ΙΣΤΟΡΙΕΣ ΣΥΝΩΜΟΣΙΑΣ - ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΟ ΣΚΟΤΑΔΙΣΜΟ: ΜΑΣ ΤΟ ΦΩΝΑΖΟΥΝ! ΦΥΓΕΤΕ! ΝΑ ΦΥΓΕΤΕ!

Πέμπτη, 26 Ιανουαρίου 2012

ΜΑΣ ΤΟ ΦΩΝΑΖΟΥΝ! ΦΥΓΕΤΕ! ΝΑ ΦΥΓΕΤΕ!

«Φύγετε από το ευρώ ή δεχθείτε αρμοστή»
Λέει ο γερμανός ! Να φύγετε!

http://www.ethnos.gr/article.asp?catid=22769&subid=2&pubid=63607654

Αχ αυτή η μυρουδιά που σας έλεγα στην ατμόσφαιρα...

Ολο και πυκνώνει.

0 σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Εγγραφή σε: Σχόλια ανάρτησης (Atom)

ΕΝΗΜΕΡΩΣΗ ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΦΙΛΟΥΣ.

Θέλω να ενημερώσω φίλους που τυχόν στέλνουν μηνύματα στους δύο λογαριασμούς μου στο facebook και στο twitter ότι δεν μπαίνω πλέον, και πιθανότητα στο άμεσο μέλλον θα διαγράψω τους λογαριασμούς (αν αυτό είναι δυνατόν) Γι΄αυτό τυχόν μη απάντηση σε κάποια μηνύματα ή σε αιτήσεις για διάφορα δεν είναι αδιαφορία αλλά μη συμμετοχή πλέον στις λεγόμενες σελίδες κοινωνικής δικτύωσης. Οσοι φίλοι επιθυμούν επικοινωνία το μοναδικό mail που χρησιμοποιώ πλέον είναι το vasiliskos12@yahoo.gr Οπότε τα λέμε εκεί.

ΕΥΡΗΚΑ..

"...Ο άνθρωπος που αγναντεύει από τη κορυφή της Αίτνας, εντυπωσιάζεται κυρίως από την έκταση και την πολυμορφία του τοπίου. Μόνο με τη βοήθεια μιας γρήγορης στροφής γύρω από τον άξονα του σώματός του μπορεί να ελπίσει ότι θα συλλάβει το μεγαλείο της ενότητας του πανοράματος αυτού. Αλλά, καθώς στην κορυφή της Αίτνας, κανείς δε σκέφτηκε να κάνει κάτι τέτοιο, κανείς ποτέ δε συνέλαβε και τη μοναδικότητα της ιδέας. Συνεπώς οι εκτιμήσεις που απορρέουν από την εν λόγω μοναδικότητα είναι ανύπαρκτες για τους ανθρώπους..."

Ε.Α.ΠΟΕ

ΜΕΓΑΛΩΣΕΣ, ΔΕΝ ΧΡΕΙΑΖΕΤΑΙ ΝΑ ΣΕ ΔΙΑΒΑΖΟΥΝ... ΜΠΟΡΕΙΣ ΚΑΙ ΜΟΝΟΣ ΣΟΥ

Είσαι εκεί. Μπροστά σε μια βιβλιοθήκη και απλώνεις τυχαία το χέρι σ'ενα ράφι. Διαλέγεις ότι θέλεις. Χωρίς όρια, χωρίς κανόνες. Δεν ξέρεις αν θα είναι κάτι απογοητευτικό ή ένα αριστούργημα. Δε σε νοιάζει. Θέλεις να το διαβάσεις να ανακαλύψεις κάτι ακόμα. Η επιλογή ενός βιβλίου δεν πρέπει να έχει μέτρο. Αυτό που θα κάνεις αργότερα όταν θα περιγράψεις τι σου προκάλεσε είναι άλλο. Πριν από αυτό όμως είσαι ελεύθερος. Δεν μπορεί κανείς να σε κατευθύνει τι θα διαβάσεις τι θα απορρίψεις εκτός κι αν εσύ του το επιτρέψεις. Κι όταν διαβάσεις μέσα σου, μόνος σου θα βρεις τη δική σου άκρη στο λαβύρινθο.

