάθε εποχή έπρεπε να βρίσκονται λύσεις για όσους εξουσιάζουν αλλά να πέφτει και μια "λύση" για όσους στενάζουν, χωρίς να αγγίζεται όμως η ουσία. Να σκοτωνόμαστε, να γινόμαστε εχθροί, να υπάρχει μίσος και αίμα αλλά να μην βρίσκεται ποτέ η τελική λύση έτσι? Κάτι δεν πήγαινε καλά. Κάτι πολύ σοβαρό. Κάποια στιγμή θυμάμαι βρέθηκα με μια παρέα κι είχαμε κάνει μια πολύωρη συζήτηση η οποία ξεκίνησε από ένα παράξενο ερώτημα. Τι διαφορά έχει κάποιος που ασπάζεται την ελληνική κοσμοαντίληψη από έναν χριστιανό κι ένα κουμουνιστή. Το ερώτημα όσο κι αν φαίνεται παράλογο βασιζόταν στο εξής σκεπτικό. Ολοι μας έχουμε γνωρίσει ανθρώπους με αγνες προθέσεις. Ευγενικές ψυχές που ενδιαφέρονται για το τι συμβαίνει γύρω τους. Που θέλουν να αλλάξουν τα κακώς κείμενα. Ανθρώπους που υποφέρουν σκλάβοι και θέλουν να αποτινάξουν τα δεσμά, που θέλουν μια δικαιώτερη κοινωνία, την αγάπη μεταξύ των ανθρώπων. Κι αυτό το έχουμε συναντήσει σε πιστούς χριστιανούς ανεξάρτητα από τι πρεσβεύουν τα ιερατεία τους και σε ειλικρινείς επαναστάτες ανεξάρτητα τι αποφασίζουν οι ηγεσίες των κομμάτων τους. Ποια λοιπόν η διαφορά που κάποιος επιλέγει να προσεύχεται από κάποιον που διαφέρει να πολεμάει και οι δυο μαζί ποια η διαφορά τους από εκείνον που βλέπει το κόσμο σαν έλληνας.

Ισως εκεί ανάμεσα στις τρεις αντιλήψεις που άλλαξαν το ρου της ανθρωπότητας να βρίσκεται η χρυσή τομή που οδηγεί σ΄εκείνο το μονοπάτι που δίνει τη λύση για την αλλαγή του ανθρώπου σε ένα ανώτερο στάδιο αντίληψης. Γιατί χωρίς την ελληνική αντίληψη μπορείς να φτάσεις να είσαι ένας καλός άνθρωπος αλλά ανίκανος να ξεφύγεις από τα δεσμά του φόβου, χωρίς την ελληνική αντίληψη μπορεί να πολεμήσεις να αλλάξεις το κόσμο αλλά΄χωρίς να αλλάξεις τους ανθρώπος οπότε μοιραία ο αλλαγμένος κόσμος θα φέρνει μαζί του τις ιδιες πληγές που προσπάθησες να απαλλείψεις. Πιστεύοντας σε όλα αυτά που οι πρόγονοι μας δίδαξαν δεν υπάρχει ανάγκη ούτε για στρατόπεδα, ούτε για βίαιη πειθώ, ούτε για αναγκαστική επιλογές, για φανατισμούς και μίσος. Υπάρχει μια εσωτερική φλόγα που οδηγεί τον άνθρωπο στη καλλιέργεια ενός άλλου επίπεδου σκέψης, σε μια άλλη αντίληψη των πραγμάτων που με φυσικό τρόπο αποβάλλει την μιζέρια της υποταγής και την βιαιότητα της επιβολής.

Γι αυτό και αυτός ο δρόμος χτυπήθηκε με τον πιο σκληρό τρόπο, στη συνέχεια αποσιωπήθηκε, σήμερα προσπαθούν να αποδείξουν ότι είναι κάτι που έχει πεθάνει για πάντα. Οι άνθρωποι αναγκάζονται να κάνουν συνεχείς προμελετημένες επιλογές φερμένες από σωτήρες της ψυχής ή σωτήρες της ανθρωπότητας. Ποτάμια αίμα χύνονται και γυρίζουν συνέχεια στο ίδιο σημείο. Ανθρωποι θυσιάζοναι για ένα καλύτερο αύριο χωρίς να έχουν το δικαίωμα να επιλέξουν ελεύθερα ποιο θα είναι αυτό. Ολα τακτοποιημένα σε μια παγκόσμια τάξη που ελέγχει τους ηγέτες και τους λαούς.

Είναι εύκολο το τσουβάλιασμα. Αλλά ευτυχώς δεν μπορούν όλοι να τσουβαλιαστούν. Κι αυτός ο τόπος, το πνεύμα του που ότι και να γίνει θα επιζήσει και θα ταξιδέψει παντού όπως αιώνες τώρα κάνει δεν τσουβαλιάζεται ούτε περιχαρακώνεται από τις θλιβερές συντεταγμένες μιας ανθρωπότητας που σαπίζει κάτω από τον πολιτισμό των βαρβάρων. Κι όποιος συνεχίζει να να αδιαφορεί για την καλλιέργεια του χωραφιού του δεν θα βγάλει σπόρους καινούργιους. Δεν θα μπορέσει να απλώσει τα φύλλα του στην ιστορία του. Θα μείνει έρμαιο της θύελλας που έχει ξεσπάσει.

Η κληρονομιά που τόσοι πολλοί ξύπνησαν και τη θυμήθηκαν τώρα και τη τραβάνε δεξιά κι αριστερά ποιος θα την εκμεταλλευτεί για να ξεπλύνει μ΄αυτήν το αίσχος, δεν ανήκει παρά στα άξια τέκνα. Την ελληνικότητα δεν την δικαιούται κάποιος γιατί γεννήθηκε στην Ελλάδα, αλλά γιατί απέδειξε ότι έχει κατανοήσει τι είναι, πως θα την διαφυλάξει και πως θα την καλλιεργήσει να πάει ακόμα πιο ψηλά.

ΟΣΟ ΜΕΝΟΥΜΕ ΥΠΟΤΑΓΜΕΝΟΙ ΣΤΟ ΠΟΛΙΤΙΣΜΟ ΠΟΥ ΕΦΤΙΑΞΑΝ ΟΙ ΚΑΘΕ ΛΟΓΗΣ "ΜΠΑΜΠΟΥΛΕΣ" ΤΗΣ ΑΝΘΡΩΠΙΝΗΣ ΨΥΧΗΣ, ΘΑ ΠΡΟΣΘΕΤΟΥΜΕ ΣΤΟ ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΟ ΣΥΝΕΧΕΙΑ ΕΠΑΙΤΕΙΟΥΣ ΘΛΙΨΗΣ...

2011-12-06T18:46:00.003+02:00

Τα έχουμε πει σχεδόν όλα κι όμως τα πιο σημαντικά γιατί μένουν αναπάντητα. Μάλλον κάνουμε λάθος ερωτήσεις κι όλο μπλέκουμε σε λάθος μονοπάτια. Είναι η αιώνια πληγή του ανθρώπου να διστάζει μπροστά στα σταυροδρόμια και να περιμένει κάποιον να του φωνάξει που να πάει χωρίς να ρωτήσει μέσα του ποιος είναι ο σκοπός του ταξιδιού του. Να περιμένει μόνιμα κάποιον άλλον να του παρουσιάσει μια πυξίδα. Ακόμα κι οι πιο απλοί οργανισμοί στη φύση ξέρουν να διαβάζουν τη πυξίδα τους. Εμείς νοιώθουμε συνέχεια χαμένοι. Είναι εύκολο τελικά να κατευθύνει τους ανθρώπους κάποιος αν απλά τους κατασκευάσει μια ψεύτικη ελπίδα ένα ψεύτικο σκοπό. Αυτό δεν έκαναν πάντα όσοι εξουσίαζαν αυτό το κόσμο? Αυτό δεν κάνουν και τώρα? Χαρίζουν δεκανίκια στους ανθρώπους που αισθάνονται μόνιμα φοβισμένοι να περπατήσουν μόνοι τους κι όταν θέλουν να τους υποτάξουν τους τα τραβάνε απότομα να νοιωσουν ΦΟΒΟ. Φόβος. Το μυστικό της επιτυχίας του παρανοικού πολιτισμού μας. Ανασφάλεια. Αβεβαιότητα. Ενα συνεχές - ναι αν κάνω αυτό και μου συμβεί το άλλο...- Και τότε από κάπου έρχεται η λύση λες και κολλάει γάντι - για να μην σου συμβεί το άλλο κάνε αυτό - Και κοστίζει τόσο.

