ΑΦΟΙ ΕΛΛΗΝΕΣ & ΣΙΑ.

Οταν περνάς κάτι πολύ οδυνηρό στη ζωή, μετά από πολύ καιρό με κόπο κατοθρώνεις ίσως να συνέλθεις, όμως πάντα μέσα σου μένουν ίχνη-πληγές από κείνη τη «σκοτεινή εποχή».
Οταν περάσει κι αλλος καιρός και μεσολαβήσουν εποχές «λιόλουστες» μπορείς να φτάσεις στο σημείο να σβήσεις από τη μνήμη σου εντελώς εκείνες τις παλιές εποχές. Η να τις θάψεις τόσο βαθειά, που να μοιάζουν σαν να τις έχει ζήσει κάποιος άλλος. Κι εσύ απλά ήσουν ένας παρατηρητής.
Μέσα από αυτό το σβήσιμο της μνήμης, μαζί με το μυαλό ξεχνά και το σώμα οσα είχε ίσως υποφέρει τότε.

Π.χ. αν πέρασες μια μεγάλη φτώχεια, τις στερήσεις. Αν πέρασες ένα άθλιο χωρισμό, το κλάμα, τη μοναξιά, την ανορεξία, το κάπνισμα, το ποτό. Αν πέρασες μια βαρειά αρρώστεια, το φόβο, την απειλή για τη ζωή σου, την απελπισία.
Μπορείς να φτάσεις λοιπόν σ΄ενα σημείο να χαίρεσαι ότι υπάρχει γύρω σου, αναγεννημένος και να το γλεντάς.
Κι όχι μόνο γλεντάς αλλά έχοντας ξεχάσει εντελώς τι έφταιξε τότε, μπορεί να ξανακάνεις τα ίδια λάθη, να πέσεις στις ίδιες παγίδες και να τσιμπήσεις το λάθος δόλωμα λες κι είσαι πρωτάρης....
Γιατί το σπουδαίο για σένα ήταν να ξεχάσεις όχι να μάθεις για να μην ξαναπέσεις στη λούμπα.

Οι περισσότεροι άνθρωποι , ξεχνούν. Δε μαθαίνουν. Αυτό είναι η προστασία και η ικανότητα που έχουν τα αδύναμα ανθρωπάκια. Κουκουλώνουν. Δε λύνουν.

Κι αυτό τραβάει σήμερα η δημοκρατία μας από δύο κατηγορίες πληθυσμου.
Τους παλιούς που ξέχασαν και πάνε με τα μούτρα στο γκρεμό
Και τους νέους που δεν γνώρισαν και νομίζουν πως ο γκρεμός είναι παιδική χαρά.
Η ελευθερία, η δημοκρατία είναι πολύτιμα αγαθά. Και θέλουν μεγάλο αγώνα για να αποκτηθούν και ακόμα μεγαλύτερο για να διατηρηθούν.
Το κακό είναι ότι οι δύο αυτές έννοιες μπορούν εύκολα να γίνουν άλλοθι σε σάπιες καταστάσεις. Η δημοκρατία μπορεί εύκολα στα χέρια άχρηστων να γίνει ασυδοσία και η ελευθερία στα χέρια εγκληματιών να γίνει αναλγησία.

Και τότε ο πολίτης ασφυκτιά και έχει την εντύπωση πως είναι το πολίτευμα που έφταιξε. Αρχίζει και έχει την εντύπωση πως η Δημοκρατία είναι αδύναμη, χαλαρή, δε φτάνει για να συμμαζέψει το ασυμάζευτο που έχει δημιουργηθεί γύρω.
Εννοιες όπως «ασφάλεια» αντί για «ελευθερία» αρχίζουν κι έχουν μεγαλύτερη βαρύτητα.
Οταν σε μια δημοκρατία φθάσεις στο σημείο να φοβάσαι για τη ζωή σου, τη ζωή των παιδιών σου, μπορεί ν΄αρχίσεις να ονειρεύεσαι «τη τάξη».
Κι όπως έλεγε κι ο ποιητής «όταν ακούς τάξη, ανθρώπινο κρέας μυρίζει».