Δεν υπάρχει τίποτα πιο ταπεινωτικό για ένα βιβλίο από το να το απορρίψουν ή να το θαυμάσουν χωρίς να το έχουν ξεφυλλίσει.
Ο φανατισμός, ο δογματισμός, οι σκοτεινές εποχές στην ανθρωπότητα ξεκίναγαν από το κάψιμο ενός βιβλίου. Από τη δολοφονία μιας ιδεάς. Από τον εξευτελισμό ενός οράματος.
Λες και οι ιδέες μπορούσαν να καούν σ΄ενα δεμάτι ξύλα...

Κι όμως σήμερα υπάρχει κάτι πιο οδυνηρό. Απλωμένα όλα μπροστά στα πόδια. Ελεύθερα. Περιμένουν και μπροστά τους περνάνε άνθρωποι βιαστικοί, αδιάφοροι που δεν έχουν καιρό ούτε για ένα βλέμμα.
Δεν υπάρχει λόγος να αφορίζουν και να τρομοκρατούν. Τελικά υπάρχει ένας καλύτερος τρόπος να απομακρύνεις κάποιον από τη γνώση. Τον μαθαίνεις να πιστεύει ότι δεν την έχει ανάγκη...
Ας διαβάσουμε οτιδήποτε και μετά ,καλύτερα να γίνουμε εχθροί με λόγο παρά σύμμαχοι αναίτια.

Οι αρχαίοι ποιητές εποικούσαν όλα τα ορατά αντικείμενα με θεούς ή πνεύματα, δίνοντάς τους τα ονοματα και κοσμώντας τους με τις ιδιότητες των δασών, των ποταμών, των βουνών, των λιμνών, των πόλεων, των εθνών και ότι άλλο μπορούσαν οι ανεπτυγμένες και πολλές αισθήσεις τους να αντιληφθούν.
Και ιδιαίτερα μελέτησαν το πνεύμα κάθε πόλης και χώρας, τοποθετώντας το κάτων από τη νοητή του θεότητα.
Ωσπου σχηματίστηκε ένα σύστημα, που μερικοί το εκμεταλλέυτηκαν, και σκλάβωσαν τον κοινό άνθρωπο επιχειρώντας να εκποιήσουν ή να αποσπάσουν τις νοητές θεότητες από τα αντικείμενά τους . Ετσι γεννήθηκε ο Κλήρος.
Επιλέγοντας μορφές λατρείας από ποιητικούς μύθους.
Και κήρυξαν δια μακρών πως οι θεοί είχαν δώσει τέτοιες εντολές.
Ετσι οι άνθρωποι λήσμόνησαν πως όλες οι θεότητες κατοικούν μέσα στο στήθος τους."

Οι γάμοι του ουρανού και της κόλασης

ΗΡΩΕΣ.

Αν ρωτούσα έναν άνθρωπο "υπάρχουν δυο επιλογές να ζήσεις μόνο εσύ και να καταστραφεί όλη η υπόλοιπη ανθρωπότητα, ή να θυσιαστείς και να σωθεί" φοβάμαι πως άσχετα με το τι θα μου απάνταγε, μέσα του θα επέλεγε το πρώτο. Γι΄αυτό και προτιμώ πάντα εκείνους που έχουν το θάρρος να το πουν φωναχτά από εκείνους που θα κοροϊδέψουν τον ευαυτό τους απαντώντας το δεύτερο. Φυσικά υπάρχουν κι εκείνοι που θα επιλέξουν το δεύτερο με ειλικρίνεια. Μόνο που αν χρειαστεί απόδειξη, ο αριθμός τους θα μειωθεί δραματικά σε λίγους που θα υπερασπιζόντουσαν ένα ιδανικό τους με τη ζωή τους, ακόμα κι αν η επιλογή τους είχε μικρότερη έκταση από τη σωτηρία της ανθρωπότητας κι ακόμα κι αν δε μάθαινε τη θυσία τους κανείς....