Ενας μεγάλος πόλεμος ,πάλι, έχει αρχίσει ήδη. Κι όχι μόνο εδώ. Σε όλο το κόσμο. Θα υπάρξουν θύματα πολλά. Θα υπάρξει όμως κι η ευκαιρία να δούμε τα πράγματα από άλλη οπτική αυτή τη φορά? Θα κατορθώσουμε να ανοίξουμε κάποιο παράθυρο ή θα περάσουμε από το ένα κακό στο χειρότερο, καθότι φύση μαζοχιστής ο άνθρωπος αισθάνεται μια συνεχή ενοχή σε ότι κάνει λες και τη ζωή την έχει κλέψει, κι ένα σωρό παμπόνηροι που δεν πιστεύουν ούτε σε θεούς ούτε σε δαίμονες φυσικά γιατί έχουν αναγάγει το τομάρι τους στη θέση του Θεού, του έχουν εμφυσήσει την ιδέα πως η ζωή του πρέπει να είναι ένα συνεχές βάσανο. Πολύ καλή τεχνική αν σκεφτεί κανείς πως οι Κατεργάρηδες ζουν και θρέφονται από τους ανθρώπινους φόβους.

Η ανθρωπότητα με τη μορφή που έχει σήμερα βαδίζει πάνω σε ένα τεντωμένο σχοινί που ήδη έχει αρχίσει να σπάει...Σάπισε το νήμα και πολύ κράτησε . Η μεγάλη επιλογή πλέον δεν είναι αν θα είμαστε το άλφα ή βήτα στρατόπεδο, αν θα είμαστε εχθροί ή φίλοι μεταξύ μας, αλλά αν θα συνεχίσουμε να επιλέγουμε ότι πληγώνει συνέχεια τις ζωές μας ή αν θα συμφιλιωθούμε επί τέλους με την αληθινή ομορφιά της ζωής. Αν θα κατορθώσουμε να αποκωδικοποιήσουμε το νόημα της ύπαρξής μας. Αν δείξουμε λίγο σεβασμό στον ευαυτό μας και σε ότι μας περιβάλλει. Δεν είναι πολύπλοκη η λύση. Πολύπλοκα είναι τα τεχνάσματα για να μην βρούμε την άκρη. Η μεγάλες αλήθειες είναι απλές. Και τα όνειρα που κάνει ένα παιδί όταν γεννιέται είναι απλά. Μετά φροντίζουμε σιγά σιγά να του τα μετατρέψουμε σε αβάστακτους εφιάλτες.

Οι σοφοί είπαν πως ο άνθρωπος είναι η φύση που απόκτησε συνείδηση. Τι θλιβερό να βλέπουμε αυτόν τον άνθρωπο να μην καταφέρνει να αποκτήσει συνείδηση ποια είναι η φύση του....

Το τραγουδάκι ίσως φανεί άσχετο αλλά το άκουγα καθώς έγραφα κι είπα να το μοιραστώ μαζί σας.

Ο ΑΦΡΟΣ ΤΩΝ ΗΜΕΡΩΝ, ΚΙ ΕΝΑ ΡΑΝΤΕΒΟΥ ΠΟΥ ΟΛΟ ΑΝΑΒΑΛΛΕΤΑΙ...

2011-12-05T11:26:00.003+02:00

Εχω πάει να πιω ένα καφέ λίγο πιο εκεί σε όποιο καφενεδάκι βρήκα στρίβοντας τη γωνία. Τυχαία. 'Αγνωστη μεταξύ αγνώστων. 'Ισως αυτός ο καφές να είναι καλύτερος από όλους τους προηγούμενους ή μπορεί να είναι για πέταμα. Είναι όμως αδοκίμαστος ακόμα. Με δελεάζει το γεγονός πως δεν υπάρχει καμιά διαφήμιση στη βιτρίνα για να έχει μια ιδέα κάποιος τι στο καλό καφέ θα πιει, υπάρχει μόνο ένα να παλιό άσχετο του θέματος αυτοκόλλητο «κλειδωθήκατε έξω? Κι ακολουθούν εφτά ίδια νούμερα...»

Χαζεύω παλιά μαγαζάκια που κρατάνε ακόμα τις ιστορίες πάνω στα αντικείμενα που πουλάνε. Τα άχρηστα αντικείμενα που τα αγοράζεις από μια έμπνευση της στιγμής κι ανακαλύπτεις τη χρησιμότητά τους πολύ αργότερα όταν ταχεις κιόλας ξεχάσει. Είναι εκείνα τα πράγματα που έχουν τόσα πολλά ίχνη επάνω τους που νομίζεις πως αν τα αγγίξεις θα μετατραπείς ξαφνικά σαν εκείνους τους χαρισματικούς που μπορούν να σου διηγηθούν την ιστορία όλων όσων άγγιξαν το συγκεκριμένο αντικείμενο.

Φτιάχνω σημειώματα σε χαρτοπετσέτες για την επόμενη μέρα. Η χαρτοπετσέτα έχει μια παράξενει ιδιότητα όταν γράφεις. Σημειώνεις μια ημερομηνία για κάποιο ραντεβού που πιθανότατα θα ξεχάσεις, , την αφήνεις κάπου στο σπίτι ανάμεσα σε πράγματα έτοιμα να πεταχτούν στα σκουπίδια και την τάδε μέρα μπορεί να φτάσει στο ραντεβού αναπάντεχα εκείνος που τη περιμάζεψε από το κάδο νομίζοντας πως συμμετέχει στο κάλεσμα κάποιας μυστικής προφητείας.

Βλεπω ταινίες ξεχασμένες που είχαν πιάσει σκόνη στο ράφι. Οι ταινίες βοηθάνε σε δυο σημαντικά πράγματα. Βλέπεις όλα εκείνα που θα μπορούσες να είσαι, που θα μπορούσαν να σου έχουν συμβεί, όλα εκείνα που θα ήθελες να πεις κι ίσως δεν είπες , όλα εκείνα που βρίσκονται ανάμεσα στα μελλοντικά σχεδιά σου ή έχουν ήδη εκπληρωθεί κάποια στιγμή στη ζωή σου, ή αντίθετα σκέκεσαι απέναντι από όσα δεν θα γίνεις ποτέ αλλά ήξερες πως ύπηρχαν. Υπάρχει βέβαια και το ενδεχόμενο να διαλέξεις μια ταινία που παίζει απλά με τους φόβους σου ή με όσα αγνοείς και τότε είναι που κάποια αραχνιασμένα συναισθήματα σε κάνουν να κατεβάσεις τα πόδια από το τραπεζάκι απότομα.

Διαβάζω βιβλία που είναι γεμάτα σημειώσεις από μολυβι στα περιθώρια. Είναι ωραίο να διαβάζεις μετά από χρόνια μια σημείωση που είχε συμβεί όταν δεν ήξερες τίποτα ακόμα από όσα θα γινόντουσαν μετά. Είναι μια έκπληξη να ανακαλύψεις πως το ίδιο βιβλιο το διαβάζει μιας εντελώς αλλιώτικης αντίληψης άνθρωπος πλέον, αλλά είναι ακόμα μεγαλύτερη έκπληξη να ανακαλύψεις πως τριάντα χρόνια μετά το διαβάζει ο ίδιος ακριβώς που ήταν και τότε.

Βγαίνω πολύ νωρίς από το σπίτι ,εκείνη την απίστευτη ώρα στο ξημέρωμα, την ώρα της ησυχίας πριν το εναρκτήριο λάκτισμα και κάνω μια μεγάλη βόλτα ποδαρόδρομο πριν πάω στη δουλειά. Και τις νύχτες κάθομαι αναπαυτικά σε ένα καναπέ, με κλεισμένες τηλεοράσεις, υπολογιστές, ραδιόφωνα σε μια απόλυτη ησυχία κι ονειρεύομαι πράγματα παράξενα, πατρίδες αλλιώτικες, ανθρώπους φτιαγμένους από άλλες συνταγές.

Οπως καταλάβατε ο αφρός των ημερών μου, άσχετα με τα όσα αυτοποιημένα «πρέπει» να κάνω περιέχει και όσα αυθόρμητα «θέλω» να κάνω. Και τούτες εδώ τις μέρες υπάρχει κάτι που έχω επιλέξει έστω προσωρινά.

Απουσιάζω συνειδητά από «τα στημένα ραντεβού» Και γύρω μου έχω βαρεθεί να βλέπω τα ολόφρεσκα μηνύματα των καιρών να είναι συνέχεια στημένα στο ραντεβού με τους γερασμένους ανθρώπους που φοβούνται να τα συναντήσουν.

Από μικρή πάντα στα καθυστερημένα ραντεβού δεν περίμενα ποτέ κοιτώντας το ρολόι κάθε δυο λεπτά. Δεν μπορούσα να καταλάβω γιατί κάποιος που είναι στην ώρα του, συνεπής, θα πρέπει να περιμένει στημένος σε μια νευρική ανυπομονισία, πότε θα έρθει ο άλλος. Και ναι, υπάρχει η περίπτωση που κάτι ξαφνικό συνέβη, αναποδογύρισε ο κόσμος, έγινε το αναπάντεχο και το ραντεβού αναβλήθηκε απροειδοποίητα, ο άλλος δεν ξεκίνησε ποτέ από το σπίτι γιατί έπεσε ένα βουνό και τον πλάκωσε, αλλά όταν για το στήσιμο σε ένα ραντεβού υπάρχουν μόνο φτηνιάρικες δικαιολογίες, ψέμματα που βγάζουν μάτι ή αποδεδειγμένη ασυνέπεια, τότε δίνω μια ευκαιρία το πολύ ακόμα και μετά φεύγω, πηγαίνω αλλού, ασχολούμαι με κάτι πιο χρήσιμο.