Οι δημοκρατίες που ζούμε βρωμάνε.

Γιατί τις κυβερνάνε ασύδοτοι. Κι όσο η ασυδοσία αγγίζει λιγάκι τη πόρτα του απλού πολίτη κάνουν ολοι τα στραβά μάτια. Οταν όμως εξ΄αιτίας αυτής της ασυδοσίας ο πολίτης αρχίζει και κινδυνεύει, όταν αδυνατεί να επιβιώσει αξιοπρεπώς και περνάει στη σφαίρα της «κατάντιας» η ζωή του τι ακριβώς σκέπτεται?
Αγανάκτηση. Οργή. Μίσος.
Ονειρεύεται κάποιον να τους μαζέψει.
Κάποιον σωτήρα που θα τον πάρει αγκαλιά και θα διώξει όλη αυτή τη σαπίλα.
Κι εκεί αρχίζουν κι ακούγονται οι ξεχασμένες ορολογίες.
Υγειές πολίτευμα
Ασφάλεια
Εθνος
Θρησκεία
Πατρίδα
Αρχίζουν και απαιτούν δικαιωση όλες οι έννοιες που ξεφτυλίστηκαν.
Κι εκεί ξεκινάει ο πραγματικός κίνδυνος.

Οταν ο λαός πιστέψει ότι δεν χρειάζεται κυβερνήτες αλλά προστάτες.
Κι η πουτάνα δεν είναι τυχαίο που επιμένει για το προστάτη της. Γνωρίζει ότι θα χάνει το μεγαλύτερο μέρος από τα κέρδη, γνωρίζει ότι θα τις τρώει, ότι κάποιος θα ορίζει τη ζωή της μέρα νύχτα, θα την έχει σήκω-σήκω κάτσε-κάτσε αλλά.....
Δεν θα κινδυνεύει από τα άλλα καθάρματα τις νύχτας. Ο νταβατζής θα παραφυλάει «τα σύνορά της».

Η δημοκρατία λοιπόν κινδυνεύει από ένα πολύ σπουδαίο λόγο.
Οταν οι κάτοικοι ενός κράτους μετατρέπονται από πολίτες σε αδύναμες πουτάνες. Κι όταν το κράτος γύρω έχει γίνει ένα μεγάλο μπουρδέλλο.
Οι παλιοί ξέρουν αλλά προτίμησαν να ξεχάσουν.
Οι νέοι δεν έχουν γνωρίσει νταβατζήδες και νομίζουν ότι είναι τίποτα χαι τύποι χεβιμεταλάδες φιλαράκια.

Κι όσοι θυμούνται φτάνουν στο σημείο να αναρωτηθούν. Μήπως τελικά είναι καλύτερα να χουμε νταβατζή/νταβατζήδες?
Γιατί αφού τελικά τίποτα αλλο δεν είμαστε ικανοί να κάνουμε παρά ένα μεγάλο μπουρδέλλο μήπως πρέπει να του βάλουμε και τους ανάλογους κανόνες.
Δεν μπορεί και να με εκδίδεις και να μην με προστατεύεις.....

Ολα έχουν κι ένα όριο.
Κι εμείς εδώ φίλοι μου έχουμε αρχίσει να περνάμε το όριο προ πολλού. Και φοβάμαι. Φοβάμαι πάρα πολύ για το πόσο πολύ πουτάνες έχουμε καταντήσει.
Και πόσο έχουμε ξεχάσει....
Και δεν μας λυπάμαι καθόλου. Ισως για πρώτη φορά στη ζωή μου , σκέφτομαι μήπως τελικά πρέπει να ξεκινήσω να πλευρίζω τους μελλοντικούς νταβατζήδες γιατί τόσα χρόνια σ΄αυτή τη χώρα λειτουργώντας σαν ευσυνείδητος πολίτης το μόνο που πηρα ήταν μια μούτζα.