Ερχόμαστε από μια σκοτεινή άβυσσο, καταλήγουμε σε μια σκοτεινή άβυσσο, το μεταξύ φωτεινό διάστημα το λέμε ζωή.
Ευτύς ως γεννηθούμε , αρχίζει κι η επιστροφή, ταυτόχρονα το ξεκίνημα κι ο γυρισμός
κάθε στιγμή πεθαίνουμε. Γι΄αυτό πολλοί διαλάλησαν : Σκοπός της ζωής είναι ο θάνατος.
Μα κι ευτύς ως γεννηθούμε, αρχίζει κι η προσπάθεια να δημιουργήσουμε, να συνθέσουμε, να κάμουμε την ύλη ζωή, κάθε στιγμή γεννιούμαστε. Γι΄αυτό πολλοί διαλάλησαν : Σκοπός της εφήμερης ζωής είναι η αθανασία.
Στα πρόσκαιρα ζωντανά σώματα τα δυό τούτα ρέματα παλεύουν : α) ο ανήφορος, προς τη σύνθεση, προς τη ζωή, προς την αθανασία β) ο κατήφορος, προς την αποσύνθεση, προς την ύλη, προς τον θάνατο.
Και τα δυο ρέματα πηγάζουν από τα έγκατα της αρχέγονης ουσίας. Στην αρχή η ζωή ξαφνιάζει, σαν παράνομη φαίνεται, σαν παρά φύση, σαν εφήμερη αντίδραση στις σκοτεινές αιώνιες πηγές, μα βαθύτερα νοιώθουμε : η Ζωή είναι κι αυτή άναρχη, ακατάλυτη φορά του Σύμπαντου.
Αλλιώς, πούθε η περανθρώπινη δύναμη που μας σφεντονίζει από το αγέννητο στο γεννητό και μας γκαρδιώνει -φυτά,ζώα,ανθρώπους- στον αγώνα. Και τα δυό αντίδρομα ρέματα είναι άγια.
Χρέος μας λοιπόν να συλλάβουμε τ΄οραμα που χωράει κι εναρμονίζει τις δυό τεράστιες τούτες άναρχες, ακατάλυτες ορμές, και με τ΄οραμα τούτο να ρυθμίσουμε το στοχασμό μας και στην πράξη.

ΑΣΚΗΤΙΚΗ,
ΝΙΚΟΣ ΚΑΖΑΝΤΖΑΚΗΣ.

ΣΕ ΒΛΕΠΩ..

Το πρωί στο μετρό με καλώδια στ’αυτιά και αδιάφορο , το βλέμμα καρφωμένο στον απέναντι. Δεν σε βλέπει δεν τον βλέπεις.

Στη δουλειά καλωδιομένο μπροστά σε μια οθόνη με βλέμμα τυποποιημένο, ενταγμένο στη λογική της μαζικοποιημένης προσφοράς

Στο σπίτι πάλι μπροστά σε μια οποιαδήποτε οθόνη με βλέμμα υπνωτισμένο από ανούσιες και βλαβερές πολυλογίες

Στη καφετέρια παίζοντας μ’ενα κινητό αδιάφορο επίσης για τη παρέα που είναι γύρω σου

Στο μπαράκι το βράδυ πάλι με ένα κινητό μπροστά να χαζεύεις εικόνες και βιντεάκια συνεχίζεις να είσαι αδιάφορος στη παρέα που φλυαρεί δίπλα σου

Τη Κυριακή μαζί με τα υπόλοιπα μέλη της οικογένειας να τρως και να κοιτάς πάλι αφηρημένα τη μεσημεριανή εκπομπή στη τηλεόραση αποφεύγοντας επιμελώς τα σχόλια του πατέρα σου.