Την επόμενη φορά περιμένω κάτι μόνο από ανθρώπους που είναι συνεπείς ή έστω ανθρώπους που δοκιμάζω για πρώτη φορά να δω κατά πόσο τηρούν το λόγο τους. Ανθρώπους αποδεδειγμένα ασυνεπείς, ψεύτες, χωρίς λόγο, χωρίς μπέσα μόνο ένας που έχει ίδια φάτσα, ή κάποιος τόσο ανασφαλής που αγωνιά μόνιμα να συναντήσει κάποιον ακόμα κι αν είναι ένας γελοίος αρκεί να μην μείνει μόνος, αναγκάζεται να τους περιμένει στημένος.

Στο ραντεβού με την ιστορία , σ΄αυτόν εδώ το τόπο, υπάρχει ένα συνολικό στήσιμο. Ενα στήσιμο που κρατάει πολλά χρόνια τώρα. Και σ΄αυτό το συγκεκριμένο ραντεβού που τυχαίνει να είναι όταν το καρναβάλι έχει πλέον τελειώσει , κι έχει μόλις ξεκινήσει η σαρακοστή της νηστείας από όσα ψέμματα είχαμε καταπιεί τόσα χρόνια για τους άλλους ή για εμάς τους ίδιους , ελάχιστοι οι συνεπείς, οι περισσότεροι με φτηνιάρικες δικαιολογίες δεν έχουν βγει από το σπίτι ακόμα. Αλλοι ντρέπονται να πουν πως τελικά άλλαξαν γνώμη. Κι άλλοι μπαλώνουν τις αρλούμπες που ξαμόλαγαν πως τάχα θα είναι οι πρώτοι που θα φτάσουν. Υπάρχουν κι όλοι εκείνοι που ντυμένοι μασκαράδες ακόμα μοιάζουν γελοίοι παρελάζοντας με καραμούζες και κονφετί μέσα στο νηστήσιμο τοπίο.

Ετσι κι εγώ δίνω ένα περιθώριο στον εαυτό μου να πάει μια βόλτα στην ατομικότητά του. Το πολυδιαφημιζόμενο ραντεβού των πολλών , των τάχα μετανοιωμένων και συνειδητοποιημένων πολιτών, εκκρεμεί. Οχι απλά , έχει καθυστερήσει ίσως ανεπανόρθωτα. Δεν έχει καν οριστεί μια ημερομηνία πρώτης συνάντησης. Ακόμα και η εντελώς τυπική ημερομηνία για τις 19 Φλεβάρη που υποτίθεται πως θα βγαίναμε από τους κρυψώνες με το χαρτάκι στο χέρι να το ρίξουμε στο κουτάκι, θα αναβληθεί. Θα αναβληθεί χωρίς να ασχοληθεί κανένας με το θέμα εκτός από όσους συνεχίζουν να κάνουν την γεμάτη πρόζα υποκριτική διαμαρτυρία τους για να δείξουν πως τάχα υπάρχουν κι έχουν φωνή.

Οι πολίτες αυτή τη στιγμή προσπαθούν να είναι συνεπείς με τα χαράτσια, να τρέχουν πανικόβλητοι στους διακανονισμούς με τις τράπεζες, να φτάνουν πριν την ώρα τους στις ουρές στο ταμείο ανεργίας, προσπαθούν να προλαβουν όλους τους υπόλοιπους στη συνέντευξη της τετράωρης έστω εργασίας, αλλά το σημαντικό σημείο συνάντησης των φιλόδοξων ανατροπών, είναι μια άδεια πλατεία που έχει μείνει ο Λουκάνικος να περιφέρεται απορημένος «που πήγαν όλοι». Στο αναβληθέν επ΄αόριστον ραντεβού της ανατροπης, το μόνο που συμβαίνει αυτές τις μέρες είναι τα ξηλωμένα παγκάκια του Καμίνη για να σκεπάσει την ασχήμια των ημερών με ένα πρόχειρο σκούπισμα όπως οι κάνουν οι κουρασμένες νύφες μόλις η πεθερά ανακοινώσει επίσκεψη.

Και στον καθένα μας αυτό που μένει είναι η προστασία μιας ατομικότητας που ξεσκίζεται βίαια, θύμα του προηγούμενου φιλοτομαρισμού που υποκρινόταν χρόνια τώρα τη προσωπικότητά μας, σβήνοντας αργά και ύπουλα τις άμυνές μας για τη τελική μάχη που τελικά θα αναβάλλεται ξανά και ξανά από τους ανθρώπους που δεν έχουν μάθει να είναι συνεπείς ούτε με τον εαυτό τους ούτε με το κοινωνικό σύνολο.

Ανάμεσα στις τυποποιημένες ειδήσεις και τα ετοιματζήδικα συνθήματα, υπάρχει μια θλιβερή απόλυτη σιγή. Που διακόπτεται πλέον από τη προσωπική δυστυχία κάθε ανθρώπου ξεχωριστά. Αυτή η δυστυχία είναι καλά κρυμένη από τα μέσα μαζικής προπαγάνδας, υποβαθμίζεται με τη βοήθεια των μη δυστυχούντων ακόμα που ξεστομίζουν χωρίς ενοχές το «εμενα δεν με αφορά». Είναι μια δυστυχία που βιώνουν χιλιάδες άνθρωποι αυτή τη στιγμή και ξηλώνεται , από την συνεχή επανάληψη της υποχρέωσης να ξοφλήσουμε δισεκατομύρια στους δανειστές με όποιο κόστος, ξηλώνεται όπως τα παγκάκια του Καμίνη.

Για να κοιμούνται ήσυχοι όσοι έχουν ακόμα κρεβάτι χωρίς να υποχρεόνονται να δουν όσους δεν έχουν. Για να είναι χωρίς ενοχές όσοι έχουν στήσει μόνιμα στη γωνία την ανθρωπιά βρίσκοντας φτηνιάρικες δικαιολογίες κι αρλούμπες. Απέναντι σ΄αυτό το ξήλωμα επιβάλλεται να πάμε λίγο πιο εκεί την ατομικότητά μας βρίσκοντας ξανά το αληθινό της νόημα. Επιβάλλεται να μην πέσουμε στη παγίδα πως είτε είμαστε φιλοτομαριστές είτε ομαδικός κιμάς για άλεσμα.

Υπάρχει κάτι ανάμεσα στα δύο. Οι συνεπείς μονάδες που αν συναντηθούν τελικά στο ραντεβού θα κατορθώσουν να φτιάξουν ένα σύνολο που να είναι όλο το ουράνιο τόξο αντί γι΄αυτό το άθλιο κατασκεύασμα που σέρνουν από πίσω τους οι κάθε είδους σκουριασμένες ντουντούκες.

ΤΑΙΝΙΕΣ ΦΑΝΤΑΣΙΑΣ (Η ΜΗΠΩΣ ΟΧΙ ΚΑΙ ΤΟΣΟ?) ΕΝΑ ΔΙΑΛΕΙΜΜΑ ΓΙΑ ΟΝΕΙΡΟΠΑΡΜΕΝΟΥΣ..

2011-12-03T13:09:00.002+02:00

Σε λίγο μπαίνει το περίφημο 2012. Περιμένοντας λοιπόν την θρυλική πλέον ημερομηνία 21.122012 ταινίες – προτάσεις για «την επόμενη μέρα», προτάσεις για μελλοντικά τοπία, άλλες πραγματικότητες ,άλλη αντίληψη…

Θα μου πείτε εδώ ο κόσμος καίγεται κι εμείς ταινίες?

Ε για αυτό είπα να προτείνω ταινίες που ξεφεύγουν από το βάλτο που ζούμε τώρα.

Ο κινηματογράφος εμπνευσμένος από τα ανήσυχα πνεύματα των συγγραφέων επιστημονικής φαντασίας ( που σε μερικές περιπτώσεις δεν είναι καν φαντασία αλλά απλή… πρόβλεψη) έχει παρουσιάσει όλες τις πιθανότητες για το μέλλον.

Και μέσα στο 2012 το τοπίο βιβλία-ταινίες θα οργιάσει κυριολεκτικά.

Για όποιον δεν έχει δει ή για όποιον απλά θέλει να θυμηθεί, μερικές ταινίες που κατά τη γνώμη μου αξίζουν!

Οι ταινίες που επέλεξα είναι μερικές από όσες θα ήθελα. Ισως επανέλθω και με επόμενο κείμενο γιατί μου φαίνονται ελάχιστες. Αλλά είναι μια καλή αρχή. Οσο πιο πολλές ταινίες έχει δει κάποιος τόσο πιο δύσκολο είναι να προτείνει…

Καλή διασκέδαση!