Κύριοι διοικητές των αριστερών δυνάμεων ΠΡΟΣΟΧΗ!
Υπάρχει ένα μεγάλο μέρος πολιτών έτοιμο να προδώσει ότι πίστευε. Κι αυτό το χρεώνεστε ολόκληρο εσείς. Μπορεί να βελτιωθήκατε στο marketing, και στη παρουσία σας στα παράθυρα στο χαζοκούτι, αλλά έχετε αποτύχει οικτρά σε συναίσθημα, σε έμπνευση, σε φλόγα.
Χωμένοι πίσω από τις ηλίθιες καρέκλες, κουμπωμένοι μέχρι το λαιμό, άχρωμοι και άοσμοι, υπεροπτικοί με το φρύδι σηκωμένο περιφρονητικά σ΄οποιον δε γεννήθηκε έτοιμος να καταλάβει τι πρεσβεύετε, αυτό το καλάμι θα μας φάει, γίνατε τα μόνιμα ζόμπι μιας απαράδεκτης πολιτικής στειρότητας.

Εκείνοι κατάντησαν το πολίτη πουτάνα.
Κι εσείς ? Μπλα μπλα. Αποστειρωμένοι επαναστάτες. Από την ουσία, το τώρα, απόντες. Αν και όταν και όποτε θα.... Ο Μήτσος όμως τώρα έχασε το σπίτι και έξω την ώρα που το σφραγίζανε οι κλητήρες δεν είχατε οργανώσει καμμια συγκέντρωση γερή να γίνει μακελιό. Ο Γιώργος τώρα είναι άνεργος, η Μαρίκα τώρα ψάχνει γιατρό για το παιδί. και δεν έχει φακελλάκι να δώσει. Οχι στη συγκέντρωση διαμαρτυρίας τον άλλο μήνα. Τώρα. Που είστε? Ναι ξέρω δεν είστε ταμείο φιλανθρωπίας. Δε πειράζει. Θα γίνουν άλλοι πουναι πιο πονηροί.

Και το μέλλον μόλις ξεκίνησε να «εκολαπτεται» γοργά. Και τώρα εγώ πρέπει να αποφασίσω ε?
Τρελλοί θάσαστε. Θα δω τι θα γίνει και απλά θα πάω όπου μου τη βιδώσει . ΣΤΕΓΝΑ.

Πως είπατε? Κάτι τέτοια άτομα σαν και μένα είναι οι ανώριμοι πολίτες. Οι μη ιδεολόγοι. Οι μη αγωνιστές? Να γελάσω λιγάκι....
Μισό. Αγωνιστής δεν είναι όποιος αγωνίζεται να φτάσει στο γραφείο σα σαρδέλα μέσα στους κινητούς πύργους της βαβέλ ? Οποιος αγωνίζεται να πληρώσει τη ΔΕΗ? Οποιος αγωνίζετε να μαζέψει τα φραγκοδίφραγκα για να βγάλει άλλη μια μέρα? Οποιος αγωνίζεται γενικώτερα να επιβιώσει χωρίς να έχει τίποτα αλλο εκτός από τα χέρια του για να παλαίψει? Οποιος παλεύει να βρει ένα ρατζο στο νοσοκομείο, μια θέση εργασίας, μια θέση στον ήλιο μια θέση γενικώτερα κάπου?
Κι αφου εμένα με χάσατε (και ποοοοοοοολους άλλους) μήπως να ξαναδιαβάσετε το σενάριο γιατί κάπου χάνει...

Δεν νομίζω να είναι αγωνιστής οποιος βράζει αυγό από το καθισιό στη καρέκλα. Ούτε όποιος ξέρει ν΄απαγγέλει τσιτάτα και να το παίζει έξυπνος. Ούτε όποιος σχολιάζει την αθλιότητα του κοσμου πίνοντας ένα καλό ουίσκυ στη βεράντα με τους υπόλοιπους συντρόφους.....

Μήπως έχουμε μπερδέψει και την έννοια του αγωνα δηλαδή.
Γιατί αγώνας είναι είτε αυτό που περιέγραψα παραπάνω είτε είναι το ντέρμπυ της κυριακής!

Τι θα απογίνουμε...
Θα απογίνουμε απλά αυτό που μας αξίζει.
Η.. μισό. Ρωτήστε το Λάκη το βράδυ. Αυτός ξέρει. Αυτός κι η θεία Ολγα.