Στο κρεββάτι να χαζεύεις ένα ταβάνι αδιαφορόντας ποιό όνειρο θα γεμίσει το χώρο σου.

Πρόσεξε γιατί κι αυτοί σε βλέπουν κάθε στιγμή.
Τρίβουν τα χέρια τους.

Βγάζουν ακόμα πιο φοβερά μηχανηματάκια ν’ακούς τη μουσικούλα σου να μην παίρνεις χαμπάρι τους ψιθύρους γύρω σου

Στη δουλειά θα σε πείσουν ότι όσο πιο μάνατζερ γίνεις τόσο πιο ταπεινό και ανάξιο λόγου είναι να ασχολείσαι με τους εργασιακούς νόμους

Στο σπίτι θα ρίξουν κι άλλες τηλεοράσεις ανάμεσα σε σένα και τους δικούς σου σχεδόν θα πιάνουν όλους τους τοίχους για να μάθεις να αναγνωρίζεις τον ευατό σου σου μόνο μέσα από ένα παράθυρο

Στις συναναστροφές σου θα αποφασίσεις να απευθύνεσαι μόνο με sms ακόμα και σ’αυτόν που κάθεται δίπλα σου γιατί θα βαριέσαι να μιλήσεις

Τον έρωτα θα συνηθίσεις να τον βιώνεις σαν μια μηχανική συγκεκριμένη κίνηση κι όχι απαραιτήτως αναγκαία, ίσως μάλιστα κατά βάθος ανούσια

Θα σου παίρνουν την ενεργεια που δικαιούσαι και θα στην ξαναπουλάνε με τόκο

Κι αυτοί που σου φωνάζουν γι αυτούς είναι παντελώς αδιάφοροι
Τους βλέπουν και τους μετατρέπουν στα μάτια σου σε εύθυμα γραφικά στοιχεία με τάσεις σχιζοειδούς προσωπικότητας

Τι ονειρεύεσαι όταν έχεις ξεφύγει απ’όλους και φτιάχνεις το απόρθητο κάστρο που θα κρυβεσαι για τα επόμενα χρόνια που σου απομένουν?

Δεν είναι μάτριξ όλα αυτά δεν είναι δρακονιανοί που έχουν μυστικά κατακτήσει το πλανήτη χωρίς να πάρουμε χαμπάρι
Ανθρωποι είναι κοινότυποι, κοιλιόδουλοι, ατομιστές, κλασσικοί αδιάφοροι προς τον πλησίον, άπληστοι, αχόρταγοι που ζουν και υπάρχουν και μεγαλώνουν μέσα από τη δική σου μιζέρια

Δεν είναι νέα σενάρια συνομοσιολογικού τύπου όπου θα είμαστε οι γοητευτικά ονειροπαρμένοι πράκτορες που θα τα νικάμε όλα παίρνοντας ένα χάπι και μ’ενα σουπερ διαστημόπλοιο θα νικήσουμε τα άλιεν και θα σηκώσουμε ψηλά τα αυτοσχέδια όπλα μας ντυμένοι με στολές mad max δίπλα στις απίστευτες μηχανές μας ακούγοντας μεταλάδικα που μας ανάβουν τα αίματα.