Τα link είναι από το sci-fi movies γιατί όποιος ενδιαφέρεται βρίσκει όλες τις σχετικές πληροφορίες και τα κλιπάκια που βοηθάνε τη κατάστασηJ Κι επί πλέον μπορεί να ξεψαχνίσει όλο το site και να βρει δεκάδες ταινίες διάσημες και άσημες για ότι μπορεί να γεννήσει η ανθρώπινη φαντασία!

METROPOLIS (1927)

http://www.scifi-movies.com/english/short-0001540-metropolis-1927.htm

THINGS TO COME (1936)

http://www.scifi-movies.com/english/short-0001584-things-to-come-1936.htm

ΤΗΕΜ! (1954)

http://www.scifi-movies.com/english/short-0000656-them-1954.htm

FORBIDDEN PLANET (1956)

http://www.scifi-movies.com/english/short-0001848-forbidden-planet-1956.htm

INVASION OF THE BODY SNATCHERS (1956)

http://www.scifi-movies.com/english/short-0001238-invasion-of-the-body-snatchers-1956.htm

QUATERMASS AND THE PIT (1958)

http://www.scifi-movies.com/english/short-0001927-quatermass-and-the-pit-1958.htm

EYES WITHOUT A FACE (1960)

http://www.scifi-movies.com/english/short-0002662-eyes-without-a-face-1960.htm

THE LAST MAN ON EARTH (1964)

http://www.scifi-movies.com/english/short-0001287-the-last-man-on-earth-1964.htm

CHILDREN OF THE DAMNED (1964)

http://www.scifi-movies.com/english/short-0000407-children-of-the-damned-1964.htm

DR.STRANGELOVE (1964)

http://www.scifi-movies.com/english/short-0000721-dr-strangelove-1964.htm

ALPHAVILLE (1965)

http://www.scifi-movies.com/english/short-0000118-alphaville-1965.htm

FAHRENHEIT 451 (1966)

http://www.scifi-movies.com/english/short-0000821-fahrenheit-451-1966.htm

2001: A SPACE ODYSSEY (1968)

http://www.scifi-movies.com/english/long-0000014-2001-a-space-odyssey-1968.htm

SOLARIS (1972)

http://www.scifi-movies.com/english/short-0002176-solaris-1972.htm

SOYLENT GREEN (1973)

http://www.scifi-movies.com/english/short-0002180-soylent-green-1973.htm

THE BOYS FROM BRAZIL (1978)

http://www.scifi-movies.com/english/short-0000408-the-boys-from-brazil-1978.htm

STALKER (1979)

http://www.scifi-movies.com/english/short-0002229-stalker-1979.htm

MAD MAX (1979)

http://www.scifi-movies.com/english/short-0001431-mad-max-1979.htm

ALTERED STATES (1980)

http://www.scifi-movies.com/english/short-0000209-altered-states-1980.htm

SCANNERS (1981)

http://www.scifi-movies.com/english/short-0002089-scanners-1981.htm

THE THING (1982)

http://www.scifi-movies.com/english/short-0002384-the-thing-1982.htm

BLADE RUNNER (1982)

http://www.scifi-movies.com/english/short-0000318-blade-runner-1982.htm

VIDEODROME (1983)

http://www.scifi-movies.com/english/short-0002533-videodrome-1983.htm

1984

http://www.scifi-movies.com/english/short-0000006-nineteen-eighty-four-1984.htm

BRAZIL (1985)

http://www.scifi-movies.com/english/short-0000344-brazil-1985.htm

THEY LIVE (1988)

http://www.scifi-movies.com/english/short-0001242-they-live-1988.htm

TWELVE MONKEYS (1995)

http://www.scifi-movies.com/english/short-0000160-twelve-monkeys-1995.htm

THE CITY OF LOST CHILDREN (1995)

http://www.scifi-movies.com/english/short-0000462-the-city-of-lost-children-1995.htm

THE LANGOLIERS (1995)

http://www.scifi-movies.com/english/short-0001368-the-langoliers-1995.htm

EVENT HORIZON (1997)

http://www.scifi-movies.com/english/short-0000801-event-horizon-1997.htm

CUBE (1997)

http://www.scifi-movies.com/english/short-0000557-cube-1997.htm

DARK CITY (1998)

http://www.scifi-movies.com/english/short-0000586-dark-city-1998.htm

Pi (1998)

http://www.scifi-movies.com/english/short-0001821-pi-1998.htm

THE 13^TH FLOOR (1999)

http://www.scifi-movies.com/english/short-0001797-the-thirteenth-floor-1999.htm

DONNIE DARKO (2001)

http://www.scifi-movies.com/english/short-0000705-donnie-darko-2001.htm

28 DAYS LATER (2002)

http://www.scifi-movies.com/english/short-0000034-28-days-later-2002.htm

WALL-E (2008)

http://www.scifi-movies.com/english/short-0002592-walle-2008.htm

DISTRICT 9 (2009)

http://www.scifi-movies.com/english/short-0000687-district-9-2009.htm

MOON (2009)

http://www.scifi-movies.com/english/short-0001630-moon-2009.htm

ΕΙΜΑΣΤΕ ΜΩΡΕ ΜΕ ΤΑ ΚΑΛΑ ΜΑΣ?

2011-12-01T20:07:00.002+02:00

Είναι δυνατόν να παρακολουθούμε φλυαρόντας τους συνανθρώπους μας να στήνονται στις ουρές για ένα πιάτο ψωμί?
Στην Ελλάδα?
Να διαβάζουμε για παιδάκια που λιποθυμάνε στα σχολεία. Στην Ελλάδα?
Για γονείς που αφήνουν τα παιδιά τους στη πρόνοια γιατί δεν έχοιυν να τα ταίσουν. Στην Ελλάδα?

Υπάρχει κανένας μωρέ που να έχει τα λογικά του σ΄αυτό εδώ το μπουρδέλο που έχει χτιστεί γύρω μας? Στην Ελλάδα που όπου σπείρεις θα φυτρώσει κάτι. Που και στα πιο δύσκολα χρόνια τα κελάρια στα χωριά και της πιο φτωχής οικογένειας είχαν το λάδι, το κρασί, το μέλι, το ψωμί, το γάλα τα τυριά τους?

Στην Ελλάδα που ακόμα και τώρα να πας στο χωριό μου εκεί ψηλά στην Αρκαδία τα κάστανα σέρνονται κάτω αμάζευτα και τα καρύδια, που κάθε δυο βήματα έχει πηγές με νερό, κι όπου πιάσεις μια τσάπα θα φτιάξεις μποστάνι με ότι γουστάρεις. Που όλο το χώμα ήταν γεμάτο από πατάτες ικανές να θρέψουν όχι οικογένεια αλλά ολόκληρο λόχο?

Τι έχει συμβεί στ΄αλήθεια σ΄αυτό το τόπο για να κυκλοφορούν έτσι κακομοιριασμένοι οι άνθρωποι γύρω? Φοβιτσιάρηδες και ηττημένοι. Προσκυνημένοι και εκβιαζόμενοι από κατακτητές που πετάνε τους λογαριασμούς μέσα στη μούρη απειλώντας και εξευτελίζοντας έναν ολόκληρο λαό?

Δεν υπάρχει τρόπος αυτός ο λαός να του ρίξει κάποιος ένα γερό χαστούκι και να του πει πάρε τα παιδιά σου τα πεινασμένα βρε κακόμοιρε και πήγαινε να σκάψεις ξανά με τα χέρια τη γη να βγάλεις καρπούς. Κλείσε τα μπουρδέλα τα πελατειακά γραφεία που έχεις φάει τη ζωή σου και τη ζωή των παιδιών σου καταντώντας ένα άχρηστο παράσιτο και ψάξε να βρεις ξανά από την αρχή τη δύναμη και τη περηφάνεια σου.

Μια γη ευλογημένη που κατάντησε ερημιά για να στριγμώνεται ο ραγιάς στις ουρές των Υπουργείων να ζητάει πεσκέσια από τους αφέντες του. Εργοστάσια κλεισμένα, μαγαζάκια αραχνιασμένα. Τεχνίτες που τα χρυσά τους χέρια πατήθηκαν από τις τζιπάρες και τη βρώμα μιας ανούσιας φυλής γεμάτη χολιστερίνη και πατσές που προεξέχουν.

Αφέντες κι οι υπηρέτες ξεπουλημένοι όλοι στην εύκολη μάσα, στη πρόχειρη καλοπέραση, στην άρπα κόλλα ζωή και στις ανούσιες πατριωτικές κορώνες δυο φορές το χρόνο στις εθνικές παρελάσεις τόπος συνάντησης πριν τις μπύρες και τα κοψίδια.

Μας απειλούν ότι θα πεινάσουμε αν δεν κάνουμε τα χουνέρια των εμπόρων των εθνών. Και δεν υπάρχει τίποτα πιο ταπεινωτικό, πιο ξεφτυλισμένο από το να σε κοιτάνε μέσα από τα λουσάτα σαλόνια και να στοιχηματίζουν επάνω σου πως είσαι τόσο ανίκανος που μπορεί να καταντήσεις ναι, να πεινάσεις στην Ελλάδα.