Δεν είσαι ήρωας του γουορκραφτ που θα κερδίσεις τη ζωή πολεμόντας δαίμονες σ’ενα κουτί εικονικής πραγματικότητας που μπαίνει στο πετσί σου ρυτιδιάζοντάς το

Δεν είσαι ο χακεράς που θα σπάσει το σύστημα υπολογιστών «μέδουσα» στο sword fish με το τραβόλτα να σου προσφέρει εκατομμύρια για ανταλλαγμα μια φεράρι και 25 γλάστρες να σου χαιδεύουν τα.... αυτιά

Δεν είσαι το κοράκι που θα βγει από το τάφο και με ένα γαμάτο ντύσιμο θα δέχεσαι τις σφαίρες στο θεικό κορμί σου και θα γελάς σαρδόνια

Δεν είσαι ο άρχοντας των δαχτυλιδιών που θα σε πάρουν οι αετοί του γκάνταλφ στην αγκαλιά τους μόλις θα έχεις σώσει το πλανήτη πετώντας το δαχτυλίδι στο βουνό του χαμού

Δεν είσαι ο μπλειντ ακόμα κι αν γεμίσεις το σώμα σου τατουάζ πανομοιότυπα δεν είσαι ο μπλειντ ούτε ο μεταλαγμένος xman που θα νικήσεις τους magnito που μπαίνουν στο δρόμο σου.

Αυτά είναι το χόλυγουντ

Είσαι ο X εκ του "χαμένος", φοβισμένος, βυθισμένος στην μιζέρια που σου ετοίμασαν επιμελώς οι γαμπροί της δυστυχίας σου. Κάποια στιγμή θα ξυπνήσεις όχι στον Αρη αλλά στον ίδιο δρομάκο που ζεις τα τελευταία 20 χρόνια και ο αγωγός από τα βρωμόνερα ακόμα δεν θα έχει κλείσει και θα πλημυρίζει ακόμα το υπόγειο σου με τη πρώτη βροχούλα...

Εδώ είναι Ελλάδα.....

Το θυμάσαι καθόλου αυτό? Θυμάσαι από τι έχουμε κατορθώσει να επιβιώσουμε μέσα στους αιώνες? Θυμάσαι πόσες φορές στοιχημάτισαν ότι θα μας εξαφανίσουν από το χάρτη κι είμαστε ακόμα εδώ?

Θυμάσαι πόσοι σπάσαν τη μούρη τους επάνω μας? Θυμάσαι ότι όσες φορές τη σπάσαμε τη μουρη εμείς ήταν μεταξύ μας?

Αν τίποτα άλλο δεν νοιώθεις ικανός να κάνεις και χάνεσαι
Κράτα μια μνήμη ελάχιστη του τι θα μπορούσες να γίνεις
Κράτα την γιατί θα χρειαστεί σύντομα.

ΓΙΑ ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ ΜΕ ΝΟΙΑΖΕΙ

Για τα παιδιά με νοιάζει.

Που γεννιούνται μαθαίνοντας πως ο ήλιος είναι θανατηφόρος

Που γεύονται σάρκες μεταλλαγμένες

Που βουτάνε τη μπουκιά τους σε παλιόλαδα

Που μασάνε τους καρπούς της γης ποτισμένους με δηλητήρια

Που πίνουν βρώμικα νερά

Που κολυμπάνε σε μολυσμένες θάλασσες

Που ανασαίνουν αέρα δηλητήριο.

Που ζουν μέσα στο τσιμέντο και δεν ένοιωσαν ποτέ τη μυρουδιά της φύσης

Που δεν κοιμήθηκαν κάτω από δέντρο με τη δροσιά από τα φύλλα να στάζει στο πρωινό ξύπνημα.

Που δεν σκαρφάλωσαν ποτέ να ξετρυπώσουν μια φωλιά

Που δεν είδαν ποτέ ένα αγρίμι

Για τα παιδιά με νοιάζει

Γιατί ακόμα και μέχρι εμένα , μέχρι τη δική μου γενιά υπάρχουν μνήμες, γεύσεις, μυρουδιές, αγγίγματα, αισθήσεις κοιμισμένες που κάποτε υπήρξαν.

Ήπια αγνό γάλα, έφαγα βερίκοκα που μοσχοβόλαγαν, μύρισα ψωμί ζυμωτό που μοσχοβόλαγε στο ξεφούρνισμα, ζαλίστηκα με τη μυρουδιά απ΄τις πορτοκαλιές, μάζεψα θυμάρι και χόρτα, είδα τη ρίγανη να ξεραίνεται στον ήλιο και τη φρέσκια ντομάτα να γεμίζει μοσχοβολιές το κυριακάτικο τραπέζι.

Έτρεχα στο κυρ-Λεωνίδα να μου δώσει το φρέσκο αυγό κάθε πρωί και με χαιρέταγε φωνάζοντας «γειά σου μόρτη!»

Ακολουθούσα σαν υπνωτισμένη τη μυρουδιά δυόσμου απ΄τα κεφτεδάκια της γειτόνισσας , κι εκείνη με περίμενε πάντα μ΄ενα πιατάκι γεμάτο και δυο φέτες ψωμί ψημένες στη σχάρα.

Έμαθα συνταγές απ΄τη γιαγιά, προσπάθησα να πλέξω, να κεντήσω. Μου διάβασαν παραραμύθια. Μάτωσα τα γόνατα στις αυλές απ΄τα χαλίκια. Τσακώθηκα για τους βόλους. Κράτησα την ισορροπία μου στα στρατιωτάκια ακούνητα αμίλητα κι αγέλαστα.

Με είδα σε ασπρόμαυρες φωτογραφίες ντυμένη σουλιώτισσα.

Κοιμήθηκα στην αγκαλιά της μάνας μου στο συνοικιακό ταβερνάκι χαζεύοντας το βαρέλι με το κοκκινέλι και τη θαυματουργή βρυσούλα του

Με είδα να κοκκινίζω στο πρώτο φλερτ , στο πρώτο πάρτυ.

Χόρεψα μπλουζ που διαρκούσαν δέκα λεπτά κι όλο κάποιος έβαζε το βυνίλιο ξανά από την αρχή μέχρι να καταφέρει να πάρει την υπόσχεση από τη Σούλα.

Κάπνισα κρυφά το πρώτο τσιγάρο, άφιλτρο, κι ένοιωθα ότι ήμουν όλη μια αμαρτία.

Τσουρούφλισα την άκρη των μαλλιών σε κάποια ανάσταση.

Φύλαγα σ΄ενα μικρό ημερολόγιο ένα κλαράκι βάγια

Για τα παιδιά με νοιάζει.

Με είδα στην ανθρώπινη διάστασή μου ανακατεμένη με γέλιο και δάκρυ.

Αποκοιμήθηκα στη καρέκλα ενός νοσοκομείου προσμένοντας με λαχτάρα τα καλά νέα, ξενύχτησα σε σπίτι που πενθούσε πίνοντας καφέ ελληνικό , κι έβγαλα από μέσα μου 2 παιδιά . Ένα πιθανό στρατιώτη και μια πιθανή μάνα.

Χωρίς να ξέρω αν θα πολεμήσουν , αν θα γεννήσουν.

Φοβάμαι μήπως μαζί με το άρωμα του αγνού λαδιού, τη γεύση του αγνού μελιού, και το άρωμα από θυμάρι, μήπως χάθηκαν οι πόλεμοι τους κι οι γέννες τους.

Μήπως ζήσουν σ΄ενα κόσμο που η γέννα κι ο θάνατος θα έχουν μετατραπεί σε μια ακόμα μεταλλαγμένη εμπειρία.

Για τα παιδιά με νοιάζει.

Να πολεμήσουν και να γεννήσουν ένα νέο κόσμο.

Που να μιλάει με όλες τις αισθήσεις.

Που να έχει βρει ξανά από την αρχή τα πολύτιμα.