Ο έλληνας που τρώει σάπια βούτυρα αντί για το λαδάκι του, που τα σκάει για να παίρνει ντομάτες και φρούτα απ΄έξω, που καταπίνει σάπιες πατάτες που έρχονται με τα σαπιοκάραβα, που θεωρεί άπιαστο όνειρο πλέον να φάει ένα ψαράκι, που μετέτρεψε το καρβέλι της γιαγιάς του σε πλαστικό τοστ, που ξεπούλησε τα πορτοκάλια του και τα λεμόνια του με αραιωμένους χρωματισμένους χυμούς, που έβαλε ανθρώπους από κάθε γωνιά του κόσμου να του ξαραχνιάζουν το χωράφι για να είναι στο σκυλάδικο της εθνικής και να ρίχνει γαρδένιες στη Μαρίτσα....

Ναι αυτός ο έλληνας θα πεινάσει κι αυτός και το παιδί του και το εγγόνι του, γιατί είναι ΑΧΡΗΣΤΟΣ.

Και μη μου πει κανείς για εθνικιστικές κορώνες και κουραφέξαλα, γιατί όταν κοιτάς γύρω αυτή τη στιγμή, αν έχεις μια στάλα αξιοπρέπεια, είτε είσαι κόκκινος, είτε μαύρος, είτε πράσινος, είτε μπλε, μόνο ντροπή μπορείς να νοιώσεις για τη συνολική αποχαύνωση και ταπείνωση που δεν έχει παρά μόνο ένα χρώμα. Του πένθους για τη κατάντια μας.

ΣΗΜΕΙΩΣΕΙΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΗΜΕΡΑ ΤΗΣ ΓΕΝΙΚΗΣ ΑΠΕΡΓΙΑΣ...

2011-12-01T07:15:00.002+02:00

Πως μου τη δίνει στα νεύρα να ακούω την έκφραση, "σήμερα παγώνει ο ιδιωτικός τομέας"
Δεν ξέρω τι είδους επικοινωνιακό τρυκ ή απόλυτη ηλιθιότητα είναι αυτή η φράση. Παγώνει ο ιδιωτικός τομέας. Σίγουρα παγώνει αλλά καμία σχέση με την απεργία.

Παγώνει από το φόβο. Με χιλιάδες εργαζόμενους ήδη πεταγμένους έξω από τις δουλειές τους. Με χιλιάδες άλλους να παλεύουν να κρατήσουν τον αστείο μισθό τους θεωρόντας τυχερό τον εαυτό τους που παίρνει επτακόσια ευρώ και κάτι ψιλά. Παγώνει από τις συνεχείς απειλές της εργοδοσίας, από το αύριο που δεν υπάρχει, από τους τετράωρους, τους ωρομίσθιους, τους σκλάβους που στριγμώνονται να βρουν μια θέση στις παγωμένες επιχειρήσεις, ανάμεσα στα κλειστά εργοστάσια, τα κλειστά μαγαζάκια, ή τα μαγαζάκια που βαράνε μύγες.

Παγώνει σε ένα κράτος που διαλύεται, χωρίς προοπτική φουσκωμένο με ψέμματα, με δήθεν μνημόνια σωτηρίας και ψευδαισθήσεις συμμετοχής σε ευρωπαϊκά οράματα που έχουν ήδη καταρρεύσει όλα. Με τους ανθρώπους στιβαγμένους στις ουρές να πληρώνουν χαράτσια, κι άλλους πολλούς να βιώνουν για πρώτη φορά τη ντροπή, την απόγνωση στις ουρές στα συσίτιτα, κι άλλους που προσπαθούν να βρουν γωνιά ή παγκάκι να βγάλουν τη νύχτα.

Παγώνει από τα τρελοκομεία που γεμίζουν και τα δελτία αυτοκτονιών, τα κέντρα περίθαλψης αστέγων, τα φιλανθρωπικά ιδρύματα που γεμίζουν λίστες αναμονής για ένα πιάτο φαί.

Παγώνει από την απορία της εικόνας στα πολυκαταστήματα, που είναι φίσκα με κυράδες να σπρώχνονται για πανάκριβα καλυντικά και τσαντάκια, εστιατόρια πανάκριβα με κλεισμένες θέσεις μόνιμα, κλαμπ νυχτερινά που ορδές κάθε είδους ριντίκολων κουνάνε τους κώλους τους σαν να μη συμβαίνει τίποτα, από την απορία ποιοι στο διάολο είναι όλοι αυτοί και πως βρίσκονται ανάμεσα στους απελπισμένους με ΄τετοιο θράσος αναισθησίας και καλοπέρασης ακόμα.

Παγώνει από την αθλιότητα των συνδικάτων που δεν μπορούν πλέον να κοροιδέψουν παρά τον εαυτό τους και τους παρατρεχάμενους ή εκείνους που ζουν σε έναν άλλο πλανήτη ακόμα αδυνατώντας να συνδέσουν τα τσιτάτα που διαβάζουν με την αληθινή ζωή και τις παγκόσμιες αλλαγές που έρχονται να επιβεβαιώσουν τους αρχέγονους φόβους της τελικής πτώσης του ανθρώπινου γένους.

Αφού σας ευχαριστεί να μιλάτε για το πάγωμα του ιδιωτικού τομέα από τη μεγαλειώδη απεργία που θα γίνει μέσα στα όνειρά σας τι να πω. Αλλά εκνευρίζομαι τρομερά. Κι εκνευρίζονται κι όλοι αυτοί που ακούνε την ίδια κουταμάρα προσπαθώντας να καταλάβουν κοιτάζοντας γύρω τους για ποιους μιλάνε επί τέλους όλοι αυτοί οι φαφλατάδες.

Το δήμόσιο το ξέρουμε ότι θα απεργήσουν. Εκπρόσωποι των συνδικάτων το ξέρουμε ότι θα πάνε κάτω. Αλλά αν θα έβλεπα έστω και το 10% των ανέργων να κατέβει , δεν λέω παραπάνω το 10% να κατέβει θα έλεγα ότι ένα ελάχιστο έχουν καταφέρει όλοι αυτοί που ζουν στο παραμυθένιο κόσμο της τάχα συνολικής λαϊκής αντίστασης. Αλλά έλεος πλέον μ΄αυτό το παραμύθι. Ελεος.

Το μόνο πάγωμα που έχει αυτή τη στιγμή ο ιδιωτικός τομέας του ενός εκατομυρίου ανέργων είναι ποιος θα είναι ο επόμενος που θα περάσει από το ταμείο κι όσο για υποστήριξη και συμπαράσταση στο προσωπικό δράμα του καθενός ας είναι καλά τα φιλανθρωπικά ιδρύματα και οι απλοί πολίτες αυτή τη στιγμή που δίνουν ένα χέρι βοήθεια ακόμα κι από το υστέρημά τους με τρόπους χειροπιαστούς άμεσους στις ουρές που απλώνουν το χέρι απελπισμένοι.

Γρίπη... εργαστηρίου, τρομοκρατική απειλή

2011-11-29T16:52:00.001+02:00

Ομάδα ερευνητών από το Ιατρικό Κέντρο Erasmus στην Ολλανδία δημιούργησε στο εργαστήριο ένα στέλεχος του ιού της γρίπης το οποίο θα μπορούσε να «εξαφανίσει» την ανθρωπότητα. Τώρα οι ολλανδοί επιστήμονες προσπαθούν να δημοσιεύσουν τα αποτελέσματα της μελέτης τους σχετικά με το φονικό στέλεχος, μια κίνηση που έχει ήδη «γεννήσει» σφοδρές διαμάχες...

Η ΣΥΝΕΧΕΙΑ ΕΔΩ

http://www.tovima.gr/science/medicine-biology/article/?aid=432625

Για να βλέπουμε παράλληλα με το πόλεμο του ευρώ τι άλλες μάχες δίνονται στην ανθρωπότητα. Για τη πρόοδο πάντα....

ΕΞΟΥΣΙΑΣΤΕΣ ΧΩΡΙΣ ΟΠΑΔΟΥΣ, ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΟΙ ΧΩΡΙΣ ΟΝΕΙΡΑ....

2011-11-28T11:33:00.007+02:00

Είναι απορίας άξιο, τι ακριβώς περιμένουν στο μέλλον , μετατρέποντας τους ανθρώπους σε άνεργους ή εργαζόμενους σε αγγαρεία.

Τι φιλόδοξα σχέδια ανάπτυξης μπορεί να υπάρχουν σε ένα κράτος που το εργατικό του δυναμικό κάθε βαθμίδας έχει ως όνειρο να έχει μια δουλειά για ένα μεροκάματο για να περισσώσει όπως όπως τη ζωή του, και οι υπόλοιποι εργαζόμενοι στη πλειοψηφία τους να βγαίνουν από το σπίτι το πρωί με μόνη φιλοδοξία και ελπίδα, το πως να περάσουν δέκα ή δώδεκα ώρες δουλειάς που δεν τους αποφέρουν τίποτα άλλο από ένα μισθό ή ένα μεροκάματο της πλάκας....

Κι ο τελικός στόχος? ( που κανένας δεν πιστεύει πια πως θα είναι εφικτός ) μια σύνταξη πενιχρή για ένα τελείως ελάχιστο στήριγμα για τα γεράματα...

Η ζωή εκατομμυρίων ανθρώπων μια καθημερινή μάχη με τη μιζέρια και την εξαθλίωση. Και ναι, αυτό πριν πολύ καιρό ήταν μια "φυσική" κατάσταση στα φεουδαρχικά βασίλεια , στους σκλάβους των αποικιοκρατών, στους εξαθλιωμένους λαούς με τους απολυταρχικούς ηγεμόνες που τους οδηγούσαν μόνιμα στο θάνατο είτε από τη πείνα είτε από τους πολέμους ή και τα δύο.

Ομως σήμερα στον αιώνα των κλωνοποιήσεων, της εξερεύνησης του διαστήματος, της τεχνιτής νοημοσύνης και του σωματιδίου του Θεού... στον αιώνα που καθώς μπήκε οι εκατομμύρια πολίτες της Δύσης τον χειροκρότησαν μέσα από τα καλοζωισμένα σπίτια τους και τις ακριβές τους συνήθειες, κατά πόσον αυτοί οι ίδιο πολίτες θα θεωρήσουν επιτρεπτό και ανεκτό να επιστρέψουν στις μεσαιωνικές καλύβες τους και το σκοτάδι της οποιασδήποτε τυραννικής εξουσίας?

Η πρόοδος, η επιστήμη, η βιομηχανική επανάσταση, η απίστευτη εξέλιξη της τεχνολογίας, η εξάπλωση της γνώσης παντού, μαζί με την άρνηση του ανθρώπου να είναι τελικά έρμαιο στο έλεος του οποιουδήποτε , την άρνηση να παίζει το ρόλο του οσιομάρτυρα που αυτομαστιγώνεται ακόμα κι όταν τολμήσει να απαιτήσει ένα κομμάτι ψωμί ή να αμφισβητήσει τις βουλήσεις του άρχοντα κι αφέντη του, έκανε να περάσει ανεπιστρεπτί η υποταγή των μαζών σε Θεόσταλτες ηγεσίες. Οι άνθρωποι έμαθαν να συναινούν , να υποτάσσονται σε παιχνίδια εξουσίας αλλά όχι γιατί φοβόντουσαν, αλλά γιατί ήθελαν να γίνουν μέρος του κέρδους. Οι ηγέτες με τους λαούς τους μπλέχτηκαν σε ένα αλισβερίσι που τίποτα το θεικό δεν είχε. Ενα ξεκάθαρο παιχνίδι του ποιος θα πάρει περισσότερα κομμάτια από τη πίτα.

Χυθηκαν ποταμοί αίμα σε όλη την ανθρωπότητα για να γίνουν όλα αυτά μια ανάμνηση φρίκης και να μάθει ακόμα κι ο τελευταίος ανθρωπάκος ΝΑ ΑΠΑΙΤΕΙ κι όχι ΝΑ ΠΑΡΑΚΑΛΑΕΙ. Στη Δύση. Γιατί σε πολλά μέρη στο κόσμο ο Μεσαίωνας δεν τελείωσε ποτέ...

Ο άνθρωπος γεύτηκε ελευθερία έστω και ψεύτικη. Γεύτηκε άνεση έστω και προσωρινή. Εγινε κυρίαρχος του ευαυτού του έστω αγνοώντας τα πραγματικά δεσμά γύρω του. Δεν μπορεί να ξεμάθει τώρα. Μπορεί να γίνει πάλι βάρβαρος, ανεξέλεγκτος, θηριώδης αλλά δεν μπορεί να ξεμάθει αυτά που έμαθε. Δεν υπάρχουν μάρτυρες λαοί πλέον που να θεωρούν πως τα αφεντικά τους έχουν διαφορετικό χρώμα στο αίμα και είναι θεόσταλτοι και συνεπώς η ανυπακοή προς αυτά είναι αμαρτία. Αυτές οι ανοησίες έσβησαν στις μάχες του παρελθόντος κι είναι απλά σελίδες ιστορίας.

Η ηλικία της θεικής εξουσίας έχει περάσει . Εδώ και πάρα πολύ καιρό εξουσιαστές και εξουσιαζόμενοι μοιράζονται την ίδια σάρκα, το ίδιο αίμα, το ίδιο δικαίωμα απέναντι στον οποιονδήποτε θεό. Οσα νέα κάστρα και να χτίζονται δυστυχώς για τους ονειροπαρμένους ηγεμόνες δεν θα έχουν καμιά από τη παλιά δόξα του αναμφισβήτητου δυνάστη. Η επιβολή οπόασδήποτε μορφής βίας αναγνωρίζεται πλέον από τους ανθρώπους σαν πράξη βίας και όχι τάχα συμόρφωσης. Η κλεψιά και το χαράτσι αναγνωρίζονται σαν κλεψιά και χαράτσι κι όποιος τα ονομάζει επιβολή δικαίων μέτρω απλά μοιάζει ηλίθιος στο κόσμο. Ο καλοζωισμός των λίγων και η εξαθλίωση των πολλών δεν αναγνωρίζονται σαν φυσική κατάσταση ευλογημένη από το Θεό, αλλά σαν τυραννία των ικανότερων λαμόγιων που πρόλαβαν και τα άρπαξαν καλύτερα από τους υπόλοιπους.

Σήμερα οι δυνάστες γιαουρτώνονται, τους πετάνε παπούτσια στο κεφάλι, τους μουτζώνουν στις πλατείες, τους ονομάζουν καθίκια και προδότες.

Κάποιος είπε «οι επαναστάσεις του μέλλοντος δεν θα γίνουν από τους πεινασμένους αλλά από εκείνους που δεν θαχουν να φάνε για τρεις μέρες....»

Κι αυτό είναι η ουσία του άμεσου μέλλοντος. Ισως κάποτε ο άνθρωπος βρει τον αληθινό του δρόμο. Τις αληθινές αξίες του. Κατασκευάσει από την αρχή τα όνειρά του σε νέα βάση. Ισως κάποτε πετάξει από πάνω του όλα τα σκουπίδια που έχει φορτώσει το υπερτροφικό εγώ του και μπορέσει να βγάλει την πρώτη ελεύθερη ανάσα επί τέλους, της ύπαρξής του. Τότε ίσως θα ξέρει τι είναι αυτό που θέλει.

Προς το παρόν όμως έχει κάνει ήδη ένα σημαντικό βήμα. Μπορεί το τι ακριβώς θέλει να είναι ακόμα πολύ θολό, ΞΕΡΕΙ ΟΜΩΣ ΣΙΓΟΥΡΑ ΤΙ ΔΕΝ ΘΕΛΕΙ.

Σύντομα στην Ευρώπη αλλά και σε όλο το κόσμο θα γίνουν μεγάλες ανατροπές. Ολοι αισθανόμαστε πως σύντομα τίποτα από ότι ξερουμε δεν θα είναι ίδιο πια. Κι όλοι λίγο πολύ περιμένουμε πολύ δύσκολες μέρες μπροστά μας, για πολλούς δεν θα είναι απλά δύσκολες θα είναι αβάσταχτες.

Ομως ότι και να συμβεί , οι άνθρωποι ακόμα και οι πλέον επιπόλαιοι ή αμαθείς, πίσω δεν θα γυρίσουν γιατί τα είδωλα του παρελθόντος, τα όποια είδωλα έχουν γκρεμιστεί και εξευτελιστεί για πάντα στα μάτια των ανθρώπων. Η ώθηση των ανθρώπων να καταντήσουν ρομποτάκια υπάκουα που θα καταναλώνουν ασταμάτητα και θα αποφέρουν κέρδος σε όσους λυμαίνονται το κόσμο, ήταν ένα θλιβερό αποτέλεσμα αλλά είχε και τα θετικά του. Μαζί με τις ηθικές αξίες, τις αρετές, τη φιλανθρωπία, την αλληλεγγύη, τη φαντασία, την ανθρώπινη αντίληψη των πραγμάτων, την ιδιαιτερότητα της ατομικότητας, το σταμάτημα της ελεύθερης ανάπτυξης της προσωπικότητας και των ιδιαίτερων χαρισμάτων κάθε μονάδας , αφαίρεσε , και την αντίληψη πως υπάρχουν αναντικατάστατοι και ιεροί θεσμοί.

Το γκρέμισμα των ειδώλων δεν έγινε για να έρθουν τα επόμενα είδωλα αλλά για να φροντίσουμε να μην έχει ανάγκη πλέον κανείς να λατρέψει ότι στην ουσία του είναι παντελώς άχρηστο.

Οι εκ νέου εξαθλιωμένοι λαοί θα έχουν μια σημαντική διαφορά από τους εξαθλιωμένους του παρελθόντος। Θα ξέρουν πως είναι να μην είναι.

GET THE SHEETS!!!