ΕΝΑ ΜΕΓΑΛΟ ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ ΣΕ ΟΣΑ ΠΑΙΔΙΑ ΑΝΑΡΤΟΥΝ ΚΕΙΜΕΝΑ ΜΟΥ ΣΤΑ ΜΠΛΟΓΚ ΤΟΥΣ, ΣΕ ΟΣΟΥΣ ΦΙΛΟΥΣ ΕΧΟΥΝ ΤΗΝ ΥΠΟΜΟΝΗ ΝΑ ΜΕ ΔΙΑΒΑΖΟΥΝ, ΣΕ ΟΣΟΥΣ ΕΧΟΥΝ ΒΑΛΕΙ ΣΤΗ ΛΙΣΤΑ ΤΟΥΣ ΤΟ ΜΠΛΟΓΚ ΑΥΤΟ. ΔΕΝ ΕΙΜΑΙ ΚΑΛΗ ΣΤΙΣ ΔΗΜΟΣΙΕΣ ΣΧΕΣΕΙΣ, ΟΥΤΕ ΕΧΩ ΜΕΓΑΛΕΣ ΓΝΩΣΕΙΣ ΣΤΟ ΤΙ ΓΙΝΕΤΑΙ ΜΕΣΑ ΣΤΗ ΜΠΛΟΓΚΟΣΦΑΙΡΑ. ΕΝΣΤΙΚΤΩΔΩΣ ΑΚΟΛΟΥΘΩ, ΑΝΑΚΑΛΥΠΤΩ, ΔΙΑΒΑΖΩ. ΤΟ ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ ΕΙΝΑΙ ΓΙΑΤΙ ΜΕ ΤΙΜΟΥΝ ΚΑΙ ΜΟΥ ΔΙΝΟΥΝ ΘΑΡΡΟΣ ΝΑ ΓΡΑΦΩ. ΝΑ ΑΙΣΘΑΝΟΜΑΙ ΠΩΣ ΚΑΤΙ «ΠΙΑΝΕΙ ΤΟΠΟ»

ΚΑΙ ΝΑ ΕΛΠΙΖΩ ΠΩΣ ΟΙ ΝΕΩΤΕΡΟΙ ΘΑ ΤΑ ΠΟΥΝ ΚΑΛΥΤΕΡΑ ΑΠΟ ΕΜΑΣ ΤΙΣ ΠΑΛΙΕΣ ΣΑΚΑΡΑΚΕΣ. ΔΕΝ ΕΛΠΙΖΩ ΣΤΟΥΣ ΝΕΟΕΛΛΗΝΕΣ, ΕΛΠΙΖΩ ΣΤΟΥΣ ΝΕΟΥΣ ΕΛΛΗΝΕΣ.

Like a rock, like a planet, Like a fucking atom bomb, Ill remain unperturbed by the joy and the madness That I encounter everywhere I turn, Ive seen it all before, In books and magazines, Like a twitch before dying, Like a pornographic sea, Theres a flower behind the window, Theres an ugly laughing man, Like a hummingbird in silence, Like the blood on my door, Its the generator Oh yeah, oh yeah, like the blood on my door, Wash me clean and I will run until I reach the shore, Ive known it all along like the bone under my skin, Like actors in a photograph, Like paper in the wind, Theres a hammer by the window, Theres a knife on the floor, Like turbines in darkness, Like the blood on my door, Its the generator

Αυτοί οι περισπασμομανείς. Αυτοί οι εστιασοφοβικοί.
Ο γερο Τζωρτζ Οργουελ τα χε πει ανάποδα.
Ο Μεγάλος Αδελφός δε σε παρακολουθεί. Τραγουδάει και χορεύει. Βγάζει λαγούς από ένα καπέλλο. Ο Μεγάλος Αδελφός έχει πολλή δουλειά. Σου τραβάει την προσοχή κάθε στιγμή που είσαι ξύπνιος. Φροντίζει να σου κρατάει το ενδιαφέρον αμείωτο. Φροντίζει να μαραζώσει η φαντασία σου. Μέχρι που να γίνει τόσο χρήσιμη όσο και η σκωληκοειδίτιδά σου. Φροντίζει να είναι η προσοχή σου μόνίμως χροτασμένη

Chuck Palahniuk