2011-11-26T07:48:00.001+02:00

Η Παρασκευή μετά τη μέρα των Ευχαριστιών στην Αμερική ονομάζεται Black Friday. Τα καταστήματα προσφέρουν πολύ μεγάλες εκπτώσεις κι ο κόσμος ξενυχτάει όλο το βράδυ, χιλιάδες μπροστά στα εμπορικά κέντρα, ποιος θα προλάβει να μπει και να αρπάξει ότι μπορεί.... Πως κατάντησαν έτσι οι άνθρωποι... Ισως είναι τελικά ντροπή για τους πιθήκους όταν μας παρομοιάζουμε μ΄αυτούς.

So this was at Milpitas Mall a.k.a Great Mall and people were literaly breaking into the mall like 15 minutes before doors were open by the time i got in there were like 5 mins before midnight

GET THE SHEETS!!!

People trying to get video games on black friday at walmart in hurst texas.....

Η ΔΙΚΤΑΤΟΡΙΑ ΤΗΣ ΓΕΡΜΑΝΙΑΣ ΚΑΙ ΤΑ ΨΕΜΜΑΤΑ ΓΙΑ ΤΗΝ ΓΕΡΜΑΝΙΚΗ ΑΠΟΔΟΤΙΚΟΤΗΤΑ

2011-11-25T11:23:00.004+02:00

Ενα από αρθρο, κατανοητό και ουσιαστικό για όσους επιμένουν ακόμα στις βλακείες που μας σερβίρουν εδώ και δυο χρόνια λες και μιλάνε σε δεν ξέρω τι....

(ελεύθερη μετάφραση)

Η ΔΙΚΤΑΤΟΡΙΑ ΤΗΣ ΓΕΡΜΑΝΙΑΣ ΚΑΙ ΤΑ ΨΕΜΜΑΤΑ ΓΙΑ ΤΗΝ ΓΕΡΜΑΝΙΚΗ ΑΠΟΔΟΤΙΚΟΤΗΤΑ

Αυτές τις μέρες είδαμε τι σημαίνει η κατάχρηση της κυριάρχης θέσης της Γερμανίας στο εσωτερικό της Ευρωπαϊκής Ενωσης, γιατί οι γερμανοί δεν σέβονται ούτε τις συνθήκες ούτε τους κανονισμούς της ΕΚΤ, κάνοντας να πληρώνουν το κόστος της κρίσης μόνοι οι ιταλοί, οι ισπανοί, οι έλληνες, οι πορτογάλοι και οι ιρλανδοί

Σε αντίθεση με τα άλλα κράτη της Ευρωπαϊκής Ενωσης που πρέπει να πουλάνε τα ομόλογά τους με τόκο που αποφασίζουν οι αγορές, η Γερμανία μπορεί να αποφασίζει αυτόνομα τι απόδοση θα έχουν τα δικά της bund, γιατί η δική της γερμανική κεντρική τράπεζα παραβιάζοντας το άρθρο 123 της Συνθήκης του Μάαστριχτ και άρθρο 21.1 του κανονισμού της ΕΚΤ συμπεριφέρεται σαν δανειστής έσχατης λύσης.

Τι σημαίνει αυτό ? Σημαίνει πως, ενώ η Ιταλία και τα άλλα κράτη PIIGS πρέπει να κάψουν δισεκατομύρια χρημάτων για να πληρώσουν τόκους για το χρέος με μέσο όρο 6%-7%, η Γερμανία δεν είναι υποχρεωμένη να ξεπουλάει τους τίτλους της στην αγορά και μπορεί να αποφασίζει μόνη να πληρώνει μόνο μια φτωχή απόδοση της τάξης 1,9%, γιατί όλα εκείνα που η αγορά δεν θέλει αγοράζονται περιστασιακά και με θράσος από την Bundesbank.

Η ΕΚΤ που θα έπρεπε να παρακολουθεί αυτή την παράτυπη και αυταρχική συμπεριφορά της Γερμανίας δεν κάνει τίποτα, γιατί η αληθινή ευρωπαΪκή κεντρική τράπεζα είναι η Bundesbank και η ΕΚΤ είναι μονάχα μια θυγατρική της, που έχει τη συγκεκριμένη αποστολή να επιβάλλει κανονισμούς και μέτρα περιοριστικά σε όλες τις άλλες κεντρικές τράπεζες της ευρωπαϊκής ένωσης, συμπεριλαμβανόμένης της Τράπέζας της Ιταλίας, έτσι ώστε η Γερμανία να μπορεί να ευημερεί στις πλάτες, το κόπο, τα δάκρυα και το αίμα όλων των υτόλοιπων ευρωπαΪκών κρατών.

“Η Ευρώπη μιλάει γερμανικά ” είπε με τρόπο θριαμβευτικό ο διευθύνων του ομίλου Bundestag του κόμματος CDU Volker Kauder, δεξί χέρι της Καγκελαρίου Μέρκελ , επδεικνύοντας μια εθνικιστική υπηρηφάνεια που έρχεται σε ανοιχτή αντίθεση με το πνεύμα των κοινοτικών συμφωνιών και τις αρχές που βασίζονται στην ψευδή ιδέα μιας ενωμένης Ευρώπης, ελεύθερης, δημοκρατικής κι ενωμενης.

Πράγματι, ότι δεν κατάφερε να κάνει ο Χίτλερ με τους στρατιώτες του Τρίτου Ράιχ, κατάφεραν να κάνουν οι Καγκελάριοι Κολ, Σρέντερ και Μέρκελ με το πιο ύπουλο όπλο των συνθηκών, κανόνων και κανονισμών στους οποίους όλοι πρέπει να υπακούουν πλην της Γερμανίας, η οποία κρυιολεκτικά μετέτρεψε την Ευρωπαϊκή Ενωση σε μια δεσποτική δικτατορία που αναφέρεται στο πιο δυνατό κράτος.

Η Καγκελάριος Μέρκελ επιβάλλει στους ισπανούς, ιταλούς και έλληνες περιοριστικά μέτρα και πειθαρχία στο ισοζύγιο, αλλά δεν λέει ποτέ πως η σχέση χρέος/ΑΕΠ της Γερμανίας είναι στο 81,7%, που είναι σαφώς ψηλότερη από το ευρωπαϊκό Σύμφωνο Σταθερότητας , εκείνο το ίδιο Σύμφωνο που επικαλούνται συχνά οι γερμανοί δικτάτορες για να χτυπήσουν και να αποθαρρύνουν τους πιο αδύναμους λαούς και υποταγμένους στην αυτοκρατορία τους.

LINK

http://www.ultimenotizie.we-news.com/politica/estera/6283-la-dittatura-della-germania-e-le-menzogne-dellefficienza-tedesca

ΣΗΜΕΙΩΣΗ – Λοιπόν τι λέτε? Θα συνεχίζουμε να αυτομαστιγωνόμαστε και να βρίζουμε ο ένας τον άλλον?

ΤΑ ΠΟΣΟΣΤΑ ΤΗΣ ΝΤΡΟΠΗΣ ΚΑΙ Η ΧΑΜΕΝΗ ΜΑΣ ΠΑΤΡΙΔΑ.

2011-11-24T13:13:00.003+02:00

Ο λόγος αφορά στο ποσοστό των οικογενειών που ζουν σήμερα χωρίς να έχουν ούτε ένα εργαζόμενο μέλος.

Σύμφωνα με την τελευταία μέτρηση της Τράπεζας της Ελλάδας έχει φτάσει στο 13!

Δηλαδή, περισσότερες από 1 στις 10 οικογένειες στην χώρα μας σήμερα, «τη βγάζει» με την ελεημοσύνη συγγενών και φίλων και με τα κάθε είδους επιδόματα που εισπράττει μειωμένα (ανεργίας, προνοιακά κλπ).

Η συνέχεια εδώ

http://www.newsbomb.gr/koinwnia/story/94969/pososta-poy-anatrihiazoyn-gia-ti-mesi-elliniki-oikogeneia

Για να ασχοληθούμε λίγο με τα ουσιαστικά ποσοστά. Γιατί ειλικρινά δεν μου καιίγεται καρφί τα ποσοστά δημοσιότητας του κάθε κηφήνα, ούτε τις πολιτικές κολοκυθιές που παίζουν μεταξύ τους.

Η κοινωνία αυτή τη στιγμή χωρίζεται άγρια. Αποσυντίθεται. Κι ένα μεγάλο μέρος του πληθυσμού καταδικάζεται σε μια αγριότητα που δεν έχει κανένα έλεος. Κι εμένα με ενδιαφέρει ακριβώς εκείνο το μέρος της κοινωνίας που θα τσακιστεί από τις επιλογές και τους σχεδιασμούς των ανίκανων και αδιάφορων για τη συμφορά που φέρνουν πολιτικών ηγεσιών.

Ο καθένας μας πρέπει να επιλέξει σε ποια μεριά θα βρεθεί. Τι μας νοιάζει τελικά περισσότερο. Τι μας λέει η συνείδησή μας. Αν είμαστε άνθρωποι που ενδιαφερόμαστε για το γενικό καλό ή για το τομάρι μας απλά. Γύρω μας πληθαίνουν εικόνες αθλιότητας. Δίπλα στις ηλίθιες ειδήσεις και τα παιχνίδια των μεγαλομπεμπέδων της εξουσίας υπάρχουν ειδήσεις απίστευτα τραγικές.

Ναρκομανείς κολλάνε aids για να παίρνουν τα 700 κωλοευρώ της πρόνοιας

Εγκληματικότητα, πορνεία, ναρκωτικά καλπάζουν σε μια τρελή κούρσα.

Ουρές στα συσίτια

Αστεγοι που συνεχώς αυξάνονται

13% χωρίς ούτε ένα εργαζόμενο μέλος....

Συνταξιούχοι που τη στήνουν μπροστά στις σκάλες στο μετρό και ζητάνε ελεημοσύνη

Και όλες οι κατηγορίες ανθρώπων με ειδικά προβλήματα και φτωχοί, φτυσμένοι και απελπισμένοι από ένα κράτος όπου είναι απλά όπως και όλοι οι παραπάνω...περίσευμα.

Είμαστε εμείς λοιπόν σαν ψυχή, σαν πνεύμα τόσο στυγνοί κι αδιάφοροι μπροστά στην ανθρώπινη δυστυχία? Είναι το φτιάξιμό μας τέτοιο που να μπει στο καλούπι μιας πρωτοφανούς απανθρωπιάς? Εμείς με το κέρασμα στην άκρη της πόρτας μας?. Εμείς που σταματάγαμε τελικά στο δρόμο να βοηθήσουμε κάποιον που έπεφτε. Που μεγαλώσαμε με γειτόνους και φίλους να γεμίζουν το κυριακάτικο τραπέζι. Ο λαός των παραμυθιών, των ηρώων και των δράκων, με τα δάση του γεμάτα από τραγοπόδαρους θεούς και νεράιδες που ξελόγιαζαν τους διαβάτες, με τις γιαγιάδες να κάνουν τα ξόρκια τους για το κακό το μάτι, και τις κοπέλες να ψάχνουν στου Αι Γιάννη τις φωτιές τον έρωτα.... Εμείς μπορεί να φτάσαμε τόσο χαμηλά ώστε να μοιάζουμε μ΄αυτό το ντρόπιασμα που κοροιδεύει η σπουδαία Ευρώπη στις κίτρινες φυλλάδες της?

Να τα χέσω τα μνημόνιά σας, τις πολύωρες συζητήσεις σας στα ζεστά και πολυτελή σαλόνια σας, την αγωνία σας για περισσότερο και ασύστολο κέρδος, το μικρόκοσμό σας που τα πάντα κινούνται από εσάς για εσάς, τις τεχνικές υποδούλωσης και αποχαύνωσης που θεωρείτε σπουδαία μαγκιά. Την περηφάνεια σας που κλέβετε εκκλησίες, ναι, με όλη τη δύναμη στα χέρια σας κλέβετε γεροντάκια κι ανήμπορους. Να τα χέσω λοιπόν τα πτυχία σας, τη μόρφωσή σας και τα λεφτά που ξοδεύτηκαν στα γνωστά κολλέγια που τελικά από ότι φαίνεται βγάζουν περισσότερο αγράμματους, στείρους πνευματικά ανθρώπους και στερούμενους κάθε ουσίας, από ότι τα κοινά λαϊκά σχολεία της πιο υποβαθμισμένης συνοικίας...

Ισως μια φορά ο απλός κοσμάκης αν έβλεπε τα ινδάλματά του πίσω από τις κλειστές πόρτες, πόσο διεφθαρμένοι, άρρωστοι πνευματικά και φοβιτσιάρικα ανθρωπάκια είναι οι περισσότεροι τότε να συνειδητοποιούσε όλο το χάρτινο κατασκεύασμα που ονομάζει χωρίς να έχει ιδέα ... πολιτισμό.

Ισως τότε να έβλεπε πως η σκλαβιά που τον ρίχνουν δεν είναι τίποτα μπροστά στην αληθινή σκλαβιά που βιώνουν οι ίδιοι οι αφεντάδες του εγκλωβισμένοι μέσα στη ματαιόδοξη, άπληστη και επιφανειακή χωρίς κανένα μεγαλείο προσωπικότητά τους.

Ναι αυτό το κατασκεύασμα γύρω το έχουν φτιάξει άνθρωποι χωρίς κανένα μεγαλείο, με ανύπαρκτες αρετές, και μηδενική ικανότητα αντίληψης του αληθινού νοήματος της δημιουργίας , και το έφτιαξαν με τη συνέναιση εκατομυρίων άλλων ομοίων που χωρίς να μοιράζονται καν τις ίδιες μ΄αυτούς υλικές απολαύσεις τους βοηθάνε γιατί κάτι περισσότερο δεν έχουν καταλάβει στη ζωή τους.

Το πρόβλημα πάει σε μεγάλο βάθος. Και δεν αφορά μόνο τους κατοίκους αυτού του τόπου. Αφορά όλους τους λαούς, αφορά τον άνθρωπο σαν οντότητα. Αφορά την γενικότερη αντίληψη του κόσμου και της θέσης που καταλαμβάνουμε μέσα σ΄αυτόν.

Ομως δυστυχώς δεν έχουμε το περιθώριο να φτάσουμε τόσο μακριά ακόμα, και να σκάψουμε στα βαθύτερα αίτια της πτώσης μας. Να δούμε ποια θα έπρεπε να είναι τα όρια μας, οι ικανότητές μας, η αληθινή εικόνα μας, η ουσία της ύπαρξής μας. Προς το παρόν έχουμε να παλαίψουμε με κάτι πολύ ύπουλο που μεθοδεύεται και που σπρώχνει την ανθρωπότητα στο μεγαλύτερο εφιάλτη της. Την κατάργηση του δικαιώματος να είμαστε μονάδα. Εστω και μονάδα λανθάνουσα και προβληματική. Η τόσο διαφημισμένη παγκοσμιοποίηση δεν είναι ούτε ιστορία συνωμοσίας, ούτε υπερβολές ευφάνταστων κινδυνολόγων.

Κι εδώ σ΄αυτό το χώρο που πολλές φορές έχει εκπλήξει με την ιστορία του και το απρόσμενο των πράξεών του, βρισκόμαστε σε ένα πολύ δύσκολο σταυροδρόμι. Οι περισσότεροι κι εκείνοι που φωνάζουν συνέχεια με πατριωτικές κορώνες δεν γνωρίζουν τι σημαίνει ελληνικό πνεύμα και δεν μετέχουν της ελληνικότητας. Προσπαθούν να προφυλάξουν τα σύνορα από κάτι που δεν έχει σύνορα. Προσπαθούν να αντλήσουν ένα χαμένο μεγαλείο αγνοώντας ποιο ήταν το αληθινό μεγαλείο στην ελληνική κοσμοθεώρηση των πραγμάτων. Και ποια ήταν τελικά αυτή η θεώρηση. Το ελληνικό πνεύμα δεν είχε σύνορα, ούτε πατρίδα. Δεν ανηκε σε κανέναν άλλον εκτός από αυτόν που μπορούσε να μετέχει της αντίληψης. Κι υπάρχει τίποτα καλύτερο να αντισταθεί στη παγκόσμια τάξη των τραπεζιτών, των τρομολάγνων του κερδους από το ανήσυχο , ατίθασο και αθάνατο ελληνικό πνεύμα?

Αυτό το πνεύμα που συνεχίζει να ζει και να πετάει τις φλόγες του όπου υπάρχει «σκέψη», ακόμα κι αν η ανθρωπότητα βυθισμένη στο σκοτάδι αρνείται να σκεφτεί. Ομως εδώ είναι η μεγάλη πρόκληση. Δεν έχουμε άλλη λύση για να διαφυλάξουμε την ύστατη αξιοπρέπειά μας παρά να το επικαλεσθούμε , έστω από ένστικτο, έστω από σαν σανίδα σωτηρίας, αυτό που δεν γνωρίζουμε αλλά που θα μπορούσε να γεννηθεί ξανά μέσα μας. Την ελληνικότητά μας.

Οχι εκείνη των φαφλατάδων γελοτοποιών που χρησιμοποιούν πατριωτικές κορώνες για εντυπωσιασμό και για να προωθήσουν τα πολιτικά τους παιχνίδια, αλλά εκείνη του πολυμήχανου Οδυσσέα. Του ανθρώπου που με στόχο την Ιθάκη του κατόρθωσε να νικήσει όλους τους δαίμονες που στάθηκαν στο δρόμο του απειλητικοί. Του Οδυσσέα που κοίταζε την ίδια θάλασσα με εμάς....

Ισως να είμαστε κάτοικοι ξένοι πλέον στο τόπο μας και την ιστορία του, αλλά κανείς δεν μας εμποδίζει να διαφυλάξουμε τους παλιούς μας μύθους, και να τιμήσουμε όσα ξεχάσαμε, μια κι έπεσε ο κλήρος να είμαστε εμείς εκείνοι που θα βιώσουν τη συμφορά της λήθης , με τον πιο άγριο τρόπο, από όλους στο πετσί μας.